บทที่ 94 คำนวณความน่าจะเป็นเล่นไพ่นกกระจอก 1

ฉินหรูเยียนหันไปมองลู่จิ่งเชินโดยสัญชาตญาณ เนื่องจากนั่งอยู่ใกล้กัน เธอจึงเห็นแววตาและรอยยิ้มบนใบหน้าคมคายของเขาได้อย่างชัดเจน

เมื่อเห็นเธอหันมา ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกระซิบ “ถ้าคุณอยากพักที่นี่ ก็ได้ครับ” แน่นอนว่าใจจริงเขาอยากกลับไปใช้เวลาส่วนตัวสองต่อสองมากกว่า

ฉินหรูเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้ค่ะคุณปู่ งั้นวันนี้เราไม่กลับนะคะ”

พวกเขาไม่ค่อยได้แวะเวียนกลับมาบ่อยนัก ฉินหรูเยียนจึงไม่อยากปฏิเสธความปรารถนาดีของท่าน

ลู่เม่าเซวียนยิ้มอย่างอารมณ์ดี “โทรหาพ่อเราสิ ดูซิว่าจะกลับมาทันมื้อเย็นไหม”

ลู่จิ่งเชินนึกถึงภาพตอนที่คุณปู่กวาดเรียบบนโต๊ะไพ่นกกระจอกในอดีต ในใจก็ได้แต่เหงื่อตกแทนพ่อ เพราะทุกครั้งที่ตั้งโต๊ะ พ่อคือคนที่จ่ายเงินให้คุณปู่มากที่สุดเสมอ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาพ่อ

ลู่หวยจิ่นเพิ่งเสร็จจากการประชุมและตั้งใจจะรีบตรงไปที่บ้านพักตระกูลลู่ ทั้งภรรยา ลูกชาย และลูกสะใภ้อยู่ที่นั่นกันหมด เขาจึงรีบเร่งจะไปให้ถึง แต่พอรับสายจากลู่จิ่งเชินแล้วได้ยินว่าต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่เล่นไพ่นกกระจอกหลังมื้ออาหาร เสียงของลู่หวยจิ่นก็ชะงักไป นึกถึงเงินเก็บส่วนตัวที่มีอยู่น้อยนิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

ลู่จิ่งเชินเห็นท่าทีของพ่อแล้วก็นึกขำ หลังจากวางสาย เขาก็เงยหน้าขึ้นมองคุณปู่

“คุณปู่ครับ คืนนี้อย่าเอาแต่จ้องจะต้อนพ่อผมคนเดียวนะ” เขากลัวว่าถ้าทำแบบนี้ต่อไป พ่อคงไม่ยอมมานั่งเล่นไพ่เป็นเพื่อนคุณปู่อีก

คุณปู่หน้าแดงระเรื่อ “งั้นก็ให้เธอกับหรูเยียนมานั่งเล่นด้วยกันทั้งคู่สิ ให้ฉันชนะเงินเธอแทนคงได้ใช่ไหมล่ะ”

ลู่จิ่งเชินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ เขาพิงหลังกับโซฟาแล้วเอ่ยตอบอย่างเนิบนาบ “คนแต่งงานแล้วเขาไม่มีเงินเหลือมาเล่นไพ่หรอกครับ”

ฉินหรูเยียนที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้ว เธอเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อเขา “คุณพูดแบบนี้เหมือนฉันเป็นคนกดขี่เรื่องเงินทองของคุณเลยนะ จะมาทำลายภาพลักษณ์ฉันต่อหน้าคุณปู่หรือไงคะ”

เธอไปก้าวก่ายเรื่องเงินทองของเขาตอนไหนกัน? แม้เขาจะโอนทรัพย์สินหลายอย่างมาไว้ในชื่อเธอ แต่เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่มีเงินเหลือใช้ ไม่อย่างนั้นตอนที่ยอดเงินในบัญชีเธอไม่ถึงหนึ่งร้อยล้าน เขายังจะโอนมาเติมให้ได้ยังไง?

ลู่จิ่งเชินใช้มือข้างหนึ่งกุมมือเธอไว้พลางอธิบาย “เปล่าครับ ผมแค่กำลังรอให้คุณปู่ชมต่างหาก”

ฉินหรูเยียนมองเขาอย่างงุนงง

คุณปู่ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาพยักหน้าอย่างชื่นชม “ทำได้ดีมาก ผู้ชายที่แต่งงานแล้วห้ามพกเงินติดตัว นี่เป็นธรรมเนียมของตระกูลลู่เรา เพราะผู้ชายพอมีเงินแล้วมักจะนิสัยเสีย”

สิ้นคำนี้ ฉินหรูเยียนก็มองคนอื่นๆ ในห้องอย่างประหลาดใจ ทรัพย์สินของตระกูลลู่มีมูลค่ามหาศาลเกินกว่าหลักพันล้านไปมากไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงจัดการเรื่องเงินกันง่ายดายขนาดนี้!

“เอาแบบนี้ เดี๋ยวปู่ให้เงินค่าขนมเธอหน่อย ถ้าเล่นชนะก็เอาไปให้หรูเยียน แต่ถ้าแพ้ เดี๋ยวปู่จ่ายคืนให้เอง”

คุณปู่โอนเงินจำนวนหนึ่งให้ลู่จิ่งเชินอย่างรวดเร็ว ท่านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขย่าเบาๆ แล้วเงยหน้าบอกกับลู่จิ่งเชิน “โอนไปแล้วนะ ลองเช็กดูสิ”

ลู่จิ่งเชินตอบรับ “ครับ” ก่อนจะเปิดโทรศัพท์ดูยอดเงินที่โอนเข้ามา เขาคลี่ยิ้มมุมปาก “งั้นขอบคุณครับคุณปู่”

คุณปู่โบกมือปัด แล้วหันไปยิ้มให้ฉินหรูเยียน “หลานสะใภ้จ๋า หนูเล่นไพ่นกกระจอกเป็นใช่ไหม?”

ฉินหรูเยียนที่ยังตั้งสติจากแผนการอันเหนือชั้นของลู่จิ่งเชินไม่ทัน ได้แต่ตอบออกไปตามความจริงอย่างลืมตัว “เป็นนิดหน่อยค่ะ”

คุณปู่ร้อง “อ้อ” ขึ้นมาคำหนึ่ง “ตกลง งั้นคืนนี้เรามาร่วมมือกันกวาดเงินจากสามีหนูและพ่อหนูกันเถอะ ถ้าปู่ชนะ ปู่ยกให้หนูหมดเลย”

เธอพยักหน้ารับ “ได้ค่ะคุณปู่”

หลังจากพูดคุยกันอีกเพียงไม่กี่คำ ก็ถึงเวลาอาหารเย็น ลู่หวยจิ่นรีบเร่งเดินทางมาถึงจนทันเวลาพอดีก่อนจะเริ่มตั้งโต๊ะ

เมื่อทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วก็เตรียมจะรับประทานอาหาร ลู่หวยจิ่นจึงฉวยจังหวะที่ยังไม่เริ่มทานอาหารลากลู่จิ่งเชินแยกออกไปคุยด้านข้าง

“พ่อเหลือเงินเก็บก้อนสุดท้ายแล้วนะ แต่ปู่แกยังจะลากพ่อไปเล่นอีก ถ้าคืนนี้พ่อแพ้ขึ้นมา พ่อต้องให้แกโอนเงินมาเติมให้พ่อนะ”

ลู่จิ่งเชินเห็นพ่อทำสีหน้าเจ็บปวดเสียดายราวกับกำลังบอกว่า “คืนนี้ต้องซวยอีกแน่ๆ” และ “เงินเก็บที่อุตส่าห์อดออมมาต้องมาละลายหายไปอีกแล้ว” ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ได้ครับพ่อ คืนนี้ถ้าพ่อเล่นแพ้ พรุ่งนี้ผมจะโอนเงินไปให้พ่อเองครับ”

ลู่หวยจิ่นเห็นว่าบรรลุจุดประสงค์แล้วก็รีบปล่อยแขนเสื้อลู่จิ่งเชินทันที เขาส่งเสียง “อืม” ตอบรับด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทีคล้ายพวกข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานทิ้งไม่มีผิด ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังโต๊ะอาหาร

ลู่จิ่งเชินดูเหมือนจะชินกับนิสัยนี้อยู่แล้ว เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางมองตามหลังผู้เป็นพ่อไปพลางนึกถึงเงินจำนวนที่ได้รับโอนมาจากคุณปู่ก่อนหน้านี้ สรุปแล้วไม่ว่าจะยังไง สุดท้ายคนจ่ายเงินก็คือคุณปู่อยู่ดีนั่นแหละ

หลังจากเชฟและแม่บ้านจัดเตรียมอาหารวางบนโต๊ะเรียบร้อย ทุกคนก็นั่งประจำที่

ลู่จิ่งเชินรินน้ำผลไม้ให้ฉินหรูเยียนหนึ่งแก้ว ส่วนข้างมือเขานั้นเป็นเหล้าขาวหนึ่งแก้ว

ฉินหรูเยียนไม่เคยเห็นเขาดื่มมาก่อนเลยนึกว่าเขาไม่แตะแอลกอฮอล์ ไม่นึกเลยว่าแท้จริงแล้วเขาแค่ดื่มน้อยเท่านั้น พอมาคิดดูว่าเขาต้องบริหารองค์กรใหญ่โตขนาดนี้ ย่อมต้องมีการสังสรรค์เป็นธรรมดา ถ้าไม่ดื่มสิถึงจะดูไม่สมเหตุสมผล

ลู่จิ่งเชินเห็นเธอไม่ได้โต้ตอบอะไร จากที่ตอนแรกตั้งใจจะรินให้ตัวเองแค่ครึ่งแก้ว สุดท้ายเขากลับรินจนเต็มแก้ว

คุณปู่ลู่ดื่มเหล้าบำรุงสุขภาพซึ่งมีดีกรีค่อนข้างต่ำ ส่วนเหล้าที่อยู่ตรงหน้าลู่หวยจิ่นและลู่จิ่งเชินนั้น ฉินหรูเยียนเหลือบมองขวดเพียงแวบเดียว เธอไม่มีความรู้เรื่องสุราและอ่านรายละเอียดบนฉลากที่ดูวุ่นวายตาไม่ออก เธออ่านออกแค่ตัวเลขที่ระบุว่า 52 ดีกรีเท่านั้น

คุณปู่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ดื่มไปได้สองแก้ว พอจะรินแก้วที่สาม ลู่จิ่งเชินก็เอ่ยปากขัดขึ้นมา

“คุณปู่ครับ ดื่มได้มากสุดแค่สองแก้วนะครับ”

ลู่เม่าเซวียนมองเขาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย หลานชายคนนี้ของเขาฉลาดออกจะตาย ทำไมถึงได้มาทำตัวไม่รู้จังหวะเอาตอนนี้กันนะ?

ลู่จิ่งเชินยิ้ม เขาใช้ตะเกียบคีบผักใส่จานพลางเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ “ถ้าดื่มมากไป เดี๋ยวพอถึงเวลาง่วงขึ้นมา คืนนี้อาจจะอดเล่นไพ่กันพอดีครับ”

จะมีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่าการได้กวาดเงินจากลูกชายและหลานชายบนโต๊ะไพ่นกกระจอกอีกล่ะ!

ตาชั่งในใจของคุณปู่เอียงกะเท่เร่ในทันที ท่านวางขวดเหล้าลงแล้วรับคำ “กินข้าวๆ แกน่ะ รีบไปตักข้าวมาให้ฉันทีสิ”

ลู่จิ่งเชินลุกขึ้นเดินไปตักข้าวในครัวมาให้คุณปู่ ก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม จากนั้นเขาก็ใช้ตะเกียบคีบซี่โครงหมูและกุ้งใส่จานให้ฉินหรูเยียน

“นี่เป็นเมนูเด็ดของเชฟที่บ้านเรา คุณลองชิมดูสิ” พูดจบเขาก็คีบกับข้าวอย่างอื่นให้เธออีกเล็กน้อย

ฉินหรูเยียนค่อยๆ ทานอาหารในจานอย่างช้าๆ ต่างคนต่างไม่ค่อยพูดอะไรกัน มื้ออาหารนี้จึงใช้เวลาไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

หลังจากมื้ออาหารสิ้นสุดลง แม่บ้านยังไม่ทันได้เข้ามาเก็บกวาดบนโต๊ะ คุณปู่ก็รีบลุกขึ้นและกระตือรือร้นเร่งเร้าให้ทุกคนเดินไปยังห้องเล่นไพ่นกกระจอก

เพราะคุณปู่เป็นคนโปรดปรานการเล่นไพ่นกกระจอกมาก ที่บ้านจึงสร้างห้องสำหรับเล่นไพ่ไว้โดยเฉพาะ

ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเล่นไพ่ ฉินหรูเยียนก็ดึงแขนเสื้อลู่จิ่งเชินไว้ “ถามหน่อยนะคะ ถ้าเกิดว่าบนโต๊ะนี้ฉันเล่นชนะเงินคุณปู่กับคุณพ่อขึ้นมา… ฉันควรทำยังไงดีคะ?”

ลู่จิ่งเชินมองท่าทางหนักใจของเธอ พลางนึกย้อนไปถึงคำว่า “เป็นนิดหน่อย” ที่เธอเคยบอกก่อนหน้านี้ ในใจเขาก็พอจะคาดเดาอะไรได้บางอย่างแล้ว

เขาโน้มตัวลงไปยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ชนะคุณปู่ไปได้เลยครับ ถือว่ากู้หน้าให้คุณพ่อหน่อย เพราะพ่อถูกคุณปู่กดขี่ข่มเหงบนโต๊ะไพ่นกกระจอกมาหลายสิบปี ไม่เคยชนะเลยสักครั้ง”

ฉินหรูเยียนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เวอร์ขนาดนั้นเลยหรือไง? เธอก้มหน้าลงพลางวางแผนในใจดูท่าแล้ว เงินก้อนนี้เธอคงไม่กล้าชนะจริงๆ เสียแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง