บทที่ 60 คนที่ได้รับความนิยมมากที่สุด

ตอนเที่ยง ทุกคนพักผ่อนอยู่ในร้านอาหารเพียงแห่งเดียวที่เปิดให้บริการในสวนสนุก

ร้านอาหารที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำถูกทีมงานใช้เป็นที่เก็บอุปกรณ์ประกอบฉาก ตอนที่พวกเจียงฉีเดินเข้าไปเกือบคิดว่าตัวเองเข้าผิดที่

มีทั้งลูกโป่งกล่องใหญ่หลายใบ ห่วงโยนสารพัดแบบ ตุ๊กตา ลูกบาสเกตบอล ลูกปิงปอง รวมถึงหัวมาสคอต ชุดมาสคอตตัวใหญ่ และยังมีห่านตัวโตอีกหลายสิบตัวถูกมัดไว้ พอเห็นคนเดินเข้ามาก็พากันร้องก๊าบๆ ระงม

“นี่มันอะไรกัน ทำไมมีห่านด้วยล่ะเนี่ย” หลิวหลานเห็นฝูงห่านเรียงเป็นตับก็ถึงกับเหวอ

เสี่ยวจ้าวยิ้มอย่างมีเลศนัย “พรุ่งนี้พวกคุณก็รู้เองครับ”

เสี่ยวจ้าวมองเข้าไปข้างใน พอเห็นว่าข้าวกล่องยังมาไม่ถึง แล้วมีสายโทรศัพท์เข้าพอดี จึงเรียกทีมงานสี่คนแล้วรีบออกไป ทิ้งพวกเจียงฉีกับทีมงานอีกสามคนที่เพิ่งคุ้นหน้ากันให้อยู่ในร้านอาหาร

มีแอร์ให้เป่า จะอยู่ตรงไหนก็สบายทั้งนั้น

เจียงหว่านหว่านกับฉินช่านเมื่อกี้ซ้อมจนคอแหบแห้ง พอเห็นตู้แช่มีน้ำเย็นก็เดินไปหยิบกันคนละขวดอย่างรู้หน้าที่

เจียงฉีแอบย่องเข้าไปดูหม้อต้มบะหมี่ใบใหญ่ในตำนานที่ครัวหลังร้าน ถึงได้เห็นว่าเป็นหม้อใหญ่จริงๆ หรือพูดให้ถูกคือเหมือนถังขนาดยักษ์มากกว่า ใหญ่กว่าหม้อลวกเส้นของร้านบะหมี่ข้างร้านเขาเสียอีก

พอเจียงฉีเดินสำรวจครัวเสร็จแล้วออกมา สาวๆ ก็คุยกับพวกเจียงซูสามคนอย่างถูกคอแล้ว

“พี่เจียงซู ฟังจากที่พี่จัดตำแหน่งยืนให้พวกเราเมื่อกี้ หนูรู้สึกว่าพี่มืออาชีพมากเลย บริษัทพี่เคยรับงานช่วยถ่ายรายการวาไรตี้ด้วยเหรอคะ” หลิวหลานถามอย่างสงสัย

“ทิศทางธุรกิจหลักของบริษัทเราคือวางแผนงานครับ เมื่อก่อนผมเคยทำงานที่สถานีโทรทัศน์ เป็นผู้ช่วยในรายการเรียลลิตี้วาไรตี้ ก็เลยพอจะรู้เรื่องพวกนี้บ้าง” เจียงซูตอบ

เจียงฉีไม่คิดเลยว่าเจียงซูจะเป็นมืออาชีพตัวจริง

เพื่อนร่วมงานหญิงผมสั้นของเจียงซูที่เมื่อกี้เล่นเป็นท่อนไม้ได้อย่างแนบเนียน พอเข้าร้านอาหารมาก็เอาแต่นั่งเล่นมือถือ พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็อดถามไม่ได้ “พี่เจียงซู แล้วทำไมพี่ไม่ทำที่สถานีโทรทัศน์ต่อล่ะ เงินเดือนที่นั่นน่าจะสูงกว่าบริษัทเราตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ”

ก็นั่นสิ เงินคงไม่ถึง

“ไม่ได้สูงกว่าเท่าไหร่หรอกครับ ผมก็แค่ผู้ช่วยเบ๊คนหนึ่ง ถึงในสถานีโทรทัศน์จะได้เรียนรู้อะไรเยอะ แต่เหนื่อยสุดๆ ไปเลย ตอนถ่ายเรียลลิตี้ทำงานวันละสิบกว่าชั่วโมงเป็นเรื่องปกติ ภายหลังมีปัญหาส่วนตัวนิดหน่อย ก็เลยลาออกมาเลยดีกว่า” เจียงซูตอบแบบคลุมเครือ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “แต่ฉู่ฮุ่ย พวกเธอเมื่อกี้ซ้อมกันไม่ค่อยตั้งใจเลยนะ ฉันเห็นเธอแอบยืนเหม่ออยู่ตั้งหลายรอบ”

ฉู่ฮุ่ยถอนหายใจ “หนูก็ไม่รู้จะทำอะไรนี่คะ หนูก็แค่ไทยมุงที่เดินทางมาจากตำบลข้างๆ ไม่ใช่เหรอ ไม่มีผู้เล่นจริงๆ ให้หนูแชร์ข้อมูลด้วยสักหน่อย”

“แต่พวกเถ้าแก่เจียงเล่นเก่งกันจริงๆ นะคะ” เพื่อนร่วมงานหญิงอีกคนที่เงียบมาตลอดจู่ๆ ก็พูดขึ้น “เล่นดีกว่าเด็กใหม่ในบริษัทเราที่อ้างว่าจบเอกการแสดงมาตั้งเยอะ”

“ฉันจำได้ว่าคราวก่อนกิจกรรมโรงเรียนอนุบาลที่ผอ.หวงดูแล ก็ทำบทให้ไปเล่นอะไรสักอย่างนี่แหละ ทางครูใหญ่เขาร้องเรียนตรงเข้ามาเลย ทำเอาผอ.หวงแทบอกแตกตาย”

“นั่นเพราะพวกเขาไม่จริงจัง คิดว่าเด็กๆ หลอกง่ายไงล่ะ” ฉู่ฮุ่ยพูด “ไม่งั้นคราวนี้ที่ต้องการคนเล่นเป็นเอ็นพีซีกะทันหัน บริษัทจะยอมไม่ส่งพวกเขามาเหรอ งานอนุบาลคราวก่อนได้เงินเท่าไหร่กันเชียว แล้วงานนี้ได้เท่าไหร่ ถ้าขืนทำพังอีกนะ หึๆ”

อาจเพราะฝั่งนายจ้างไม่อยู่ ฉู่ฮุ่ยกับเพื่อนจึงเผาบริษัทตัวเองต่อหน้าคู่ค้ารับจ้างอีกทีมได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

“จริงสิ” คุยไปคุยมา ฉู่ฮุ่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกเจียงฉีเปิดร้านเกมไขคดี “เรามาแอดวีแชตกันเถอะ แอดวีแชตฝ่ายบริการลูกค้าของร้านพวกคุณไว้ มีโอกาสฉันจะได้ไปเล่นเกมที่ร้านบ้าง”

หลิวหลานรีบควักมือถือสำหรับล็อกอินบัญชีบริการลูกค้าออกจากกระเป๋า เปิดคิวอาร์โค้ดนามบัตรยื่นให้ฉู่ฮุ่ยทันที “สแกนแอดฝ่ายบริการลูกค้าได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูดึงเข้ากลุ่มนัดเล่นนะคะ”

ฉินช่านอึ้งไปเลย “ออกมาข้างนอกเธอยังพกมือถือร้านมาด้วยเหรอเนี่ย”

“แน่นอนสิ ไม่พกมาแล้วจะตอบข้อความทันทีได้ยังไง” หลิวหลานเห็นมีคนถามในกลุ่มว่าสุดสัปดาห์นี้มีรอบว่างไหม จึงรีบพิมพ์ตอบกลับไป

ส่วนที่โต๊ะอีกตัว เฒ่าจอห์นกับหวงฟู่กุ้ยเริ่มเปิดตี้เล่นเกมคู่กันแล้ว พวกเขาหารหัสไวไฟบนผนังเจอ หวังเอ้อร์ยานั่งดูอยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย พลางคอยเตือนหวงฟู่กุ้ยเป็นระยะ

“ท่านลุง ท่านกำลังจะตายแล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านลุง คุณอาจอห์นกำลังจะตายแล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านลุง พวกท่านเหมือนจะตายกันอีกแล้วนะเจ้าคะ”

“ท่านลุง คนคนนั้นเหมือนกำลังด่าท่านอยู่เลยเจ้าค่ะ”

“…”

หลังจากหวงฟู่กุ้ยกับเฒ่าจอห์นแพ้ติดกันสามตากว่าจะมีชนะมาได้ตานึง ข้าวกล่องก็มาส่งพอดี

มาเต็มๆ สองลังใหญ่ คนส่งเห็นมีคนอยู่ในโรงอาหารก็ส่งมอบข้าวกล่องให้เจียงซูแล้วเดินจากไป เจียงซูพิมพ์ข้อความลงกลุ่มทำงานบอกให้ทุกคนรีบมากินข้าวกลางวัน ส่วนตัวเองรับหน้าที่แจกจ่ายข้าวกล่องให้ทุกคน

ข้าวกล่องค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ กับข้าวเนื้อสัตว์สองอย่าง ผักหนึ่งอย่าง เนื้อสัตว์คือน่องไก่กับลูกชิ้นเนื้อ ส่วนผักคือมันฝรั่งผัดเส้น น่องไก่ตุ๋นเข้าเนื้อ ลูกชิ้นเนื้อใส่แป้งเยอะไปหน่อยเคี้ยวแล้วเนื้อสัมผัสเหมือนไส้กรอกแป้ง ส่วนมันฝรั่งผัดเส้นเค็มไปนิด กินกับข้าวสวยร้อนๆ เข้ากันได้ดีมาก

เจียงหว่านหว่านหยิบแซนด์วิชในกระเป๋าออกมา กินแซนด์วิชคำ ข้าวคำ สลับกันไป

“ชิงเหอ กินโยเกิร์ตไหม” ปากเจียงหว่านหว่านถาม แต่มือยื่นโยเกิร์ตให้หวังเอ้อร์ยาไปเรียบร้อยแล้ว

รสพีชเหลือง

“ขอบคุณค่ะพี่หว่านหว่าน” หวังเอ้อร์ยายิ้มบางๆ

หลิวหลานเห็นดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า คีบลูกชิ้นเนื้อที่มีแค่สองลูกในกล่องส่งให้หวังเอ้อร์ยาลูกหนึ่ง “ชิงเหอ เธอกำลังโต กินเยอะๆ นะ”

“ขอบคุณค่ะพี่หลานหลาน” รอยยิ้มของหวังเอ้อร์ยากว้างขึ้นอีกนิด

ฉินช่านไม่ได้เอากระเป๋ามา พอเห็นหลิวหลานให้ลูกชิ้นไปแล้ว พอดีกับที่ช่วงนี้ตัวเองกินตามใจปากไปหน่อยจนต้องคุมอาหาร เลยใจป้ำคีบน่องไก่ชิ้นเดียวในกล่องให้หวังเอ้อร์ยา “ชิงเหอ กินน่องไก่นะ!”

“ขอบคุณค่ะพี่ช่านช่าน!” รอยยิ้มของหวังเอ้อร์ยาหวานหยดย้อยยิ่งขึ้นไปอีก

เจียงฉีที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด: …

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าต่อให้หวังเอ้อร์ยาไม่ได้ถูกเขาอัญเชิญมาแต่โผล่มาอยู่กลางถนนเฉยๆ แค่หยิบชามใบหนึ่งไปนั่งขอทานตามทางก็คงไม่มีทางอดตายแน่นอน

ตัวละครการ์ดทั้งสามคนที่เขาอัญเชิญมานี่มีความถนัดคนละด้านจริงๆ

แต่ว่าแต้มสกิลของหวังเอ้อร์ยานี่มันอัปมาแปลกๆ ไปหน่อยไหม

อาศัยช่วงกินข้าวกลางวัน เจียงฉีลองกวาดตานับจำนวนทีมงานคร่าวๆ พบว่ามีไม่น้อยเลยทีเดียว ปาเข้าไปตั้งสี่ห้าสิบคน ฟางจิ้งนี่กระเป๋าหนักจริงๆ

จัดเอาต์ติงครั้งนี้ เงินที่ใช้คงซื้อร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกได้สักสิบร้านสบายๆ

หลังมื้อเที่ยงไม่นาน เสื้อผ้าก็มาส่ง

หวงฟู่กุ้ยใส่ชุดของตัวเองอยู่แล้วจึงไม่ต้องลอง เจียงฉีกับคนอื่นๆ หาห้องว่างสองสามห้องเพื่อลองชุด

เสื้อผ้าชุดนี้น่าจะเช่ามาจากสตูดิโอถ่ายภาพสักแห่ง เนื้อผ้าค่อนข้างหยาบ ชุดสาวใช้ของหวังเอ้อร์ยาเห็นได้ชัดว่าใหญ่เกินไป แขนเสื้อยาวจนซ่อนมือได้มิด ชายกระโปรงลากพื้นเลยทีเดียว

ใส่ชุดนี้ออกไป คงทำให้คนคิดว่าท่านคหบดีหวงคนนี้ที่บ้านคงไม่มีจะกินจริงๆ เสื้อผ้าสาวใช้ใหญ่กว่าตัวตั้งหลายไซส์ก็ช่างเถอะ แต่ที่สำคัญคือใส่ชุดนี้แล้วทำงานไม่ได้นี่สิ

ถ้าหวังเอ้อร์ยาใส่ชุดสาวใช้นี้ไปยกน้ำชาส่งน้ำ ชาคงหกใส่ตัวเองหมดแน่

“พี่เสี่ยวจ้าว ชุดสาวใช้มีไซส์เล็กกว่านี้ไหมครับ” เจียงฉีเอ่ยขอความช่วยเหลือจากเสี่ยวจ้าว

เสี่ยวจ้าวเองก็ไม่คิดว่าเสื้อผ้าจะตัวใหญ่ขนาดนี้ ตอนซ้อมไม่มีปัญหา แต่ดันมาตกม้าตายเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมเสียนี่

“เดี๋ยวผมลองถามดูครับ” เสี่ยวจ้าวเริ่มติดต่อคนที่ดูแลเรื่องเสื้อผ้า “หรือไม่พวกคุณลองหาดูสิว่ามีชุดตัวเล็กๆ บ้างไหม ลองดูว่าพอจะเปลี่ยนได้หรือเปล่า”

“ชุดอื่นสีสันสดใสเกินไปครับ ใส่แล้วดูเหมือนคุณหนูมากกว่าสาวใช้” เจียงฉีบอก

เสี่ยวจ้าวถามไปทั่วรอบหนึ่ง ปรากฏว่ากะทันหันขนาดนี้หาชุดสาวใช้ที่พอดีตัวหวังเอ้อร์ยาไม่ได้เลย พอนึกดูว่าตอนซ้อมใหญ่จะมีหวังเอ้อร์ยาหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน จึงเสนอขึ้นมาว่า “งั้นเปลี่ยนบทไปเลยดีไหมครับ ไม่ต้องเล่นเป็นสาวใช้แล้ว ไปเล่นเป็นคนเดินถนนแทน”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังปรึกษากันอยู่นั้น หวังเอ้อร์ยาก็แก้ปัญหาเรื่องชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ชายกระโปรงที่ยาวเกิน แขนเสื้อที่ยาวเกิน รวมถึงช่วงเอว หวังเอ้อร์ยาจัดการด้วยเข็มกลัดซ่อนปลายกับกิ๊บดำตัวเล็กๆ จนเรียบร้อย เข็มกลัดขอยืมมาจากทีมงานผู้หญิงในนั้น ส่วนกิ๊บดำเป็นของหลิวหลานที่พกมา

เสี่ยวจ้าวเห็นปัญหาเสื้อผ้าคลี่คลายแล้วก็โล่งอก รีบออกไปจัดการเรื่องอื่นต่อ

คนที่เสื้อผ้าไม่พอดีตัวไม่ได้มีแค่หวังเอ้อร์ยาคนเดียว เสื้อของฉู่ฮุ่ยก็ตัวใหญ่เหมือนกัน ใส่แล้วหลวมโพรก แม้จะไม่ถึงกับเหยียบชายกระโปรง แต่ก็ดูเทอะทะมาก

ฉู่ฮุ่ยเห็นหวังเอ้อร์ยารู้จักใช้เข็มกลัดกับกิ๊บดำมาดัดแปลงชุดเฉพาะหน้าได้ ตาพลันเป็นประกาย หิ้วชายกระโปรงวิ่งเหยาะๆ มาหาหวังเอ้อร์ยาแล้วยิ้มหวาน “น้องชิงเหอใช่ไหมจ๊ะ เสื้อของพี่ก็ตัวใหญ่ไปหน่อย ช่วยแก้ให้พี่บ้างได้ไหม เอาแบบที่น้องใส่อยู่นี่เลย”

หวังเอ้อร์ยาพยักหน้า แล้วขอกิ๊บดำจากหลิวหลานมาอีกสองสามตัว ช่วยเก็บทรงช่วงเอวให้ฉู่ฮุ่ย

แค่ติดกิ๊บไปสองตัว ชุดก็เข้ารูปพอดีตัวทันที

“พี่สาวคะ กิ๊บติดไม่ค่อยแน่นเท่าไหร่ พี่อย่าวิ่งกระโดดโลดเต้นนะ ไม่งั้นจะหลุดง่าย” หวังเอ้อร์ยาพูดเสียงเบา

คนอื่นๆ เห็นหวังเอ้อร์ยาแก้ชุดให้ฉู่ฮุ่ยได้อย่างง่ายดาย ก็รีบกรูกันเข้ามา ต่อแถวขอให้เธอช่วยติดกิ๊บให้บ้าง

แค่ติดกิ๊บสองตัวก็ใส่ชุดออกมาดูดีขึ้น ใครบ้างจะไม่เอา

เจียงฉีก็ไปร่วมต่อแถวด้วย โดยมีเจียงซูยืนอยู่ข้างหน้าเขา

“ไม่นึกเลยว่าหลานสาวพี่หวงจะมีฝีมือแบบนี้ด้วย” เจียงซูเอ่ยชม “เมื่อก่อนผมเคยได้ยินฝ่ายคอสตูมเล่าว่า ตัวประกอบตัวเล็กๆ ในกองถ่ายละครโบราณมักจะพกกล่องเข็มกับด้ายติดตัว คนที่รักสวยรักงามหน่อยก็จะคอยเย็บซ่อมแก้ชุดนิดๆ หน่อยๆ ให้เข้ารูปขึ้น”

“ไม่นึกเลยว่าหลานสาวพี่หวงจะเก่งกว่าพวกดาราเสียอีก แค่เอากิ๊บหนีบสองสามทีก็เรียบร้อยแล้ว”

เจียงฉียิ้มรับแต่ไม่ได้พูดอะไร

พอกลุ่มคนให้หวังเอ้อร์ยาช่วยติดกิ๊บเสร็จ เธอก็เปลี่ยนจากเด็กหญิงโนเนม กลายเป็นสาวน้อยที่เนื้อหอมที่สุดในห้องไปโดยปริยาย

หวังเอ้อร์ยาไม่เคยได้รับคำชมมากมายขนาดนี้มาก่อนในวันเดียว เธอแอบเดินมาข้างๆ เจียงฉี แล้วกระซิบถามอย่างภูมิใจ “เถ้าแก่ วันนี้ฉันทำได้ดีมากเลยใช่ไหมเจ้าคะ”

เจียงฉียิ้มพลางบอก “แน่นอนอยู่แล้ว เธอทำให้ทุกคนชอบเธอหมดเลย”

“มา ชิงเหอ พวกเราสาวๆ ไปถ่ายรูปหมู่ตรงโน้นกัน” ทีมงานคนหนึ่งกวักมือเรียกหวังเอ้อร์ยาไปข้างๆ เตรียมถ่ายรูปหมู่

คนที่มาร่วมถ่ายรูปไม่ได้มีแค่คนที่ใส่ชุดโบราณ ยังมีคนใส่ชุดตัวตลก ชุดมาสคอต ชุดเอลฟ์อีกด้วย ครั้งนี้ทีมงานทุกคนลองชุดพร้อมกัน ทุกคนรู้สึกว่าการได้ใส่ชุดพวกนี้ในสภาพตัวสะอาดสะอ้านเหงื่อยังไม่ออกไม่ใช่เรื่องง่าย เลยถือโอกาสถ่ายรูปหมู่ร่วมกันเสียเลย

เพราะหวังเอ้อร์ยาอายุน้อยที่สุดและตัวเตี้ยที่สุด จึงได้ยืนตรงกลางเด่นเป็นเซ็นเตอร์อย่างไม่ต้องสงสัย

เจียงซูรับหน้าที่ช่วยถ่ายรูปให้ทุกคน

“เอาละ ทุกคนมองกล้องนะ หนึ่ง สอง สาม ชิงเหอ ยิ้มหน่อย สไมล์! ดีมาก!” เจียงซูพอใจกับรูปที่ตัวเองถ่ายออกมามาก

ทุกคนพากันรุมเข้าไปดูรูป ในตอนนั้นเอง เสี่ยวจ้าวก็เดินเข้ามา

เสี่ยวจ้าวเห็นทุกคนเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยก็ยิ้มพูด “ดูท่าเสื้อผ้าจะพอดีกันหมดเลยนะเนี่ย ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ”

“พอดีตากล้องมาถึงแล้ว คุณฟางเพิ่งโทรมาบอกให้ผมอัดวีซีอาร์แนะนำตัวทีมงานเก็บไว้ พวกเราไปกันเถอะครับ”