บทที่ 93 งานเลี้ยงครอบครัว

ตอนที่ฉินหรูเยียนมาถึง ลู่จิ่งเชินยังมาไม่ถึง

เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ทักทายคุณปู่และอาสะใภ้จางหว่านอวี้ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา

จางหว่านอวี้ดึงมือเธออย่างสนิทสนมมานั่งข้างๆ มองเธออยู่ครู่หนึ่งแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำไมดูผอมลงไปล่ะ? จิ่งเชินดูแลเธอไม่ดีเหรอ?"

ปกติเธอเป็นคนผอมอยู่แล้ว ช่วงนี้พอโหมงานหนักและไม่สบาย ร่างกายเลยยิ่งดูผอมบางลงไปอีก ทำให้ตอนนี้หน้ายิ่งดูเล็กเข้าไปใหญ่

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า "ไม่ได้ผอมลงหรอกค่ะ น้ำหนักเท่าเดิมเลย" พูดจบเธอก็ยื่นแบบร่างชุดที่อยู่ในมือให้จางหว่านอวี้

"อาสะใภ้ดูนะคะ มีทั้งหมดสามแบบค่ะ เป็นชุดกี่เพ้า ชุดสูททางการ แล้วก็เสื้อโค้ทอีกหนึ่งตัว อากาศกำลังจะเย็นลงแล้ว หนูเลยคิดว่าจะทำเสื้อโค้ทให้คุณอาสักตัว พอตัดเสร็จก็น่าจะใส่ได้พอดี คุณอาลองดูก่อนนะคะ ถ้ามีตรงไหนไม่ถูกใจ หนูจะแก้ไขให้ค่ะ"

จางหว่านอวี้รับไปพร้อมรอยยิ้ม แล้วมองเธออยู่อีกครู่หนึ่ง ลูกสะใภ้คนนี้ของเธออายุยังไม่มาก ใบหน้าดูเล็กจิ๋ว แต่เวลาทำงานกลับทำอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ดูออกเลยว่าเป็นเด็กที่สุขุมและตั้งใจจริง

เธอรับมาดูแล้วแววตาค่อยๆ ฉายแววชื่นชม มิน่าล่ะในเวยป๋อถึงมีแต่คนพูดถึงหลิงซีในทางบวก "สวยมากเลย แม่ชอบทุกชุดเลยนะ ใจดีจังที่นึกถึงแม่อย่างถี่ถ้วนขนาดนี้ วาดแบบพวกนี้ให้แม่ คงใช้เวลาไปไม่น้อยเลยใช่ไหมจ๊ะ?"

ฉินหรูเยียนเม้มปากยิ้ม "ไม่นานหรอกค่ะ คุณแม่มักจะไปร่วมงานเลี้ยงหรือมีการประชุมต่างๆ ค่อนข้างบ่อย เวลาคงไม่ค่อยมี หนูเลยวาดมาให้ดูสามชุดก่อนค่ะ เดี๋ยวเอาไว้ว่างๆ หนูจะวาดเพิ่มมาให้ แล้วจะเอามาให้คุณแม่ดูนะคะ"

ลู่จิ่งเชินที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ช่วงที่เธอวาดรูปพวกนี้ เธอแทบจะนอนดึกตลอดทั้งคืน ติดต่อกันเกือบอาทิตย์ ทิ้งร่างแบบไปตั้งเยอะ หลายชุดที่เขามองว่าสวยแล้ว เธอกลับไม่พอใจแล้วโยนลงถังขยะไปหมด

ทุกคืนเขาจะนั่งทำงานที่ห้องหนังสือเพื่อรอเธอ คอยชงน้ำผึ้งให้แล้วป้อนเธอเป็นระยะ เป็นแบบนั้นทุกครั้งที่เขาจัดการงานเสร็จแต่เธอยังไม่เสร็จ เขาไม่ได้พูดเล่นแค่ครั้งเดียวหรอกนะว่าตกลงแล้วใครกันแน่ที่ยุ่งกว่ากัน? สุดท้ายแล้วฉินหรูเยียนก็มักจะถูกเขาบังคับให้ไปพักผ่อนอยู่ดี

จางหว่านอวี้ใจอ่อนวูบ นึกอะไรขึ้นมาได้จึงส่ายหน้า "สามชุดก็เยอะแล้วจ้ะ ปกติเธอก็ยุ่งอยู่แล้ว มีเวลาว่างก็พักผ่อนเยอะๆ กินให้อิ่ม นอนให้หลับ พักผ่อนให้พอ วัยรุ่นอย่าอดนอนบ่อยนักเลย วันหลังว่างๆ ก็มาที่บ้านพักตระกูลลู่นะ แม่จะต้มซุปให้ดื่ม"

ฉินหรูเยียนไม่ชินกับการแต่งหน้า แต่สองวันนี้สีหน้าเธอไม่ค่อยดีเท่าไหร่ วันนี้ก่อนมาบ้านพักตระกูลลู่เลยตั้งใจแต่งหน้าบางๆ เพื่อให้ดูสดใสขึ้น

เพียงแต่จางหว่านอวี้ก็นึกถึงสิ่งที่ลูกสาวเล่าให้ฟัง ว่าลูกชายคนนั้นของเธอหวงลูกสะใภ้สุดๆ กลัวว่าจะกระทบความคืบหน้าในการมีหลาน เลยรีบโบกมือปฏิเสธไป

ฉินหรูเยียนยิ้มแล้วพยักหน้า "ได้ค่ะ ไว้หนูจะติดต่อมาล่วงหน้านะคะ ถึงตอนนั้นจะขอชิมฝีมือต้มซุปของคุณแม่ค่ะ"

เธอใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่ไม่มากนักตั้งแต่เด็ก ทั้งฉินเจิ้งและภรรยาต่างก็ยุ่งอยู่ตลอด แม้จะให้ในสิ่งที่ควรให้เธอไม่เคยขาด แต่เวลาที่จะได้อ้อนพ่อแม่แบบนี้ เธอแทบไม่เคยมีเลย

จางหว่านอวี้ยิ้มแล้วตบมือเธอเบาๆ ก่อนจะชวนคุยต่อ

ลู่จิ่งเชินเดินเข้ามาอย่างเนิบนาบ เขาตรงดิ่งไปหาฉินหรูเยียนแล้วนั่งลงข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบเอวเธอไว้ แล้วค่อยชะโงกหน้าไปทักทายคุณปู่

"คุณปู่ครับ แม่ครับ" น้ำเสียงเขาสงบและให้ความเคารพ ลู่เม่าเซวียนมองหลานชายที่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนั้นแล้วก็ส่งเสียง "อืม" ในลำคอ ก่อนจะยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ

"พ่อผมล่ะครับ?" ลู่จิ่งเชินไม่เห็นลู่หวยจิ่น ปกติแล้วลู่หวยจิ่นกับจางหว่านอวี้จะมาด้วยกันตลอด

จางหว่านอวี้ยิ้มพลางหยิบส้มบนโต๊ะมาปอกเปลือกแล้วยื่นให้ฉินหรูเยียน

"พ่อเขามีประชุมด่วนวันนี้น่ะ เลื่อนไม่ได้ ไม่งั้นคงมาพร้อมกับแม่นานแล้วล่ะ"

ลู่จิ่งเชินส่งเสียงรับ "อืม" ตามความเคยชิน เขาก้มหน้าลงไปใกล้ฉินหรูเยียนแล้วถามว่า "มาเองเหรอ?"

เขาอุตส่าห์ให้ลู่ไห่ไปรับส่งเธอ แต่ตอนมาไม่เห็นรถของลู่ไห่เลย

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า "คุณไม่ได้ให้คนมาส่งหนูเหรอคะ? หนูนึกว่าคุณก็จะมาด้วยเลยให้เขากลับไปน่ะค่ะ"

เธอไม่แน่ใจว่าจะค้างคืนที่นี่ไหม ลู่ไห่ดูไม่เหมือนคนพูดเก่ง นิสัยดูเงียบขรึม เธอเลยให้เขากลับไปก่อน

ลู่จิ่งเชินพยักหน้าแล้วเอาหัวพิงไหล่เธอ ยิ้มออกมา "ให้เขาเป็นคนขับรถให้เธอนั่นแหละ วันไหนเธอจะออกไปข้างนอกแล้วผมไม่อยู่ ก็เรียกใช้เขาเถอะ"

ฉินหรูเยียนตอบ "ค่ะ" แล้วถามต่ออีกประโยค "แล้วเหยาเหยาละคะ? ไม่เห็นหน้าเลย ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบหนูด้วย"

ลู่จิ่งเชินนึกถึงตอนที่จี้เฟิงโทรหาเขาเมื่อไม่นานมานี้ เขายิ้ม

"น่าจะอยู่ที่บ้านว่าที่พ่อแม่สามีเขามั้ง? อีกไม่นานคงได้กินงานแต่งเธอแล้วล่ะ ว่าแต่เยียนเอ๋อร์ เมื่อไหร่คุณจะให้สถานะผมบ้างล่ะ? คนข้างนอกยังไม่รู้เลยว่าผมแต่งงานแล้ว บางทียังมีคู่ค้ามาบอกว่าจะแนะนำสาวให้ผมอีก"

ฉินหรูเยียนฟังแล้วงุนงง เพื่อนสนิทเธอจะแต่งงานแล้วเหรอ? ทำไมเธอไม่รู้เรื่องเลยสักนิด? เธอก้มหน้าหยิบมือถือออกมาส่งข้อความวีแชตหาจางฉีเหยา รอบนี้อีกฝ่ายตอบกลับมาเร็วมาก เธออ่านแล้วเงยหน้าขึ้น มองลู่จิ่งเชินด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เหยาเหยาบอกว่า เธอฝากบอกคุณแล้ว ทำไมคุณถึงไม่บอกหนูคะ?"

ลู่จิ่งเชินเหลือบมองหน้าจอแชต คิดทบทวนดูก็เหมือนจะมีเรื่องนี้อยู่จริงๆ เขาก้มหน้าลง โอบกอดเธอแน่นขึ้น "ช่วงนี้คุณมัวแต่ยุ่งกับแบบร่าง ผมเลยลืมไปน่ะ เป็นความผิดผมเอง คุณจะลงโทษยังไงก็ได้ ผมทำตามใจคุณทุกอย่างเลย"

ฉินหรูเยียนตอบ "อ้อ" คำเดียว แล้วเก็บมือถือ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

"เมื่อไหร่ว่างล่ะครับ? เดี๋ยวพาไปเจอเพื่อนผมสองคน พวกเขาอยากเจอคุณมานานแล้ว"

ลู่จิ่งเชินเห็นเธอไม่พูดไม่ถามต่อ จึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น

"พรุ่งนี้เป็นไงครับ? พรุ่งนี้ผมว่างพอดี คุณดูสิว่าสะดวกไหม?"

เธอเองก็ตั้งใจว่าจะพักผ่อนให้เต็มที่สักสองสามวัน เฉิงอวี่ไป๋แจ้งข่าวดีกับเธอมา แม้จะพูดให้ชัดเจนคือยังไม่มีความคืบหน้าอะไรมากนัก แต่เธอก็สามารถรับรองได้ว่าทุกคืนไม่นอนไม่หลับ หลับได้เต็มอิ่ม ดูเหมือนจะช่วยได้เยอะเลยทีเดียว

ลู่จิ่งเชินตอบรับ "งั้นเป็นพรุ่งนี้เย็นนะ เดี๋ยวผมไปบอกพวกเขาให้"

ลู่เม่าเซวียนมองคนทั้งสองที่เอาแต่กระซิบกระซาบกัน นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดหรี่ลง "หรูเยียน มานี่หน่อย"

คำพูดของคุณปู่โพล่งออกมาอย่างกะทันหัน ฉินหรูเยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ทำท่าจะลุกจากโซฟาโดยสัญชาตญาณ ลู่จิ่งเชินกดเอวเธอไว้ไม่ให้ลุกขึ้น เขาหันไปมองคุณปู่แวบหนึ่ง

"คุณปู่ครับ มีอะไรพูดตรงนี้ก็ได้ครับ" ฉินหรูเยียนถลึงตาใส่เขา แล้วหันไปมองคุณปู่ด้วยความเกรงใจ ด้านข้างจางหว่านอวี้อมยิ้ม ลูกชายคนนี้ของเธอคงเจอคู่ปรับเข้าแล้วจริงๆ

ถึงคุณปู่จะยังไม่พอใจลู่จิ่งเชินสักเท่าไหร่ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก เพราะยังไงนั่นก็ภรรยาเขา "คืนนี้ทานข้าวเสร็จแล้วพวกเธอจะกลับกันเลยไหม คราวก่อนที่มานอนค้างที่นี่กันคืนหนึ่ง ยังโอเคอยู่ใช่ไหม ถ้าโอเค คืนนี้ก็ไม่ต้องกลับหรอก ทานข้าวเสร็จแล้วอยู่เล่นไพ่นกกระจอกเป็นเพื่อนปู่สักตาสิ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง