บทที่ 59 ซ้อมใหญ่

สถานที่ที่เสี่ยวจ้าวเตรียมไว้สำหรับศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟอยู่ลึกที่สุดในเขตการค้า

เจียงหว่านหว่านเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่า ในสวนสนุกธีมพาร์กดวงดารามีร้านอาหารอยู่สามแห่ง

ทว่าในความเป็นจริง สวนสนุกที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองเฟื่องฟูแห่งนี้ มีร้านอาหารมากกว่าสามแห่งเป็นไหนๆ

เขตการค้าตั้งอยู่บริเวณใจกลางของสวนสนุก เพียงแค่ดูจากขนาดและภูมิประเทศของโซนพักผ่อน ก็พอมองออกว่าเจ้าของสวนสนุกแห่งนี้เคยทะเยอทะยานมากเพียงใด

หากใช้โดรนถ่ายภาพมุมสูงลงมา จะเห็นได้ชัดเจนว่าเขตการค้ามีผังเป็นรูปวงรีขนาดยักษ์ ศูนย์กลางคือลานกว้างขนาดใหญ่ รอบๆ ลานมีอาคารเดี่ยวสูงสองถึงสามชั้นกระจายตัวอยู่หลายหลัง ส่วนวงนอกโดยรอบทั้งหมดเป็นห้องแถวร้านค้าเล็กๆ ทุกเส้นทางในบริเวณนี้รวมถึงตัวลานกว้างล้วนปูด้วยแผ่นหินสีเขียว แต่เนื่องจากขาดการบำรุงรักษามานานหลายปี กระเบื้องปูพื้นจำนวนมากจึงแตกร้าวไปหมดแล้ว

สถานที่แข่งขันที่เสี่ยวจ้าวเลือกไว้ คือร้านอาหารร้างหลังหนึ่งซึ่งมีเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแบบราชวงศ์หมิงและชิงอย่างเด่นชัด

ป้ายชื่อของร้านอาหารยังไม่ได้ถูกปลดออก บนนั้นเขียนไว้ว่า ‘หอเหม่ยเว่ย’

ชื่อนี้เรียกได้ว่าตั้งขึ้นมาอย่างขอไปทีสุดๆ

หอเหม่ยเว่ยมีหลังคาทรงซวี่ซานที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายสถาปัตยกรรมสมัยหมิงและชิง ผนังภายนอกเป็นเพียงปูนฉาบสีขาวธรรมดา ส่วนหน้าต่างกลับเป็นแบบบานเลื่อนสมัยใหม่ แถมสองบานยังแตกชำรุด กระเบื้องบนหลังคาก็มีรอยแตกหักอยู่ไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าหลังจากถูกทิ้งร้าง ก็ไม่เคยได้รับการซ่อมแซมหรือบูรณะใดๆ เลย

เพราะหน้าต่างดูทันสมัยเกินไป เสี่ยวจ้าวจึงเอาผ้าขาวมาขึงคลุมหน้าต่างด้านหลังร้านไว้ทั้งหมด ตราบใดที่ไม่จงใจถ่ายภาพระยะใกล้ ก็มองไม่เห็นความผิดปกติ

อุปกรณ์ประกอบฉากทุกอย่างถูกจัดวางไว้หมดแล้ว เตาบาร์บีคิวสามสิบเตาวางกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งลานกว้าง ด้านหลังเตายังมีป้ายผ้าแขวนไว้ ผืนผ้าเขียนข้อความว่า ‘ศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟตำบลไท่ผิง ครั้งที่หนึ่ง’

ศาลาพักผ่อนทางทิศตะวันออกของลานกว้างเป็นจุดชมการแข่งขันชั้นยอด ภายในศาลามีโต๊ะหินกลมและม้านั่งหิน คาดว่าน่าจะมีติดมากับศาลาอยู่แต่เดิม

ซุ้มขายน้ำชาจับเลี้ยง แผงเกาลัดคั่วทราย แผงขนมเปี๊ยะอบ และแผงน้ำตาลปั้นต่างตั้งเสร็จเรียบร้อย เจียงฉีเดินไปสำรวจแผงเล็กๆ เหล่านั้นอย่างละเอียด รูปลักษณ์ภายนอกดูเหมือนแผงค้าโบราณทั่วไป แต่เครื่องจักรทันสมัยถูกซ่อนเอาไว้ข้างใน ถือว่าทำออกมาได้ประณีตทีเดียว

บนแผงน้ำตาลปั้นมีหุ่นน้ำตาลรูปทรงต่างๆ เสียบเรียงรายไว้ ดูมีชีวิตชีวาจนดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง

และหวังเอ้อร์ยาก็ถูกดึงดูดเข้าไปเรียบร้อยแล้ว

“เดิมทีตรงกลางลานนี้เคยเป็นน้ำพุดนตรีครับ ได้ยินว่าตอนหลังมันพัง แล้วเจ้าของสวนสนุกก็ขี้เกียจซ่อม เลยสั่งให้คนงานถมดินกลบให้เรียบไปเลย กลายเป็นว่าเข้าทางพวกเราพอดี” เสี่ยวจ้าวชี้ไปยังมุมหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป “พอถึงเวลา ตรงนั้นจะตั้งกล้องไว้ตัวหนึ่ง หลังศาลาก็จะเพิ่มอีกตัวหนึ่ง แล้วตลอดการแข่งขันก็จะมีพี่ตากล้องคอยเดินตามถ่ายด้วยครับ”

สิ้นเสียงของเสี่ยวจ้าว ทีมงานที่จะมารับบทเป็นเอ็นพีซี คนอื่นๆ ก็เดินมาถึง

เป็นชายสี่คนและหญิงสามคน ทุกคนมีเหงื่อผุดพรายบนใบหน้า มองแวบเดียวก็รู้ว่าเพิ่งเสร็จจากงานอื่นมาหมาดๆ

คนที่เดินนำหน้าเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ เขายิ้มให้เสี่ยวจ้าวอย่างเกรงใจพลางเอ่ยขึ้น “พี่จ้าว ขอโทษทีครับที่มาช้า พอดีทางฝั่งสวนสนุกเด็กขาดชุดตัวตลกไปสามชุด แถมพลุกระดาษกับริบบิ้นจำนวนก็ไม่ครบด้วยครับ”

“หาครบหรือยังล่ะ” เสี่ยวจ้าวขมวดคิ้วถาม

“ชุดตัวตลกเจอแล้วสองชุดครับ ส่วนที่เหลือยังหาอยู่” ชายหนุ่มทำหน้ามุ่ย

“ซ้อมกันก่อนเถอะ นี่ก็สิบโมงครึ่งแล้ว สายกว่านี้แดดข้างนอกจะร้อนจนอยู่ไม่ไหวเอา นี่คือทีมงานจากร้านเกมไขคดีทางช้างเผือก ส่วนคนนี้คือเถ้าแก่เจียง เจียงฉี ผู้รับผิดชอบของพวกเขา เถ้าแก่เจียงครับ นี่คือเจียงซู พวกคุณรีบต่อบทกันก่อนเถอะ อีกห้านาทีเราจะเริ่มซ้อมรอบแรกกัน”

เมื่อได้ยินเสี่ยวจ้าวพูดเช่นนั้น ทีมงานอีกหกคนที่เหลือก็หันไปมองเจียงซูพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นหัวหน้าของทั้งเจ็ดคนนี้

เจียงซูดึงแผนผังความสัมพันธ์ของตัวละครที่พิมพ์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างคุ้นมือ พลางชี้ไปยังตัวละครเจ็ดตัวที่วงไว้ แล้วพูดกับพวกเจียงฉี “คืออย่างนี้นะครับเถ้าแก่เจียง เพราะพวกเราเพิ่งได้รับมอบหมายงานมากะทันหัน นอกจากผมแล้วคนอื่นก็แทบไม่มีประสบการณ์การแสดงกันเลย ดังนั้นกิจกรรมครั้งนี้จะเน้นไปที่พวกคุณเป็นหลัก พวกผมจะคอยช่วยเสริม ส่วนหน้าที่หลักของพวกผมคือดูแลความสงบเรียบร้อยครับ”

“บทของผมคือมือปราบเฉิน เดี๋ยวตอนซ้อมใหญ่ไม่ต้องลงรายละเอียดมากก็ได้ ขอแค่ผ่านช่วงเปิดตัวกับปิดท้ายให้ครบก็พอ ส่วนตรงกลางให้ตัดข้ามไป ตอนที่เดินเข้าฉากพยายามหันมองไปทางทิศของกล้องนะครับ เดี๋ยวช่วงบ่ายพอพวกพี่ๆ ตากล้องมาถึง ก่อนเข้าฉากก็มองหาตำแหน่งกล้องไว้ก่อน แต่อย่าไปจ้องเลนส์ ทำหน้าตาให้เป็นธรรมชาติ เดี๋ยวกล้องจะคอยจับสีหน้าพวกคุณเอง ส่วนผมจะยืนอยู่ตรง…” เจียงซูผู้มีความเป็นมืออาชีพเริ่มสอนทุกคนเรื่องการยืนตำแหน่งและลำดับการเปิดตัว

“หลักๆ ก็น่าจะประมาณนี้ครับ มีใครสงสัยตรงไหนไหม” เจียงซูถาม

เจียงหว่านหว่านยกมือขึ้นเบาๆ “แผงขายของฉันน่าจะต้องหันหลังให้กล้อง ตอนเริ่มตะโกนเรียกลูกค้า ฉันต้องมองกล้องด้วยหรือเปล่าคะ”

เจียงซูยิ้มพลางตอบ “ที่ผมพูดเมื่อกี้ว่าตอนเข้าฉากให้สังเกตทิศทางกล้อง หมายถึงพี่หวงกับเถ้าแก่เจียงครับ ส่วนพวกเราคนอื่นก็แสดงไปตามปกติ เอาให้เป็นธรรมชาติก็พอ”

เจียงหว่านหว่านเข้าใจทันที หวงฟู่กุ้ยต่างหากที่เป็นตัวเอก ส่วนเจียงฉีคือบ่าวรับใช้ที่คอยเดินตามตัวเอก คนอื่นๆ ล้วนเป็นฉากหลังที่มีหรือไม่มีก็ได้ ไม่สำคัญอะไร

เมื่อเห็นว่าทุกคนเตรียมตัวกันพร้อมแล้ว เสี่ยวจ้าวจึงยื่นฆ้องใบหนึ่งให้เจียงฉี ก่อนจะถอยออกไปยืนข้างๆ การซ้อมใหญ่จึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ทุกคนเข้าประจำตำแหน่งของตนเอง เจียงฉีและหวงฟู่กุ้ยยืนอยู่ตรงมุมอับด้านหลังหอเหม่ยเว่ย ซึ่งเป็นจุดที่มองไม่เห็นจากทางลานกว้าง พอถึงเวลากิจกรรมจริงในวันพรุ่งนี้ หวงฟู่กุ้ยและเจียงฉีจะต้องรอให้ผู้เล่นทุกคนมาถึงพร้อมหน้ากันเสียก่อน ถึงจะเปิดตัวอย่างโดดเด่นเพื่อแนะนำตัวและประกาศเริ่มการแข่งขัน

