บทที่ 55 ชอบ

พอเจียงฉีกับฟางจิ้งกลับมาถึงร้าน โจวหยวนก็ยังไม่ได้กลับ

คราวนี้เธอไม่ได้นั่งที่โซฟา แต่ย้ายไปนั่งประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์เลย

คนที่รู้เรื่องก็เข้าใจว่าเธอเป็นพนักงานของฟางจิ้ง ส่วนคนไม่รู้คงนึกว่าเจียงฉีเพิ่งรับพนักงานใหม่เข้ามา

โต๊ะของหลิวหลาน ฉินช่าน เจียงหว่านหว่าน และหวงฟู่กุ้ยต่างจบกันหมดแล้ว เหลือเพียงเฒ่าจอห์นที่ยังคงนั่งติดคุกอยู่บนชั้นสอง หวงฟู่กุ้ยกำลังลวกบะหมี่ หลิวหลานกับฉินช่านช่วยกันจัดเครื่องเคียง ส่วนเจียงหว่านหว่านกำลังจ้องปีกไก่ในหม้อทอดไร้น้ำมันที่ใกล้จะสุก

แม้ทุกคนในร้านจะกินบะหมี่ผักกวางตุ้งติดต่อกันมาพักใหญ่ แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกเอียนเลยสักนิด ยิ่งกิน เครื่องเคียงแกล้มบะหมี่ก็ยิ่งเพิ่มจำนวน จากแรกเริ่มเดิมทีมีแค่สามสี่อย่างแบบพื้นฐาน ต่อมากลายเป็นชุดหรูหราเจ็ดแปดอย่าง จนตอนนี้ลามไปถึงกว่ายี่สิบอย่างวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะ

คนที่รู้เรื่องก็เข้าใจว่ากำลังกินบะหมี่ ส่วนคนไม่รู้คงนึกว่ากำลังจัดงานมหกรรมชิมผักดอง

วันนี้ฉินช่านยิ่งเล่นใหญ่เป็นพิเศษ ถึงขั้นหอบปลากระเบนเค็มกับตีนเป็ดเผ็ดมาจากบ้านด้วย

แม้แต่ฟางจิ้งก็ยังอึ้งกับความอลังการตรงหน้า

"จะว่าไป" ฟางจิ้งพลันนึกเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ "เถ้าแก่เจียง ร้านคุณมีใบอนุญาตประกอบกิจการอาหารหรือเปล่าครับ"

"มีสิครับ" เจียงฉีเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ เขาไม่คิดจะทำธุรกิจแบบไร้ใบอนุญาตอยู่แล้ว ชายหนุ่มเดินไปที่เคาน์เตอร์ ดึงลิ้นชักออกแล้วหยิบเอกสารใบอนุญาตปึกใหญ่ออกมา "มีครบทุกใบเลยครับ อยู่ตรงนี้หมดแล้ว"

เอกสารพวกนี้เจียงปิงเป็นคนเดินเรื่องทำไว้ทั้งหมด หลายปีมานี้แม้เธอจะเปิดร้านไม่เคยได้กำไรสักแดงเดียว แถมยังเจ๊งจนหมดเนื้อหมดตัว แต่สิ่งที่ได้ติดตัวมาคือทักษะการขอใบอนุญาตที่เชี่ยวชาญช่ำชองเป็นอย่างยิ่ง

ทุกครั้งที่เปิดร้าน ไม่ว่าจะเปิดร้านอะไรก็ตาม เจียงปิงจะจัดการขอใบอนุญาตทุกใบที่พอจะทำได้เตรียมไว้ก่อนเสมอ

ฟางจิ้งอึ้งไปอีกรอบ

โจวหยวนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นเกมอย่างใจจดใจจ่อ พอได้ยินเสียงผู้ชายที่ฟังดูคล้ายบอสของตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น พอเห็นหน้าฟางจิ้ง เธอก็ถึงกับตกตะลึงตาค้าง

ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกเหมือนสมัยเรียนที่แอบนั่งเล่นเกมอยู่แถวหลังสุดของห้อง แล้วพอหันหลังไปก็เห็นหน้าครูประจำชั้นแนบกระจกบานเล็กตรงประตูหลังจ้องเขม็งมาอย่างไรอย่างนั้น

โจวหยวนเทเพื่อนร่วมทีมทิ้งทันควัน เธอรีบวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ "สวัสดีค่ะบอส"

