บทที่ 58 สวนสนุกธีมพาร์กดวงดารา

เพราะเฒ่าจอห์นวาดแผนผังความสัมพันธ์ของตัวละครออกมาได้ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ เจียงฉีจึงถ่ายรูปกระดาษทั้งสี่แผ่นส่งให้เสี่ยวจ้าว ผู้ประสานงาน เพื่อให้อีกฝ่ายจัดแจงตัวละครเอ็นพีซีชาวบ้านและคิดบทบาทให้ผู้เล่นที่มายืนมุงดูตามผังนั้นได้เลย

เมื่อเสี่ยวจ้าวได้รับรูปก็ส่งสติกเกอร์ขอบคุณรัวๆ มาถึงสามอัน พลางบอกว่าเจียงฉีช่วยแบ่งเบาภาระไปได้มากจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงฉีพาทุกคนโบกแท็กซี่สองคันมุ่งหน้าไปยังสวนสนุก

เจียงฉี หวงฟู่กุ้ย เฒ่าจอห์น และหวังเอ้อร์ยานั่งคันเดียวกัน ส่วนฉินช่าน หลิวหลาน และเจียงหว่านหว่านนั่งอีกคัน

สาวๆ ทั้งสามคนแต่งตัวกันสวยสะพรั่ง มีทั้งกระโปรงยาว กระโปรงสั้น กิ๊บติดผม และที่คาดผม แต่ละคนมีสไตล์โดดเด่นไม่ซ้ำกัน เจียงหว่านหว่านกับหลิวหลานถึงขั้นหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ ข้างในอัดแน่นไปด้วยขนมปัง โยเกิร์ต และแซนด์วิช ดูราวกับจะไปปิกนิกที่สวนสนุกอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเทียบกับทั้งสาม หวังเอ้อร์ยาที่ยังตัดใจใส่กระโปรงสีเขียวอ่อนตัวเก่งตัวเดียวที่เจียงฉีซื้อให้ไม่ลง จึงใส่เพียงเสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงขายาว พร้อมมัดผมด้วยยางรัดผมรูปโบสีชมพูที่เจียงหว่านหว่านให้มา ช่างดูเรียบง่ายไร้การปรุงแต่งอย่างแท้จริง

เจียงฉีนั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับคอยส่งข้อความหาเสี่ยวจ้าว ส่วนหวังเอ้อร์ยานั่งอยู่เบาะหลัง คั่นกลางระหว่างเฒ่าจอห์นกับหวงฟู่กุ้ย พลางอ้าปากกัดซาลาเปาก้อนโตเคี้ยวตุ้ยๆ

"ท่านลุง พี่หว่านหว่านกับพี่สาวอีกสองคนสวยจังเลยเจ้าค่ะ" หวังเอ้อร์ยาเอ่ยชมอย่างจริงใจ

หลังจากคลุกคลีกับหวังเอ้อร์ยามานาน ทุกคนต่างรู้ดีว่านิยามคำว่าสวยของหวังเอ้อร์ยาไม่ค่อยเหมือนกับคนทั่วไปสักเท่าไร

คนส่วนใหญ่มักจะมองความสวยที่หน้าตา ทว่าความสวยของหวังเอ้อร์ยาวัดกันที่สีสันของเสื้อผ้า

อาจเป็นเพราะตลอดสิบหกปีที่มีชีวิตอยู่ หวังเอ้อร์ยาแทบไม่เคยเห็นเสื้อผ้าสีสดใสเลย เสื้อผ้าที่เธอใส่มีแต่สีดำ ขาว และเทามาโดยตลอด ในยุคสมัยที่กำลังการผลิตยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน สีย้อมผ้าที่สดใสมีราคาแพงมหาศาล เสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดจัดเป็นของฟุ่มเฟือยที่เด็กอย่างหวังเอ้อร์ยาไม่มีทางได้แตะต้อง

ดังนั้นในสายตาของเธอ ขอแค่สวมเสื้อผ้าที่มีสีสันสดใส หลากสีสะดุดตา นั่นก็แปลว่างดงามแล้ว

วันนี้เจียงหว่านหว่านใส่กระโปรงสีเหลืองสว่าง ส่วนฉินช่านกับหลิวหลานใส่กระโปรงสีฟ้าเข้าคู่กันแบบเพื่อนซี้ หวังเอ้อร์ยาจ้องมองกระโปรงของทั้งสามคนตาแทบไม่กะพริบ คำแรกที่หลุดปากออกมาตอนเจอหน้าจึงเป็น "พี่สาว พวกพี่สวยจังเลยเจ้าค่ะ"

จะว่าไปแล้ว หวังเอ้อร์ยาก็ถือว่าบรรลุวิชาปากหวานได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีใครสอน

แค่ประโยคเดียว หวังเอ้อร์ยาก็พิชิตใจฉินช่านและหลิวหลานได้อยู่หมัด

พอขึ้นรถมา เจียงฉีก็แอบเช็กความคืบหน้าการเลื่อนขั้นดาว หวังเอ้อร์ยาสะสมแต้มไปได้สี่แต้มแล้ว

เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานคำชมรูปร่างหน้าตาที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจได้ไหว แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดอันแสนงดงามก็ตาม

ในรถอีกคัน หญิงสาวทั้งสามกำลังยิ้มกริ่มด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มแบบคุณป้าพิมพ์เดียวกันเป๊ะ

"หว่านหว่าน เธอได้ยินไหม ชิงเหอชมว่าฉันสวยมากด้วย!" ฉินช่านหุบยิ้มไม่ลงเลยจริงๆ

แม้เธอจะมองหน้าอีกสองคนแล้วเห็นเงาสะท้อนได้ว่า รอยยิ้มของตัวเองตอนนี้คงดูโรคจิตและพิลึกพิลั่นขนาดไหน แต่เธอก็ห้ามตัวเองไม่ได้

"น่ารักเกินไปแล้ว" หลิวหลานยกมือปิดปาก พยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมาดังๆ "แถมยังมีสายตาเฉียบแหลมอีกต่างหาก"

"มีลูกสาวน่ารักขนาดนี้ แม่ของน้องใจร้ายทิ้งชิงเหอไว้ให้ลุงหวงได้ลงคอได้ยังไงกันนะ ถ้าชิงเหอเป็นลูกสาวฉันนะ ฉันจะเหมาซื้อชุดเจ้าหญิงมาประเคนให้ตู้เสื้อผ้าแตกไปเลย!" เจียงหว่านหว่านเริ่มเปิดฉากประณามน้องสาวที่ไม่มีตัวตนจริงของหวงฟู่กุ้ย

คนขับแท็กซี่ที่ขับรถเงียบๆ ส่ายหน้าอย่างจนใจ บ่งบอกว่าตนเองตามความคิดของเด็กรุ่นนี้ไม่ทันจริงๆ

กว่าพวกเจียงฉีจะมาถึงหน้าประตูสวนสนุก เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงสิบโมงเช้าแล้ว

แถบชานเมืองอากาศเย็นกว่าในตัวเมืองเล็กน้อย แต่อุณหภูมิเดือนกรกฎาคมก็ยังประมาทไม่ได้ ทันทีที่เจียงฉีก้าวลงจากรถ คลื่นความร้อนก็ปะทะเข้าใส่เต็มเปา

"เฮ้อ วันนี้ทำไมร้อนขนาดนี้นะ" เจียงฉีก้มดูโทรศัพท์ อุณหภูมิสูงสุดปาเข้าไปตั้งสามสิบหกองศา พรุ่งนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร สูงสุดอยู่ที่สามสิบสี่องศา

ยังดีที่การแข่งบาร์บีคิวจัดขึ้นช่วงเย็นย่ำ หากเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แล้วทุกคนต้องใส่ชุดโบราณเล่นเป็นเอ็นพีซี คงไม่ต่างอะไรกับการเข้าไปอบซาวน่ากลางแจ้ง

"พี่เจียงฉี เอาไปสิคะ" เจียงหว่านหว่านเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี ในกระเป๋าไม่เพียงแต่มีของกิน แต่ยังมีพัดลมพกพาขนาดเล็กติดมาถึงเจ็ดตัว พอดีคนละตัวเป๊ะ

"เธอไปเอาพัดลมเล็กพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะเนี่ย" เจียงฉีเห็นเจียงหว่านหว่านควักพัดลมออกมาเจ็ดตัวติดๆ กันก็ถึงกับอึ้ง

ของแบบนี้ที่บ้านเขาก็มี แต่มีแค่สองตัว แถมยังเป็นของที่เจียงปิงซื้อมาจากแหล่งท่องเที่ยวตอนไปเที่ยวช่วงฤดูร้อนคราวก่อน

"รุ่นพี่ปีสี่เขาเลหลังขายทิ้งก่อนเรียนจบ ตัวละหนึ่งหยวนเองค่ะ หนูเห็นว่าถูกดีเลยเหมามาเพียบ ที่บ้านยังมีอีกตั้งสิบกว่าตัวแน่ะ!" เจียงหว่านหว่านบอก "พวกเราจะเดินเข้าไปเลยไหมคะ หรือยังไงต่อ"

เจียงหว่านหว่านชี้ไปที่ประตูใหญ่ของสวนสนุก ประตูใหญ่ปิดสนิท มีเพียงประตูด้านข้างที่เปิดอยู่ ช่องขายตั๋วก็ไม่มีคน มีเพียงลุงรปภ.คนหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่ตรงประตูด้านข้างคอยจ้องมองทุกคน พร้อมจะตะโกนบอกว่า "วันนี้สวนสนุกไม่เปิดให้บริการ อีกสองสามวันค่อยมาใหม่นะ" ได้ทุกเมื่อ

"เดี๋ยวมีคนมารับ รอแป๊บหนึ่ง" เจียงฉีบอก

หลิวหลานหยิบครีมกันแดดออกมาเริ่มทาผิวส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าตรงแขนและขาแล้ว ทั้งยังบีบแบ่งให้หวังเอ้อร์ยา ให้ทาแขนเยอะๆ ผิวจะได้ไม่ไหม้แดด

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงฉีได้มาสวนสนุกแถบชานเมืองแห่งนี้ ก่อนหน้านี้ตอนที่สวนสนุกเพิ่งเปิดใหม่ๆ เคยมีเพื่อนร่วมชั้นหลายคนนัดกันว่าจะมาเที่ยวช่วงปิดเทอมหน้าร้อน แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกไปเพราะติดธุระสารพัด

ดังนั้นจนถึงวันนี้ เจียงฉีถึงเพิ่งรู้ว่าสวนสนุกแห่งนี้ชื่อว่า 'สวนสนุกธีมพาร์กดวงดารา'

ที่แท้ก็เป็นสวนสนุกธีมพาร์กเสียด้วย

"หว่านหว่าน สวนสนุกนี้มีธีมอะไรเหรอ" เจียงฉีถาม

"เมื่อก่อนเคยมีค่ะ" เจียงหว่านหว่านยืนยันว่าเคยมีจริงๆ เธอเป็นพวกชอบเที่ยวสวนสนุก สวนสนุกธีมพาร์กดวงดาราเพิ่งเปิดได้ไม่ถึงสองเดือน เธอก็เคยมาเที่ยวกับเพื่อนแล้ว

"หนูจำได้ว่าตอนที่สวนสนุกนี้เพิ่งเปิดใหม่ๆ จะมีเมืองธีมดวงดาราอยู่ ความจริงมันก็คือถนนคนเดินที่มีอาคารสำหรับถ่ายรูปตั้งอยู่หลังหนึ่ง ไฟในบ้านหลังนั้นเป็นไฟดาววิบวับหมดเลย รวมกับพวกวอลเปเปอร์ตกแต่งแล้ว ถ่ายรูปออกมาสวยทีเดียวค่ะ"

"ตอนนั้นสวนสนุกเปิดตอนกลางคืนด้วยนะคะ พวกเครื่องเล่นอย่างม้าหมุนหรือชิงช้าสวรรค์ พอตกกลางคืนจะเปิดไฟเอฟเฟกต์แสงดาว มองจากไกลๆ ก็สวยดีเหมือนกัน"

"แต่สวนสนุกนี้เลิกเปิดตอนกลางคืนไปตั้งนานแล้ว รอบก่อนที่หนูมา โซนถนนคนเดินตรงนั้นก็ปิดหมด ร้านค้าก็ร้างว่างเปล่า"

"ถ้าจะให้แบ่งโซนตอนนี้จริงๆ ในสวนสนุกนี้คงแบ่งได้แค่สามโซน คือโซนเครื่องเล่นสำหรับครอบครัว โซนสวนสนุกทั่วไป แล้วก็โซนพักผ่อน โซนพักผ่อนก็คือโซนการค้าตรงกลางสวนสนุกนั่นแหละค่ะ"

จากน้ำเสียงที่แฝงความเสียดายของเจียงหว่านหว่าน เจียงฉีฟังออกว่าเธอค่อนข้างชอบสวนสนุกแห่งนี้อยู่พอสมควร

"ฟังดูก็เข้าท่าดีนี่ ทำไมถึงซบเซาจนกลายเป็นสภาพนี้ไปได้ล่ะ"

เจียงหว่านหว่านยักไหล่ "ใครจะไปรู้ล่ะคะ อาจเป็นเพราะกิจการไม่ดีมั้ง เมืองเราเดิมทีคนก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น ไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวชื่อดังอะไรด้วย มาเปิดสวนสนุกใหญ่โตแถบชานเมืองแบบนี้ยังไงก็ขาดทุนเห็นๆ"

ขณะกำลังคุยกัน เสี่ยวจ้าวก็วิ่งกระหืดกระหอบออกมารับ

เมื่อไม่มีโอกาสได้ตะโกนประโยคที่เตรียมไว้เนิ่นนาน ลุงรปภ.จึงดูหงอยไปเล็กน้อย ก่อนจะช่วยเปิดประตูด้านข้างให้กว้างที่สุดเพื่อให้พวกเจียงฉีเดินเข้าไปได้สะดวก

"พวกคุณมากันเช้าจังเลยครับ นึกว่าจะมาถึงช่วงเที่ยงเสียอีก" เสี่ยวจ้าวกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

เขาเป็นพนักงานของฟางจิ้ง แม้จะเป็นหนึ่งในผู้ประสานงานของบริษัทที่ต้องดีลกับทีมงานภายนอก แต่เขาก็ต้องเข้าร่วมกิจกรรมสร้างทีมในวันพรุ่งนี้ด้วย จึงใส่ใจกับเนื้อหากิจกรรมเป็นพิเศษ

ถึงแม้ตัวเองจะโดนสปอยล์เนื้อหาไปหมดแล้ว แต่เรื่องเล่นก็ยังต้องเล่นให้เต็มที่อยู่ดี

เสี่ยวจ้าวเหลือบมองหวังเอ้อร์ยาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างแปลกใจ "เธอ…อายุสิบห้าแล้วจริงเหรอครับ"

"ตอนเด็กๆ สุขภาพไม่ค่อยดีน่ะครับ ป่วยบ่อย กินยาตลอด ตัวเลยดูเล็กไปหน่อย" เจียงฉีช่วยแก้ต่างให้

"สวัสดีเจ้าค่ะพี่ชาย" หวังเอ้อร์ยาทักทายทุกคนที่หันมามองเธอตามที่ได้เรียนรู้มาจากบทเรียนออนไลน์

คำว่าพี่ชายจากปากของหวังเอ้อร์ยาทำเอาเสี่ยวจ้าวในวัยสามสิบสองปีใจฟูจนยิ้มแก้มแทบปริ รอยยิ้มบนใบหน้าพลันสว่างไสวขึ้นมาทันตา "พรุ่งนี้คงต้องรบกวนพวกคุณเหนื่อยหน่อยนะครับ ดีนะที่เมื่อคืนเถ้าแก่เจียงส่งรูปเบื้องหลังเรื่องราวกับผังความสัมพันธ์ตัวละครพวกนั้นมาให้ ช่วยพวกเราได้เยอะมากจริงๆ"

"ไม่ได้แกล้งยอนะครับ เถ้าแก่เจียงนี่แต่งเรื่องเก่งสุดยอดไปเลย แค่ช่วงบ่ายวันเดียวก็ผูกโครงข่ายความสัมพันธ์ตัวละครที่ซับซ้อนและสมบูรณ์แบบขนาดนี้ออกมาได้ ฝั่งพวกผมไม่ต้องเปลืองสมองคิดอะไรเลย แค่ลอกตามนั้นก็พอแล้ว"

"ทุกคนช่วยๆ กันคิดน่ะครับ" เจียงฉียิ้มรับ พลางเหลือบไปเห็นสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะคล้ายวงล้อหมุนอยู่ไม่ไกล

เสี่ยวจ้าวมองตามสายตาของเจียงฉีแล้วอธิบายว่า "อันนั้นคือปาลูกดอกนำโชคครับ เพิ่งจัดเสร็จเมื่อวาน พรุ่งนี้เราจะติดลูกโป่งใบเล็กๆ ไว้บนเป้าปาลูกดอก ทุกคนมีสิทธิ์ปาสามครั้ง ถ้าปาโดนลูกโป่งแตกก็จะได้คูปองรางวัลตามนั้น เวลาจะเล่นเครื่องเล่นหรือซื้ออาหารกับเครื่องดื่มต้องใช้คูปองรางวัลพวกนี้แลกเอาครับ"

"ช่วงเที่ยงจะมีการแสดงมายากลด้วยนะ จ้างนักมายากลมืออาชีพมาโดยเฉพาะเลย ถ้าเถ้าแก่เจียงกับทุกคนสนใจ เดี๋ยวผมล็อกที่นั่งทำเลดีๆ ไว้ให้ ตอนกลางวันพวกคุณก็มาร่วมเล่นสนุกด้วยกันได้นะครับ ถ้าคูปองไม่พอก็มาหาผม เดี๋ยวผมแอบให้เพิ่มเป็นพิเศษ"

"ฟังดูคล้ายๆ งานเทศกาลรื่นเริงเลยนะครับ"

เสี่ยวจ้าวพยักหน้า "รูปแบบงานเทศกาลนั่นแหละครับ กิจกรรมสร้างทีมทั้งที ก็ต้องให้ทุกคนได้เล่นกันให้สุดเหวี่ยงสิ"

"ความจริงช่วงเช้ากับช่วงบ่ายเน้นไปที่การเล่นเครื่องเล่นเป็นหลัก ขอแค่จัดเตรียมสถานที่ไว้ล่วงหน้าก็เรียบร้อย สิ่งเดียวที่ค่อนข้างยุ่งยากก็คือพวกเครื่องเล่นพวกนี้นี่แหละครับ ตั้งแต่เมื่อวานเราก็คอยตรวจเช็กระบบกันตลอด สวนสนุกนี้แทบจะอยู่ในสภาพกึ่งรกร้าง ชิงช้าสวรรค์กับรถไฟเหาะนี่ไม่ได้เปิดเดินเครื่องมาเกือบครึ่งปีแล้ว"

"พูดไปเถ้าแก่เจียงอาจจะไม่เชื่อ ตอนที่คุณฟางเซ็นสัญญาเช่าสวนสนุก ที่นี่มีพนักงานประจำอยู่แค่สิบหกคนเองครับ กำลังคนไม่พอใช้งานเลยจริงๆ"

ขณะกำลังพูดอยู่นั้น พนักงานคนหนึ่งก็อุ้มกล่องใส่เสื้อผ้าเดินจ้ำอ้าวอย่างเร่งรีบมุ่งหน้าไปทางโซนเครื่องเล่นสำหรับครอบครัว ดูจากเสื้อผ้าชิ้นบนสุดในกล่องก็พอมองออกว่ามีชุดตัวตลกอยู่อย่างน้อยหนึ่งชุด

"ตอนนี้สิ่งที่ควรจัดก็จัดเตรียมไปเกือบหมดแล้ว วันนี้หลักๆ คือการทดสอบว่าเครื่องเล่นพวกนี้จะทำงานได้ตามปกติไหม จากนั้นก็เป็นคิวศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟของฝั่งเถ้าแก่เจียงนี่แหละครับ"

"สถานที่อะไรพวกนี้จัดเสร็จหมดแล้ว เมื่อวานผมเอารูปที่คุณส่งมาไปให้คุณฟางดู แกพอใจมากเลย เพิ่มคนมาช่วยฝั่งผมอีกตั้งห้าคน รับรองว่ามีเอ็นพีซีเหลือเฟือแน่นอน"

"เรื่องชุดโบราณคงต้องรอช่วงค่ำถึงจะมาส่ง ส่วนพวกพี่ตากล้องก็น่าจะมาถึงตอนบ่าย เดี๋ยวพวกเรามาลองซ้อมคร่าวๆ ปรับจูนบทกันไปก่อนรอบหนึ่ง เพราะก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าจะมีฉากนี้ พนักงานฝั่งพวกผมเรื่องฝีมือการแสดงคงไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไร หลักๆ คงต้องพึ่งพาพวกคุณแล้วล่ะครับ"

"ทางฝั่งคุณกำหนดบทบาทตัวละครกันหรือยังครับ" เจียงฉีถาม

"กำหนดตามบทบาทในผังที่คุณให้มาเมื่อวานหมดแล้วครับ ถ้าตอนซ้อมติดขัดตรงไหนค่อยปรับเปลี่ยนกันอีกที เถ้าแก่เจียงไม่ต้องกดดันไปนะครับ ต่อให้มีเล่นผิดพลาดหน้างานบ้างก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวตอนตัดต่อก็ตัดทิ้งได้อยู่ดี" เสี่ยวจ้าวพูดปลอบใจ

"คลิปในช่องวิดีโอของบริษัทเราคุณเคยดูไหมครับ อย่าเห็นว่าคลิปพวกนั้นดูสมบูรณ์แบบเชียวนะ ทุกอย่างมีบทและตัดต่อเอาทั้งนั้น ตอนเริ่มถ่ายแรกๆ ทุกคนตื่นกล้องกันหมด ผิดคิวกันกระจาย ฉากไหนที่ต้องใช้ฝีมือการแสดงหน่อยก็ต้องเทกกันตั้งหลายรอบ ถ้าไม่ถ่ายเผื่อไว้เยอะๆ คนตัดต่อก็ไม่มีฟุตเทจไปตัดหรอกครับ"

"เพราะงั้นพวกคุณไม่ต้องกลัวเล่นผิดหรอก คนตัดต่อของบริษัทเรามืออาชีพมาก ถึงเวลาก็ตัดต่อเนียนกริบได้หมดแหละครับ"

เจียงฉี: "…"