เรื่องราวความเป็นมาคร่าวๆ ทั้งหมดจะแจ้งให้ผู้เล่นทราบผ่านทางข้อความก่อนเข้าสู่สถานที่จัดงาน ส่วนภูมิหลังของเรื่องราวและตัวละครที่ละเอียดกว่านั้น จะมีเอ็นพีซี ที่มีบทพูดและบทบาทเยอะอย่างหลิวหลาน เจียงหว่านหว่าน ฉินช่าน เจียงฉี และเจียงซู คอยอธิบายให้ผู้เล่นฟังระหว่างการแข่งขัน

เจียงฉีนับหนึ่งสองสามอยู่ในใจ เขายกไม้ตีฆ้องขึ้น เตรียมจะหวดลงไป ทว่าที่แผงน้ำชาจับเลี้ยง เจียงหว่านหว่านก็แผดเสียงตะโกนเรียกลูกค้าขึ้นมาเสียก่อน

“น้ำชาจับเลี้ยงจ้า! น้ำชาจับเลี้ยงเย็นชื่นใจคลายร้อน โปรโมชันพิเศษ ชามละสามอีแปะเท่านั้นจ้า!”

ไร้ซึ่งเทคนิค มีแต่อารมณ์ความรู้สึกล้วนๆ

เจียงฉี: ?

คิดจะแย่งซีนงั้นเหรอ

เจียงฉีฟาดไม้ลงบนฆ้องอย่างแรง เสียงฆ้องดังกึกก้องสั่นสะเทือนแทบทำเอาหูเขาหนวก เสียงร้องเรียกลูกค้าของเจียงหว่านหว่านชะงักลงทันควัน หวงฟู่กุ้ยจึงก้าวออกไปได้อย่างถูกจังหวะพอดี

“ทุกท่าน ทุกท่าน โปรดเงียบลงสักครู่เถิด” หวงฟู่กุ้ยยิ้มพลางประสานมือคารวะไปยังลานกว้างที่แทบไม่มีคน ท่วงท่าการแสดงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

แม้ว่าอีกหกคนนอกจากเจียงซูจะตีหน้านิ่งไร้อารมณ์ ราวกับตัวประกอบค่าตัววันละแปดสิบหยวน ที่มีหน้าที่แค่เปลี่ยนชุดมาเดินตามหลังตัวเอก หรือไม่ก็นอนเป็นศพอยู่บนพื้น เพราะเงินไม่ถึง ฝีมือการแสดงและความกระตือรือร้นในการทำงานจึงไม่มีเลยแม้แต่น้อย แต่หวงฟู่กุ้ยก็ยังคงรักษามาตรฐานระดับปกติของตนเอาไว้ได้

ด้วยผลของสกิลการแสดงที่เป็นตัวเองของหวงฟู่กุ้ย การซ้อมจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น ในช่วงแรกเจียงฉีมีหน้าที่แค่ถือฆ้องเดินตามหลังเขา คอยตีฆ้องเบิกทางให้ท่านเศรษฐี ทำตัวเป็นฉากหลังเงียบๆ ไปก่อน รอจนการแข่งขันเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ถึงค่อยแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มฝูงชนเพื่อปล่อยข่าวซุบซิบ

ฝีมือการแสดงของเจียงซูเป็นธรรมชาติมาก ในฐานะมือปราบที่มีหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อย เขาไม่ได้ยืนเหม่อลอยอู้งานเหมือนอีกหกคนเพียงเพราะไม่มีความวุ่นวายให้จัดการ แต่กลับเดินเข้าไปชวนหลิวหลานคุยอย่างรู้หน้าที่ เพื่อเปิดเผยข้อมูลให้แก่ผู้เล่น

ทั้งสองคนคุยกันอย่างออกรส พอเจียงฉีเดินตามบทช่วงแรกเสร็จและคิดจะแทรกเข้าไปร่วมวงกับฝูงชนบ้าง กลับพบว่าตนแทรกบทสนทนาไม่ได้เลย จึงจำใจต้องวิ่งไปคุยกับเจียงหว่านหว่านที่แผงของเธอแทน

แม่ค้าสองคนอย่างเจียงหว่านหว่านและฉินช่าน เพื่อพิสูจน์ว่าฝีมือการแสดงของพวกเธอไม่ได้ห่วยจนน่าหัวเราะเยาะ ตอนซ้อมจึงทุ่มเทกันสุดตัว ช่วงแรกก็ตะเบ็งเสียงเรียกลูกค้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ช่วงหลังก็ตั้งหน้าตั้งตาทะเลาะกัน ไม่ยอมปล่อยให้เวลาว่างเว้นแม้แต่วินาทีเดียว

ผลลัพธ์ก็คือ พอซ้อมเสร็จไปหนึ่งรอบ ทั้งสองคนต่างก็คอแหบเสียงแห้งไปตามๆ กัน

ส่วนเฒ่าจอห์นและหวังเอ้อร์ยา ทั้งคู่ยืนดูการแสดงอย่างเพลิดเพลินเจริญใจ

ทันทีที่หวงฟู่กุ้ยพูดบทประโยคสุดท้ายจบ เสี่ยวจ้าวก็ปรบมือให้อย่างกระตือรือร้นเพื่อแสดงความพึงพอใจต่อการซ้อมใหญ่ในครั้งนี้ เดิมทีมีเพียงเสี่ยวจ้าวคนเดียวที่ปรบมือ หวังเอ้อร์ยาเห็นเขาจู่ๆ ก็ปรบมือขึ้นมา แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมแต่ก็ปรบตามด้วย เฒ่าจอห์นเห็นหวังเอ้อร์ยาปรบมือ จึงพลอยปรบตามไปด้วยอีกคน ถือเป็นการตอกย้ำสถานะผู้ชมของทั้งสองคนอย่างสมบูรณ์แบบ

“ยอดเยี่ยมมากครับ! ดีกว่าที่ผมจินตนาการไว้เยอะเลย!” เสี่ยวจ้าวพูดอย่างตื่นเต้น เมื่อดูจากสีหน้าแล้วยังแฝงความเสียดายอยู่นิดๆ “ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าพอแสดงออกมาจริงๆ แล้วจะดูดีขนาดนี้ ผมคงไม่เสนอตัวมารับผิดชอบส่วนนี้หรอก พรุ่งนี้ถ้าผมได้มาเล่นโดยที่ไม่รู้อะไรมาก่อนเลยคงจะดีมาก”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พรุ่งนี้พอคุณได้กินบะหมี่ผักกวางตุ้งแล้ว ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกันหรอก” เจียงฉียิ้มพลางกล่าว

“อ้อจริงด้วย ยังมีบะหมี่ผักกวางตุ้งอีกนี่นา” เสี่ยวจ้าวเพิ่งนึกขึ้นได้ “พี่หวงครับ เดี๋ยวพี่ย้ายไปดูที่ร้านอาหารหน่อยนะว่าหม้อต้มบะหมี่ข้างในนั้นใหญ่พอหรือเปล่า ถ้าใหญ่พอก็ใช้หม้อใบนั้นแหละ เดี๋ยวสายๆ ผมจะให้ทีมงานช่วยกันยกเตามาไว้ที่หอเหม่ยเว่ยเอง”

“เถ้าแก่เจียง ได้ยินว่าเมื่อวานซืนคุณฟางของพวกเรายังตั้งใจแวะไปกินบะหมี่ที่ร้านพวกคุณชามหนึ่งเลย เรื่องจริงหรือเปล่าครับ บะหมี่ที่ร้านคุณมันอร่อยขนาดนั้นจริงๆ เหรอ” เสี่ยวจ้าวถามซุบซิบขึ้นมาทันควัน

เจียงฉีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยิ้มรับโดยไม่ตอบคำถาม เพื่อเก็บความประหลาดใจขั้นสุดยอดของบะหมี่ผักกวางตุ้งชามนี้ ไว้ให้เสี่ยวจ้าวได้สัมผัสด้วยตัวเองในวันพรุ่งนี้