บทที่ 88 อิทธิพล & เบื้องลึก 1

ตอนที่ลู่จิ่งเชินผลักประตูเข้าไป ทุกคนในห้องก็ตั้งตัวได้ทันที พวกเขายืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วตะโกนขึ้นพร้อมกันด้วยน้ำเสียงกังวานว่า "บอสครับ!"

ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาชูมือขึ้นเป็นเชิงให้สัญญาณ ลู่ร่างที่ยืนอยู่ในกลุ่มรู้ว่าเจ้านายของเขาชอบความเงียบ จึงเข้าใจความต้องการนั้นทันที เขาสั่งให้เหลือไว้แค่คนหัวทอง ส่วนที่เหลือถูกไล่ให้ไปอยู่ที่โถงด้านหลัง

ลู่ไห่ที่ถูกเหลือไว้หัวใจสั่นไหว ในที่สุดเขาก็มีโอกาสแล้ว!

"เกิดอะไรขึ้น?"

ลู่จิ่งเชินเดินตรงไปนั่งที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ เขาไม่คิดว่าวันนี้จะมีคนอยู่กันเยอะขนาดนี้

ลู่ร่างเดินเข้าไปหา ก้มสายตาลงเล็กน้อย "ก่อนหน้านี้คุณสั่งให้ผมประจำอยู่ที่นี่ ช่วงที่ผ่านมาไม่มีภารกิจอะไรเลย คนพวกนี้ไม่ได้เจอคุณมานานแล้ว เลยตื่นเต้นน่ะครับ"

ลู่จิ่งเชินมองศีรษะที่ก้มต่ำของเขา แล้วมองไปยังชายหนุ่มที่ถูกเหลือไว้คนหนึ่ง เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วถามอย่างสงสัย "แล้วที่นายเหลือคนนี้ไว้ มีเหตุผลพิเศษอะไรหรือเปล่า?"

ลู่ไห่ได้ยินคนที่ตนเองเทิดทูนพูดถึงก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที น้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย "บอสครับ เป็นผมเองที่ขอให้พี่ร่างเหลือผมไว้ ผมมาอยู่ที่นี่ตั้งนานแต่ยังไม่เคยเจอคุณเลย พี่ร่างก็ไม่ได้จัดภารกิจอะไรให้ นานๆ ทีคุณจะมาที่นี่สักครั้ง ผมเลยแค่อยากเจอไอดอลในดวงใจครับ"

ลู่ร่างอดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก เขาหันไปมองสีหน้าของเจ้านายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ดูโกรธจึงก้าวเข้าไปอธิบายสองสามประโยค

"ลู่ไห่มาอยู่ที่นี่หลายปีแล้วครับ เขาเป็นคนละเอียดรอบคอบ หัวไว แล้วก็มีฝีมือการต่อสู้ใช้ได้เลย ปกติคุณไม่มีคนคอยติดตาม ผมเลยคิดว่าให้เขาไปคอยรับใช้คุณน่าจะดี แถมยังถือโอกาสให้เขาได้เปิดหูเปิดตาด้วยครับ"

พูดตามตรง ลู่ร่างเป็นหัวหน้าที่ค่อนข้างดีทีเดียว เขามักจะผ่อนปรนให้ลูกน้องเสมอ แต่เรื่องที่ลู่ไห่อยากไปอยู่ข้างกายลู่จิ่งเชินนั้น เขาไม่กล้าพูดตรงๆ จึงได้แต่พูดอ้อมๆ อย่างมีนัยยะ

ลู่จิ่งเชินกวาดสายตามองทั้งสองคน นิ้วเคาะลงบนโต๊ะอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยเอ่ยปาก "ที่นี่ ฝีมือการต่อสู้ของเขาอยู่อันดับที่เท่าไหร่? อีกอย่าง ขับรถเป็นไหม?"

"ติดสามอันดับแรกได้สบายครับ เดือนก่อนเพิ่งอัปเดตอันดับไป ส่วนใบขับขี่ทั้งในประเทศและต่างประเทศเขามีครบครับ"

ลู่จิ่งเชินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยเอ่ยปากอย่างจำยอม "ได้ งั้นไปเตรียมตัวแล้วกลับประเทศพร้อมกับผม"

ลู่ไห่ที่คาดไม่ถึงว่าความประหลาดใจจะมาเร็วขนาดนี้ พอตั้งสติได้ก็รีบส่ายหัว "บอสครับ ผมไม่ต้องเตรียมอะไรเลย! เอกสารติดตัวผมอยู่แล้ว พร้อมออกเดินทางได้ทันทีครับ!"

ลู่จิ่งเชิน: "…"

ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้

"เอาเถอะ ลู่ร่างจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินด้วย ทั้งสองคนต้องกลับประเทศพร้อมกับผม จองเที่ยวบินที่เร็วที่สุดเลย"

ลู่ร่างขานรับคำสั่ง แล้วเอียงคอไปมองลู่ไห่ เจ้าเด็กนี่กำลังยิ้มหน้าบานอย่างภาคภูมิใจ ช่างเถอะ ถือว่าดวงดีจริงๆ

สามชั่วโมงต่อมา

สนามบินเมืองหลวง

ลู่จิ่งเชินเดินอยู่ด้านหน้า ช่วงนี้อุณหภูมิลดลงเล็กน้อย เขาจึงสวมเสื้อโค้ทสีเทาทับเสื้อเชิ้ตสีดำ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งวีแชตหาฉินหรูเยียน กลิ่นอายความสง่างามที่ดูสะอาดตาดึงดูดสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้ไม่น้อย

ด้านหลังมีลู่ไห่ที่มาเมืองหลวงเป็นครั้งแรกเดินตามมา เขากำลังเข็นกระเป๋าเดินทางพลางมองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ลู่ร่างตบหัวเขาเบาๆ "ในเมื่อบอสให้แกอยู่ข้างกาย เรื่องอะไรที่พูดได้หรือไม่ได้ แกต้องรู้จักประเมินให้ดี"

ลู่ไห่พยักหน้า เขาเป็นคนหัวไว ไม่เช่นนั้นลู่ร่างคงไม่ให้โอกาสเขามาอยู่ข้างกายลู่จิ่งเชินแบบนี้

ทางด้านหน้า หลังจากลู่จิ่งเชินส่งวีแชตไป ฉินหรูเยียนก็ยังไม่ตอบกลับ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงหันกลับไปมองลู่ร่างและลู่ไห่

"พวกนายสองคนไปที่ฐานปฏิบัติการในเมืองหลวงก่อน รออีกสองวันผมค่อยไปหา"

พูดจบเขาก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

ลู่ไห่มองลู่ร่างที่ดูประหลาดใจไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่ เขากลืนน้ำลายลงคอ "บอสครับ นี่พวกเราถูกส่งไปเข้ากรุอีกแล้วเหรอครับ?"

ลู่ร่างเองก็เดาใจลู่จิ่งเชินไม่ถูก เขาทำได้เพียงส่ายหัว "ไม่รู้เหมือนกัน ไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน"

อวี่จิ่งหย่วน

หลังจากฉินหรูเยียนกลับมาเมื่อวานก็เริ่มวาดภาพร่างออกแบบ เธอรับปากจะทำชุดให้จางหว่านอวี้ เมื่อคืนไม่ได้ดูเวลาเลยวาดเพลินจนถึงตีสี่ ป่านนี้เธอยังไม่ตื่นเลย

ลู่จิ่งเชินเพิ่งกลับถึงบ้าน เห็นรองเท้าของเธอวางอยู่ที่ประตู แต่ภายในบ้านกลับเงียบสงัด

เขาเดินไปยังห้องนอนโดยสัญชาตญาณ ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้น พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นรอยนูนใต้ผ้าห่มบนเตียง

ลู่จิ่งเชินเดินเข้าไปเปิดผ้าห่มออก ฉินหรูเยียนยังคงหลับอยู่ ใบหน้าของเธอมีสีระเรื่อเล็กน้อย เขาแตะหน้าผากดูพบว่าตัวไม่ร้อน

"เยียนเอ๋อร์?" เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วเรียกสองสามครั้ง แต่ฉินหรูเยียนไม่มีทีท่าจะตอบรับ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ก่อนจะพบว่าแขนขาของเธอเย็นเฉียบ

ลู่จิ่งเชินรีบอุ้มเธอทั้งที่ยังพันผ้าห่มอยู่แล้วเดินออกไปข้างนอก เขาส่งเสียงเรียกเธอตลอดทาง แต่ฉินหรูเยียนก็ยังคงเงียบไร้การตอบรับ

ลานจอดรถใต้ดิน

ลู่จิ่งเชินวางเธอนอนบนเบาะหลัง แล้วกดโทรศัพท์หาโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยเมืองหลวง

ระยะทางไม่ถือว่าใกล้ ปกติใช้เวลาเดินทางประมาณสามสิบนาที แต่เขาใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีก็ถึง

เขาเพิ่งอุ้มเธอลงจากรถก็เจอเข้ากับเฉิงอวี่ไป๋ที่รีบร้อนวิ่งเข้ามา

อีกฝ่ายสวมเสื้อกาวน์ของโรงพยาบาลในเครือฯ มีหูฟังทางการแพทย์คล้องคออยู่ ฝีเท้าดูตื่นตระหนก สีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้น?"

น้ำเสียงของเฉิงอวี่ไป๋สั่นเครือเล็กน้อย ลู่จิ่งเชินไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดนั้น จึงรีบอธิบาย "ฉันเพิ่งกลับจากต่างเมืองพอดี เธออยู่บนเตียง ตอนแรกนึกว่าหลับอยู่ แต่เรียกยังไงก็ไม่ตื่น แถมแขนขาเธอยังเย็นมากด้วย"

เหงื่อท่วมหน้าผากของเขา ตลอดทางที่ขับมาใช้เวลาไม่น้อย ในใจรู้สึกตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างที่สุด

"ผมจะพาเธอเข้าไปตรวจก่อน อีกอย่างมีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าคุณจำเป็นต้องรู้ รอผมเดี๋ยวหนึ่งนะ"

ในใจของเฉิงอวี่ไป๋รู้สึกตื่นตระหนก หลังจากที่เธอเคยหมดสติไปครั้งหนึ่งเมื่อสามปีก่อน ก็ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกเลย ตอนนี้งานวิจัยของเขาก็ยังไม่ได้ข้อสรุป แต่เธอกลับหมดสติไปอีกแล้ว

เขาเข็นเตียงผู้ป่วยมาให้ลู่จิ่งเชินวางเธอนอนลง ก่อนจะรีบตรงไปยังห้องฉุกเฉิน โดยมีลู่จิ่งเชินเดินตามหลังไปติดๆ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉินหรูเยียนที่ฟื้นแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักฟื้น เธอก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นัก

เพียงแต่ว่าตอนที่เธออยู่ที่บ้าน คนที่พาเธอมาส่งโรงพยาบาลได้ก็มีแค่ลู่จิ่งเชินเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่ที่นี่ ทำให้ความคาดเดาในใจของเธอชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอเม้มริมฝีปากและกำลังจะลุกจากเตียง จังหวะนั้นประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิดออก ลู่จิ่งเชินเดินเข้ามาพอดี

"ป่วยอยู่ทั้งทีทำไมไม่พักผ่อนให้ดี? ยังจะลุกขึ้นมาอีกเหรอ?" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่ฉินหรูเยียนรู้ดีว่าเขาโกรธแล้ว

เธอนอนลงบนเตียงอีกครั้ง "ฉันไม่ได้จะลุกขึ้นมาหรอกค่ะ แค่อยากดื่มน้ำน่ะ"

ลู่จิ่งเชินตอบรับในลำคอเพียงคำเดียว เขาสองก้าวก็เดินมาถึงข้างเตียง หยิบแก้วน้ำส่งไปจ่อที่ริมฝีปากเธอแล้วป้อนน้ำให้หนึ่งอึก

"ฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ยังไงคะ?" เธอจิบน้ำไปอึกหนึ่ง แล้วถามอย่างระมัดระวัง

ลู่จิ่งเชินปรายตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ "ตอนที่กลับไปถึงบ้าน คุณหลับอยู่บนเตียง เรียกยังไงก็ไม่ตื่น ผมก็นึกว่าคุณป่วย เลยพามาส่งโรงพยาบาล"

เขาหยิบกระดาษทิชชูจากโต๊ะข้างเตียงมาเช็ดปากให้เธอ "สองวันที่ผมไม่อยู่ คุณไม่ยอมกินข้าวใช่ไหม? หมอบอกว่าคุณเป็นลมเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำจากการอดอาหาร"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง