บทที่ 87 วางหมาก

อี้เทียนสิงพยักหน้า ลู่จิ่งเชินหยิบแก้วสะอาดอีกใบมาแล้วรินน้ำให้เขาใหม่

"ผมตรวจสอบแล้ว หลังจากศาสตราจารย์ฉินเจิ้งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชน เงินชดเชยก็ถูกจ่ายให้ครอบครัวของฉินเฉาหยางน้องชายเขา แต่หลายปีที่ผ่านมาฉินเฉาหยางก็สืบเรื่องนี้ทั้งในที่แจ้งและที่ลับ ผมก็ตรวจสอบแล้วเหมือนกัน เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของฉินเจิ้งเลยแม้แต่นิดเดียว"

ตอนนั้นฉินหรูเยียนยังเรียนอยู่มัธยมปลายปีสอง เพิ่งจะสิบหกปี ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ฉินเฉาหยางเป็นญาติสายตรงเพียงคนเดียวของเธอ สิทธิ์ในการอุปการะฉินหรูเยียนจึงตกอยู่ที่ฉินเฉาหยาง

อันที่จริง เป้าหมายแรกที่ลู่จิ่งเชินสงสัยคือฉินเฉาหยาง เพราะมองจากภายนอก เขาคือคนที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุด เงินชดเชยก้อนนั้น ต่อให้มองในมุมของปัจจุบัน ก็ถือเป็นเงินมหาศาลเลยทีเดียว

"แต่ศาสตราจารย์อีกหลายท่านที่อยู่แล็บเดียวกัน จางชิงได้เข้าทำงานในสถาบันการแพทย์ระดับนานาชาติ ส่วนคนอื่นๆ ผมยังหาข่าวคราวของพวกเขาไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าถูกผู้เกี่ยวข้องคุ้มครองไว้ หรือว่ายังมีอีกความเป็นไปได้หนึ่ง"

อี้เทียนสิงมองลู่จิ่งเชิน เขาเป็นคนสุขุมลุ่มลึก ยามที่ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม แม้แต่ตัวเขาที่เป็นอาจารย์ยังต้องยอมรับว่าเทียบไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าใครกันที่จะต้องมาตกอยู่ในมือของลูกศิษย์คนเก่งคนนี้ เกรงว่าคงไม่ตายก็ต้องเจ็บหนัก

เขายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "แล้วเธอคิดว่าฉันทำอะไรได้บ้างล่ะ?"

ลู่จิ่งเชินปรับสีหน้าจริงจัง มองอี้เทียนสิง "อาจารย์ครับ อาจารย์ไม่ต้องทำอะไรเลย สิ่งที่หน่วยข่าวกรองภายใต้การดูแลของอาจารย์ตรวจสอบไม่ได้ก่อนหน้านี้ เกรงว่าต่อให้ขุดลึกลงไปอีก ก็คงไม่มีผลลัพธ์อะไร"

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงเอ่ยขึ้น "ผมแค่อยากบอกให้อาจารย์ทราบไว้ หากผมมีอะไรต้องการจะรีบแจ้งอาจารย์ทันที ถึงเวลานั้นหวังว่าอาจารย์จะช่วยสนับสนุนอย่างเต็มที่นะครับ"

เขาลุกขึ้นยืน ถือแก้วน้ำแล้วโค้งตัวให้อย่างนอบน้อม

อี้เทียนสิงมองเขาทำเช่นนั้นก็ถอนหายใจ เขาลุกขึ้นประคองมืออีกฝ่าย ลู่จิ่งเชินจึงยืดตัวตรง

"ตอนนั้นเธอช่วยชีวิตฉันไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ คนที่ขาข้างหนึ่งก้าวเข้าโลงไปแล้วอย่างฉันคงตายไปนานแล้ว หลายปีมานี้ฉันก็มองเธอเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ อาจารย์ก็จะสนับสนุนเธออย่างเต็มกำลัง"

ลู่จิ่งเชินพยักหน้าและกล่าวขอบคุณอี้เทียนสิงอีกครั้ง

"อย่าเอาแต่ยืนเลย นั่งคุยกันเถอะ นานๆ ทีเราถึงจะได้เจอกัน เรื่องงานคุยจบแล้วใช่ไหม? เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าแม่หนูที่เธอแต่งงานด้วยเป็นยังไงบ้าง ฉันขอดูหน่อยว่าจะถูกใจฉันไหม ถ้าเข้ากับฉันไม่ได้ ของขวัญรับขวัญคงต้องลดลงหน่อยแล้วล่ะ"

อี้เทียนสิงพูดเชิงหยอกล้อ

แววตาของลู่จิ่งเชินลดอุณหภูมิลงทันที เขายิ้มเบาๆ "อาจารย์ได้เจอเมื่อไหร่ก็รู้เองครับ รับรองว่าต้องถูกใจแน่"

"งั้นเหรอ?" อี้เทียนสิงมองเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกสองสามที ลู่จิ่งเชินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มตอบ

ทั้งสองคุยกันต่ออีกสองสามประโยค ลู่จิ่งเชินจึงลุกขึ้น "อาจารย์ครับ ครั้งนี้ผมรีบมาแบบกะทันหัน ยังต้องรีบกลับไป เลยคงไม่อยู่ต่อแล้วนะครับ"

เขาคำนวณเวลาดู ตั้งแต่เฉิงซวี่กลับเมืองหลวง เขายังไม่มีโอกาสได้เจออีกฝ่ายเพราะติดธุระหลายอย่าง นอกจากเรื่องงานแล้ว เขายังจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับเฉิงซวี่ว่าจะพาฉินหรูเยียนไปแนะนำให้รู้จัก

แม้อี้เทียนสิงจะอยากรั้งเขาไว้สักสองวัน แต่เขารู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนแต่ก่อน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องงานที่รุมเร้า แค่สีหน้าของลู่จิ่งเชินตอนพูดถึงภรรยาแต่งงานใหม่คนนั้นก็ต่างออกไปแล้ว อี้เทียนสิงคาดว่าทั้งคู่คงยังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน กำลังหวานชื่นกันอยู่ เขาจึงไม่รั้งไว้

"ครั้งหน้าถ้ามา ก็พาแม่หนูนั่นมาด้วยล่ะ ฉันจะเตรียมของขวัญรับขวัญไว้ล่วงหน้า"

มุมปากของลู่จิ่งเชินกระตุกยิ้ม "งั้นขอบคุณอาจารย์ล่วงหน้าครับ"

หลังจากลู่จิ่งเชินจากไป เขาไม่ได้ตรงไปที่สนามบิน แต่หยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยได้ใช้จากในกระเป๋าออกมา

เขากดปุ่มเปิดเครื่อง ทันทีที่เครื่องติด ข้อความจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามา เขาไม่ได้สนใจนัก เปิดสมุดรายชื่อแล้วหาเบอร์โทรศัพท์หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความไปหา

ปลายทางตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ลู่จิ่งเชินอ่านเนื้อหาในข้อความแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย เก็บโทรศัพท์เข้าที่ แล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ทั้งแปลกตาและคุ้นเคย

ภายในวิลล่า

กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ปกติต่างคนต่างว่างงาน ช่วงนี้ก็เอาแต่เล่นไพ่นกกระจอกหรือไม่ก็เล่นไพ่ดัมมี่ ผลปรากฏว่าหัวหน้าของพวกเขาจู่ๆ ก็พุ่งเข้ามา ร้องตะโกนเจี๊ยวจ๊าว

"เร็วๆ เก็บของเร็ว! หัวหน้ากำลังจะมาแล้ว!!!!"

ทุกคนยังตั้งตัวไม่ติด เขาพูดเรื่องอะไร? หัวหน้าของพวกเขาไม่ใช่เขาเหรอ?

ลู่ร่างเห็นคนพวกนี้ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงพูดสวนขึ้นมา "หัวหน้าลู่! กำลังเดินทางมาแล้ว!"

อากาศเงียบไปสองวินาที ตามด้วยเสียงปังหนึ่งครั้ง มีคนคนหนึ่งไถลตกจากเก้าอี้ ทุกคนถึงได้สติกลับมา

กลุ่มคนต่างรีบเก็บไพ่นกกระจอก เก็บไพ่ป๊อก ทั้งห้องนั่งเล่นตอนนี้วุ่นวายกันไปหมด

"ฉิบหาย! ในที่สุดหัวหน้าก็นึกถึงพวกเราแล้วเหรอ! นึกว่าเขาลืมพวกเราทิ้งให้ตายตามมีตามเกิดไปซะแล้ว!"

ชายหนุ่มผมสีเหลืองคนหนึ่ง ในขณะที่กำลังยุ่งอยู่กับการกวาดชิปที่ชนะจากโต๊ะไพ่นกกระจอกใส่กระเป๋าตัวเอง ก็รีบร้อนพูดขึ้น

คนกลุ่มนี้ ถ้าเป็นสมัยโบราณ ก็อยู่ในระดับเนรเทศชัดๆ!

สามปีก่อน หลังจากลู่จิ่งเชินเอาพวกเขามาไว้ที่นี่ ก็ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้เตรียมการอะไรเลย แค่ทิ้งประโยคหนึ่งไว้ให้ลู่ร่างว่า "จัดการกันเอง อย่าให้ขายหน้าก็พอ"

หลังจากนั้นลู่จิ่งเชินก็กลับประเทศและไม่เคยมาที่นี่อีกเลย สามปีนี้เขาไม่ได้มอบหมายภารกิจอะไรให้พวกเขา และลู่ร่างที่ถูกทิ้งไว้ที่นี่ก็ไม่ได้เข้มงวดอะไรกับพวกเขามากนัก

หลายปีมานี้ แม้ทุกคนจะสุขสบายกับความว่างงาน แต่พวกเขาก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงมานะ การที่ต้องอยู่ที่นี่แบบเรื่อยเปื่อยมานานขนาดนี้ ไม่ได้ออกทำภารกิจสักครั้งไม่พอ ยังถูกเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองข้างๆ คอยเหน็บแนมถากถางอีก

บอกว่าหัวหน้าของพวกเขาถึงจะรวยล้นฟ้า แต่มีเงินก็ใช่ว่าจะใช้สุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ เลี้ยงคนกลุ่มหนึ่งไว้เปล่าๆ

ทุกคนย่อมไม่ยอมรับ โดยเฉพาะเจ้าผมเหลือง แต่คนที่อยู่หน่วยข่าวกรองแต่ละคนดูผอมแห้งแรงน้อย เห็นแล้วก็รู้ว่าไม่มีความสามารถในการต่อสู้ เขาเลยรู้สึกว่าถ้าใช้กำลังชนะไปก็ดูไม่น่าภูมิใจเท่าไหร่

แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เลยคอยเลียบเคียงถามอยู่หลายครั้ง แต่ปากของลู่ร่างแข็งเหมือนหิน ง้างยังไงก็ไม่อ้า

พวกเขาอยู่ที่นี่มาสามปีแล้ว ทั้งวันไม่มีอะไรทำ หัวหน้ายังหาของกินของใช้มาดูแลพวกเขาอย่างดี ครั้งนี้จู่ๆ ก็มา ไม่ใช่ว่านึกขึ้นได้ว่ายังมีคนกลุ่มนี้อยู่หรอกนะ? เขาจะได้แสดงฝีมือให้หัวหน้าเห็นแล้วใช่ไหม?

ลู่ร่างเห็นเขาทำหน้าเหม่อลอยก็รู้ทันทีว่าเขากำลังคิดเรื่องไร้สาระอะไรอีก เขาจึงเตะที่น่องของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้

"ยังจะเหม่ออีก? ไม่กลัวหัวหน้ามาถึงแล้วเล่นงานแกหรือไง?"

ลู่ไห่เกาหัวแล้วยิ้มแห้งๆ "พี่ลู่ร่างครับ ผมก็นานๆ ทีได้เจอหัวหน้า จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง? พวกเราไม่เหมือนพี่นี่ ที่มีโอกาสกลับไปรายงานผลงานทุกปี พวกเราติดแหง็กอยู่ที่นี่เหมือนถูกลืมมาสามปีแล้ว พี่ก็เข้าใจความรู้สึกตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านของผมหน่อยเถอะน่า"

ลู่ร่างอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก เจ้าจอมแสดงคนนี้ ฝีปากยิ่งวันยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆ

หน้าประตู ลู่จิ่งเชินไม่ได้เคาะประตู เขาผลักบานประตูเดินเข้าไปทันที เมื่อเห็นสถานการณ์ภายในห้อง เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ทำไมถึงมีคนอยู่เยอะแยะแบบนี้? ไม่ใช่ว่าเขาเรียกมาแค่ลู่ร่างคนเดียวหรอกเหรอ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง