บทที่ 62 เปิดเตาเล็ก

วันที่ 16 กรกฎาคม วันพุธ ท้องฟ้ามีเมฆครึ้ม เหมาะแก่การออกนอกบ้าน

เจียงฉีตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ เขาเลือกค้นในตู้เสื้อผ้าอยู่นาน จนได้ชุดกีฬาแนวเอาต์ดอร์ที่ซื้อมาเมื่อหลายปีก่อนซึ่งทั้งเบาสบาย ทันสมัย และกันแดดได้ดี แถมยังส่องกระจกใช้ไดร์เป่าผมเซตทรงที่ดูไม่ออกว่าต่างจากเดิมตรงไหนอีกด้วย

เจียงฉีที่รู้สึกว่าลุคตัวเองวันนี้ดูดีมาก จัดการรื้อเป้เดินป่าใบใหญ่พิเศษที่เคยซื้อไว้ใช้ใส่หนังสือตอนมัธยมปลายออกมาจากตู้ เขายัดเสื้อกันแดดสองตัว หมวกกันแดดสี่ใบ น้ำเปล่าสองสามขวด และลูกอมอีกสองกำมือลงไปในเป้ จากนั้นโทรบอกให้พวกหวงฟู่กุ้ยลงมาข้างล่าง ส่วนตัวเองก็เริ่มกดเรียกรถผ่านแอป

ฟางจิ้งเหมารถบัสขนาดห้าสิบสามที่นั่งไว้สองคัน บนรถยังมีที่ว่างเหลือเฟือให้พวกเขาติดรถไปด้วย จุดนัดพบอยู่ที่สวนสาธารณะ นั่งแท็กซี่ไปราวสิบนาทีก็ถึง เจียงฉีลงไปข้างล่างแทบจะพอดีกับเวลาที่นัดไว้

หวงฟู่กุ้ยกับเฒ่าจอห์นมีลุคไม่ต่างจากตอนไปทำงานที่ร้านตามปกติ เสื้อผ้าของพวกเขามีขนาดและรูปแบบคล้ายๆ กัน ทว่าหวังเอ้อร์ยากลับหยิบกระโปรงสีเขียวตัวโปรดที่ไม่เคยตัดใจใส่มาสวมเป็นครั้งแรก เธอไม่ได้ปล่อยผมหรือมัดหางม้าเหมือนแต่ก่อน แต่ถักผมเปียสองข้าง ผูกด้วยยางรัดผมรูปเชอร์รีที่เจียงหว่านหว่านให้มา บนหัวยังติดกิ๊บรูปเห็ดสองข้างแบบสมมาตรเพื่อเก็บผมปรกข้างขมับไว้

ดูเป็นสาวน้อยวัยใสที่เปี่ยมพลังอย่างยิ่ง

“เอ้อร์ยา ทำไมวันนี้ถึงนึกอยากถักเปียล่ะ” เจียงฉีเอ่ยถามระหว่างรอรถ

“หนูเรียนมาจากในละครค่ะ” ใบหน้าของหวังเอ้อร์ยาเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นดีใจจนเก็บไม่อยู่

จากการคลุกคลีกับทีมงานเมื่อวาน หวังเอ้อร์ยาพบว่าตัวเองไม่ได้แปลกแยกขนาดนั้น ทุกคนคุยง่ายและใจดีกับเธอมาก แม้นายท่านกงจะดูพิลึกพิลั่นไปหน่อยแต่ก็เป็นคนดี ตอนจะกลับเมื่อวานยังยัดเครื่องดื่มใส่มือเธอมาหนึ่งขวด

ดังนั้นหวังเอ้อร์ยาจึงสลัดความหวาดหวั่นกังวลใจเวลาต้องออกไปเจอผู้คนทิ้งไปจนหมด เธอเต็มไปด้วยความคาดหวังต่อกิจกรรมเที่ยวสวนสนุกในวันนี้และงานในช่วงบ่าย

