บทที่ 57 ความสัมพันธ์อันซับซ้อนของตัวละคร

บทบาทที่เจียงฉีจัดสรรให้ทุกคนล้วนผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว

ฝีมือการแสดงของเจียงหว่านหว่านกับฉินช่านจัดว่าพูดยากอยู่บ้าง ทว่าทั้งสองคนมีจุดเด่นข้อใหญ่ร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือความกล้าเข้าสังคมระดับไร้เทียมทาน

การเล่นเป็นพ่อค้าแม่ค้าไม่จำเป็นต้องใช้ทักษะอะไรมาก ขอแค่อินกับอารมณ์ตอนขายของก็พอ

หวังเอ้อร์ยา เล่นเป็นตัวเอง

หวงฟู่กุ้ย เล่นเป็นตัวเอง

หลิวหลาน ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยม บทชาวบ้านทั่วไปแค่นี้สบายมาก

เฒ่าจอห์น แขกรับเชิญพิเศษ คนมุงแถวนั้นไม่จำเป็นต้องมีทักษะการแสดง

ส่วนตัวเขาเอง…

เดิมทีเจียงฉีตั้งใจจะรับบทเป็นคนมุง เพราะภาพที่ติดตาเขามากที่สุดในความทรงจำของ ‘ศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟ’ ก็คือพี่ชายคนมุงที่พูดจนน้ำลายแตกฟองคนนั้น ในบรรดาคนที่อยู่ในเหตุการณ์ นอกจากผู้เข้าแข่งขันในสนามแล้วก็มีเขานี่แหละที่ดึงดูดสายตาที่สุด ถือเป็นจุดศูนย์กลางของเหล่าคนมุงตัวจริงเสียงจริง

ทว่าบทบ่าวรับใช้ก็ต้องมีคนเล่น เจียงฉีลองคิดดูแล้ว การเล่นเป็นบ่าวรับใช้ก็ยังยืนคุยเรื่องซุบซิบกับฝูงชนที่มามุงดูได้ ไม่ได้ขัดกันแต่อย่างใด

ส่วนชาวบ้านคนอื่นๆ กับบ่าวรับใช้เพิ่มเติม ก็จะมีทีมงานคนอื่นมารับหน้าที่ไป

พูดให้เข้าใจง่ายๆ มันก็คือเกมไขคดีเสมือนจริงขนาดใหญ่ที่มีลักษณะเหมือนรายการเรียลลิตี้โชว์ เพียงแต่สถานที่จัดงานค่อนข้างเล็ก และจำนวนแขกค่อนข้างเยอะไปหน่อย

ในเมื่อปริมาณงานฝั่งเสี่ยวจ้าวล้นมือมากอยู่แล้ว บทพูดฝั่งนี้เจียงฉีกับทุกคนจึงช่วยกันคิดขึ้นมาเอง ไม่อยากรบกวนทางนั้นอีก

ในฐานะเอ็นพีซีหลัก ยกเว้นเฒ่าจอห์นแล้ว ทุกคนต่างก็มีปูมหลังตัวละครของตัวเอง

เจียงฉีทวนคำพูดทั้งหมดที่เคยได้ยินพวกคนมุงคุยกันในความทรงจำออกมาอีกรอบ

ข้อมูลพวกนี้ไม่มีเขียนอยู่ในบทตัวละครทั้งสามสิบบท แต่เป็นเรื่องราวภูมิหลังที่เจียงฉีได้ยินมา ตำนานเล่าขานอันน่าอัศจรรย์ของเซียนกระทะเหล็กตลอดหลายปีที่ผ่านมา รวมถึงเรื่องราวรอบนอกที่เกิดขึ้นระหว่างการแข่งขัน อย่างเช่นชาวบ้านละแวกนั้นเอาเก้าอี้มาเปิดให้เช่านั่ง หรือกองเชียร์ของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนเปิดศึกทะเลาะกันใหญ่โตเพื่อไอดอลของตัวเอง

เจียงฉีเล่าทุกอย่างที่จำได้ออกมาจนหมด

จากนั้นหวงฟู่กุ้ยก็รับหน้าที่อธิบายเสริม ทั้งเรื่องสายสัมพันธ์ของผู้คนในตำบล เรื่องซุบซิบเล็กๆ น้อยๆ ของชาวบ้าน เรื่องนายอำเภอกลัวเมีย หรือเรื่องหัวหน้ามือปราบที่เป็นหลานชายของนายอำเภอและใช้เส้นสายเข้ามา ทั้งที่จริงๆ แล้วฝีมือการต่อสู้ห่วยแตกสิ้นดี

เรื่องเล่าพวกนี้ทำเอาพวกหลิวหลานฟังจนอึ้งตาค้าง

"ให้ตายสิ พี่เจียงฉี ลุงหวง พวกพี่ทำได้ยังไงเนี่ย ฉันรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้นมาเลย เหมือนมีตำบลไท่ผิงแห่งนี้อยู่จริงๆ แล้วพวกพี่แค่เอาข้อมูลในตำบลมาเล่าเฉยๆ ข้อมูลมันจะเยอะเกินไปแล้ว แถมความสัมพันธ์ระหว่างคนยังซับซ้อนขนาดนี้ พวกเราต้องจำให้หมดเลยเหรอคะ" เจียงหว่านหว่านเพิ่งจะซาบซึ้งเป็นครั้งแรกว่าการหาเงินมันไม่ง่ายเลยจริงๆ

ฉินช่านฟังไปได้แค่ครึ่งเดียวก็เริ่มมึนตึ้บ ไล่เรียงความสัมพันธ์ของตัวละครไม่ถูกเลย "ไก่บ้านป้าหวังถูกหลานชายตัวเองขโมยไป แต่ป้าหวังคิดว่าป้าเฉินข้างบ้านเป็นคนขโมย สองคนนี้มีความแค้นต่อกัน แล้วแค้นเรื่องอะไรกันเหรอคะ"

หวงฟู่กุ้ยชะงักไป "ฉันยังไม่ได้บอกเหรอ สามีของป้าหวังตอนนั้นเกือบจะได้หมั้นกับป้าเฉิน ป้าเฉินเป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของสามีแก สองคนนี้ก็เลยเขม่นกันมาตลอด"

"แล้วทำไมสุดท้ายถึงไม่ได้แต่งกันล่ะคะ" ฉินช่านกับเจียงหว่านหว่านโพล่งถามขึ้นพร้อมกัน

"เรื่องนี้ฉันจะไปรู้ได้ยังไง" หวงฟู่กุ้ยบอกว่าตนไม่รู้จริงๆ

เจียงหว่านหว่านร้อนใจขึ้นมา "ลุงหวง ลุงอุตส่าห์ผูกเรื่องความสัมพันธ์ตัวละครได้ละเอียดขนาดนี้แล้ว ก็แต่งต่ออีกนิดสิคะ"

"พอได้แล้ว" เจียงฉีคาดไม่ถึงว่าเจียงหว่านหว่านจะติดลมกับการฟังเรื่องซุบซิบขนาดนี้ "ถ้าผูกเรื่องละเอียดขนาดนั้น เธอจะจำไหวเหรอ"

"ก็ได้ค่ะ" เจียงหว่านหว่านลากฉินช่านไปช่วยกันไล่เรียงความสัมพันธ์ของตัวละครต่อ

หลิวหลานในฐานะเอ็นพีซีตัวสำคัญที่รับบทเป็นคนมุงสายเผือก พอฟังเรื่องความสัมพันธ์และเรื่องซุบซิบยาวเหยียดเข้าไปก็เริ่มรับไม่ไหวเหมือนกัน เธอนั่งขีดๆ เขียนๆ แผนผังความสัมพันธ์ลงบนกระดาษอยู่นาน สุดท้ายก็พบว่าเขียนผิด

"นี่มันยากเกินไปแล้ว" หลิวหลานขยำกระดาษที่เขียนพังทิ้งลงถังขยะ "ฉันจำแค่ส่วนที่เจียงฉีเล่าดีกว่า อย่างน้อยที่เจียงฉีพูดก็เป็นเรื่องซุบซิบของผู้เข้าแข่งขันกับความเป็นมาของตำบล จำง่ายกว่าเยอะเลย"

"เธอจำแค่ที่ฉันบอกได้ก็พอแล้ว" เจียงฉีพยักหน้า ความจริงหวงฟู่กุ้ยแค่เล่าคร่าวๆ รายละเอียดยังมีลึกกว่านี้อีกเยอะ

เวลาเตรียมตัวครั้งนี้กระชั้นชิดเกินไปจริงๆ พรุ่งนี้ต้องซ้อมใหญ่ มะรืนนี้ก็ต้องจัดกิจกรรมสร้างทีมแล้ว หากฝั่งฟางจิ้งมีเวลาและคนให้เจียงฉีมากพอ เจียงฉีคงให้หวงฟู่กุ้ยเรียบเรียงตำบลไท่ผิงในความทรงจำออกมาทั้งหมด แล้วสร้างเป็นเกมไขคดีเสมือนจริงที่สมจริงสุดๆ ไปเลย

แบบที่เอ็นพีซีทุกคนมีปูมหลังตัวละครอย่างสมบูรณ์แบบ

"แล้วทางชิงเหอจะทำยังไงล่ะ" หวงฟู่กุ้ยเป็นห่วงหวังเอ้อร์ยาอยู่บ้าง

"หน้าที่ของเธอไม่มีอะไรซับซ้อน แค่ต้องขับเน้นให้เห็นว่าท่านคหบดีหวงเป็นคนใจบุญชื่อดังไปทั่วสิบลี้แปดหมู่บ้านก็พอ เรื่องราวและบทบาทเดิมของเธอแทบไม่ต้องแตะ แค่เปลี่ยนเป็นว่าเธอถูกพ่อแม่ขายเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลหวง มีชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายดี และไม่ได้รู้เรื่องราวในตำบลมากนัก"

"แน่นอนว่าเราอาจจะหยอดลูกเล่นเล็กๆ เพิ่มเข้าไปได้ อย่างเช่นให้บอกทุกคนว่า ทุกเที่ยงท่านคหบดีหวงจะต้องลงครัวทำบะหมี่ผักกวางตุ้งด้วยตัวเอง คุณชายใหญ่กับคุณชายน้อยในจวนชอบกินกันมาก"

เจียงฉีรู้ดีว่าหวังเอ้อร์ยาไม่อาจเล่นบทที่ฉีกไปจากตัวตนดั้งเดิมได้ จึงตัดสินใจให้เธอเล่นเป็นตัวเองไปเลย

"บทบาทเดิมเหรอ เมื่อกี้ลุงหวงพูดถึงบทบาทของสาวใช้ในจวนด้วยเหรอคะ" หลิวหลานทำหน้างง

ขณะที่เจียงฉีกำลังจะอ้าปากพูดแถไป เฒ่าจอห์นก็ยื่นกระดาษสี่แผ่นที่เขียนผังความสัมพันธ์ของตัวละครเอาไว้เต็มหน้าส่งให้หลิวหลานอย่างเงียบๆ แผ่นที่สองยังมีแผนภูมิที่ดูเข้าใจง่ายวาดไว้อีกด้วย

ตัวละครทั้งหมดห้าสิบแปดคน ไม่ว่าจะมีชื่อหรือไม่มีชื่อที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากของเจียงฉีและหวงฟู่กุ้ย ล้วนถูกบันทึกอยู่บนกระดาษสี่แผ่นนี้อย่างครบถ้วน

ชัดเจนแจ่มแจ้ง มองปราดเดียวก็เข้าใจ ทำเอาเจียงหว่านหว่านกับฉินช่านร้องอุทานด้วยความทึ่งไม่หยุด

"ฉันว่าแล้วเชียว ที่แท้ฉันก็จำผิดไปเอง จ้าวหม่านจู่คนนี้คือลูกพี่ลูกน้องของมือปราบหลี่นี่เอง ฉันก็นึกว่าเขากับมือปราบหลี่มีซัมติงกันซะอีก ถึงได้วิ่งไปกินข้าวที่บ้านเขาทุกวัน" ฉินช่านรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปเก็บไว้ "อาจารย์จอห์นสุดยอดไปเลยค่ะ ความสัมพันธ์ซับซ้อนขนาดนี้ อาจารย์เรียบเรียงออกมาได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน"

"ทีนี้ก็สบายแล้ว มีผังความสัมพันธ์ชัดเจนขนาดนี้ วันนี้ฉันกลับบ้านไปท่องจำ พรุ่งนี้ตอนไปขายเกาลัดรับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน"

ฉินช่านจ้องแผนภูมิอยู่นานสองนาน "ฉันว่าบทบาทที่เหมาะกับฉันน่าจะเป็นแม่ค้าเต้าหู้คนงามคนนี้นะ วันแข่งทุกคนแห่กันมามุงดูการแข่งขันจนไม่มีใครซื้อเต้าหู้ เธอเลยเปลี่ยนอาชีพชั่วคราวมาขายเกาลัดคั่วแทน"

"บทนี้เหมาะกับฉันมากเลย หญิงงามที่เป็นแค่ไม้ประดับ ทำเต้าหู้ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ แต่เพราะหน้าตาสะสวย ทุกวันก็เลยมีคนแห่มาซื้อเต้าหู้ที่บ้านเยอะมาก มีคนมาตามจีบเพียบ"

เห็นได้ชัดว่าฉินช่านก็เหมือนกับหลิวหลาน ประเมินภาพลักษณ์ของตัวเองผิดไปไกลโข

เจียงหว่านหว่านก็กำลังกวาดสายตามองตารางเพื่อหาบทที่เข้ากับตัวเองอยู่เช่นกัน "ฉันว่าบทเถ้าแก่เนี้ยร้านขายของชำนี่เหมาะกับฉันสุดๆ ฉลาดแกมโกง ขี้เหนียว แถมยังเก่งเรื่องฉวยโอกาส อาศัยช่วงที่คนมาดูแข่งกันเยอะ รีบชิงขายน้ำชา ถือว่าตรงกับบทบาทมากเลย ธุรกิจให้เช่าเก้าอี้นั่งที่พี่เจียงฉีบอกฉันก็ทำได้นี่นา ร้านขายของชำนี้ก็อยู่ใกล้ๆ เหลาเว่ยเซียนไม่ใช่เหรอคะ"

"ถ้าหว่านหว่านเป็นเถ้าแก่เนี้ยร้านขายของชำ งั้นเราสองคนก็มีเรื่องบาดหมางกันน่ะสิ เธอคอยระแวงอยู่ตลอดว่าฉันจะไปยั่วสามีเธอ ถึงตอนนั้นพวกเราก็เปิดฉากทะเลาะกันได้เลยนะ!" ฉินช่านยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

"เยี่ยมไปเลย! หลานหลาน ฉันว่าเธอไปเป็นแม่สื่อคนนี้เถอะ แม่สื่อคนนี้เป็นคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นที่สุดในตำบล เรื่องซุบซิบของทุกคนแกรู้หมดเลย แถมความสัมพันธ์ของแกกับพวกเราสองคนก็ไม่ดีด้วย ถึงตอนนั้นพวกเราสามคนจะได้มารุมทะเลาะกัน!"

"ดีขนาดนั้นเลยเหรอ! แม่สื่อคนนี้…" หลิวหลานรีบก้มดูข้อมูลของแม่สื่อเพื่อหาว่ามีคำบรรยายรูปร่างหน้าตาไว้หรือไม่ พอเห็นว่าไม่มีจึงรีบเอ่ยถาม "ลุงหวงคะ แม่สื่อหวังคนนี้หน้าตาดีไหมคะ"

หวงฟู่กุ้ย: "…"

เจียงฉี: "…"

พวกเราเป็นทีมงานไม่ใช่เหรอ

ทำไมฉันรู้สึกว่าพอถึงเวลาจริง พวกเธอจะเล่นสนุกยิ่งกว่าพวกผู้เล่นเสียอีกล่ะเนี่ย