ฟางจิ้งพยักหน้า ความจริงเขาแทบไม่มีความประทับใจเกี่ยวกับโจวหยวนเลย หากเมื่อวานไม่ได้เจอกันตอนเล่นเกม เขาก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในบริษัทมีพนักงานคนนี้อยู่

"มาเล่นเกมที่นี่เหรอ" ฟางจิ้งถามเรียบๆ

"เปล่าค่ะ ฉันมาช่วยเถ้าแก่เจียงดูหน้าร้านน่ะค่ะ" โจวหยวนตอบ

ถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากจะเนียนขอกินบะหมี่ผักกวางตุ้งสักชามด้วย

แต่ถ้าไม่ได้ จะขอจ่ายเงินซื้อก็ไม่รู้จะได้หรือเปล่า

การที่คว้างานชิ้นใหญ่ของฟางจิ้งมาได้อย่างราบรื่นขนาดนี้ โจวหยวนถือว่ามีส่วนช่วยอย่างมาก เจียงฉีจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "พอดีเลย เถ้าแก่ฟางแวะมากินบะหมี่ด้วยกัน โจวหยวน ถ้าคุณยังไม่ได้กินมื้อเย็น ก็อยู่กินด้วยกันสิครับ"

"ได้เลยค่ะ ได้เลย!" โจวหยวนตอบรับอย่างกระตือรือร้น พอเห็นชามกับตะเกียบวางอยู่บนตู้ เธอก็รีบไปหยิบมาล้างน้ำทันที

ฟางจิ้งกวาดตามองคนชั้นหนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ฉุกคิดถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมา

ดูเหมือนพนักงานในร้านนี้จะไม่ค่อยเยอะเท่าไร

สองร้านที่เขาไปดูหลังจากนั้นมีพนักงานร้านละสิบกว่าคน ตอนที่เจียงฉีคุยแผนงานกับเขาเมื่อกี้ เขาเลยทึกทักเอาเองว่าร้านของเจียงฉีก็น่าจะมีคนเยอะขนาดนั้นและรับมือการแข่งบาร์บีคิวได้

เขาลืมคิดไปสนิทเลยว่าขนาดของร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกเล็กกว่าอีกสองร้านมาก

"เถ้าแก่เจียง ร้านคุณมีพนักงานทั้งหมดกี่คนครับ" ฟางจิ้งเอ่ยถาม

เจียงฉีตอบว่า "ฟูลไทม์กับพาร์ตไทม์รวมกันมีหกคนครับ ถ้าสำหรับงานสร้างทีมก็เพิ่มได้อีกหนึ่งคน"

เจียงฉีนับหวังเอ้อร์ยาเข้าไปด้วย

ฟางจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าคนน่าจะไม่พอ

เจียงฉีรู้ว่าฟางจิ้งกังวลเรื่องอะไร อันที่จริงเขาก็รู้ดีว่ากำลังคนไม่พอแน่ๆ เพียงแต่ฟางจิ้งบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะส่งคนที่รับผิดชอบเรื่องนี้โดยตรงมาคุยรายละเอียดในวันพรุ่งนี้ เจียงฉีจึงกะว่าจะค่อยคุยเรื่องคนไม่พอกับคนดูแลงานในวันพรุ่งนี้แทน

"เพราะงั้น ถึงตอนนั้นอาจจะต้องรบกวนทางเถ้าแก่ฟางส่งคนมาช่วยดูแลความเรียบร้อยเพิ่มเติมด้วยนะครับ พนักงานร้านเราจะได้เล่นเป็นเอ็นพีซีหลัก ส่วนรายละเอียดค่อยมาคุยกันพรุ่งนี้อีกทีครับ" เจียงฉีกล่าวเสริม

คิ้วของฟางจิ้งคลายออก ก่อนจะพยักหน้าว่าไม่มีปัญหา

บะหมี่ทางฝั่งหวงฟู่กุ้ยก็ใกล้จะได้ที่แล้ว

ไอร้อนพวยพุ่งอบอวล ภายในร้านคละคลุ้งไปด้วยไอน้ำและกลิ่นหอมของแป้งสาลีจากการลวกเส้นบะหมี่ มันหอมเสียจนโจวหยวนที่เพิ่งซัดบะหมี่ผักกวางตุ้งไปสองชามใหญ่เมื่อวานถึงกับน้ำลายสอ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง แทบอยากจะสูบความหอมทั้งหมดเข้าไปในจมูก

โจวหยวนเคี้ยวปากแจ๊บๆ รู้สึกเหมือนได้รสชาติของบะหมี่แตะอยู่ที่ปลายลิ้นแล้ว

"เถ้าแก่เจียงคะ ถ้าคุณเซ้งร้านบะหมี่ข้างๆ ได้ก็คงดีเนอะ ร้านก็มีทั้งไอศกรีม ชานม แล้วก็ไส้กรอกย่างอยู่แล้ว จะเพิ่มอาชีพเสริมมาขายบะหมี่อีกสักอย่างก็ไม่เลวเลยนะคะ ถ้าร้านคุณขายบะหมี่ ตราบใดที่ไม่เกินห้าสิบหยวน ฉันจะมาอุดหนุนแน่นอน จะมาทุกวันเลย!" โจวหยวนไม่สนใจแล้วว่าเจ้านายจะยืนอยู่ข้างๆ มีอะไรก็กล้าพูดออกมาหมด

แม้เธอยังคงเป็นแค่พนักงานฝ่ายปฏิบัติการตัวเล็กๆ ธรรมดาในบริษัท แต่เธอก็เป็นพนักงานตัวเล็กๆ ที่เคยนั่งล้อมโต๊ะเล่นเกมไขคดีร่วมกับบอสและผู้บริหารระดับสูงมาแล้ว แถมยังเป็นพนักงานตัวเล็กๆ ที่ใช้ทักษะการเล่นไพ่ฟาดฟันทุกคนในเกมจนราบคาบ

และกำลังจะได้เป็นพนักงานตัวเล็กๆ ที่ได้ร่วมโต๊ะเนียนกินมื้อเย็นกับบอสอีกต่างหาก

โจวหยวนรู้สึกว่าการก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตก็คงประมาณนี้แหละ

"ถ้าเปิดร้านบะหมี่จริงๆ มีหวังลุงหวงเหนื่อยแย่สิครับ" เจียงฉีหัวเราะ

"นั่นสิ ปกติเปิดโต๊ะแล้วทำบะหมี่ไม่กี่ชามให้ลูกค้ากิน ตอนเย็นก็ทำกับข้าวให้คนในร้านกิน มันก็สนุกดีอยู่หรอก แต่ถ้าให้เปิดร้านบะหมี่กลายเป็นพ่อครัวลวกเส้นจริงๆ ชีวิตคงน่าเบื่อตายเลย เปิดร้านบะหมี่จะไปสนุกเท่าเป็นดีเอ็มเกมไขคดีได้ยังไง ทุกวันได้เจอแต่ลูกค้าหลากหลายหน้าตา" หวงฟู่กุ้ยหัวเราะพลางพูด

ตอนที่เขาเป็น 'เซียนกระทะเหล็ก' เขายังไม่ยอมถูกพันธนาการด้วยชื่อเสียงจนกลายเป็นพ่อครัวจริงๆ เลย ตอนนี้กลายมาเป็นตัวละครการ์ดที่เจียงฉีสุ่มได้ ย่อมไม่อยากมานั่งก้มหน้าก้มตาเป็นพ่อครัวลวกบะหมี่อยู่แล้ว

การที่หวงฟู่กุ้ยเปิดโต๊ะ อ่านบท และอยู่ในร้านอย่างมีความสุขทุกวัน ไม่ใช่เพราะเขาชินกับการแสร้งทำเป็นร่าเริง แต่เขารู้สึกว่างานนี้มันสนุกจริงๆ สนุกกว่าตอนที่เขาเป็นคหบดีชนบทหรือตอนเป็นเซียนกระทะเหล็กเสียอีก

ทว่าเจียงฉีรู้สึกว่า ที่หวงฟู่กุ้ยพูดแบบนั้น ส่วนใหญ่น่าจะแกล้งพูดสับขาหลอกให้ฟางจิ้งฟังมากกว่า

สกิลการเจอคนพูดภาษาคน เจอผีพูดภาษาผีของหวงฟู่กุ้ย เขาเคยได้ประจักษ์มาแล้วหลายครั้ง

โจวหยวนฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงพยักหน้าหงึกๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ส่วนฟางจิ้งกลับรู้สึกมองหวงฟู่กุ้ยเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

เมื่อวานตอนเล่นเกม เขาก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมหวงฟู่กุ้ยถึงมาเป็นดีเอ็ม

เขาไม่ใช่คนที่จะทำศึกโดยไม่เตรียมตัว เหมือนกับการที่เขาจะตัดสินใจเลือกให้ร้านเกมไขคดีมารับผิดชอบส่วนหนึ่งของกิจกรรมสร้างทีม เขาก็ต้องพาหัวหน้าแผนกต่างๆ มาทดลองเล่นด้วยตัวเองก่อน

ก่อนจะมาร้านนี้ เขาจึงทำการบ้านเกี่ยวกับวงการเกมไขคดีมาบ้างแล้ว

เกี่ยวกับดีเอ็ม คำที่เขาเห็นบ่อยที่สุดก็คือ ทำด้วยใจรัก

โดยทั่วไปเงินเดือนไม่ได้สูงมาก ต้องอดหลับอดนอนเป็นประจำ กินข้าวไม่ตรงเวลา เวลานอนสลับขั้ว เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นหุ้นส่วนร้าน ดีเอ็มฟูลไทม์ทั่วไปแทบมองไม่เห็นอนาคตความก้าวหน้า ดูเหมือนเป็นอาชีพที่อาศัยแค่ช่วงวัยหนุ่มสาวเท่านั้น

เมื่อวานตอนที่เขาเห็นหวงฟู่กุ้ยยังรู้สึกประหลาดใจ นึกว่าในเน็ตจะพูดเกินจริงไปเสียอีก เพราะดีเอ็มไม่ได้มีแค่คนหนุ่มสาว แต่ยังมีคนวัยกลางคนด้วย

ตอนที่กินบะหมี่ เขาก็ยิ่งตกตะลึงเข้าไปใหญ่ ตกใจว่าร้านเกมไขคดีร้านนี้มีเงินถุงเงินถังมาจากไหนถึงได้สั่งบะหมี่ราคาแพงขนาดนี้มาเสิร์ฟ ตอนที่ฟางจิ้งกินบะหมี่ เขารู้สึกอย่างลึกซึ้งเลยว่าเกมรอบนี้ช่างคุ้มเกินราคาจริงๆ

บะหมี่ผักกวางตุ้งที่มีรสชาติและสัมผัสยอดเยี่ยมระดับนี้ ต่อให้มีแค่ผักกวางตุ้งไม่กี่ต้นกับไข่ต้มยางมะตูมฟองเดียวเป็นเครื่องเคียง หากนำไปขายในภัตตาคารจีนระดับหรูด้วยราคาเลขสามหลัก ก็ยังมีคนเต็มใจจ่ายเงินกินอยู่ดี

อย่างเช่นตัวเขา เขายินดีจ่ายแน่นอน

เมื่อฟางจิ้งรู้ว่าบะหมี่ผักกวางตุ้งชามนี้เป็นฝีมือของหวงฟู่กุ้ย แม้สีหน้าภายนอกจะไม่แสดงออก แต่ในใจเขากลับยิ่งตกตะลึงหนักเข้าไปอีก

มีฝีมือระดับนี้ ไม่ว่าจะไปเปิดร้านบะหมี่เอง หรือไปสมัครเป็นกุ๊กทำเส้นแป้งในภัตตาคารจีนระดับหรู ก็ล้วนมีอนาคตสดใสกว่าการมาจมปลักเป็นดีเอ็มในร้านเกมเล็กๆ แบบนี้ตั้งเยอะ

พ่อครัวลวกบะหมี่ฝีมือฉกาจขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ยอมเอาดีในสายงานของตัวเองนะ

ตอนนี้ฟางจิ้งเริ่มเข้าใจหวงฟู่กุ้ยขึ้นมาบ้างแล้ว

เขารู้สึกเพียงว่า หวงฟู่กุ้ยเป็นยอดคนเร้นกายผู้รักอิสระและใช้ชีวิตเพื่อตัวเองอย่างแท้จริง

พอบะหมี่ลงท้องไปหนึ่งชาม ฟางจิ้งก็ประเมินค่าร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกสูงขึ้นไปอีกระดับ

บะหมี่ผักกวางตุ้งของหวงฟู่กุ้ยก็เป็นแบบนี้ กินครั้งแรกก็ตื่นตาตื่นใจ กินครั้งที่สองก็ยังตื่นตาตื่นใจ พอกินครั้งที่สามครั้งที่สี่ก็ยังคงยอดเยี่ยม ไม่ว่าจะกินนานแค่ไหน ต่อให้กินจนชินหรือคิดว่าน่าจะเลี่ยนแล้ว มันก็ยังคงน่าทึ่ง ยิ่งกินก็ยิ่งติดใจ

อาหารหลายอย่างพอกินติดต่อกันนานๆ ก็จะเลี่ยน แต่บะหมี่ผักกวางตุ้งของเซียนกระทะเหล็กไม่อยู่ในกลุ่มนั้นแน่นอน

นี่มันบะหมี่ผักกวางตุ้งใส่บัฟฝีมือเซียนกระทะเหล็กจากยุคโบราณแฟนตาซีเชียวนะ ถ้าเป็นในอนิเมะล่ะก็ พอเปิดฝาชามต้องมีแสงพุ่งออกมา พอกินเข้าไปเสื้อผ้าต้องฉีกขาดกระจุยแน่ๆ

ในฐานะประธานบริษัท ฟางจิ้งย่อมไม่มีทางว่างเหมือนพนักงานระดับล่างจนอยู่ช่วยเฝ้าร้านเกมไขคดีได้

พอกินบะหมี่เสร็จ ฟางจิ้งก็กล่าวลาแล้วขอตัวกลับไป โจวหยวนช่วยล้างชามเสร็จจู่ๆ ก็มีสายโทรเข้า ดูเหมือนจะมีงานด่วนเข้ามากะทันหัน เธอจึงรีบร้อนกลับบ้านไปเช่นกัน

คืนนั้นมีลูกค้าสามกลุ่มที่อยากจะเล่นบทต่างกันคนละบท ทุกคนมุ่งมั่นหนักแน่นไม่ยอมเปลี่ยนบท หลิวหลานงัดสารพัดวิธีออกมาใช้ก็ยังจับคู่คนไม่ครบ ส่งผลให้ร้านมีค่ำคืนที่ว่างไร้ลูกค้าอย่างหาได้ยาก

ในเมื่อไม่มีลูกค้า เจียงฉีจึงอนุญาตให้ทุกคนเลิกงานกลับบ้านได้เร็วขึ้น พอเฒ่าจอห์นซึ่งเป็นคนสุดท้ายที่จบงานคุมโต๊ะติดคุกตอนสองทุ่มกว่า ร้านก็ปิดทำการ

เพราะปิดร้านเร็ว เจียงฉีจึงไม่ต้องไปส่งเจียงหว่านหว่านที่บ้านเป็นพิเศษ แต่พาเฒ่าจอห์นกับหวงฟู่กุ้ยไปสั่งบาร์บีคิวที่ร้านลึกเข้าไปในซอยเพื่อหิ้วกลับไปกินมื้อดึกร่วมกับหวังเอ้อร์ยา

หน้าร้อนแบบนี้ร้านบาร์บีคิวขายดีมาก ต่อให้เจียงฉีสั่งแบบใส่กล่องกลับบ้านก็ยังต้องรออยู่นานพอสมควร

เจ้าของร้านใจดีแถมโค้กแช่เย็นให้คนละกระป๋องเพื่อให้พวกเขานั่งรอ ทั้งสามคนจึงนั่งรับลมจากพัดลมตัวใหญ่อยู่ด้านนอก

"ลุงหวง ถ้าตอนที่ผมอัญเชิญคุณออกมา ดันมีร้านบะหมี่อยู่พอดี แล้วให้คุณเลือกระหว่างเป็นดีเอ็มกับเป็นพ่อครัว คุณจะเลือกเป็นดีเอ็มจริงๆ เหรอครับ" เจียงฉีถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"มันก็ต้องดูสิว่าสวัสดิการของงานไหนดีกว่ากัน" หวงฟู่กุ้ยหัวเราะฮ่าๆ "คำพูดเมื่อกี้เถ้าแก่ฟังผ่านๆ ไปก็พอ ผมแค่กลัวความลับแตกเลยพูดส่งเดชไปงั้นแหละ"

เจียงฉี: "…"

"ถึงแม้พ่อครัวลวกบะหมี่จะน่าเบื่อกว่าเป็นดีเอ็มนิดหน่อย แต่ถ้าสวัสดิการดีก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่นา ขอแค่มีเวลาเล่นมือถือ จะทำงานอะไรก็สนุกทั้งนั้นแหละ"

เจียงฉีสงสัยว่าสิ่งที่หวงฟู่กุ้ยอยากจะพูดจริงๆ ก็คือ ไม่มีงานไหนสนุกไปกว่าการเล่นมือถือหรอก ขอแค่ได้เล่นมือถือ จะให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

"อย่างมากกลางคืนก็ไม่ต้องนอน ใช่ไหมสหายจอห์น"

เฒ่าจอห์น: "…"

พวกแกคุยเรื่องของตัวเองก็คุยไปสิ ทำไมต้องชอบลากข้าเข้าไปเกี่ยวด้วยตลอดเลยวะ?