“ละครโทรทัศน์เหรอ” เจียงฉีฟังแล้วยังไม่ค่อยเข้าใจ ในละครมีสอนถักเปียด้วยหรือไง

“เป็นละครไอดอลที่เคยดูน่ะครับ ตอนเด็กๆ นางเอกไปสวนสนุกกับครอบครัว เธอก็ถักเปียสองข้างแล้วใส่กระโปรงสีเขียวแบบนี้แหละ” หวงฟู่กุ้ยช่วยอธิบาย

เจียงฉีถึงได้ร้องอ๋อ

รถมาถึง ทุกคนก็ขึ้นรถ ก่อนขึ้นรถหวังเอ้อร์ยาเหลือบมองร้านอาหารเช้าฝั่งตรงข้ามหมู่บ้าน พอรถแล่นออกไปได้ระยะหนึ่งเธอถึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า “เถ้า… น้าฉี วันนี้พวกเราไม่กินข้าวเช้าเหรอคะ”

“เวลาจะไม่ทันแล้วล่ะ เดี๋ยวเราไปกินบนรถบัส ฟางจิ้งจะแจกอาหารเช้าให้ทุกคน” เจียงฉีอธิบาย

ในฐานะนายทุนเจ้าของกิจการเหมือนกัน บางครั้งเจียงฉีก็อดชื่นชมความเก่งกาจของฟางจิ้งไม่ได้

การดึงเอากิจกรรมสร้างทีมมาผูกกับโปรเจกต์งาน โดยที่ยังคุมทั้งคุณภาพและปริมาณงานไว้ได้ ทั้งยังทำให้พนักงานได้เที่ยวเล่นอย่างสนุกสนานแถมฟันกำไรได้อีกระลอก แม้กระทั่งเรื่องอาหารเช้ายังดูแลทั่วถึง นับว่าเป็นเจ้านายที่ดีมีมโนธรรมอย่างแท้จริง

เรื่องน้อย จ่ายหนัก โอนไว ลูกค้าชั้นยอดผู้เปี่ยมคุณธรรมชัดๆ

ตอนที่พวกเจียงฉีไปถึง พวกเจียงหว่านหว่านสามคนก็ขึ้นไปรอบนรถแล้ว คราวนี้ทั้งสามคนสะพายกระเป๋ามาคนละใบ เพื่อความคล่องตัวในการเที่ยวเล่น ในกระเป๋าจึงไม่ได้ใส่ของมาเยอะนัก

เจียงหว่านหว่านพกพัดลมมือถือขนาดเล็กมาเจ็ดตัวกับพาวเวอร์แบงก์สองอันตามปกติ พอขึ้นรถก็รีบแจกพัดลมตัวเล็กให้ทุกคนทันทีจะได้ไม่ต้องแบกหนัก ส่วนในกระเป๋าของหลิวหลานมีทิชชู เครื่องสำอาง และร่มกันแดด ของฉินช่านเรียบง่ายที่สุด พกมาแค่กล้องดีเอสแอลอาร์ตัวเดียวไว้ถ่ายรูป

เสื้อกันแดดที่เจียงฉีพกมา เจียงหว่านหว่านก็โทรบอกให้เขาหยิบมาตั้งแต่เมื่อคืน ทั้งสองตัวเป็นของที่เจียงปิงเคยซื้อไว้ เป็นทรงสำหรับผู้หญิง ตัวเจียงฉีเองไม่เคยซื้อเสื้อกันแดดอยู่แล้ว

พอเจียงหว่านหว่านได้เสื้อกันแดดไปก็แบ่งกับฉินช่านคนละตัว พอรถบัสเริ่มออกตัว เจียงฉีกวาดสายตามองไปรอบคันรถ ก็พบว่ามีแค่กลุ่มพวกเขานี่แหละที่เตรียมตัวมาพร้อมที่สุด

เรียกได้ว่าฟูลออปชัน

พนักงานในบริษัทของฟางจิ้งโดยรวมค่อนข้างอายุน้อย คนบนรถบัสคันที่เจียงฉีนั่งส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาววัยยี่สิบกว่าปี หลายคนไม่ได้สะพายกระเป๋ามาด้วยซ้ำ ถือแค่ร่มกันแดดคันเดียวกับโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเครื่องเดียว พร้อมลุยตัวปลิว

“ฉันจะบอกให้พวกเธอฟังนะ พอเข้าไปในสวนสนุกแล้ว พวกเราตรงดิ่งไปต่อคิวเล่นรถไฟเหาะกันเลย อย่าเห็นว่าวันนี้คนน้อยเชียวล่ะ ถึงทั้งสวนสนุกรวมทีมงานแล้วจะมีแค่ร้อยกว่าคน แต่ถ้าทุกคนแห่กันไปต่อคิวรถไฟเหาะพร้อมกันก็ต้องรอนานเหมือนกันนะ” เจียงหว่านหว่านสมกับเป็นเซียนเที่ยวสวนสนุก รู้ซึ้งถึงหลักการที่ว่าเข้าสวนสนุกแล้วต้องเล่นรถไฟเหาะก่อนเป็นอย่างดี

“แต่ฉันอยากเล่นโยนห่วงมากกว่านี่นา เมื่อวานฉันเห็นห่วงไม้ไผ่ในกล่องพร็อพตั้งเยอะ วันนี้ต้องมีซุ้มโยนห่วงแน่ๆ” หลิวหลานมีความคิดเห็นต่างออกไป

“แล้วก็ยิงธนูด้วย!” ฉินช่านพูดอย่างเด็ดขาด “เมื่อวานฉันเห็นคันธนูแล้ว”

“ของพวกนี้ไว้เล่นรถไฟเหาะเสร็จค่อยไปเล่นก็ได้ มันอยู่ในโซนเครื่องเล่นครอบครัวทั้งหมดนั่นแหละ เมื่อวานฉันได้ยินทีมงานคุยกัน มีทั้งช้อนปลาทอง ชู้ตบาส โยนปิงปอง ปาลูกดอก มีหมดทุกอย่างเลย” เจียงหว่านหว่านบอกว่าเรื่องพวกนั้นเอาไว้ก่อน

เจียงฉี: ?

เมื่อวานพวกเธอมาซ้อมคิวหรือมาสืบราชการลับกันแน่ ทำไมถึงสืบรู้กิจกรรมของวันนี้มาละเอียดยิบขนาดนี้

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรส ก็เริ่มมีการแจกอาหารเช้า

อุดมสมบูรณ์มากทีเดียว ทุกคนได้ไข่ต้มใบชาหนึ่งฟอง ซาลาเปาไส้หมูหนึ่งลูก ซาลาเปาไส้ผักหนึ่งลูก ขนมจีบสองลูก น้ำเต้าหู้หนึ่งแก้ว พายผักกาดดองแห้งหนึ่งชิ้น ถ้าใครกินไม่อิ่มยังขอซาลาเปาหรือหมั่นโถวเพิ่มได้อีกสองสามลูก

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาหารชนิดอื่นที่ไม่ใช่บะหมี่ผักกวางตุ้ง ฉินช่านก็ยังคงรักษาสติไว้ได้ เธอคุมตัวเองเป็นอย่างดี กินแค่ซาลาเปาไส้ผักหนึ่งลูก ไข่ต้มใบชาหนึ่งฟอง และน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้ว ที่เหลือก็ยกให้หวังเอ้อร์ยาทั้งหมด

หวังเอ้อร์ยาอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอนพอดี จึงไม่เกรงใจและฟาดเรียบคนเดียว

การจราจรในวันพุธโล่งมาก ทุกคนเดินทางมาถึงหน้าประตูสวนสนุกอย่างราบรื่นในเวลาเก้าโมงสิบเอ็ดนาที

สวนสนุกยังคงเหมือนเมื่อวาน แม้กระทั่งลุงรปภ. หน้าประตูก็ยังเป็นคนเดิม เพียงแต่ประตูใหญ่เปิดอ้ากว้างไว้

ทุกคนยังยืนออกันอยู่ที่หน้าประตูโดยไม่ได้เข้าไป เสี่ยวจ้าว เหล่าจ้าว และคนอีกสองคนที่เจียงฉีคุ้นหน้าคุ้นตากำลังเดินแจกบัตรผ่านประตูให้ทุกคนทีละคน แม้วันนี้ทางบริษัทจะเหมาสวนสนุกไว้ทั้งหมด แต่ขั้นตอนที่ควรทำก็ยังต้องทำตามระเบียบ

“ทุกคนครับ รบกวนเงียบกันสักครู่นะครับ ก่อนจะเข้าไปข้างใน ฟังผมอธิบายกติกาการเที่ยวเล่นของวันนี้สักนิดครับ” เสี่ยวจ้าวถือโทรโข่งอันเล็กที่กงเยี่ยใช้เมื่อวาน เร่งเสียงจนดังสุดแล้วพูดเสียงดังลั่น

ทุกคนเงียบเสียงลงทันที

“เดี๋ยวพอเดินเข้าไปข้างใน ให้ทุกคนเดินตามทีมงานที่ใส่เสื้อสีแดงคนนี้ไปยังฝั่งขวาของสวนสนุกเพื่อปาลูกดอกเสี่ยงโชคนะครับ แต่ละคนมีโอกาสสามครั้ง ถ้าปาโดนลูกโป่งที่กำหนดไว้ก็จะได้คูปองรางวัล”

“ค่าใช้จ่ายและการเล่นเครื่องเล่นทั้งหมดในสวนสนุกวันนี้จำเป็นต้องใช้คูปองรางวัลนะครับ แต่ละเครื่องเล่นจะมีทีมงานคอยตรวจคูปอง คูปองรางวัลสามารถให้กันได้ ถ้าคูปองหมด สามารถไปทายปริศนาโคมไฟที่โซนเครื่องเล่นครอบครัวเพื่อรับคูปองเพิ่มได้ครับ”

“ตอนบ่ายโมงตรง อย่าลืมไปชมการแสดงมายากลที่โรงละครเล็กตรงใจกลางสวนสนุกนะครับ ส่วนตอนหกโมงเย็น ขอให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่ย่านการค้าให้ตรงเวลาเพื่อร่วมเล่นเกมไขคดีเสมือนจริง โดยเกมจะเริ่มตอนหกโมงครึ่ง ขอความกรุณาทุกคนไปถึงก่อนเวลาเพื่อรับข้อมูลและแผ่นป้ายตัวละครของตัวเองด้วยนะครับ”

“ตอนค่ำเราจะมีอาหารเย็นเตรียมไว้ให้ และไม่จำเป็นต้องใช้คูปองรางวัลจนหมดเกลี้ยงนะครับ พอจบเกมไขคดีแล้ว คูปองรางวัลที่เหลือของทุกคนสามารถนำมาแลกเป็นคูปองชิงโชคได้ แลกได้คนละไม่เกินสามใบครับ”

“ทุกคนเข้าใจชัดเจนแล้วใช่ไหมครับ ถ้าเข้าใจแล้วก็เดินตามทีมงานของเราไปที่จุดปาลูกดอกเสี่ยงโชคได้เลยครับ หากมีข้อสงสัยตรงไหนสามารถแท็กถามผมหรือเหล่าจ้าวในกลุ่มงานได้ตลอดเวลา แต่ผมไม่รับประกันนะว่าจะตอบหรือเปล่า”

“ว้าว มีเกมไขคดีเสมือนจริงจริงๆ ด้วยแฮะ นึกว่าเป็นแค่ข่าวลือซะอีก” พอสิ้นเสียงเสี่ยวจ้าว ก็มีพนักงานเริ่มกระซิบกระซาบกัน

“แถมยังเป็นเกมไขคดีเสมือนจริงด้วยนะ ได้ยินมาว่าเกมแบบนี้แพงหูฉี่เลยล่ะ”

“แต่พวกเกมไขคดีเสมือนจริงแบบนั้นมันมีแค่ตามเมืองใหญ่ไม่ใช่เหรอ เมืองเล็กๆ อย่างบ้านเรามีร้านเกมไขคดีที่จัดแบบเสมือนจริงได้ด้วยเหรอ” มีคนแสดงความสงสัย

“จะสนทำไมล่ะ ไม่ได้เสียเงินสักหน่อย” มีคนมองโลกตามความเป็นจริง

เนื่องจากมีคนจำนวนมาก เจียงฉีกลัวว่าหวังเอ้อร์ยาจะพลัดหลงกับทุกคน จึงให้เจียงหว่านหว่านจูงมือเธอไว้

ทั้งเจ็ดคนต่ออยู่ท้ายแถว เดินตามทีมงานเสื้อแดงมุ่งหน้าไปยังจุดปาลูกดอกเสี่ยงโชค

เสี่ยวจ้าวเดินรั้งท้ายกลุ่มทั้งเจ็ดคน เขาส่งยิ้มให้เจียงฉี ก่อนจะหันไปพูดกับหวังเอ้อร์ยาว่า “วันนี้ชิงเหอแต่งตัวสวยกว่าเมื่อวานอีกนะเนี่ย”

หวังเอ้อร์ยาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ได้แต่ส่งยิ้มหวานให้เขา

เสี่ยวจ้าวล้วงคูปองรางวัลปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แอบยัดใส่มือหวังเอ้อร์ยาเงียบๆ พลางกระซิบว่า “เที่ยวให้สนุกนะ ถ้าไม่พอก็ค่อยมาขอพี่เพิ่ม”

พูดจบเขาก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางของรถไฟเหาะอย่างอารมณ์ดี ในฐานะคนดูแลงาน เขาเล่นเครื่องเล่นได้โดยไม่ต้องใช้คูปองรางวัลอยู่แล้ว

เจียงหว่านหว่านไม่คิดเลยว่าเสี่ยวจ้าวจะตั้งใจเดินเอาคูปองรางวัลมาให้แบบนี้ จึงรีบหันหลังกลับมาบังข้างหน้าหวังเอ้อร์ยาไว้ทันที เพื่อไม่ให้คนที่อยู่ข้างหน้ามองเห็นว่าพวกเธอที่อยู่รั้งท้ายกำลังทำอะไรกัน

“เร็ว ชิงเหอ ดูซิว่ามีเท่าไหร่!” เจียงหว่านหว่านตื่นเต้นราวกับเพิ่งไปปล้นมาแล้วกำลังจะแบ่งของโจร

หวังเอ้อร์ยานับเงินไม่ค่อยเป็น ก่อนจะมาที่นี่เธอยังเป็นคนไม่รู้หนังสือและนับเลขไม่เป็นด้วยซ้ำ นับหนึ่งถึงสิบยังมีตกหล่นไปบ้าง พอนับนิ้วมือเดี๋ยวนับได้สิบเอ็ดนิ้ว เดี๋ยวนับได้เก้านิ้ว การนับเงินที่เป็นคณิตศาสตร์ชั้นสูงแบบนี้จึงยังยากเกินไปสำหรับเธอในตอนนี้

หวังเอ้อร์ยายื่นคูปองรางวัลให้เจียงฉีเงียบๆ เจียงฉีลองนับดู พบว่าไม่น้อยเลยทีเดียว คูปองแต่ละใบมีมูลค่าใบละยี่สิบ มีทั้งหมดสิบใบเป๊ะ รวมเป็นคูปองมูลค่าสองร้อย

กระเป๋าสะพายใบเล็กของเจียงหว่านหว่านว่างลงไปเยอะหลังจากเอาพัดลมตัวเล็กเจ็ดตัวออกไปแล้ว เจียงฉีจึงส่งคูปองรางวัลทั้งหมดให้เจียงหว่านหว่าน เพื่อให้เธอรีบยัดใส่กระเป๋าเอาไว้แอบใช้ทีหลัง