บทที่ 56 การจัดแจง

"ซี้ด~"

"ซี้ด~"

"ฮ่า~"

"เอ้อร์ยา ถ้าเผ็ดจนทนไม่ไหวก็ดื่มน้ำหน่อย แล้วกินแบบไม่เผ็ดดีกว่านะ แบบไม่เผ็ดอยู่ตรงเฒ่าจอห์นโน่น" เจียงฉีเห็นหวังเอ้อร์ยากินเนื้อแกะย่างไปคำหนึ่งก็ต้องซี้ดซ้าดสูดปากไปสองที จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนให้เธอค่อยเป็นค่อยไป เริ่มจากแบบไม่เผ็ดก่อน

ปกติแล้วเจียงฉีเป็นพวกกินปิ้งย่างบาร์บีคิวแบบขาดเผ็ดไม่ได้

ยี่หร่า เครื่องเทศ พริกป่น โรยได้เท่าไรเป็นต้องจัดเต็ม ต่อให้พริกป่นโรยหนาเตอะจนดูน่ากลัว เจียงฉีก็ไม่เคยหวั่น

คนที่กินเผ็ดเก่งเหมือนเจียงฉีก็ยังมีหวงฟู่กุ้ยอีกคน

หวงฟู่กุ้ยเป็นพวกไม่เกี่ยงเรื่องประเภทหรือรสชาติอาหารเลยสักนิด เปรี้ยว หวาน ขม เผ็ด เค็ม เขารับได้หมด เค้กชิ้นเล็กหวานเจี๊ยบราดทั้งน้ำเชื่อมเมเปิล น้ำตาลทรายขาว และน้ำผึ้งที่เจียงหว่านหว่านชอบ เขาก็กินได้ เนื้อแกะเสียบไม้ย่างโรยพริกป่นพูนๆ ที่เจียงฉีสั่ง เขาก็กินไหว

ส่วนเฒ่าจอห์นนั้นต่างไปโดยสิ้นเชิง เขากินหวานจัดกับเค็มจัดได้ แต่เผ็ดนี่ไม่แตะเลยแม้แต่น้อย กินปิ้งย่างยังต้องกินแบบไม่โรยพริกป่น ตอนสั่งเดลิเวอรียังกำชับเจ้าของร้านเป็นพิเศษให้แยกใส่คนละถุง เพราะกลัวว่าส่วนของตนจะเปื้อนพริกป่นไปด้วย

สำหรับหวังเอ้อร์ยานั้น เพราะเธอเพิ่งมาได้ไม่นาน ทั้งยังไม่ได้พักอยู่ที่ร้าน เจียงฉีจึงไม่ค่อยรู้รสชาติที่เธอชอบแน่ชัดนัก รู้แค่ว่าความรักที่หวังเอ้อร์ยามีต่อเนื้อสัตว์นั้นเหนือกว่าทุกสิ่ง แม้กระทั่งบะหมี่ผักกวางตุ้งก็ยังต้องยอมแพ้

บางวันตอนเช้าหวงฟู่กุ้ยทำบะหมี่ผักกวางตุ้งกินกันที่บ้าน หวังเอ้อร์ยาก็บอกว่าอร่อยดี แต่เธอกลับชอบลงไปกินบะหมี่เนื้อวัวข้างล่างมากกว่า เพราะในบะหมี่เนื้อวัวมีเนื้อวัว ส่วนในบะหมี่ผักกวางตุ้งมีแค่ไข่ต้มยางมะตูม

"ไม่เป็นไรค่ะเถ้าแก่ หนูกินไหว" หวังเอ้อร์ยารู้สึกว่าตนเองยังสู้ต่อได้ แม้จะเผ็ดจนต้องซี้ดซ้าดสูดปากก็ยังกินต่อไป

"เถ้าแก่คะ เนื้อแกะย่างอร่อยจังเลยค่ะ!" เธอกินไปพลางเอ่ยชมไปพลาง

เจียงฉีเห็นเธอเผ็ดจนหน้าตาเหยเกขนาดนั้น จึงหยิบแก้วกระดาษมารินน้ำเปล่าใส่ไว้ครึ่งแก้ว แล้วบอกให้หวังเอ้อร์ยาเอาเนื้อแกะลงไปแกว่งล้างน้ำในแก้วก่อนค่อยกิน

วิธีนี้เป็นวิธีที่เจียงหว่านหว่านใช้เป็นประจำตอนเรียนประถมกับมัธยมต้น

เนื้อผัดพริกของป้าสะใภ้ใหญ่เรียกได้ว่าเป็นเมนูเด็ด ต้องใช้พริกเขียวเผ็ดฉุนผัดน้ำมันคลุกเคล้ากับพริกแห้งถึงจะได้รสชาติ เจียงฉีกับเจียงปิงสามารถกอดชามข้าวสวยกินเกลี้ยงได้ทั้งจาน แต่เจียงหว่านหว่านที่เป็นพวกชอบกินหวานแต่กินเผ็ดไม่ได้เรื่องตั้งแต่เด็กย่อมกินแบบนั้นไม่ไหว

ทว่าเธอดันเป็นพวกฝีมือไม่ถึงแต่ใจรัก หลังจากเคยกินเผ็ดจัดจนลำไส้อักเสบต้องหามส่งโรงพยาบาล ป้าสะใภ้ใหญ่จึงออกคำสั่งเด็ดขาดว่าถ้าจะกิน ต้องเอาไปแกว่งน้ำล้างก่อนหนึ่งรอบ

การแกว่งน้ำล้างย่อมทำให้รสชาติดรอปลงไปบ้าง ทว่าก็ยังพอกินได้

หวังเอ้อร์ยาเริ่มแกว่งไม้เสียบเนื้อแกะในน้ำ ส่วนเจียงฉีกินบาร์บีคิวไปพลางไถดูข่าวในมือถือไปพลาง พลันนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

ควรอาศัยจังหวะที่รับงานใหญ่ชิ้นนี้ ให้พนักงานทั้งร้านหยุดพักผ่อนไปด้วยเลยดีไหมนะ

เจียงฉียิ่งคิดก็ยิ่งเห็นดีเห็นงาม พอเริ่มมีเงินในมือ เขาก็คิดวนไปวนมาว่าควรซื้อข้าวของเครื่องใช้ให้เฒ่าจอห์น หวงฟู่กุ้ย และหวังเอ้อร์ยาเพิ่มสักหน่อย

เสื้อผ้านี่ขาดไม่ได้แน่ๆ เสื้อผ้าชุดก่อนๆ ล้วนซื้อมาจากแผงลอยริมทาง ซักแค่สองทีสีก็ตกจนแทบจำสีเดิมไม่ได้แล้ว

ส่วนเรื่องโทรศัพท์มือถือ เจียงฉียังไม่คิดจะซื้อเครื่องใหม่ให้ หวังเอ้อร์ยายังเรียนคอร์สออนไลน์ไม่จบ ยังไม่ถึงเวลาต้องใช้ ส่วนหวงฟู่กุ้ยกับเฒ่าจอห์น แค่ใช้โทรศัพท์เครื่องพังๆ ตอนนี้ ทุกคืนก็เล่นเกมกันจนถึงตีสามตีสี่ ไม่เล่นจนเครื่องร้อนจี๋ก็ไม่ยอมเลิกรา ขืนเปลี่ยนเครื่องใหม่ให้คงวุ่นวายกันใหญ่

สองคนนั้นคงไม่ต้องหลับต้องนอนกันพอดี

เจียงฉีคิดไปคิดมาก็พบว่านอกจากเสื้อผ้าแล้ว เขาก็ไม่รู้จะซื้ออะไรให้ทั้งสามคนดี เพราะแต่ละคนต่างก็มีความอยากได้อยากมีต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือเกิน เงินหนึ่งพันหยวนที่เขาเคยให้หวงฟู่กุ้ยกับเฒ่าจอห์นคราวก่อน ป่านนี้ทั้งคู่ยังใช้ไม่หมดเลยด้วยซ้ำ ส่วนหวังเอ้อร์ยายิ่งเป็นแม่แบบของเด็กเลี้ยงง่าย ขอแค่มีเงินวันละยี่สิบหยวนลงไปซื้อเนื้อสัตว์ข้างล่างกินได้ทุกวันก็ดีใจเนื้อเต้นแล้ว

เจียงฉีจึงบอกให้ทั้งสามคนลองคิดล่วงหน้าแล้วจดรายการมาให้เขา พอถึงเวลาไปเดินถนนคนเดินจะได้ซื้อรวดเดียวจบ

"ฉันอยากได้สกินเกมตัวหนึ่งครับ" หวงฟู่กุ้ยเอ่ยถึงสิ่งที่หาซื้อได้โดยไม่ต้องออกไปเดินถนนคนเดิน

เจียงฉี "…"

เกมออนไลน์นี่บ่อนทำลายคนจริงๆ

ในเมื่อยอดพนักงานอย่างหวงฟู่กุ้ยแค่อยากได้สกินเกมธรรมดาราคาหกสิบแปดหยวน คำขอเรียบง่ายไม่หวือหวาแค่นี้ เจ้านายอย่างเจียงฉีย่อมจัดให้อยู่แล้ว

พอกลับถึงบ้าน เจียงฉีก็ล็อกอินเข้าเกมเพื่อเตรียมส่งสกินให้หวงฟู่กุ้ย

แล้วเขาก็พบว่าฉินช่าน หลิวหลาน และเจียงหว่านหว่านกำลังจัดทีมเล่นด้วยกันสามคน พอเขากดส่งสกินเสร็จ ทั้งสามคนก็เล่นจบตานั้นพอดี

จากนั้นฉินช่านก็ชวนเขาเข้าตี้เพื่อเล่นแบบห้าคน แถมยังดึงคนนอกผู้โชคดีติดมาอีกคนด้วย

ทันทีที่เข้าทีมมา ฉินช่านก็พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "เจียงฉี นายเล่นเกมนี้ด้วยเหรอเนี่ย ไม่เคยเห็นนายออนไลน์เลย นึกว่านายไม่เล่นซะอีก"

เจียงฉีคิดในใจว่าช่วงนี้ไม่ได้แตะเลยต่างหาก ตั้งแต่คืนที่แพ้รวดห้าตารวด เขาก็ไม่เคยแตะเกมบั่นทอนจิตใจเกมนี้อีกเลย

"ฉันกะว่าจะให้ทุกคนหยุดงานวันอังคารกับวันพฤหัสฯ น่ะ ช่วงนี้ทุกคนเหนื่อยกันมามาก วันพุธยังต้องไปสวนสนุกอีก เลยให้พักเพิ่มเป็นพิเศษอีกสองวัน"

"ว้าว!"

"จริงสิ หลานหลาน วันพุธ พฤหัสฯ ศุกร์ ไม่มีลูกค้าจองบทไว้ใช่ไหม" เจียงฉีถาม

"ไม่มีค่ะ มีแค่พรุ่งนี้รอบค่ำที่มีคนจองไว้รอบเดียว" หลิวหลานตอบ

"งั้นก็พอดีเลย พรุ่งนี้เธอช่วยแจ้งลงในกลุ่มด้วยนะ ลูกค้าจะได้ไม่เสียเที่ยว"

"ได้เลยค่ะ"

"พวกเธอเล่นกันไปก่อนเลยนะ ฉันไม่เล่นละ" พูดจบเจียงฉีก็กดออกจากทีมทันที

คนนอกผู้โชคดีถึงกับงงเต๊ก "พวกคุณนี่มันยังไงกันเนี่ย เอาแชตเสียงในเกมมาใช้คุยงานแทนติงติงเหรอครับ"

เช้าวันถัดมา พนักงานจากบริษัทของฟางจิ้งก็แอดวีแชตเจียงฉีมาเพื่อปรึกษาเรื่องการแข่งบาร์บีคิวในวันพุธ

การที่ฟางจิ้งคิดจะเพิ่มกิจกรรมช่วงนี้เข้ามาถือเป็นความคิดชั่ววูบโดยแท้ แต่ความจริงแล้ว กิจกรรมสร้างทีมของบริษัทนั้น ทางฝั่งฟางจิ้งได้เริ่มตระเตรียมการมาตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้ว เพียงแต่โจวหยวนเป็นพนักงานระดับล่าง เพิ่งจะรู้ข่าวเมื่อไม่กี่วันก่อน จึงเสนอไอเดียช้าไปหน่อย

เนื่องจากเป็นกิจกรรมสร้างทีมของบริษัท ทีมงานที่รับหน้าที่จัดเตรียมสถานที่และคอยประสานงานจึงเป็นทีมมืออาชีพที่ฟางจิ้งจ้างมา แม้แต่ตากล้องก็ไม่ได้ใช้คนของบริษัทตัวเอง แต่ไปจ้างทีมกล้องจากข้างนอกมาแทน

กิจกรรมช่วงกลางวันไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจียงฉีเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ตั้งแต่ช่วงเช้าไปจนถึงบ่ายแก่ๆ พวกเขาสามารถเที่ยวเล่นในสวนสนุกได้อย่างเต็มคราบเหมือนพนักงานทั่วไป ขอแค่มาเตรียมตัวสำหรับศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟในตอนค่ำล่วงหน้าสักสองชั่วโมงก็พอ

สิ่งที่ทางฝั่งเจียงฉีต้องทำ มีเพียงดำเนินรายการศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟให้ออกมาดี ตัวละครเอ็นพีซี หลักไม่ทำพัง และช่วยสร้างบรรยากาศให้คึกคัก ความกดดันส่วนใหญ่จึงตกไปอยู่ที่หวงฟู่กุ้ย ส่วนงานจิปาถะอื่นๆ อย่างการเตรียมสถานที่ เขียนข้อมูลตัวละคร จัดเตรียมพร็อพ วัตถุดิบ และเสื้อผ้า ทีมงานมืออาชีพที่ฟางจิ้งจ้างมาจะจัดการให้เสร็จสรรพ

เรียกได้ว่ามีความเป็นมืออาชีพสุดๆ

แน่นอนว่าเพื่อรับประกันว่าจะไม่มีการสะดุดกลางคัน การซ้อมใหญ่จึงเป็นเรื่องจำเป็น

วันอังคารพวกเจียงฉีต้องไปที่สวนสนุกเพื่อร่วมซ้อมใหญ่กับทีมงานและเดินตามคิวหนึ่งรอบ โดยเฉพาะหวงฟู่กุ้ยที่ต้องทำความคุ้นเคยกับพี่ตากล้อง เพื่อที่ถึงเวลาจริงจะได้ไม่เกร็งจนเล่นไม่ออก

ใช่แล้ว ฟางจิ้งไม่ได้เหมาสวนสนุกแค่วันเดียว แต่เหมาไว้ถึงสามวัน

ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันพุธ เรียกได้ว่ากระเป๋าหนักและใจป้ำสุดๆ

หลังจากเจียงฉีคุยกับเสี่ยวจ้าวผู้รับผิดชอบงานเสร็จสิ้นในช่วงเช้า พอช่วงบ่ายมาถึงร้าน เขาก็แจ้งข่าวร้ายกับทุกคนว่าวันอังคารคงหยุดไม่ได้แล้ว ทุกคนต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปซ้อมใหญ่กับทีมงานที่สวนสนุก

สิ่งที่เจียงฉีคาดไม่ถึงก็คือ ทุกคนกลับแสดงท่าทีตื่นเต้นกันยกใหญ่

"ซ้อมใหญ่เหรอ!" เจียงหว่านหว่านดีใจจนแทบอยากจะโพสต์ลงโมเมนต์เดี๋ยวนั้น "ว้าว เป็นทางการขนาดนี้เลยเหรอ มีทั้งทีมงานมืออาชีพ ทั้งฝ่ายประสานงาน ฝ่ายคุมคิว คนเขียนแผนงาน แถมยังมีพี่ตากล้องด้วย นี่มันไม่ต่างจากถ่ายรายการวาไรตี้เรียลลิตี้เลยไม่ใช่เหรอคะ"

เจียงฉีเองก็รู้สึกว่าท่าทีของฟางจิ้งดูเหมือนกำลังถ่ายทำรายการวาไรตี้จริงๆ คงต้องบอกว่าบริษัทที่ทำสื่อพวกนี้เขาเล่นใหญ่กันเป็นอยู่แล้ว

"พรุ่งนี้จะไปยังไงกันดีล่ะคะ สวนสนุกแถบชานเมืองอยู่ไกลจากตัวเมืองมากเลยนะ รถเมล์ก็มีแค่วันละชั่วโมงละคัน ถ้านั่งแท็กซี่ไปคงหมดเป็นร้อยสองร้อยหยวนแน่ๆ" หลิวหลานเริ่มกังวลเรื่องค่าเดินทาง

"เสื้อผ้าของฉันต้องให้พวกเขาเตรียมให้ด้วยหรือเปล่าครับ" หวงฟู่กุ้ยเผยว่าเขายังคงชอบชุดโบราณที่ตัวเองใส่อยู่มากกว่า ชุดโบราณที่ตัดเย็บจากผ้าไหมแพรพรรณชั้นดีแบบนั้น ในยุคสมัยนี้หาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ

"ฉันก็ต้องเล่นเป็นเอ็นพีซีด้วยเหรอ… แล้วต้องเล่นเป็นอะไรล่ะ" เฒ่าจอห์นยอมรับตามตรงว่าเขาไม่มีความมั่นใจในฝีมือการแสดงของตัวเองเอาเสียเลย

"พรุ่งนี้เช้าพวกเรามารวมตัวกันที่ร้าน แล้วนั่งแท็กซี่ไปด้วยกันครับ ค่ารถฟางจิ้งจะออกให้ ลุงหวงเอาชุดของตัวเองไปได้เลย ผมคุยกับทางโน้นไว้เรียบร้อยแล้ว"

"บทบาทของพวกเราผมก็ตกลงกับเสี่ยวจ้าวเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน ผมจะเล่นเป็นคนรับใช้ของลุงหวง ส่วนชิงเหอที่เป็นหลานสาวของลุง ถึงตอนนั้นก็ไปด้วยกันกับพวกเรา เธอจะรับบทเป็นสาวใช้ คอยเสิร์ฟน้ำชาให้พวกท่านเศรษฐีที่มายืนมุงดูการแข่งขัน"

"ฟางจิ้งกับผู้จัดการบริษัทเขาอีกสองสามคนที่ไม่อยากลงแข่ง แถมยังเคยเล่นบทนี้ที่ร้านเราแล้ว จะรับบทเป็นคหบดีในเมืองที่มาชมการแข่งขัน"

"หว่านหว่านเล่นเป็นแม่ค้าขายน้ำชา ส่วนฉินช่านเล่นเป็นแม่ค้าขายเกาลัดคั่ว" เจียงฉีมอบบทพ่อค้าแม่ค้าให้คนที่ฝีมือการแสดงย่ำแย่ที่สุดสองคน

"หลิวหลานเล่นเป็นชาวบ้านในเมือง เป็นประเภทที่ต้องคอยมีปฏิสัมพันธ์กับคนที่มายืนดู มีหน้าที่กระจายข้อมูลให้ทุกคนรู้ ต้องคอยคุยกับฝูงชนอยู่ตลอดเวลา"

"ส่วนอาจารย์จอห์น คุณคือมิตรสหายชาวต่างชาติที่ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามจนต้องแวะมาชมครับ"

เฒ่าจอห์น "…"