บทที่ 84 เดินทางไปทำงาน เปิดเผยตัวตน 1

เธอหยิบแก้วเก็บอุณหภูมิขึ้นมา หมุนเปิดฝาแล้วจิบน้ำอุ่นไปหนึ่งอึก ก่อนจะหยิบโน้ตที่ลู่จิ่งเชินทิ้งไว้ขึ้นมาอ่าน

ที่แท้ก็ต้องไปดูงานต่างเมืองสองสามวัน มิน่าล่ะเมื่อคืนถึงทำตัวไม่เป็นผู้เป็นคน เล่นเอาเธอซะหมดแรงเลย เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา เห็นว่าเลยเวลาอาหารเที่ยงมาแล้ว

ฉินหรูเยียนลุกจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นจึงเปลี่ยนชุดแล้วเดินออกไป

เธอเดินไปทางห้องครัว ลู่จิ่งเชินเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เธอเหมือนเช่นเคย เธอทานไปเพียงไม่กี่คำก็วางช้อน ช่วงนี้เธอไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไรนัก

ขณะที่เธอกำลังจะออกจากบ้าน ก็มีสายจากเบอร์แปลกโทรเข้ามา

“สวัสดีครับ สอบถามว่าเป็นคุณฉินหรูเยียนใช่ไหมครับ พอดีมีพัสดุของคุณส่งมาจากต่างประเทศครับ”

ฉินหรูเยียนชะงักไปเล็กน้อย คิดอยู่ครู่หนึ่งถึงนึกขึ้นได้ว่าน่าจะเป็นของขวัญเปิดร้านที่อาจารย์ส่งมาให้ เธอขานรับในลำคอพลางเคาะนิ้วบนโต๊ะ “สะดวกช่วยนำไปส่งที่สตูดิโอเสื้อผ้าหลิงซีแถวซีบีดีให้หน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้ครับ อีกสักครู่จะนำไปส่งให้ครับ ผู้ส่งกำชับมาเป็นพิเศษว่าของชิ้นนี้ต้องให้คุณเซ็นรับด้วยตัวเอง รบกวนเตรียมบัตรประจำตัวประชาชนไว้ให้พร้อมด้วยนะครับ”

พัสดุชิ้นนี้ส่งมาจากต่างประเทศผ่านช่องทางพิเศษ ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง พนักงานส่งของจึงมีท่าทีนอบน้อมเป็นพิเศษ

ฉินหรูเยียนตอบตกลง เธอเดินกลับเข้าห้องนอนไปหยิบเอกสารสำคัญ สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายตารางสีดำแดงทับเสื้อยืดสีขาวข้างใน คว้าหน้ากากอนามัย หมวก และโทรศัพท์มือถือ แล้วจึงออกจากบ้าน

ยี่สิบนาทีต่อมา เธอก็มาถึงสตูดิโอหลิงซี

ช่วงนี้โจวอิ่งแทบไม่ได้หยุดพักเลย เพราะธุรกิจที่ร้านไปได้ดีมากจริงๆ

ทันทีที่ฉินหรูเยียนก้าวเข้าไป ก็เห็นลูกค้าอีกสิบกว่าคนกำลังรอวัดตัวอยู่ในร้าน เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ของไม่มีพร้อมส่งแต่ทุกคนยังเต็มใจรอ แถมราคาที่เธอตั้งก็ไม่ได้ถูกเลยนะ

หลังจากจดข้อมูลขนาดตัวของลูกค้าคนหนึ่งเสร็จ โจวอิ่งก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นฉินหรูเยียนเดินเข้ามาพอดี เธอจึงยิ้มทักทาย “พี่เยียน วันนี้มีเวลาแวะมาได้ยังไงคะ?”

ฉินหรูเยียนยื่นชานมในมือให้ ระหว่างทางมาที่นี่เธอให้คนขับรถแวะซื้อชานมมาให้

“อาจารย์ฉันส่งของขวัญมาให้ เดี๋ยวจะมาส่งที่นี่ ต้องให้ฉันเซ็นรับด้วยตัวเองน่ะ”

เธอสังเกตเห็นเหงื่อซึมตามไรผมของโจวอิ่ง จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ช่วงนี้มีใครมาสมัครงานที่เธอคิดว่าเข้าท่าบ้างไหม?”

โจวอิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกพนักงานคนอื่นมาดูแลลูกค้าแทน แล้วจูงมือฉินหรูเยียนเดินไปอีกมุมหนึ่ง

“มีสองคนที่โปรไฟล์ดีมากค่ะ แต่พูดจาดูเจ้าเล่ห์เกินไปหน่อย ฉันเลยไม่แน่ใจว่าจะรับดีไหม พี่เยียนลองมาดูตัวพวกเธอหน่อยดีไหมคะ?”

ฉินหรูเยียนโบกมือปฏิเสธ “เธอตัดสินใจได้เลย ฉันเชื่อในสายตาเธอ ไม่อย่างนั้นคงไม่มอบอำนาจให้เธอจัดการเรื่องพวกนี้หรอก”

คนไม่ไว้ใจไม่ใช้ คนใช้ไม่ระแวง ในเมื่อตอนสัมภาษณ์โจวอิ่ง เธอถูกใจอีกฝ่ายตั้งแต่แรกเห็น ดังนั้นไม่ว่าเมื่อไร ตราบใดที่โจวอิ่งไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอ เธอก็จะไม่มีทางระแวงหรือตั้งป้อมกับอีกฝ่ายแน่นอน

โจวอิ่งชะงักไป ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอไม่คิดว่าฉินหรูเยียนจะเชื่อใจเธอมากขนาดนี้ ทั้งที่รู้จักกันได้ไม่นาน ในใจของเธอเต็มไปด้วยความตื้นตัน คนดีขนาดนี้ เธอต้องโชคดีแค่ไหนกันที่ได้มาเจอกัน

ฉินหรูเยียนหยิบสมุดภาพรวมผลงานออกแบบของโจวอิ่งมาเปิดดู สไตล์ของพวกเธอทั้งสองคนต่างกันอย่างสิ้นเชิง

สไตล์การออกแบบของโจวอิ่งจะค่อนไปทางสมจริง เหมาะสำหรับชุดทำงานหรือชุดออกงาน ส่วนผลงานส่วนใหญ่ของฉินหรูเยียนมาจากประสบการณ์ของเธอเอง ผลงานช่วงแรกๆ ของเธอมักจะเป็นสไตล์ดาร์กๆ รวมถึงชุดที่จัดแสดงในวันเปิดร้าน ก็มีอยู่หลายชุดที่เป็นสไตล์นี้ ส่วนชุดที่มอบให้หลีพ่านถือว่าเป็นชุดที่มีโทนสีอบอุ่นที่สุดแล้ว

เธอลองพลิกดูสมุดภาพชุดเก่าที่เธอเคยวาดไว้ ก็พบว่าสไตล์มันสดใสกว่าผลงานยุคแรกๆ อย่างเห็นได้ชัด เธอจำได้ว่าภาพในเล่มนี้ส่วนใหญ่ถูกวาดขึ้นหลังจากได้คบกับลู่จิ่งเชิน เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างเงียบๆ นี่เธอได้รับอิทธิพลจากลู่จิ่งเชินมามากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

สิบกว่านาทีผ่านไป เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉินหรูเยียนหันไปมองโดยสัญชาตญาณ เห็นกล่องใบใหญ่ตั้งอยู่ โดยมีพนักงานหลายคนยืนอยู่ข้างๆ เธออดขมวดคิ้วไม่ได้ อาจารย์ส่งอะไรมาให้เธอกันนะ? ทำไมถึงใหญ่ขนาดนี้?

ลูกค้าหลายคนที่กำลังดูชุดอยู่ในร้านต่างหยุดชะงักและมองมาทางนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น โจวอิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังก็เบิกตากว้างเช่นกัน

“ไม่ทราบว่าใครคือคุณฉินหรูเยียนครับ?”

หัวหน้าพนักงานส่งของถามด้วยท่าทีนอบน้อม หลังจากได้ดูข้อมูลการส่งและมูลค่าการประกันภัยแล้ว เขาก็ไม่กล้าทำตัวตามสบาย

ฉินหรูเยียนเดินเข้าไปหา เธอถอดหน้ากากอนามัยออกแล้วยื่นบัตรประชาชนให้ “ดิฉันเองค่ะ”

พนักงานรับบัตรประชาชนไปตรวจสอบข้อมูลอย่างละเอียด เมื่อยืนยันว่าถูกต้องแล้วจึงส่งบัตรคืนให้เธอ

“รบกวนคุณฉินเซ็นชื่อในใบรับของให้ด้วยครับ” เขายื่นปากกากับใบรับของให้เธอ

ฉินหรูเยียนรับมาแล้วเหลือบมองตัวเลขในใบรับของ เธอเม้มริมฝีปากแน่น พอจะเดาออกแล้วว่าอาจารย์ส่งอะไรมาให้… ให้ตายสิ

ในตอนนั้นเองพนักงานก็แกะกล่องออก ทุกคนที่อยู่ในร้านต่างพากันสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง

ฉินหรูเยียนเงยหน้าขึ้นมอง และก็เป็นอย่างที่เธอคาดไว้ไม่มีผิด

อาจารย์ส่งชุดราตรีที่ทำให้อาจารย์โด่งดังเป็นพลุแตกตอนก่อตั้งแบรนด์เซียงเจียมาให้เธอ เธอยังจำได้ดีว่าชุดนี้เคยจัดแสดงอยู่ในหอเกียรติยศที่สำนักงานใหญ่แบรนด์เซียงเจีย โดยยังไม่มีการตั้งชื่อ ตอนที่เธอเห็นครั้งแรก ความรู้สึกประทับใจนั้นมันฝังแน่นอยู่ในใจ

ชุดนี้ใช้ลวดลายงานปักแบบจีนและองค์ประกอบของมังกรจากสิบสองนักษัตร เป็นงานฝีมือที่ใช้เข็มร้อยด้ายเย็บทีละฝีเข็ม และที่ล้ำค่าไปกว่านั้นคือการใช้เทคนิคปักผ้าสองด้าน บริเวณชายกระโปรงปักรูปนกฟีนิกซ์ที่ปีกหัก แต่มันก็ยังพยายามมุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ

ตอนนั้นเธอพึมพำออกมาคำหนึ่งว่า 'เกิดใหม่' ไม่คิดเลยว่าเจนนิเฟอร์จะได้ยิน

เจนนิเฟอร์มองเธอด้วยสายตาซับซ้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“ชื่อ 'เกิดใหม่' ที่เสี่ยวเยียนพูดมาเข้าท่าดี งั้นตั้งชื่อชุดนี้ว่า 'เกิดใหม่' เลยละกัน”

พนักงานที่มาด้วยกันต่างพากันตกใจสุดขีด

ชุดนี้ถือเป็นก้อนเงินก้อนแรกของเจนนิเฟอร์ เธอโด่งดังในวงการแฟชั่นระดับโลกได้ก็เพราะชุดราตรีนี้ ปัจจุบันชื่อเสียงของเธอก็โด่งดังไปไกล แต่นี่เพียงแค่เด็กฝึกงานคนใหม่พูดอะไรเล่นๆ ขึ้นมา ก็ตัดสินใจตั้งชื่อชุดนี้ตามนั้นเลยเหรอ? ดูจะรีบร้อนเกินไปหน่อย

แต่ถึงแม้จะมีคำถามและความไม่เข้าใจมากมายในใจ แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์กลับไม่มีใครกล้าปริปากพูดสักคำ

ฉินหรูเยียนได้สติ ก็รีบมองอีกฝ่าย “อาจารย์คะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ”

เจนนิเฟอร์ยิ้ม จูงมือเธอเดินไปอีกด้าน เธอเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แม้จะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แต่การทุ่มเททำงานอย่างหนักในวัยสาวเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ก็ทำให้กาลเวลาทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าของหญิงงามไม่น้อย

ในช่วงหลายปีที่อยู่ต่างประเทศ เธอทำงานหนักมาตลอด จนกลายเป็นคนที่ไม่แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้า แต่กับหญิงสาวตรงหน้า เธอทำได้ยากที่จะไม่เผยความอ่อนโยนออกมา

“เสี่ยวเยียน เธอเป็นลูกศิษย์คนเดียวของฉัน มันก็แค่เสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง ในเมื่อเธอเป็นคนที่เข้าใจมันได้ดีที่สุด จะมีอะไรเสียหายหากฉันจะใช้ความหมายที่คุณตีความมาตั้งชื่อให้มันล่ะ?”

ในอดีตเธอเองก็เคยเจ็บช้ำจากความรักจนต้องหนีจากบ้านเกิดไปต่างแดน ผ่านมาหลายปี แม้ในใจจะปล่อยวางไปนานแล้ว แต่บางครั้งพอนึกถึง ความรู้สึกขมขื่นในใจก็ยังคงจางๆ อยู่

ที่เธอชอบฉินหรูเยียน ก็เป็นเพราะฉินหรูเยียนสามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเสื้อผ้า และสามารถถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองออกมาผ่านเสื้อผ้าได้ พรสวรรค์เช่นนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยพบเจอมาตลอดระยะเวลากว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง