บทที่ 90 ร้อนตัว & อุบาย 1

ฉินหรูเยียนตอบรับในลำคอ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ลู่จิ่งเชินกำลังจะพูดว่าเธอดูเหมือนคนกำลังร้อนตัวอยู่หรือเปล่า แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง

เฉิงอวี่ไป๋ยืนอยู่ที่หน้าประตู เขาสวมหน้ากากอนามัยและเสื้อกาวน์สีขาว ในมือถือรายงานผลตรวจฉบับหนึ่ง

ฉินหรูเยียนเห็นเขาเดินเข้ามาก็เม้มปากแน่นแล้วส่งสายตาให้ เห็นเฉิงอวี่ไป๋เลิกคางขึ้นเล็กน้อย เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

เขาเดินตรงเข้ามาแล้วยื่นใบรายงานผลให้ลู่จิ่งเชิน “ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว วันนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้เลย”

ลู่จิ่งเชินรับมาแล้วเหลือบมองแวบหนึ่ง เขาค่อนข้างขาดความรู้ด้านการแพทย์ รายงานเหล่านี้เขาเองก็ดูไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ “ไม่ต้องนอนพักดูอาการต่ออีกสักสองวันเหรอ?”

เฉิงอวี่ไป๋แค่นหัวเราะ “คุณลู่คิดว่าเตียงของโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยเมืองหลวงยังว่างไม่พอหรือไง?”

สำหรับสถานการณ์ของฉินหรูเยียน การนอนโรงพยาบาลไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อตอนนี้ยังหาสาเหตุไม่พบ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่

ลู่จิ่งเชินไม่สนใจเขา หันไปมองฉินหรูเยียน “คุณล่ะว่ายังไง?”

ฉินหรูเยียนมองคนทั้งสองแล้วพยักหน้า “ออกจากโรงพยาบาลเถอะค่ะ ในเมื่อเฉิงอวี่ไป๋บอกว่าไม่เป็นไร ก็ต้องไม่เป็นไรแน่นอน”

ลู่จิ่งเชินได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น มองเธอด้วยแววตาครึ่งยิ้มครึ่งไม่ยิ้ม คนตรงหน้านี้ยังไม่รู้ตัวสินะว่าเพื่อนตายของเธอขายความลับของเธอให้เขาไปหมดแล้ว

ลู่จิ่งเชินก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตามคำบอกของเฉิงอวี่ไป๋ ตอนนี้เธอยังตรวจไม่พบสาเหตุของโรค การอยู่ที่โรงพยาบาลไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร อีกอย่างตัวเธอเองก็มีความรู้ด้านการแพทย์อยู่แล้ว ก็น่าจะพอเข้าใจสภาพร่างกายของตัวเองดี ในเมื่อช่วงนี้เขาส่วนใหญ่ไม่ต้องเดินทางไปทำงานต่างที่แล้ว อีกทั้งยังเรียกตัวลู่ร่างให้กลับมาประจำการได้อีก ถ้าถึงคราวคับขันจริงๆ เขาก็แค่พาเธอไปไหนมาไหนด้วยทุกที่ก็จบ

เขาซ่อนอารมณ์ในดวงตาไว้แล้วเงยหน้าขึ้น ใบหน้าคมสันภายใต้แสงแดดดูละมุนตาจนชวนให้หลงใหลยิ่งกว่าเดิม เขายื่นมือไปกุมนิ้วมือเธอไว้ ฉินหรูเยียนก้มมอง ปลายนิ้วของเขาเรียวยาวและอบอุ่น ลู่จิ่งเชินเอ่ยขึ้นช้าๆ “เรากลับบ้านกัน”

ฉินหรูเยียนพยักหน้า เธอพบว่าเวลาที่เขาพูดชวนกลับบ้านด้วยกัน เธอรู้สึกมีความสุขไม่น้อยเลย

เฉิงอวี่ไป๋จู่ๆ ก็โดนยัดเยียดอาหารคนโสดเข้าเต็มปาก เขาเอื้อมมือไปดึงหน้ากากอนามัยออก “เสี่ยวเยียนเอ๋อร์ เธอเปลี่ยนไปนะ เดี๋ยวนี้มีแฟนแล้วก็ทิ้งเพื่อนฝูงเลย”

เดิมทีฉินหรูเยียนคอยแต่จะวิตกกังวลเพราะกลัวลู่จิ่งเชินจะรู้เรื่องของเธอ แต่พอเฉิงอวี่ไป๋พูดแบบนี้ บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

เธอขยับตัวพิงหัวเตียง เชิดคางเรียวสวยขึ้น สายตาที่มองมายังคงดูไม่ยี่หระดังเช่นเคย “เพิ่งจะรู้เหรอ?”

ลู่จิ่งเชินก้มหน้ายิ้ม เฉิงอวี่ไป๋มองทั้งสองคนแวบหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป

ภายในห้อง เมื่อเฉิงอวี่ไป๋จากไปแล้ว ฉินหรูเยียนก็ใช้นิ้วขยำชายเสื้อเบาๆ แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ออกจากโรงพยาบาลได้ใช่ไหมคะ? ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”

คิ้วเรียวขมวดมุ่น แววตาเต็มไปด้วยคำอ้อนวอน ในวินาทีนี้ลู่จิ่งเชินราวกับมองทะลุตัวเธอตรงหน้า เห็นภาพวันเวลาเมื่อหลายปีก่อนที่เธอหมดสติและถูกเฉิงอวี่ไป๋กักตัวไว้ในโรงพยาบาล ตอนนั้นเธอเองก็คงเคยอ้อนวอนเฉิงอวี่ไป๋แบบนี้ แต่ก็ไม่เป็นผลสินะ

ลู่จิ่งเชินยื่นมือไปลูบผมเธอ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “อืม กลับบ้านเรากัน”

ฉินหรูเยียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่สดใสกว่าครั้งไหนๆ “งั้นฉันเก็บของก่อนนะ คุณไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า กำชับเธออีกสองสามคำก่อนจะเดินออกจากห้องไป

พอเขาเดินลับตาไป รอยยิ้มที่มุมปากของฉินหรูเยียนก็จางหายไป เธอโทรศัพท์หาเฉิงอวี่ไป๋ ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว

“ผลตรวจครั้งนี้ยังไม่พบความผิดปกติอะไรใช่ไหมคะ?”

เฉิงอวี่ไป๋เพิ่งเดินเข้าออฟฟิศไป หยิบแก้วน้ำมาดื่มได้อึกหนึ่งก็ได้รับสายของเธอพอดี

“ไม่มี” เขาจิบน้ำแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะ “ถ้ามีอะไรผิดปกติ เธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอออกจากโรงพยาบาลเหรอ?”

นิ้วของเขากดเมาส์เลื่อนหน้าจอลงดูค่าดัชนีต่างๆ ของฉินหรูเยียน พลิกดูครู่หนึ่งก็ยังไม่เห็นความผิดปกติใดๆ

ฉินหรูเยียนตอบรับในลำคอ เธอขยี้ผมด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะทำท่าเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ชะงักไว้ “เรื่องลู่จิ่งเชิน คุณได้บอกอะไรเขาไปบ้างหรือเปล่าคะ?”

การเคลื่อนไหวของเฉิงอวี่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน “ไม่มี ถ้าฉันบอกอะไรเขาไป คุณคิดว่าตามที่คุณรู้จักนิสัยเขา เขาจะทำยังไงล่ะ?”

ฉินหรูเยียนยิ้ม “คงจะลากฉันไปตรวจซ้ำอีกรอบละมั้งคะ? ขอบคุณที่ช่วยเก็บความลับให้ฉันนะ เดี๋ยวฉันออกจากโรงพยาบาลก่อน แล้วค่อยติดต่อกันใหม่”

พูดจบเธอก็ตัดสายไป

เฉิงอวี่ไป๋มองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปในมือ เขาไม่ได้บันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้ แต่ก็จำเบอร์ของเธอได้ขึ้นใจมานานแล้ว เขาได้แต่ส่ายหัวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ช่างเป็นของแสลงที่ปราบกันอยู่หมัดจริงๆ

หลังจากลู่จิ่งเชินทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อย เขากลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย ฉินหรูเยียนก็เก็บของเสร็จเรียบร้อยและกำลังนั่งรอเขาอยู่ข้างเตียง

เขาเดินเข้าไปหา จัดปกเสื้อให้เธอ แล้วยังติดกระดุมปกเสื้อโค้ทให้เธอด้วย

"ช่วงนี้อากาศเย็นลง แล้วข้างนอกลมก็แรง ระวังจะเป็นหวัดเอานะ"

ฉินหรูเยียนตอบรับเบาๆ เธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยอมให้เขาจัดแจงเสื้อผ้าให้จนเรียบร้อย ก่อนที่เขาจะกุมมือเธอแล้วเดินออกไปพร้อมกัน

หลังจากลู่ร่างและลู่ไห่พักอยู่ที่ฐานในเมืองหลวงมาหนึ่งคืน ทั้งคู่ก็ได้รับข้อความจากลู่จิ่งเชิน สั่งให้ไปรอเขาที่วิลล่าหลังหนึ่งแถบชานเมือง

เมื่อทั้งสองมาถึง ประตูบ้านเปิดอยู่ พวกเขาจึงเดินเข้าไป พบเพียงคนทำอาหารและแม่บ้านเท่านั้น ลู่ไห่กวาดสายตามองด้วยความแปลกใจ เขาไม่นึกเลยว่าลูกพี่จะมีอสังหาริมทรัพย์เยอะขนาดนี้ วิลล่าหลังนี้สูงถึงห้าชั้น เห็นได้ชัดว่าลู่จิ่งเชินกำชับคนในวิลล่าไว้ล่วงหน้าแล้ว เมื่อทั้งสองเข้ามาก็ได้รับการต้อนรับให้นั่งลงที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ลู่ไห่รู้สึกประหม่าเล็กน้อยจึงไม่กล้านั่ง ลู่ร่างเหลือบมองเขาแล้วเอ่ยอย่างนึกระอา "นั่งเถอะน่า ลูกพี่ไม่ได้มีกฎหยุมหยิมขนาดนั้นหรอก"

ลู่ไห่ตอบรับเบาๆ ก่อนจะนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา

สองชั่วโมงต่อมา ลู่จิ่งเชินขับรถมาถึงวิลล่า ฉินหรูเยียนรู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่อย่างบอกไม่ถูก แต่เธอก็นึกไม่ออกว่าเคยมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

ลู่จิ่งเชินจอดรถไว้ด้านนอก เขาเปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร จากนั้นก็กุมมือเธอพาลงจากรถ ฉินหรูเยียนเดินตามเขาไปติดๆ เธอเม้มปากเงียบไม่ได้พูดอะไร ในใจยังคงครุ่นคิดว่าความคุ้นเคยนี้มาจากไหนกันแน่

"ที่นี่มีคนทำอาหารกับแม่บ้านคอยดูแลอยู่ ปกติที่อวี่จิ่งหย่วนไม่ค่อยมีใครไปมาหาสู่ ถ้าผมไม่อยู่ อยากกินอะไรก็บอกให้คนทำอาหารทำให้ได้เลยนะ"

เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปข้างในพลางก้มลงอธิบายอย่างใจเย็น

ฉินหรูเยียนเพียงแค่ขานรับในลำคอ ลู่จิ่งเชินหันไปมองเธอแล้วหัวเราะเบาๆ "ปฏิกิริยาแบบนั้นคืออะไรกัน"

ฉินหรูเยียนเงยหน้ามองเขา "ก็แปลว่ารับทราบแล้วไงคะ"

ลู่จิ่งเชินถึงกับยอมใจ "ได้ครับ"

ทั้งสองเดินเข้ามาในบ้าน ลู่ร่างกับลู่ไห่ที่นั่งอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนทันที กำลังจะเอ่ยปากทักทายแต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างลู่จิ่งเชิน และทั้งคู่ยังกุมมือกันไว้อีกด้วย

ลู่ไห่เบิกตากว้าง อ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ ความเฉลียวฉลาดที่เคยมีดูเหมือนจะมลายหายไปในพริบตา จนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ส่วนลู่ร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังคงสุขุมกว่า เขาจึงดึงแขนเสื้อลู่ไห่ไว้พลางก้มศีรษะลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยเรียกอย่างนอบน้อม "ลูกพี่"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง