บทที่ 85 เดินทางไปทำงาน เปิดเผยตัวตน 2

ฉินหรูเยียนดึงสติกลับมา เธอก้าวเข้าไปตรวจสอบดูเล็กน้อย เมื่อมั่นใจว่าชุดอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้ที่ติแล้ว จึงเซ็นชื่อรับของ จากนั้นจึงให้คนช่วยยกชุดไปเก็บไว้ในร้าน

พอดีช่วงนี้เสื้อผ้าที่มีพร้อมจำหน่ายในร้านขายออกไปเกือบหมดแล้ว พื้นที่ในร้านเลยค่อนข้างกว้างขวาง

ด้านหลัง โจวอิ่งก้าวเข้ามาหาเธอ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาดูคล้ายคนกำลังตกอยู่ในภวังค์

“พี่เยียน… ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมคะ? ชุดนี้…” ดูเหมือนจะเป็นรุ่นคลาสสิกของแบรนด์เซียงเจียที่ชื่อว่า "การเกิดใหม่" เลยค่ะ

ฉินหรูเยียนรู้ดีว่าเธอคงเดาถูก คนที่เรียนออกแบบเสื้อผ้าและคลุกคลีอยู่ในวงการแฟชั่น ย่อมคุ้นเคยกับชุดที่สร้างชื่อเสียงให้กับเจนนิเฟอร์ชุดนี้เป็นอย่างดี

ฉินหรูเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ใช่ค่ะ เป็นชุดที่คุณกำลังคิดนั่นแหละ”

เธอไม่ได้จงใจจะปิดบัง เพราะไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น

โจวอิ่งตัวเซเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วจ้องมองฉินหรูเยียน “พี่เยียน พี่รู้จักคุณเจนนิเฟอร์เหรอคะ? ถ้ารู้จัก… พี่พอจะช่วยขอลายเซ็นให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ? แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ”

ฉินหรูเยียนก้มลงมอง แววตาของโจวอิ่งเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะได้ลายเซ็นจากไอดอล เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ลายเซ็นตอนนี้คงยังไม่มีหรอกค่ะ ถ้าจะเอาก็คงต้องรออีกสักพัก แต่ฉันสามารถให้คุณวิดีโอคอลคุยกับเธอได้ คุณสนใจไหมคะ?”

โจวอิ่งพยักหน้ารัวๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้นไปอีก

ฉินหรูเยียนส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กเวลาต่างประเทศ ก่อนจะกดวิดีโอคอลหาเจนนิเฟอร์

ทางนั้นกดรับสายอย่างรวดเร็ว อันที่จริง… ครูของเธอก็รับสายวิดีโอหรือโทรศัพท์ของเธอไวแบบนี้เสมอมา

“เสี่ยวเยียน ได้รับชุดแล้วเหรอจ๊ะ?”

ตอนนี้เจนนิเฟอร์กำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน เธอหยุดงานสองวันพอดี เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จและกำลังรินไวน์แดงเตรียมจะจิบให้พอกรึ่มๆ แต่แล้วก็ได้รับสายวิดีโอคอลจากฉินหรูเยียนเสียก่อน

ฉินหรูเยียนยิ้มออกมา น้ำเสียงของเธอมีความเคารพอย่างที่นานๆ จะได้เห็นสักครั้ง “เพิ่งได้รับเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ ครูคะ ทำไมถึงส่งสมบัติล้ำค่าที่สุดของครูมาให้หนูแบบนี้ล่ะคะ?”

เจนนิเฟอร์หัวเราะเบาๆ “ก็แค่ของนอกกายเท่านั้นแหละ ในเมื่อหนูชอบครูก็ดีใจ ครูเองก็ไม่รู้จะให้อะไรหนู ให้หนูอยู่ที่นี่หนูก็ไม่ยอม”

ฉินหรูเยียนเม้มปาก “รอให้งานทางนี้เข้าที่เข้าทางมากกว่านี้อีกหน่อย แล้วหนูจะบินไปเยี่ยมครูนะคะ”

เจนนิเฟอร์เลิกคิ้วขึ้น “ได้สิ ถ้าจะมาเมื่อไหร่ก็บอกล่วงหน้าด้วยนะ ครูจะได้ไปรับหนูที่สนามบิน”

ฉินหรูเยียนรับคำในลำคอ “ครูคะ พอดีหนูมีเพื่อนที่ชอบครูมาก เธออยากได้ลายเซ็นครูค่ะ แต่ตอนนี้หนูไม่มีติดตัวเลย ไม่ทราบว่าครูสะดวกจะวิดีโอคอลคุยกับเธอสักหน่อยไหมคะ? เธอเป็นเพื่อนร่วมงานที่สตูดิโอของหนูเองค่ะ”

โจวอิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง ฉินหรูเยียนยอมเปิดปากพูดเรื่องนี้จนได้

“งั้นรอครูสักเดี๋ยวนะ ขอครูไปเปลี่ยนชุดก่อน จริงอยู่ที่เธอจะเห็นครูใส่ชุดคลุมอาบน้ำคุยด้วยน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ต่อหน้าแฟนคลับตัวน้อยของครู จะเสียภาพลักษณ์ไม่ได้เชียว”

เจนนิเฟอร์วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ก่อนจะกลับออกมาถือโทรศัพท์แล้วมองมาที่คนในจอ “เอาล่ะ เรียบร้อย”

ฉินหรูเยียนยิ้มออกมา ครูของเธอยังคงน่ารักและมีเสน่ห์เหมือนเช่นเคย เธอช้อนสายตาขึ้นแล้วพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้โจวอิ่งเข้ามา

โจวอิ่งเดินเข้ามาใกล้พลางจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะมองไปยังคนในหน้าจอวิดีโอ ใบหน้าของเธอขึ้นสีระเรื่อแทบจะในทันที

“เจ…เจนนิเฟอร์” มุมปากของเธอสั่นระริก เสียงที่เปล่งออกมาเบาหวิว ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวจนแดงเรื่อ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังตื่นเต้นจนคุมสติไม่อยู่

ฉินหรูเยียนยื่นมือไปลูบหลังเบาๆ พลางเอ่ยกับคนในจอด้วยความเกรงใจ “ครูคะ เธอชื่นชมครูมากเลยค่ะ เลยตื่นเต้นไปหน่อย”

เจนนิเฟอร์ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาทันที “ไม่เป็นไรจ้ะหนูน้อย ไม่ต้องตื่นเต้นนะ เพื่อนของเสี่ยวเยียนก็เหมือนคนสำคัญของครูเหมือนกัน ครูได้ยินเสี่ยวเยียนบอกว่าหนูอยากได้ลายเซ็นครูเหรอ? เอาเท่าไหร่ล่ะจ๊ะ? รูปเดี่ยวหรือรูปคู่ดี? เดี๋ยวไว้ครูจะส่งไปให้ที่ร้านนะ”

โจวอิ่งเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “ได้จริงๆ เหรอคะ?”

เจนนิเฟอร์ยิ้ม “เสี่ยวเยียนเป็นลูกศิษย์คนเดียวของครู เรื่องของเธอน่ะ ครูไม่มีหลักการอะไรหรอก ในเมื่อเธอเห็นหนูเป็นเพื่อนสนิท แล้วเอ่ยปากขอเรื่องนี้มา ก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้วล่ะ”

โจวอิ่งหันไปมองฉินหรูเยียนด้วยแววตาซาบซึ้ง

ฉินหรูเยียนเพียงยิ้มตอบ คุยกับอาจารย์อีกไม่กี่คำก็กดวางสายไป

“พี่เยียน พี่ถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ” โจวอิ่งนึกถึงสิ่งที่เจนนิเฟอร์พูดเมื่อครู่ ไม่นึกเลยว่าพี่เยียนของเธอจะมีแบ็กกราวด์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้

“ถ้าพี่ประกาศออกไปว่าพี่เป็นลูกศิษย์ของเจนนิเฟอร์ล่ะก็ รับรองว่าเราไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีออร์เดอร์อีกต่อไปแน่ๆ”

ในวินาทีนั้น โจวอิ่งอดคิดไม่ได้ว่าเธอโชคดีแค่ไหนกันนะที่ได้มาเจอฉินหรูเยียน

ฉินหรูเยียนได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็ยิ้มออกมา “ที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ดีเหรอคะ? ไม่ยุ่งจนเกินไป แต่ก็มีออร์เดอร์เข้ามาเรื่อยๆ อีกอย่างงานของอาจารย์ส่วนใหญ่เป็นงานโอต์กูตูร์ ถึงฉันจะเป็นลูกศิษย์ของท่าน แต่ระดับของท่านสำหรับฉันในตอนนี้ ก็ยังเป็นสิ่งที่เอื้อมไม่ถึงอยู่ดีค่ะ”

ฉินหรูเยียนปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น “ฉันเจออาจารย์ในช่วงที่ยากลำบากที่สุด ท่านให้ความช่วยเหลือและใส่ใจฉันมาก อีกทั้งยังสอนอะไรหลายๆ อย่างให้ ฉันเองก็อยากลองพยายามด้วยตัวเองดูบ้าง ว่าถ้าไม่พึ่งพาอาจารย์ ฉันจะประสบความสำเร็จได้แค่ไหน”

โจวอิ่งนิ่งไป เธอรู้สึกว่าปกติฉินหรูเยียนก็สวยมากอยู่แล้ว แต่คนปกติมักจะเข้าถึงยาก ดวงตาคู่สวยที่ดูเย็นชานั่นเพียงแค่ปรายตามองก็ทำให้คนอยากจะเข้าใกล้ต้องถอยกลับ แต่ในตอนนี้ ยามที่พูดถึงเรื่องออกแบบเสื้อผ้า คนตรงหน้ากลับดูเปล่งประกาย ในดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เธอพยักหน้า “พี่เยียน ฉันเชื่อมั่นในตัวพี่ค่ะ”

ฉินหรูเยียนได้สติ เธอรู้สึกว่าเมื่อครู่ตัวเองดูจะตื่นเต้นเกินไปหน่อย

“แต่ว่าพี่เยียน ชุดนี้พี่จะจัดการยังไงดีคะ?”

นั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉินหรูเยียนปวดหัวอยู่เหมือนกัน

จะเอาชุดนี้กลับไปไว้ที่บ้านก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะ แต่ถ้าจะวางไว้ในร้านก็ดูจะสะดุดตาเกินไปหน่อย ตอนนี้เธอยังตัดสินใจไม่ได้จริงๆ

“งั้นสั่งทำตู้กระจกสักใบดีไหมคะ? พอทำเสร็จค่อยเอาชุดนี้ใส่ไว้ข้างใน แล้ววางไว้ในร้านก่อน พยายามหาที่ที่ไม่เด่นเกินไป แต่ก็ห้ามดูขอไปทีด้วย”

การวางไว้ในจุดที่เด่นเกินไปนั้นไม่ค่อยเหมาะสม ในเมื่อโจวอิ่งจำชุดนี้ได้ ก็ย่อมต้องมีคนอื่นๆ ที่จำได้เช่นกัน ของขวัญที่อาจารย์มอบให้ เธอจะวางทิ้งไว้แบบขอไปทีไม่ได้ ต้องหาวิธีที่สมดุลที่สุด

ตอนนี้ในร้านยังมีลูกค้าอยู่หลายคน ทุกคนต่างชมว่าชุดนี้สวยมาก เพียงแต่ชุดนี้เลือกคนใส่ทั้งรูปร่างและบุคลิกเป็นพิเศษ คนทั่วไปคงใส่ได้ยาก ดังนั้นถึงแม้จะมีคนพูดถึงชุดนี้กันมาก แต่ก็ยังไม่มีใครเอ่ยปากอยากลองใส่จริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง