บทที่ 89 เบื้องลึก 2 & สารภาพรัก

ฉินหรูเยียนตอบรับ "อ๋อ" คำหนึ่ง ก่อนจะถามกลับอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ "แค่ระดับน้ำตาลในเลือดต่ำเหรอ?"

ลู่จิ่งเชินประคองให้เธอนั่งขึ้น หยิบหมอนมาหนุนหลังให้ จากนั้นก็หยิบข้าวกล่องจากถังเก็บอุณหภูมิข้างๆ ออกมาเปิดดู เป็นโจ๊กซี่โครงหมู เขาใช้ช้อนตักหนึ่งคำแล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากเธอ

"แล้วจะให้เป็นอะไร? เธออยากป่วยเป็นโรคร้ายแรงเพื่อให้ผมตกใจเล่นหรือไง?"

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า เธออ้าปากรับอาหารอย่างว่าง่าย ลู่จิ่งเชินลดเปลือกตาลง บดบังความคิดในใจ

สี่สิบนาทีก่อน ณ ดาดฟ้าชั้นบนสุดของโรงพยาบาล

เฉิงอวี่ไป๋มาถึงก่อนเวลาน้าที เมื่อลู่จิ่งเชินเดินขึ้นมาก็เห็นแผ่นหลังของเขา ดูจากด้านหลังแล้ว ร่างนั้นดูอ้างว้างและโดดเดี่ยว เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอัจฉริยะระดับท็อปจากตระกูลแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่แบบนี้ จะมีช่วงเวลาที่ดูเป็นแบบนี้ด้วยหรือ?

"ร่างกายเธอมีปัญหาอะไร?" ลู่จิ่งเชินเดินเข้าไปยืนทางด้านขวาของเฉิงอวี่ไป๋แล้วถามตรงๆ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่าเหลือเชื่อ ราวกับรู้อยู่แล้ว

ในมือของเฉิงอวี่ไป๋มีบุหรี่ที่กำลังจะมอดไหม้หมดมวน คำพูดของลู่จิ่งเชินเหมือนจะฉุดเขาออกมาจากห้วงความคิด

เขาหยิบบุหรี่จากกระเป๋าออกมาแล้วยื่นไปตรงหน้าลู่จิ่งเชิน ลู่จิ่งเชินโบกมือปฏิเสธเบาๆ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ "เลิกแล้ว"

เฉิงอวี่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง เก็บซองบุหรี่เข้ากระเป๋า แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูดขึ้นว่า "อ้อ เสี่ยวเยียนเอ๋อร์เกลียดกลิ่นบุหรี่นี่นะ"

เขาขยี้บุหรี่ที่ยังไหม้ไม่หมดในมือจนดับสนิท ก่อนจะหันมามองลู่จิ่งเชินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"เสี่ยวเยียนเอ๋อร์กำชับผมตลอดว่าห้ามบอกใคร แต่ในเมื่อพวกคุณแต่งงานกันแล้ว และผมเองก็ดูออกว่าตอนนี้เธอชอบคุณ ผมเลยตั้งใจว่าจะปิดบังคุณต่อไป แต่สถานการณ์ตอนนี้คุณก็เห็นแล้ว ผมปิดต่อไปไม่ไหวจริงๆ"

สีหน้าของเฉิงอวี่ไป๋ดูขมขื่นเล็กน้อย ลู่จิ่งเชินไม่ได้ตอบอะไร

ทั้งสองนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ห้านาทีต่อมา เฉิงอวี่ไป๋จึงพูดขึ้นอีกครั้ง

"ผมกับเธอรู้จักกันในสงครามที่ต่างประเทศเมื่อหลายปีก่อน คุณก็รู้ว่าผมไม่ค่อยอยากอยู่ที่เมืองหลวง ตลอดหลายปีมานี้ก็อยู่ต่างประเทศ ที่ไหนต้องการหมอผมก็ไปที่นั่น ตอนนั้นผมเจอเธอในสถานการณ์แบบนั้นแหละ คุณไม่รู้หรอกว่าความรู้ทางการแพทย์ของเธอน่ะเหนือกว่าผมมากนัก ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ SCI ที่ผมตีพิมพ์ ปัญหาที่ติดขัดส่วนใหญ่ก็ได้เธอช่วยแก้ไขให้ทั้งนั้น"

เฉิงอวี่ไป๋รำลึกความหลังทีละคำ ลู่จิ่งเชินไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

"จนกระทั่งสามปีก่อน ไวรัสอีโบลาในต่างประเทศระบาด ผมกับเธอเลยเดินทางไปที่เขตระบาดพร้อมกัน อยู่ที่นั่นเกือบเดือน กว่าที่การแพร่ระบาดจะลดลงถึงได้ออกมา แต่หลังจากนั้น เธอก็หมดสติไปครั้งหนึ่ง คล้ายกับครั้งนี้มาก แต่ครั้งนั้นกินเวลานานมากจริงๆ หลังจากเธอฟื้นขึ้นมาก็ไม่ได้พูดอะไร ผมลากเธอไปตรวจที่โรงพยาบาล แต่ผลตรวจกลับปกติทุกอย่าง เธอเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าต้องออกมาเป็นแบบนี้ แต่ผมไม่ยอมแพ้ คิดว่ายังไงผมก็เป็นคนที่ถูกสถาบันการแพทย์ระดับนานาชาติรั้งตัวไว้ ถ้าเครื่องมือตรวจไม่เจอ ผมก็จะวิจัยเอง ผมเลยให้เธอทิ้งตัวอย่างเลือดไว้ให้ผมทำวิจัย แม้เธอจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่ก็ขัดผมไม่ได้ เป็นแบบนี้มาสามปีแล้ว เธอส่งตัวอย่างเลือดให้ผมหลายสิบครั้ง แต่ผมกลับวิจัยอะไรไม่ได้เลย ทว่าผลตรวจเลือดมีสิ่งผิดปกติจริงๆ มันเป็นเซลล์ชนิดหนึ่งที่ปัจจุบันยังไม่เป็นที่รู้จัก"

ลู่จิ่งเชินฟังจบก็นิ่งไปนานกว่าจะพึมพำออกมา "เงินทุนที่เธอให้คุณ คือเอามาใช้สำหรับวิจัยเรื่องนี้สินะ?"

เฉิงอวี่ไป๋ส่ายหน้า "ก็ไม่ทั้งหมดครับ ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องนี้ แต่ก็มีเรื่องอื่นด้วย บริษัทยาฉินซื่อขาดทุนมาตลอด ครอบครัวของคุณอาเธอดีกับเธอมาก ตอนที่ฉินสือพัฒนายาตัวใหม่ เธอก็ช่วยไว้เยอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉินสือคงไม่มีวันได้ย่างกรายเข้ามาในห้องแล็บผมหรอก"

ลู่จิ่งเชินตอบรับในลำคอ มือที่จับราวระเบียงกำแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว

"กรณีศึกษาทางการแพทย์ที่พ่อแม่เธอเคยทำวิจัยไว้แต่ยังไม่เคยเปิดเผย คุณรู้ไหม?"

เฉิงอวี่ไป๋ส่ายหน้า "ไม่ทราบครับ ตอนนั้นผมยังไม่ได้สนใจเรื่องวงการแพทย์ในประเทศ"

ลู่จิ่งเชินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น "ผมจะหาข้อมูลตอนนั้นแล้วส่งให้คุณ ขอบคุณสำหรับวันนี้"

ไม่เพียงแค่ขอบคุณที่บอกเรื่องเหล่านี้ แต่ยังขอบคุณที่ดูแลเธอมาตลอดหลายปี

เฉิงอวี่ไป๋ส่ายหน้าพลางแค่นหัวเราะ "ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ผมคงไม่มีความสำเร็จในวันนี้หรอก เธอไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะคุณ คุณลองพิจารณาดูแล้วกันว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง"

ลู่จิ่งเชินตอบรับอีกครั้ง กล่าวขอบคุณเขาอีกรอบก่อนจะหันหลังเดินลงไปข้างล่าง

ทางด้านหลัง เฉิงอวี่ไป๋เงยหน้ามองท้องฟ้า สภาพอากาศวันนี้ไม่ค่อยดีนัก หม่นหมองเหมือนกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้

ลู่จิ่งเชินป้อนโจ๊กให้เธอจนหมดชาม แล้วหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากให้ ดูแล้วไม่ต่างจากปกติเท่าไหร่ แต่เขากลับดูเงียบขรึมกว่าทุกวัน

ฉินหรูเยียนมองเขาอยู่พักใหญ่ เวลาอยู่ต่อหน้าเธอ เขามักจะมีแววตาอ่อนโยนและเก็บงำความดุดันไว้เสมอ น้อยครั้งนักที่จะเป็นแบบนี้ คือไม่ค่อยพูดและทำหน้านิ่งเรียบ

"คุณลู่จิ่งเชิน ฉันเหมือนจะชอบคุณเข้าแล้วสิ" เธอพูดประโยคนี้ออกมาอย่างกะทันหัน ในขณะที่หัวของลู่จิ่งเชินยังคงครุ่นคิดเรื่องที่เฉิงอวี่ไป๋บอก

แต่ประโยคนี้ก็เข้าไปอยู่ในหัวของเขา เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจนัก "อะไรที่ว่าเหมือนจะชอบ? ตอนลากผมไปจดทะเบียนสมรส คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา คุณหลอกแต่งงานหรือเปล่า?"

ถึงจะรู้มาตลอดว่าการที่เธอแต่งงานกับเขาอาจมีปัจจัยภายนอกบางอย่าง แต่เขาไม่สนใจจริงๆ เขาชัดเจนกับตัวเองว่าต้องการอะไร

ฉินหรูเยียนรู้ว่าคนคนนี้แกล้งเธออีกแล้ว ก็ไม่ได้โกรธ เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนคำพูดใหม่

"งั้นเอาแบบนี้ ตอนนั้นแค่มีความรู้สึกดีๆ ให้ ตอนนี้คือชอบคุณแล้ว โอเคไหม?"

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า "พอจะรับคำสารภาพรักของคุณได้ คราวหน้าจะสารภาพรักก็ดูสถานที่ด้วย ที่นี่เนี่ย ผมอยากจูบคุณสักที ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกเดรัจฉานเลย"

ตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ สีหน้ายังดูซีดเซียว แต่คำพูดของเธอกลับสั่นคลอนหัวใจของเขา ในวินาทีนี้ ในใจของเขานอกจากความเจ็บแปลบแล้วยังมีความยินดีปนเข้ามาด้วย

ฉินหรูเยียนตอบรับในลำคอ เธอครุ่นคิดถึงน้ำเสียงของลู่จิ่งเชิน แล้วจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ถ้าแค่ระดับน้ำตาลในเลือดต่ำ ฉันจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่คะ?"

ลู่จิ่งเชินหยิบแก้วเก็บอุณหภูมิที่โต๊ะข้างเตียงคนไข้ หมุนฝาออกแล้วยื่นให้เธอจิบ "สั่งชานมหวานปกติมาให้ กลัวมันเย็นเลยใส่แก้วเก็บอุณหภูมิไว้ ส่วนเรื่องออกจากโรงพยาบาล อีกสักสองวันเถอะ ผมหาคนขับรถไว้ให้คนหนึ่ง ปกติเวลาที่ผมไม่สะดวกไปรับไปส่ง คุณก็ให้คนขับรถไปส่งแล้วกัน"

ลู่จิ่งเชินไม่กล้าปล่อยให้เธอขับรถเอง เพราะฉินหรูเยียนขับรถเขาไปครั้งเดียว เขาก็ได้รับใบสั่งมาหกเจ็ดใบ ถึงทะเบียนรถเขาจะไม่มีใครกล้าเรียกตรวจ แต่คนข้างล่างก็แอบแปะใบสั่งแล้วแจ้งเขามา

ฉินหรูเยียนแตะจมูกตัวเองอย่างรู้สึกผิด พลางขยับตัวมุดลงไปในผ้าห่มอีกนิด

“ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เราย้ายไปอยู่ที่วิลล่าแถบชานเมืองกันสักพักก่อนดีไหม คนขับรถจะได้พักอยู่ตึกข้างๆ ที่อวี่จิ่งหย่วนไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ถ้าจะมีคนนอกมาอยู่ด้วย ส่วนเรื่องเรือนหอ ผมดูไว้หลายที่แล้ว รอให้คุณหายดีก่อนเราค่อยไปดูกันนะ แล้วถือโอกาสนี้พาคุณไปแนะนำให้เพื่อนผมสองคนรู้จักด้วยดีไหม พอเขารู้ว่าผมแต่งงานแล้ว ก็เอาแต่บอกว่าอยากเจอคุณกันใหญ่เลย”

ลู่จิ่งเชินรอให้เธอจิบชานมไปอึกหนึ่ง ก่อนจะรับแก้วเก็บอุณหภูมิมาหมุนฝาปิดให้แน่น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง