บทที่ 83 หึงหวง 2

หลีพ่านรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอเม้มปากแล้วยิ้มออกมาอย่างขัดเขิน

ฉินสือถึงได้สังเกตเห็นว่าเวลาเธอยิ้ม ดวงตาของเธอจะเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว โค้งสวยงาม

ฉินหรูเยียนจูงมือเธอเดินไปอีกทาง "ไม่ต้องเกร็งหรอก ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก เธอตัดสินใจได้หรือยังว่าจะกินอะไร?"

หลีพ่านส่ายหน้า "ฉันทานได้หมดค่ะ ไม่เลือกทานหรอกค่ะ"

ฉินหรูเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่ค่อยคุ้นเคยกับแถวนี้เท่าไหร่ ไม่รู้ว่ามีร้านไหนอร่อย เธอจึงหันไปมองลู่จิ่งเชินโดยสัญชาตญาณ

ลู่จิ่งเชินที่ถูกเมินมาตลอดทั้งบ่ายและช่วงเย็น เมื่อได้รับสายตาขอความช่วยเหลือจากเธอก็ขยับเข้ามาหาอย่างรู้ใจ

"ไปซีฟู่กันไหม? ไม่ไกลเท่าไหร่ ขับรถไปประมาณยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว"

แถวมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่จะมีแต่ร้านอาหารเล็กๆ สภาพแวดล้อมค่อนข้างวุ่นวาย ก่อนหน้านี้ลู่จิ่งเชินสังเกตเห็นว่าฉินหรูเยียนไม่ชอบที่คนพลุกพล่าน พอมีเสียงดังหน่อย เธอก็มักจะขมวดคิ้วแน่น

ฉินหรูเยียนคิดครู่หนึ่งแล้วหันไปมองหลีพ่าน

"ไปกินที่ซีฟู่กันไหม? พวกเราคุ้นเคยกับที่นั่นมากกว่า เดี๋ยวฉันติดต่อไว้เลย พอเราไปถึงอาหารก็น่าจะใกล้มาครบแล้ว กินเสร็จเดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับเอง ตกลงไหม?"

นี่ถือเป็นครั้งที่สองที่พวกเธอเจอกัน เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อดทนกว่าเวลาคุยกับคนอื่นมาก

หลีพ่านยิ้มรับ

ทั้งหมดเดินไปที่ลานจอดรถและแยกกันขับรถไปสองคัน

ลู่จิ่งเชิน ฉินหรูเยียน และหลีพ่านนั่งคันเดียวกัน ส่วนเฉิงอวี่ไป๋นั่งรถของฉินสือ

ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็จอดที่ลานจอดรถของซีฟู่ ทั้งกลุ่มยังคงใช้ห้องส่วนตัวที่เดิมคือห้องเทียนเชว่

ลู่จิ่งเชินและฉินหรูเยียนนั่งติดกัน หลีพ่านก็นั่งลงทางขวามือของฉินหรูเยียนตามความเหมาะสม ส่วนเฉิงอวี่ไป๋กับฉินสือนั่งฝั่งซ้ายมือของลู่จิ่งเชิน

เพราะโทรสั่งอาหารไว้ล่วงหน้าระหว่างทางแล้ว ทันทีที่นั่งลง พนักงานก็เริ่มยกอาหารมาเสิร์ฟ

ฉินหรูเยียนรินชาร้อนให้หลีพ่าน "ลองดูนะว่าอยากสั่งอะไรเพิ่มอีกไหม"

หลีพ่านส่ายหน้า "แค่นี้ก็เยอะแล้วค่ะ พวกเราไม่กี่คนกินไม่หมดหรอกค่ะ"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า เธอเกรงว่าหลีพ่านจะเกร็งเลยคอยคีบอาหารให้ตลอด โดยไม่ได้สังเกตเห็นว่าลู่จิ่งเชินที่นั่งข้างๆ กระตุกมุมปากเล็กน้อย

มื้อนี้กินไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ทุกคนไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์เพราะต้องขับรถกัน

หลังอาหาร ฉินหรูเยียนเสนอว่าจะไปส่งหลีพ่านที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง เพราะยังไงอีกฝ่ายก็มากับเธอ เธอต้องส่งคนให้ถึงที่อย่างปลอดภัย

ฉินสือชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร แม้เขาจะอยากไปส่ง แต่ทางกลับบ้านของเขาเป็นคนละทางกับมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง อีกอย่างในความหมายที่แท้จริงแล้ววันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เจอกัน ถ้าจะไปส่งก็ดูรุกเร้าเกินไป ไม่ว่าจะมองในมุมไหนเขาก็ไม่เหมาะที่จะเป็นคนไปส่ง

ลู่จิ่งเชินให้พนักงานจดบิลแล้วตัดเงินผ่านบัญชีไปเลย ก่อนจะพาฉินหรูเยียนกับหลีพ่านออกไปก่อน

ภายในห้องส่วนตัว เฉิงอวี่ไป๋มองฉินสือที่ดูไม่มีสมาธิตลอดทั้งคืนแล้วยิ้มออกมา

"นายจะกลับไหน? ติดรถไปด้วยคนได้ไหม?" เขาไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว ต้องกลับไปเยี่ยมพ่อแม่สักหน่อย

ฉินสือส่งเสียงอือในลำคอแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ "ฉันจะกลับบ้าน ไปกันเถอะ"

เฉิงอวี่ไป๋พยักหน้า ทั้งสองคนก็ออกจากร้านไปพร้อมกัน

หลังจากฉินหรูเยียนไปส่งหลีพ่านที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงแล้ว ก็คุยกับเธออีกสองสามคำก่อนจะแยกตัวไปกับลู่จิ่งเชิน

ทั้งสองกลับมาถึงอวี่จิ่งหย่วนเกือบสี่ทุ่มแล้ว ซึ่งถือว่าดึกกว่าปกติ ลู่จิ่งเชินจึงไปอาบน้ำที่ห้องน้ำอีกห้องหนึ่ง และยกห้องน้ำในห้องนอนใหญ่ให้เธอใช้

ช่วงกลางดึก

ฉินหรูเยียนที่อยู่ในอาการสะลึมสะลืออดคิดไม่ได้ว่า คืนนี้เขาก็ไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์สักหน่อย ทำไมจู่ๆ ถึงได้รุกหนักขนาดนี้ เธอก็ไม่ได้ทำอะไรให้เขาระคายเคืองไม่ใช่เหรอ?

ลู่จิ่งเชินสังเกตเห็นว่าเธอเหม่อลอย จึงขบเม้มริมฝีปากเธออย่างไม่พอใจ "คุณผู้หญิง ยังกล้าเหม่อในเวลาแบบนี้อีกเหรอ ไม่กลัวโดนทำโทษหรือไง?"

เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาแดงก่ำในตอนนี้

ลู่จิ่งเชินอุ้มเธอขึ้นอย่างคล่องแคล่วแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ฉินหรูเยียนที่คิดว่าตัวเองรอดไปได้แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ใครจะไปคิดว่าการเข้าห้องน้ำนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย

…

หลังจากทุกอย่างสงบลง วินาทีแรกที่ถึงเตียง ฉินหรูเยียนพลิกตัวเข้าไปด้านในโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ถูกลู่จิ่งเชินกดเอวไว้ เธอเลยไม่กล้าขยับอีก

วินาทีก่อนจะหลับไป เธอก็เพิ่งกระจ่างแจ้งว่าผู้ชายใจแคบคนนี้ยังคงหึงหวงเรื่องที่เธอรับอั่งเปาของเฉิงอวี่ไป๋ทันทีนั่นเอง

ฉินหรูเยียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เธอให้ทุนเฉิงอวี่ไป๋ทำวิจัยไปเป็นพันล้าน รับเงินเขามาสองแสนแล้วมันยังไงล่ะ?

ลู่จิ่งเชิน ไอ้ผู้ชายขี้งก ขี้หึงแบบไร้เหตุผลและใจแคบคนนี้ แค่เรื่องแค่นี้ถึงกับทำตัวไม่เป็นคนทรมานเธอจนยับเยินขนาดนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไล่เขาไปนอนห้องรับแขกสักสองสามคืน

ลู่จิ่งเชินที่อยู่ข้างๆ กลับไม่รู้สึกง่วงเลย

เขามองดูเธอที่หลับลึกไปแล้ว หางตายังคงแดงก่ำ คืนนี้เขาดูเหมือนจะคุมตัวเองไม่อยู่จริงๆ แต่ตลอดทั้งวันนี้ ความสนใจของเธอถูกคนอื่นและเรื่องอื่นดึงไปหมด แม้แต่ตอนอยู่บนเตียงยังเหม่อลอย เขาตั้งใจทำแบบนั้นจริงๆ แต่พอเห็นเธอเหนื่อยล้าขนาดนี้จนใต้ตาคล้ำ เขาก็เริ่มทบทวนตัวเองว่าทำเกินไปหรือเปล่า

ขนตาของเขาสั่นไหว หัวใจวูบไหว คนในอ้อมกอดในเวลานี้ได้ถอดความเย็นชาและถือตัวในช่วงกลางวันออกไปหมดสิ้น ทั้งตัวนุ่มนิ่มซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขา นี่คือด้านที่เฉพาะเขาเท่านั้นที่จะได้เห็น มันทำให้ส่วนลึกในใจของเขาอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่ได้

ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ลู่จิ่งเชินสวมกางเกงนอนอย่างลวกๆ โน้มตัวไปหยิบหลอดครีมทาผิวจากลิ้นชัก แล้วเดินไปที่ปลายเตียงเปิดผ้าห่มออกเพื่อทายาให้เธอ

หลังจากเสร็จเขาก็ไปอาบน้ำที่ห้องน้ำอีกรอบ รอจนความเย็นทั่วร่างจางหายไปถึงได้เปิดผ้าห่มขึ้นเตียงอีกครั้ง

ฉินหรูเยียนขยับเข้ามาหาเขาแทบจะทันทีวินาทีที่เขาล้มตัวลงนอน เขายิ้มโดยไร้เสียง จัดผ้าห่มให้เธออีกครั้งก่อนจะกอดคนในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น แล้วปิดไฟนอนหลับลึกไป

วันต่อมา ไม่มีความสงสัยเลย ฉินหรูเยียนตื่นขึ้นมาตอนเที่ยง

ข้างกายไม่มีใครแล้ว ลู่จิ่งเชินยังคงทิ้งโน้ตไว้ที่โต๊ะข้างเตียงให้เธอ และทิ้งข้อความไว้ในวีแชตด้วย

สิ่งที่ต่างออกไปคือวันนี้ตัวเขาไม่อยู่ แต่มีแก้วเก็บอุณหภูมิใบหนึ่งวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง

ฉินหรูเยียนที่แค่ขยับตัวก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวจนแทบไม่ไหว ถอนหายใจออกมาเบาๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง