บทที่ 61 เร็วปานติดจรวด

หลังทีมงานทุกคนถ่ายทำฉากลับกับวีซีอาร์ แนะนำตัวความยาวไม่เกินยี่สิบวินาทีเสร็จเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่าย แดดข้างนอกไม่แผดเผาเท่าตอนเที่ยงแล้ว

เสี่ยวจ้าวกับผู้ดูแลอีกคนที่เจียงฉีไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ช่วยกันสั่งการให้ทีมงานจัดวางพร็อปของศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟจนครบครัน ทั้งยังเกณฑ์ทีมงานฝีปากดีคนหนึ่งมารับบทเป็นพ่อค้าขายถังหูลู่ตามคำสั่งของผู้กำกับ

ใช่แล้ว ฟางจิ้งไม่ได้จ้างแค่ทีมแพลนเนอร์มืออาชีพกับตากล้องมาเพื่องานกระชับมิตรครั้งนี้เท่านั้น แต่ยังเชิญผู้กำกับมาด้วยคนหนึ่ง

ถึงแม้ผู้กำกับคนนี้จะไม่คิดค่าตัวเลยสักแดงก็ตาม

ผู้กำกับคนนี้ชื่อกงเยี่ย เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของฟางจิ้ง สมัยมหาวิทยาลัยเขาเรียนจบด้านการกำกับมาโดยตรง ต่อมาอาศัยว่าทางบ้านมีเงินและมีเส้นสาย พอเรียนจบปุ๊บก็เข้าไปเป็นผู้ช่วยผู้กำกับในกองถ่ายขนาดใหญ่ทันที แต่หลังจากโดนโลกแห่งความจริงสั่งสอนจนอ่วม เขาก็ค้นพบว่าอาชีพผู้กำกับไม่ได้วิเศษวิโสอะไรเลย จึงตัดสินใจเปลี่ยนสายงานไปเปิดบาร์แทน

เดิมทีฟางจิ้งไม่ได้คิดจะจ้างผู้กำกับมาร่วมงานกระชับมิตรครั้งนี้ เพราะไม่ได้กะจะถ่ายทำรายการเรียลลิตี้โชว์จริงจังเสียหน่อย จะจ้างผู้กำกับมาทำไม แต่กงเยี่ยได้ยินว่ามีช่วงเกมไขคดีจำลองสถานการณ์จริงเลยเสนอหน้าขอมาช่วยเป็นผู้กำกับเอง พอดีกับที่ฟางจิ้งไม่มีเวลามาคุมงานด้วยตัวเอง จึงส่งเพื่อนสนิทคนนี้มาแทน เผื่อว่าจะช่วยทำประโยชน์อะไรได้บ้าง

หานักแสดงมาเล่นเป็นพ่อค้าได้แล้ว แต่ยังขาดท่อนฟางเสียบถังหูลู่

"ผู้กำกับกงครับ เพิ่มเอ็นพีซี ขายถังหูลู่น่ะไม่มีปัญหาและไม่กระทบอะไรหรอกครับ แต่ทางเราไม่ได้เตรียมท่อนฟางเสียบถังหูลู่ไว้นี่สิ ฝั่งสวนสนุกครอบครัวมีแผงขายถังหูลู่อยู่ก็จริง แต่นั่นมันเป็นรถเข็นนะครับ" เหล่าจ้าว ผู้ดูแลอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ

ขอเสริมสักนิด เสี่ยวจ้าวที่ปีนี้อายุสามสิบสองปีแล้วแต่ยังให้ทุกคนเรียกว่าเสี่ยวจ้าว เป็นเพราะผู้ดูแลอีกคนก็แซ่จ้าวเหมือนกัน แถมยังแก่กว่าเขาตั้งห้าปี

เพื่อให้ทุกคนแยกแยะได้ง่าย สองผู้ดูแลคู่นี้จึงตกลงให้ทุกคนเรียกตัวเองว่าเสี่ยวจ้าวกับเหล่าจ้าว

"ไม่เป็นไร" กงเยี่ยสวมแว่นกันแดดทรงแปลกตาที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงระยับ เอ่ยอย่างมาดมั่น "ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกนายไม่มี ฉันเตรียมมาเอง เพื่อความสมจริงตอนซ้อมใหญ่ ฉันขนถังหูลู่ติดมาด้วยเลย"

เหล่าจ้าว: ?

บนท่อนฟางที่กงเยี่ยเตรียมมามีถังหูลู่เสียบอยู่ยี่สิบกว่าไม้ วงบนสุดเป็นแอปเปิลเคลือบน้ำตาลสี่ลูก นอกนั้นเป็นถังหูลู่ซานจาแบบดั้งเดิมทั้งหมด เนื่องจากอุณหภูมิภายนอกค่อนข้างสูง น้ำตาลเคลือบชั้นนอกสุดจึงเริ่มละลายเยิ้ม กระดาษข้าวเหนียวก็พลอยยวบยาบอ่อนตัวตามไปด้วย

คนที่แสดงเป็นแม่ค้าขายถังหูลู่เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง เธอเพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จ หวังเอ้อร์ยาก็ช่วยแก้ทรงชุดให้ด้วย บางทีอาจเป็นเพราะเห็นท่าทางคิดก่อนค่อยๆ พูดของหวังเอ้อร์ยานั้นน่ารักดี หญิงสาวคนนั้นจึงจับท่อนฟางเสียบถังหูลู่ไว้มือหนึ่ง อีกมือก็ดึงหวังเอ้อร์ยามาชวนคุย ซึ่งเรื่องที่คุยก็หนีไม่พ้นซีรีส์ย้อนยุคที่หวังเอ้อร์ยานั่งดูกับหวงฟู่กุ้ยในช่วงนี้นี่เอง

ฝ่ายหญิงสาวกำลังเมาท์มอยเรื่องละคร ส่วนหวังเอ้อร์ยาก็ได้แต่จ้องถังหูลู่ตาเป็นมัน

การซ้อมใหญ่รอบที่สองมีกล้องวิดีโอ มีตากล้อง และมีผู้กำกับมือสมัครเล่นเพิ่มเข้ามา นอกจากยังไม่มีผู้เล่นตัวจริงแล้ว องค์ประกอบต่างๆ ก็แทบไม่ต่างจากวันงานจริงเลย

เพื่อให้การซ้อมใหญ่รอบนี้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น ผู้ดูแลทั้งสองคนจึงกวาดต้อนทีมงานทุกคนที่ว่างอยู่มาทำหน้าที่เป็นไทยมุง เพื่อให้เหล่าเอ็นพีซีรอบนอกได้มีบทบาทช่วยเสริมบรรยากาศบ้าง

กงเยี่ยไม่ได้อ่านบทมาก่อน ไม่รู้เนื้อเรื่อง รู้เพียงภูมิหลังฉากเปิดคร่าวๆ เหมือนผู้เล่นทั่วไป เขานั่งแหมะอยู่หลังจอมอนิเตอร์ในท่าทางพร้อมดูละครอย่างเต็มที่ มาเพื่อมุงดูเรื่องสนุกล้วนๆ

"ผู้กำกับกงครับ ทางเราพร้อมแล้ว เริ่มเลยไหมครับ" เสี่ยวจ้าวเดินเข้าไปถาม

กงเยี่ยเพิ่งจะอ้าปากเตรียมพยักหน้า ก็เห็นหวังเอ้อร์ยาวิ่งผ่านหน้าไปทางเพิงชาสมุนไพรของเจียงหว่านหว่าน ในมือยังถือพัดลมพกพาตัวจิ๋วอยู่ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะเอาไปซ่อนไว้ใต้เพิงตรงจุดที่คนนอกมองไม่เห็น

"เดี๋ยวก่อน" กงเยี่ยลุกขึ้นยืน หวังเอ้อร์ยาต้องร่วมซ้อมใหญ่คงเปิดพัดลมพกพาไม่ได้ แต่เขาไม่ได้ร่วมเล่นด้วยนี่นา

เขารู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องมีพัดลมตัวจิ๋วสักตัวจริงๆ

"น้องสาว รอเดี๋ยวสิ" กงเยี่ยตะโกนเรียกหวังเอ้อร์ยา

หวังเอ้อร์ยาชะงักกึก นึกว่าตัวเองทำอะไรผิดเข้า จึงละล่ำละลักอย่างประหม่า "ขะ…ขอโทษค่ะผู้กำกับกง หนูไม่ได้ตั้งใจ นึกว่าอีกพักใหญ่กว่าจะเริ่ม หนูก็แค่อยากเอาพัดลมไปเก็บค่ะ"

ด้วยความเข้าใจโลกปัจจุบันของหวังเอ้อร์ยาในตอนนี้ เธอยังไม่ค่อยเข้าใจว่าผู้กำกับคือตำแหน่งอะไรกันแน่ แต่เธอก็พอจะเทียบเคียงได้

ผู้กำกับ = กงเยี่ย = เพื่อนของฟางจิ้ง = เพื่อนของท่านเจ้าที่ดิน = ท่านเจ้าที่ดิน

"ยังไม่เริ่มหรอก" กงเยี่ยยิ้มตาหยี "พี่อยากขอยืมพัดลมพกพาของเธอหน่อย น้องสาวให้พี่ยืมใช้สักครู่ได้ไหม"

หวังเอ้อร์ยาส่งพัดลมให้กงเยี่ยอย่างว่าง่าย

"ขอบใจนะ" กงเยี่ยเดินกลับไปนั่งที่

"จริงสิ เมื่อกี้ยังไม่ทันสังเกต ทำไมถึงมีเด็กตัวแค่นี้ด้วยล่ะ ลูกของทีมงานคนไหนพามาเที่ยวเหรอ" กงเยี่ยเอ่ยถาม

"หลานสาวของพนักงานร้านเกมไขคดีที่เล่นเป็นท่านคหบดีหวงน่ะครับ ร้านพวกเขาคนไม่พอเลยพามาช่วยงาน" เสี่ยวจ้าวอธิบายพลางชี้ไปยังเฒ่าจอห์นที่อยู่ข้างหน้า "ผู้กำกับกงเห็นชาวต่างชาติตรงนั้นไหมครับ นั่นก็พนักงานร้านเขาเหมือนกัน เป็นภารโรงครับ ร้านพวกเขาคนขาดถึงขนาดต้องเอาภารโรงมาเล่นเป็นเอ็นพีซีช่วยนับหัวคนเลยล่ะ"

กงเยี่ย: ???

ภารโรงชาวต่างชาติต่างแดนเนี่ยนะ?

เขาไม่เข้าใจ แต่รู้สึกทึ่งเอามากๆ

แม้กงเยี่ยจะเป็นผู้กำกับมือสมัครเล่น แต่ทักษะพื้นฐานก็ยังแน่น หลังจากตกลงมุมกล้องกับตากล้องเรียบร้อย เขาก็ส่งสัญญาณมือโอเคให้เสี่ยวจ้าว การซ้อมใหญ่รอบที่สองจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

สิ้นเสียงสั่งการของผู้กำกับ เจียงหว่านหว่านก็เปิดฉากการแสดงของเธอทันที

"ชาสมุนไพรจ้า ชาสมุนไพรอร่อยๆ ราคาถูก ดื่มแล้วคลายร้อน เย็นชื่นใจ เพียงชามละห้าอีแปะเท่านั้น มีให้เลือกหลายรสชาติ ของมีจำนวนจำกัด ทุกท่านรีบมาซื้อกันเร็วเข้า!" ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ชาสมุนไพรของเจียงหว่านหว่านก็ขึ้นราคาไปสองอีแปะเสียแล้ว

ตากล้องแพนกล้องไปจับภาพเจียงหว่านหว่านตามสัญชาตญาณ

ฉินช่านไม่ยอมน้อยหน้า แผดเสียงร้องตะโกนขึ้นมาบ้าง "เกาลัดคั่วร้อนๆ จ้า เกาลัดคั่วหอมกรุ่น ถุงใหญ่สิบอีแปะ ถุงเล็กเจ็ดอีแปะ ถูกและดีแถมอิ่มท้องด้วยนะจ๊ะ!"

หญิงสาวที่ขายถังหูลู่ถึงกับยืนอึ้ง นึกว่าเอ็นพีซี ขายของแบบพวกตนแค่ยืนเฉยๆ รอคนมาซื้อก็พอ ไม่นึกเลยว่าจะต้องตะโกนเรียกลูกค้าด้วย

"ถังหูลู่จ้า สอง…สามอีแปะต่อไม้ สูตรลับเฉพาะ ไม่ใส่วัตถุกันเสียแน่นอน รีบมาอุดหนุนกันเร็วเข้าจ้า!" หญิงสาวเริ่มตะโกนตามไปด้วย

มีเพียงพ่อหนุ่มขายน้ำตาลปั้นเท่านั้นที่ยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์อู้งาน ใช้ระดับเสียงปกติเอ่ยออกมาประโยคเดียว "น้ำตาลปั้น มีจำนวนจำกัด อยากได้ให้รีบซื้อ"

เมื่อเห็นทุกคนทุ่มเทกันขนาดนี้ กงเยี่ยก็หัวเราะพลางพูดกับเสี่ยวจ้าว "ทุกคนกระตือรือร้นกันดีนี่"

ท่ามกลางเสียงร้องเร่ที่ดังประสานกันไปมา เจียงฉีก็รัวฆ้องอย่างแรงไปหลายที แล้วปรากฏตัวอย่างโดดเด่นอยู่ด้านหลังหวงฟู่กุ้ย

เมื่อช่วงเช้าตอนที่ไม่มีผู้ชม หวงฟู่กุ้ยยังแสดงได้อย่างมีชีวิตชีวาไม่ต่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย มาบ่ายวันนี้ถึงจะยังไม่มีผู้เข้าแข่งขัน แต่ก็มีไทยมุงแล้ว ขนาดเจียงหว่านหว่านกับฉินช่านยังเล่นกระตือรือร้นกว่าเมื่อเช้า นับประสาอะไรกับหวงฟู่กุ้ยที่ได้รับการเสริมพลังจากสกิล

หวงฟู่กุ้ยแสดงอย่างเบิกบานใจ กลุ่มคนที่ถูกต้อนมาเป็นไทยมุงก็ยืนดูด้วยความเพลิดเพลิน

แผงของเจียงหว่านหว่าน ฉินช่าน และหนุ่มขายน้ำตาลปั้นไม่มีสินค้าจริงๆ มีแค่หญิงสาวขายถังหูลู่คนเดียวที่มีของกินจริง ผู้คนยืนดูการแสดงอย่างสนุกสนานจนมีคนเดินเข้าไปคุยเพื่อขอซื้อถังหูลู่จริงๆ

แถมยังเป็นการสแกนจ่ายเงินผ่านวีแชตหรืออาลีเพย์ในราคาไม้ละสามหยวนเสียด้วย

หลิวหลานกับพวกเอ็นพีซี ที่มีปูมหลังและเส้นเรื่องรีบฉวยโอกาสแฝงตัวเข้าไปในหมู่ฝูงชน แล้วเริ่มปล่อยข่าวซุบซิบนินทาของตำบลไท่ผิงให้ทุกคนฟัง

มีเพียงเฒ่าจอห์นกับหวังเอ้อร์ยาที่ยังคงเป็นฉากหลังตามเดิม มีบางคนลองเข้าไปชวนเฒ่าจอห์นคุย เขาก็เล่าได้แค่ข่าวคราวเรียบง่ายที่เคยได้ยินมา อย่างเช่นตำนานเรื่องเล่าเกี่ยวกับเซียนกระทะเหล็กจากแดนไกล

มีแค่หวังเอ้อร์ยาคนเดียวเท่านั้นที่ว่างงานอย่างแท้จริง

ถังหูลู่ที่เสียบอยู่บนท่อนฟางของหญิงสาวขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แอปเปิลเคลือบน้ำตาลราคาลูกละห้าหยวน ส่วนถังหูลู่ซานจาราคาไม้ละสามหยวน พอหวงฟู่กุ้ยแสดงฉากเปิดเสร็จ บนท่อนฟางของเธอก็เหลือเพียงแอปเปิลเคลือบน้ำตาลลูกเดียวกับถังหูลู่ซานจาอีกแค่ไม้เดียวเท่านั้น

"ชิงเหอ" หญิงสาวเห็นหวังเอ้อร์ยายืนอยู่ข้างๆ จึงยิ้มทัก "มานี่สิ พี่ให้ไม้หนึ่ง อยากได้แบบไหนล่ะ"

หวังเอ้อร์ยาอยากกินแอปเปิลใจจะขาด แต่จำได้ว่าตัวเองมารับบทสาวใช้เพื่อทำงาน ไม่ได้มาดูการแข่ง จึงได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ

"พี่หง ข้าตามท่านคหบดีมาช่วยงาน ตอนนี้กินของไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ"

หญิงสาวขายถังหูลู่มีชื่อตามบทว่าจางหง ไม่มีปูมหลังซับซ้อนหรือความแค้นฝังลึกอันใด พ่อของเธอเป็นพ่อค้าขายถังหูลู่ในตำบล เธอจึงรับช่วงกิจการต่อจากพ่อเท่านั้น

หญิงสาวไม่คิดว่าหวังเอ้อร์ยาจะอินจัดเข้าถึงบทบาทขนาดนี้ จึงยิ้มพลางเอ่ย "เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นพี่เก็บไว้ให้ไม้หนึ่ง รอแข่งเสร็จแล้วค่อยเอาให้ ชิงเหออยากกินอันไหนล่ะ"

"แอปเปิลเจ้าค่ะ"

คนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นหวังเอ้อร์ยาแสดงได้สมบทบาท จึงแกล้งแซวขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี "โอ้ ที่แท้ก็เป็นสาวใช้ตัวน้อยของบ้านท่านคหบดีหวงนี่เอง ข้าได้ยินมาว่าท่านคหบดีหวงเป็นคนจิตใจดี ชอบทำบุญทำทาน แล้วทำไมสาวใช้อย่างเจ้าถึงใส่เสื้อผ้าสีซอมซ่อแบบนี้ล่ะ"

หวังเอ้อร์ยาอธิบายอย่างจริงจังตามระเบียบ "เพราะข้าเป็นสาวใช้ทำงานหนักอยู่เรือนหลังของท่านคหบดีเจ้าค่ะ วันนี้เป็นการแข่งขันคัดเลือกผู้สืบทอดของท่านผู้เฒ่าเซียนกระทะเหล็ก ฮูหยินที่บ้านเกรงว่าบ่าวรับใช้ชายจะปรนนิบัติท่านคหบดีท่านอื่นกับท่านนายอำเภอได้ไม่ดีพอ ส่วนพวกพี่สาวเรือนหน้าก็ออกมาไม่ได้ ฮูหยินจึงให้ข้าออกมาเปิดหูเปิดตาเจ้าค่ะ"

คนรอบข้างได้ยินหวังเอ้อร์ยาพูดแบบนั้นก็พากันหัวเราะ กำลังจะเอ่ยปากแซวต่อ จู่ๆ กงเยี่ยที่อยู่ด้านหลังก็ตะโกนเสียงดังลั่น "คัต!"

จากเสียงตะโกนคำว่าคัตอันชัดถ้อยชัดคำ กังวาน และเปี่ยมด้วยพลังนี้ บ่งบอกได้เลยว่ากงเยี่ยอยากจะสั่งคัตมานานมากแล้ว

กงเยี่ยลุกขึ้นยืนอย่างอารมณ์ดี ถือโทรโข่งขนาดเล็กพลางพูด "ดีมาก! นักแสดงข้างบนทำได้ดีมากเลย พวกตัวประกอบข้างล่างก็ให้ความร่วมมือดี แต่ช่วงแรกตอนที่เริ่มร้องเร่ขายของ เสียงพ่อค้าแม่ค้าควรจะเบาลงหน่อย ไม่อย่างนั้นมันจะหนวกหูเกินไป"

"พวกเราพักกันสักสองสามนาที เดี๋ยวค่อยต่อเนื้อเรื่องช่วงหลัง ใครจะดื่มน้ำก็ดื่ม ใครจะเช็ดเหงื่อก็เช็ด พักเสร็จรอบนี้แล้วเราค่อยซ้อมใหม่อีกรอบนะ"

พูดจบ กงเยี่ยก็วางโทรโข่งกับพัดลมพกพาลง แล้วเดินตรงดิ่งไปยังแผงขายถังหูลู่ทันที

"ขอถังหูลู่ไม้หนึ่งสิ" กงเยี่ยเล็งถังหูลู่ที่ตัวเองเอามาไว้นานแล้ว "ดูท่าพรุ่งนี้ฉันคงต้องเอาถังหูลู่มาเพิ่มอีกหน่อย ฉันว่าพ่อค้าแม่ค้าน้อยไปนิด แต่จริงๆ สี่คนก็พอไหว ถึงเวลานั้นก็เตรียมของกินไว้ที่แผงเยอะๆ หน่อย เพิ่มประเภทให้หลากหลายขึ้น"

"ได้เลยค่ะผู้กำกับกง" หญิงสาวยิ้มพลางเอื้อมมือไปหยิบถังหูลู่ซานจา "แบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะคะ ได้กินของอร่อย จิบน้ำ แล้วยืนดูแข่งไปด้วย ถ้ามีที่ให้นั่งด้วยคงฟินน่าดู"

หญิงสาวเห็นว่ากงเยี่ยอยู่ค่อนข้างไกล เอื้อมมือส่งไม่ถึง จึงยื่นถังหูลู่ให้หวังเอ้อร์ยาช่วยส่งต่อให้

หวังเอ้อร์ยารับถังหูลู่มา ก่อนจะยื่นให้กงเยี่ยอย่างนอบน้อม "นายท่านกง นี่ถังหูลู่ที่ท่านต้องการเจ้าค่ะ"

มือกงเยี่ยชะงักค้างกลางอากาศ สีหน้าแข็งทื่อไปในทันใด

"พรืด!" คนข้างๆ พอได้ยินหวังเอ้อร์ยาเรียก ‘นายท่านกง’ ก็กลั้นไม่อยู่ หลุดขำก๊ากออกมาทันที

กงเยี่ยรับถังหูลู่มาด้วยความกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง ความรู้สึกซับซ้อนข้างในตอนนี้น่าจะไม่ต่างจากคืนที่เจียงฉีโดนเรียกว่านายท่านเจียงเลยสักนิด "ไม่ต้องเรียกฉันว่านายท่านกงหรอก ฉันไม่ได้เล่นบทนายท่านอะไรนั่นสักหน่อย"

"แต่นายอำเภอกับพวกท่านคหบดียังไม่มานี่เจ้าคะ อีกอย่างท่านก็เป็นสหายสนิทของท่านนายอำเภอ หากมิใช่นายท่าน แล้วจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะเจ้าคะ" หวังเอ้อร์ยาเอ่ยสีหน้างุนงง

ฟางจิ้งในฐานะสปอนเซอร์รายใหญ่ ได้รับบทเป็นนายอำเภอ

"ฉันเป็นผู้กำกับ เป็นบุคคลลึกลับผู้อยู่เบื้องหลัง เรียกฉันว่าผู้กำกับกงก็พอ" กงเยี่ยเริ่มกล่อมเด็กสาว

หลังจากพักเบรกไม่กี่นาที การซ้อมก็ดำเนินต่อ

คราวนี้ตากล้องไม่ต้องถ่ายแล้ว มีแค่กงเยี่ยคอยยืนคุมดูอยู่ข้างๆ

เนื่องจากไม่มีภัตตาคารเว่ยเซียนให้เดินเข้าไป หวงฟู่กุ้ยจึงปรับเปลี่ยนบทเป็นการประกาศความจริงตรงนั้นเลย พร้อมขอร้องให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ช่วยกันรักษาความลับนี้ไว้ นับแต่นี้ไปเว่ยเซียนจะเปลี่ยนจากการรับลูกค้าแค่วันละโต๊ะ เป็นจำกัดลูกค้าวันละสามสิบคนแทน โดย 'เซียนกระทะเหล็ก' ผู้รักความสงบจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้ทุกคนที่ชื่นชอบบะหมี่ผักกวางตุ้งมีโอกาสได้ลิ้มรส

เมื่อละครจบลงอย่างสมบูรณ์ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งลาน

กงเยี่ยปรบมืออย่างเบิกบานใจที่สุด ใครไม่รู้อิโหน่อิเหน่คงนึกว่าหนังที่เขากำกับเพิ่งปิดกล้องไปหมาดๆ เสียอีก

ในการซ้อมใหญ่รอบที่สาม เนื่องจากผู้ชมทุกคนรู้เนื้อเรื่องหมดแล้ว จุดสนใจจึงไม่ได้อยู่ที่หวงฟู่กุ้ยอีกต่อไป แต่ย้ายไปอยู่ที่เหล่าเอ็นพีซี นอกลานแข่งขันแทน

หลังผ่านการปรับจูนในรอบที่สอง บรรดาไทยมุงที่ถูกเกณฑ์มาก็ค้นพบว่าเอ็นพีซี ส่วนใหญ่ยังมีเนื้อเรื่องย่อยที่น่าสนใจให้ขุดคุ้ยอยู่อีกเพียบ

ก็เหมือนกับการเล่นเกม มีทั้งคนที่ชอบเดินเควสต์หลัก และคนที่ชอบเคลียร์เควสต์รอง พอเควสต์หลักจบแล้ว แน่นอนว่าก็ต้องมาตามเก็บเควสต์รองกันต่อ

ตอนซ้อมรอบที่สาม ท้องฟ้าเริ่มมืดลงพอดี ช่างเข้ากับบรรยากาศของงานจริงในวันพรุ่งนี้อย่างพอดิบพอดี

หลิวหลานในฐานะเอ็นพีซีแม่สื่อตัวเด่นถูกกลุ่มผู้ชมรุมล้อมทันที เจียงฉีที่รับบทบ่าวรับใช้ของท่านคหบดีหวงเองก็ไม่รอด เจียงหว่านหว่านกับฉินช่านเห็นดังนั้นก็ไม่มัวแต่ตะโกนเร่ขายของแล้ว เริ่มหันมาเมาท์มอยซุบซิบและเปิดศึกทะเลาะกัน คนกลุ่มใหญ่จึงพากันยืนมุงดูทั้งสองเถียงกันอยู่นานถึงสิบนาที ว่าใครกันแน่คือหนุ่มโสดเนื้อหอมตัวจริงแห่งตำบลไท่ผิง

ระหว่างที่เถียง ทั้งคู่ยังด้นสดเพิ่มเนื้อหาเข้าไปเองอีกด้วย แม้แต่พี่ชายร้านขายน้ำตาลปั้นข้างๆ ก็ยังยืนฟังอย่างออกรสออกชาติ

กระทั่งพี่ตากล้องยังโดนดึงดูดให้เดินมากินเผือกด้วยคน

การซ้อมใหญ่ถือได้ว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

ทุกคนวุ่นวายกันอยู่แบบนี้จนถึงสองทุ่มกว่า หลังจากบรรดาผู้รับผิดชอบตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าขั้นตอน กิจกรรม และอุปกรณ์ประกอบฉากทุกอย่างไม่มีปัญหา จึงจัดแจงให้ทุกคนขึ้นรถบัสกลับ พวกเจียงฉีเองก็พลอยได้ติดรถบัสไปด้วย พวกเขาไม่ต้องนั่งไปจนสุดสาย พอใกล้ถึงจุดหมายก็แค่บอกให้คนขับจอดส่งลงรถ

พอกลับถึงบ้าน เจียงฉีก็รู้สึกเหมือนร่างแทบแหลกสลาย

ทางร่างกายไม่ได้เหนื่อยอะไรมาก ทั้งวันเขาแค่เดินไปเดินมาแล้วก็พูดคุยกับคนอื่น ไม่ได้ยกของหนักหรือใช้แรงงานอะไร

หลักๆ คือเหนื่อยจิตเหนื่อยใจ

การซ้อมใหญ่ติดต่อกันสามรอบในวันเดียว ต่อให้เนื้อเรื่องน่าสนใจแค่ไหนก็เริ่มจะด้านชา แถมยังต้องพูดไม่หยุดปาก พอกลับถึงบ้านเจียงฉีจึงรู้สึกทั้งมึนหัวทั้งคอแห้งผาก ไม่อยากขยับตัวทำอะไรทั้งนั้น ได้แต่นอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง

เรื่องการใช้เสียงนี่เขาเลื่อมใสเจียงหว่านหว่านจริงๆ เมื่อเช้าคอก็แหบไปแล้วแท้ๆ ช่วงบ่ายยังตะโกนต่อได้อีก เจียงฉีชักสงสัยแล้วว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้มีกล่องเสียงทำจากเหล็กหรือเปล่า

หลังจากนอนแผ่อยู่บนเตียงราวครึ่งชั่วโมง เจียงฉีก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูแชตกลุ่มในวีแชต พบว่าเจ้านายของรูมเมตทั้งสองคนที่ได้งานทำแล้วยังคงไม่ทำตัวเป็นคนเหมือนเดิมในวันนี้ ผิดกับธุรกิจของอวี๋ฟ่างที่เริ่มกระเตื้องขึ้นมาหน่อย

ผ่านความพยายามอย่างไม่ลดละมาหลายวัน จากที่ขาดทุนไปสองล้านกว่า ตอนนี้เหลือขาดทุนแค่สองล้านถ้วนแล้ว

ก็นับว่าน่ายินดีอยู่หรอก

แม้ว่าการขาดทุนระดับนี้จะถูกทุบตีจนตายไม่ต่างกัน แต่อย่างหลังคงพอจะเหลือศพครบสามสิบสองอยู่บ้าง

เมื่อนึกถึงรูมเมตผู้โชคร้ายทั้งสองคนที่ต้องเหน็ดเหนื่อยแทบตายทุกวัน หกโมงเช้ากว่าๆ ก็ต้องลุกไปห้องแล็บ ตีหนึ่งตีสองยังต้องคอยตอบข้อความเจ้านาย ข้อมูลทำไม่ออก โมเดลก็มีแต่ปัญหา เจ้านายผุดไอเดียใหม่ไม่เว้นแต่ละวัน วันนี้เพิ่มกลุ่มควบคุม พรุ่งนี้เพิ่มแผนภูมิ พอถามเข้าหน่อยก็บอกว่าพร้อมให้การสนับสนุนทุกอย่าง…ยกเว้นการยื่นมือเข้ามาช่วย เจียงฉีก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นขึ้นมาทันที

รอให้รูมเมตดวงกุดทั้งสองคนนี้เรียนจบ รับรองว่าจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมการทำงานแบบ 996 ได้อย่างไร้รอยต่อแน่นอน

หรือไม่ก็อาจจะปรับตัวไม่ได้ไปเลย เพราะงาน 996 จะไปสู้งานหนักหนาสาหัสของพวกเขาวันนี้ได้ยังไง

น่าเสียดายแค่สาขาวิชาไม่ค่อยตรงสาย ทั้งสองคนก็ไม่ใช่คนแถวนี้ ไม่อย่างนั้นการชวนพวกเขามาทำพาร์ตไทม์ที่ร้านคงเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

เจียงฉีกดเปิดหน้าต่างแชตฝ่ายบริการลูกค้าของเสี่ยวข่าอย่างอารมณ์ดี เพื่อเช็กความคืบหน้าการเลื่อนดาว

เขายังคงทักไปคุยกับเสี่ยวข่าทุกวัน ประวัติการคุยมีแต่เรื่องความคืบหน้าการเลื่อนดาว มองเผินๆ เสี่ยวข่าก็แทบไม่ต่างจากบอตตอบกลับอัตโนมัติ

ความคืบหน้าในการเลื่อนดาวน่าทึ่งสุดๆ

เฒ่าจอห์นเป็นตัวประกอบฉากมาทั้งวัน แต้มไม่กระดิกเลยสักนิด ถือว่าปกติ

หวงฟู่กุ้ยรักษามาตรฐานได้คงที่ อาจเป็นเพราะไม่ได้ลงมือทำบะหมี่ผักกวางตุ้ง แต้มก็เลยไม่ขึ้นแม้แต่แต้มเดียว ปกติดีเช่นกัน

แต่หวังเอ้อร์ยากลับพุ่งพรวดมาถึง 22 แต้ม!

พอเจียงฉีเห็นความคืบหน้าในการเลื่อนดาวของหวังเอ้อร์ยากลายเป็น 24/100 เขาก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

คำว่ามีฝีมือคืออะไรน่ะเหรอ

คำว่าคลื่นลูกใหม่มาแรงคืออะไรน่ะเหรอ

นี่ไงล่ะ!

พอมองดูความคืบหน้าในการเลื่อนดาวของหวังเอ้อร์ยาที่พุ่งทะยานราวกับติดจรวด เจียงฉีก็ชักเริ่มสงสัยแล้วว่า พรุ่งนี้คนที่จะได้เลื่อนเป็นสองดาวอาจไม่ได้มีแค่หวงฟู่กุ้ย แต่อาจมีหวังเอ้อร์ยาเพิ่มมาอีกคนด้วย

ถ้าโชคเข้าข้าง หวังเอ้อร์ยาอาจจะได้เลื่อนดาวจริงๆ ก็ได้

ทางฝั่งฟางจิ้งมีพนักงานตั้งแปดสิบกว่าชีวิต แม้หวังเอ้อร์ยาจะไม่ได้น่าเอ็นดูถึงขั้นทำให้ทุกคนตกหลุมรัก แต่วันนี้เธอก็เพิ่งได้คลุกคลีพูดคุยไปแค่สามสิบกว่าคนเท่านั้นเอง

ยังมีทีมงานอีกตั้งเยอะที่เธอยังไม่ได้ทำความรู้จัก

สมมุติว่าพรุ่งนี้มีคนชอบเธอสัก 78 คน หวังเอ้อร์ยาก็จะได้เลื่อนดาวทันที

แล้วเจียงฉีก็จะได้ครอบครองตัวละครการ์ดสองดาวถึงสองตัว!

วู้วฮู!