บทที่ 91 จัดการ

ลู่จิ่งเชินเหลือบมองทั้งสองคนแล้วส่งเสียงรับในลำคอ ก่อนจะหันไปพูดกับฉินหรูเยียนว่า "ผมพาคุณไปที่ห้องนอน พักผ่อนสักหน่อยไหม"

ฉินหรูเยียนเดาได้ว่าเขาคงมีธุระที่อาจไม่สะดวกพูดต่อหน้าเธอ จึงพยักหน้าตอบรับ ลู่จิ่งเชินเงยหน้ามองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ "พวกนายรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อน" จากนั้นเขาก็จับมือฉินหรูเยียนแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

ชั้นสอง ห้องริมหน้าต่าง

ลู่จิ่งเชินเปิดประตูจูงมือเธอเข้าไปแล้วปิดประตูตามหลัง เนื่องจากเป็นเวลากลางวันเขาจึงไม่ได้เปิดไฟ

"อยากนอนพักต่ออีกหน่อยไหม" ใต้ดวงตาของเธอมีรอยคล้ำจางๆ ดูท่าทางอิดโรยกว่าปกติจริงๆ หากไม่ใช่เพราะเธอยืนกรานจะออกจากโรงพยาบาล เขาก็ตั้งใจจะให้เธอพักที่นั่นต่ออีกสองวัน

ฉินหรูเยียนมองคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาแล้วพยักหน้า ช่วงนี้เธอโหมงานดึกไปบ้างเลยรู้สึกง่วงอยู่จริงๆ

ลู่จิ่งเชินเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนออกมาให้เธอ

"เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของใหม่ ซักเรียบร้อยแล้ว เธอไปเปลี่ยนชุดแล้วนอนพักเถอะ ผมไปคุยธุระกับพวกเขาสักพักแล้วจะมาอยู่เป็นเพื่อน"

ฉินหรูเยียนตอบรับ ลู่จิ่งเชินโน้มตัวลงจูบที่หน้าผากเธอเบาๆ "นอนหลับให้เต็มที่นะ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น รู้ไหม"

เธอชะงักไปเล็กน้อย นิ้วมือที่กำชุดนอนแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า ลู่จิ่งเชินลูบผมเธออีกครั้งแล้วจึงหันหลังเดินออกไป

ฉินหรูเยียนมองตามแผ่นหลังของเขาไปอย่างใช้ความคิด

ชั้นล่าง ลู่จิ่งเชินเพิ่งเดินมาถึงห้องรับแขก ลู่ร่างและลู่ไห่ก็เตรียมจะลุกขึ้นจากโซฟา เขาจึงยื่นมือห้ามไว้ "นั่งเถอะ ไม่ต้องเกร็ง"

ทั้งสองนั่งตัวตรงด้วยความประหม่าไม่รู้ว่าลู่จิ่งเชินคิดอะไรอยู่ เขาเองก็นั่งลงบนโซฟาอีกฝั่ง ในมือถือกล่องบุหรี่มาเล่นแต่ไม่ได้หยิบออกมาสูบ บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้น

ลู่ไห่เหลือบมองลู่ร่าง กำลังจะเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อ ลู่จิ่งเชินก็เปิดปากพูดขึ้น

"คุ้นเคยกับเมืองหลวงไหม" คำถามของเขามาแบบกะทันหัน ลู่ร่างพยักหน้า "พอได้ครับลูกพี่ ก่อนไปเมืองเอฟ ผมก็ประจำอยู่ที่จุดพักในเมืองหลวงนี่เป็นหลัก"

ลู่จิ่งเชินรับคำในลำคอแล้วหันไปมองลู่ไห่ "แล้วนายล่ะ"

ลู่ไห่ส่ายหน้า "ผมมาเมืองหลวงครั้งแรกครับ…"

พูดจบเขาก็รู้สึกหวั่นใจ หากลูกพี่คิดจะส่งตัวเขากลับเมืองเอฟเพราะไม่คุ้นเคยกับเมืองหลวงขึ้นมา เขาจะทำอย่างไรดี

ลู่จิ่งเชินส่งเสียงรับในลำคอ มือที่เล่นกล่องบุหรี่หยุดชะงัก เขาเงยหน้ามองคนทั้งสองพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

"ถ้าอย่างนั้น ลู่ร่าง นายรับผิดชอบเรื่องในเมืองหลวงไปก็แล้วกัน" น้ำเสียงของเขาดูเรียบเฉยจนดูไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร "ส่วนนาย" เขาไล่สายตามองลู่ไห่ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วจึงหัวเราะออกมา "นายอยู่ที่วิลล่านี่ไปก่อน อีกสองสามวันผมค่อยจัดแจงเรื่องงานให้"

ลู่ร่างมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ สรุปแล้วคนที่จะได้อยู่ข้างกายเจ้านายกลับกลายเป็นลู่ไห่ ส่วนเขาต้องไปประจำที่จุดพักในเมืองหลวงงั้นหรือ

ลู่ไห่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น "ลูกพี่ครับ จะให้ผมทำอะไร สั่งมาได้เลยครับ ผมทำได้หมด!"

ลู่จิ่งเชินรับคำแล้วลุกเดินไปที่ประตู โดยมีทั้งสองคนเดินตามติดไป เขาชี้ไปที่ตึกอีกหลังด้านข้าง "ลู่ไห่ใช่ไหม นายพักที่นั่นแล้วกัน รีบทำความคุ้นเคยกับเส้นทางในเมืองหลวงให้เร็วที่สุด หากวันไหนที่ผมไม่อยู่ นายต้องเป็นคนขับรถรับส่งคนข้างบนนั้น ผมให้เวลานายแค่ครึ่งเดือน ถ้าทำไม่ได้ ถึงตอนนั้นนายก็ไปอยู่กับลู่ร่างที่จุดพักในเมืองหลวงซะ"

ลู่ไห่ดูเป็นคนหัวไว ความฉลาดทางอารมณ์น่าจะใช้ได้ เขาถึงได้เลือกเก็บคนนี้เอาไว้ แม้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องเข้าบริษัททุกวัน แต่ก็น้อยครั้งที่สัปดาห์หนึ่งจะไม่เข้าไปเลยอย่างน้อยสองครั้ง ส่วนเฉินจงเองก็มีงานล้นมือ และฉินหรูเยียนก็ออกไปข้างนอกบ่อยครั้ง จะให้เฉินจงคอยรับส่งเธอทุกวันก็คงไม่สะดวกเท่าไหร่ จะเป็นครั้งคราวยังพอไหว แต่ถ้าปล่อยให้ฉินหรูเยียนขับรถออกไปข้างนอกเอง เขายิ่งวางใจไม่ได้ เหตุการณ์กะทันหันครั้งนี้ถือเป็นสัญญาณเตือนภัย ต่อให้เขาไม่อยู่ข้างๆ ก็ต้องมีคนคอยดูแลเธอ

คราวนี้ลู่จิ่งเชินไม่ได้พูดจาดูสบายๆ เหมือนเมื่อครู่ ลู่ไห่พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ลูกพี่วางใจได้ครับ ผมจะรีบทำความคุ้นเคยกับเส้นทางในเมืองหลวงให้เร็วที่สุด"

ลู่จิ่งเชินหันไปมองเขาแล้วตอบรับ "พักที่นั่น แต่มาทานข้าวที่วิลล่านี่ ที่นี่มีแม่ครัวกับป้าแม่บ้านอยู่ นายอยากกินอะไรก็บอกแม่ครัวได้เลย ที่นี่ผมไม่มีกฎเกณฑ์อะไรเยอะแยะ ทำหน้าที่ที่ผมมอบหมายให้ดีก็พอ ส่วนเรื่องที่ผมจะให้ทำ เดี๋ยวค่อยบอกภายหลัง ในระยะสั้นนี้หน้าที่ของนายคือจำเส้นทางเมืองหลวงให้แม่น นอกจากนี้ ในเมื่อตอนอยู่ที่เมืองเอฟ นายเป็นคนที่มีฝีมือติดอันดับท็อปสาม ผมก็หวังว่าพอมาถึงเมืองหลวงแล้ว นายจะไม่ปล่อยตัวจนฝีมือตก"

บางเรื่องถึงฉินหรูเยียนจะไม่พูด แต่เขาก็พอจะคาดเดาอะไรได้บ้าง คนที่สามารถเดินทางไปในเขตสงครามและเขตโรคระบาดได้เพียงลำพัง จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร

เรื่องของครอบครัวฉินเจิ้งเมื่อหลายปีก่อนยังคงเป็นปริศนาจนถึงปัจจุบัน เขายังไม่แน่ใจว่าเรื่องเหล่านั้นเกี่ยวข้องกันหรือไม่

ในเมื่อเธอไม่อยากพูด เขาก็จะไม่ถาม เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่งเธอจะเต็มใจเปิดเผยความลับให้เขารับรู้ด้วยตัวเอง แต่ในตอนนี้ เขาจำเป็นต้องวางแผนเตรียมการไว้ล่วงหน้า

ลู่ร่างกับลู่ไห่มองหน้ากัน ทั้งสองรู้สึกได้ว่าเจ้านายเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนเขาดูไม่ค่อยใส่ใจอะไรนัก แม้จะมีอำนาจล้นมือในเมืองเอฟก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน กลับมาเป็นนักธุรกิจเต็มตัวที่ตระกูลลู่ตามปกติ พวกเขาที่อยู่ที่นั่นมาหลายปีก็ไม่ได้มีภารกิจสำคัญอะไร มีเพียงลู่ร่างที่จำได้ว่าลู่จิ่งเชินให้คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของอี้เทียนสิงอยู่ตลอด หากใครไปขัดขวางทางเขาให้รีบรายงานตัว นั่นแหละที่ทำให้เขาเพิ่งรู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ใช่คนธรรมดาเลย

หากพูดถึงเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิง เกรงว่าใต้หล้านี้คงไม่มีใครเทียบเขาได้

ทั้งสองนึกในใจพร้อมความรู้สึกทึ่ง เจ้านายของพวกเขาในที่สุดก็คิดจะลงมือทำอะไรสักอย่างแล้วสินะ ทีนี้พวกเขาก็จะได้มีงานให้ทำเสียที

ลู่จิ่งเชินไม่รู้หรอกว่าคนทั้งสองคิดไปไกลขนาดไหน เขาแค่พยายามวางแผนจัดการทุกอย่างที่ทำได้เอาไว้ก่อน

ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องเมื่อแปดปีก่อน ทั้งทางฝั่งเขา ฝั่งอาจารย์ของเขา รวมไปถึงฉินเฉาหยาง ต่างก็สืบหาความจริงมาแปดปีเต็มแต่กลับไม่มีเบาะแสอะไรเลย เกรงว่าเบื้องหลังเรื่องนี้คงมีกลุ่มอิทธิพลไม่น้อยที่คอยปั่นหัวอยู่

เขานึกถึงไพ่ตายในมือแล้วลดสายตาลง หากวันนั้นมาถึง วันที่ฉินหรูเยียนค้นพบว่าเขาไม่ได้เป็นคนซื่อตรงจิตใจดีอย่างที่เธอเห็น เธอจะจากเขาไปไหม

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง