บทที่ 63 สนุกสุดเหวี่ยง

วงล้อเสี่ยงโชคมีทั้งหมดสี่อัน พอเริ่มปาเข้าจริงก็เร็วมาก ไม่ทันไรก็ถึงคิวของพวกเจียงฉีทั้งเจ็ดคน

เจียงฉี เจียงหว่านหว่าน หวังเอ้อร์ยา และหวงฟู่กุ้ยเข้าประจำที่เพื่อปาพร้อมกัน

บนวงล้อเสี่ยงโชคมีช่องคูปองรางวัลทั้งหมดเจ็ดระดับ ตั้งแต่ 20 ถึง 150 แต้ม ช่อง 150 แต้มนั้นแคบเสียจนเหลือเพียงร่องเล็กๆ เส้นหนึ่ง เมื่อวานเสี่ยวจ้าวบอกเจียงฉีว่าเป็นการปาลูกโป่ง แต่ตอนนี้บนวงล้อกลับไม่มีลูกโป่งอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าเป็นกติกาที่เปลี่ยนกะทันหัน

ไม่ติดลูกโป่งก็สมเหตุสมผลดี เพราะช่อง 150 แต้มแคบขนาดนั้น ไม่มีที่ให้แปะลูกโป่งเสียด้วยซ้ำ

วงล้อจะหมุนหรือไม่หมุนก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าคนปาลูกดอกมั่นใจในฝีมือตัวเองแค่ไหน

คนดวงกุดบางคนปาโดนช่อง 20 แต้มติดกันสามดอก โมโหจนถึงกับกดสั่งซื้อเป้าปาลูกดอกในเถาเป่าเดี๋ยวนั้น ตั้งใจว่าจะกลับไปฝึกปาอย่างเอาเป็นเอาตายที่บ้าน

ทว่ากลุ่มของเจียงฉีทั้งสี่คนต่างมั่นใจในฝีมือตัวเองอย่างยิ่ง

ทั้งสี่คนซัดลูกดอกแรกออกไปอย่างมาดมั่น

หวงฟู่กุ้ยได้ 150 หวังเอ้อร์ยาได้ 120 เจียงฉีได้ 60 เจียงหว่านหว่านปาหลุดเป้า

ใช่แล้ว เจียงหว่านหว่านปาใส่เป้าลูกดอกที่ใหญ่กว่าตัวเธอเสียอีก แต่กลับปาหลุดเป้าไปได้

“ว้าว ลุงหวง ชิงเหอ พวกเธอสองคนเก่งจังเลย!” เจียงหว่านหว่านปรบมือรัวๆ หวังจะเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน เพื่อให้ลืมความจริงที่ว่าเธอเพิ่งปาพลาดไปเมื่อครู่

พนักงานประจำซุ้มหัวเราะพลางพูดขึ้น “เก่งจริงครับ ก่อนหน้านี้ตั้งหลายคนแทบไม่มีใครปาโดน 150 เลย”

ลูกดอกที่สอง

หวงฟู่กุ้ยได้ 150 หวังเอ้อร์ยาได้ 100 เจียงฉีได้ 60 เจียงหว่านหว่านได้ 20

พนักงาน: ???

ลูกดอกที่สาม

หวงฟู่กุ้ยได้ 150 หวังเอ้อร์ยาได้ 150 เจียงฉีได้ 70 เจียงหว่านหว่านได้ 60

พนักงาน: ???!

พนักงานถึงกับอ้าปากค้าง

ให้ตายสิ นี่มันระดับมืออาชีพมาเองชัดๆ

พนักงานแจกคูปองรางวัลให้ทั้งสี่คน ซึ่งมีทั้งใบละ 20 แต้มและ 10 แต้ม เห็นได้ชัดว่าราคาสิ่งของในสวนสนุกคงไม่ได้แพงอะไรมากมาย

ตอนที่ฝ่ายจัดงานกำหนดราคาสินค้าและมูลค่าคูปองรางวัล คงไม่เคยคิดฝันว่าจะมีใครปาเข้าช่อง 150 แต้มได้ทั้งสามดอกรวด จนกวาดคูปองไปทีเดียวถึง 450 แต้มแบบนี้

กลุ่มสุดท้ายคือเฒ่าจอห์น ฉินช่าน และหลิวหลาน

ลูกดอกแรก

เฒ่าจอห์นได้ 110 ฉินช่านได้ 100 หลิวหลานได้ 70

ลูกดอกที่สอง

เฒ่าจอห์นได้ 150 ฉินช่านได้ 110 หลิวหลานได้ 60

ลูกดอกที่สาม

เฒ่าจอห์นได้ 150 ฉินช่านได้ 150 หลิวหลานได้ 100

พนักงานยืนอึ้งจนชาไปหมดแล้ว

ฉินช่านนั้นเป็นพวกคลั่งไคล้การยิงธนู โยนห่วง ชู้ตบาส โยนปิงปอง และปาลูกดอก ตั้งแต่เด็กจนโตไม่รู้ว่าเสียเงินเปล่าไปกับเรื่องพวกนี้เท่าไร ฝีมือจึงเฉียบคมจนช่ำชอง จะปาได้คะแนนขนาดนี้ก็ไม่แปลกอะไรเลย

ส่วนเฒ่าจอห์น หวงฟู่กุ้ย และหวังเอ้อร์ยานั้น เจียงฉีได้แต่เดาว่าตัวละครการ์ดคงจะปาลูกดอกแม่นเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะหวงฟู่กุ้ย แม่นยำจนเกินเบอร์ไปแล้ว

ทั้งเจ็ดคนกวาดคูปองรางวัลมาได้รวม 2,090 แต้ม เมื่อรวมกับที่เสี่ยวจ้าวแอบยัดใส่มือมาให้ ก็ได้ทั้งหมดถึง 2,290 แต้ม

จากสีหน้าตะลึงงันของพนักงาน เจียงฉีพอมองออกว่า คูปองพวกนี้มีมากพอให้ทุกคนขึ้นรถไฟเหาะจนอ้วกแตกอ้วกแตนได้เลย

คูปองทั้งหมดถูกยกให้เจียงหว่านหว่านเป็นคนเก็บรักษา เธอถือกระเป๋าที่อัดแน่นไปด้วยคูปองรางวัลด้วยความดีใจยิ่งกว่าถือเงินสดเสียอีก ก่อนจะเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ลุย ลุย ลุย!”

“รถไฟเหาะที่รัก พวกเรามาแล้ว!”

ทว่าพอทุกคนวิ่งไปถึงจุดต่อคิวขึ้นรถไฟเหาะ ก็ต้องช็อกกับภาพคลื่นมหาชนตรงหน้า

แม้ว่าจำนวนคนจะไม่ได้เยอะเว่อร์ขนาดนั้น เพราะทั้งสวนสนุกก็มีคนอยู่ไม่เท่าไร แต่ว่า…

ถ้าตอนนี้ในสวนสนุกมีคนทั้งหมดเก้าสิบกว่าคน รวมพวกเจียงฉีทั้งเจ็ดคนเข้าไปแล้ว คนที่ยืนต่อแถวอยู่ตรงนี้ก็ปาเข้าไปอย่างน้อยหกสิบคน ส่วนอีกยี่สิบคนกำลังลอยเคว้งอยู่บนรถไฟเหาะ

“ฉันว่าเราไปเล่นอย่างอื่นก่อนดีกว่า” เจียงฉีวิเคราะห์อย่างใจเย็นเพียงเสี้ยววินาทีแล้วสรุปออกมา

เจียงหว่านหว่านไม่คิดเลยว่าจะมีคนคิดเหมือนเธอเยอะขนาดนี้แถมยังอดทนยืนต่อคิวกันอีก แต่ในเมื่อตอนนี้เธอมีคูปองเต็มกระเป๋า จะเลือกเล่นอะไรเมื่อไรก็ได้ทั้งนั้น จึงพยักหน้ายอมตามอย่างว่าง่าย พลางชี้ไปยังเรือไวกิ้งที่อยู่ไม่ไกล

“งั้นเราไปเล่นเรือไวกิ้งกันก่อนไหม”

ทุกคนจึงเดินตรงไปยังเรือไวกิ้ง

ตรงเรือไวกิ้งไม่มีใครต่อคิว รอบก่อนหน้ายังไม่ทันจบดี บนเรือลำยักษ์มีคนนั่งอยู่แค่สามคน พนักงานที่กำลังว่างงานเห็นคนเดินมาก็ดีใจ รีบยิ้มแย้มเดินเข้ามาต้อนรับ

“เรือไวกิ้งคนละ 10 แต้มต่อรอบครับ” พนักงานเหลือบมองหวังเอ้อร์ยาแวบหนึ่ง “เด็กก็ราคานี้ครับ”

ไม่แพงเลย เจียงหว่านหว่านนับคูปองส่งให้พนักงาน 70 แต้ม ทุกคนจึงเริ่มเข้าไปต่อคิว

หวงฟู่กุ้ยกับหวังเอ้อร์ยาเพิ่งเคยเล่นเป็นครั้งแรก ต่างก็ตื่นเต้นกันทั้งคู่ เพียงแต่ความตื่นเต้นของหวังเอ้อร์ยานั้นแสดงออกชัดเจนบนใบหน้า ส่วนหวงฟู่กุ้ยจะสำรวมกว่า ทว่าเขาก็มีวิธีแสดงความตื่นเต้นในแบบของตัวเอง

“สหายจอห์น เมื่อก่อนนายเคยมาเที่ยวสวนสนุกไหม”

เฒ่าจอห์น: ?

“จำไม่ได้แล้ว” เฒ่าจอห์นตอบเสียงเรียบ

“อ้อ ขอโทษทีนะ ฉันลืมไป นายจำอะไรหลายๆ อย่างไม่ค่อย…”

“แต่น่าจะเคยมานะ” แม้เฒ่าจอห์นจะไม่มีความทรงจำในอดีต แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า เครื่องเล่นพวกนี้ในสวนสนุกไม่ได้ดูแปลกตาสำหรับเขาเลย จึงประเมินว่าเมื่อก่อนตนน่าจะเคยมาสวนสนุกอยู่เหมือนกัน

เจียงฉีได้ยินว่าเฒ่าจอห์นเคยมาสวนสนุกก็ประหลาดใจเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบถาม “เฒ่าจอห์น คุณเคยมาเที่ยวสวนสนุกกับเขาด้วยเหรอเนี่ย”

เฒ่าจอห์น: …

ทำหน้าเหมือนค้นพบทวีปใหม่กันทำไมมิทราบ

ในฐานะภารโรงที่มาจากประเทศทุนนิยม เคยไปสวนสนุกมันแปลกตรงไหน…

เอาเถอะ ตัวเฒ่าจอห์นเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองเคยมาสวนสนุก

สองนาทีต่อมา พนักงานก็บอกให้ทุกคนไปวางสัมภาระ เตรียมตัวเริ่มเดินเครื่อง

เพื่อความตื่นเต้นเร้าใจ ทั้งเจ็ดคนจึงเลือกนั่งแถวหลังสุดกันหมด

ผลก็คือตอนลงมา หลิวหลานกับฉินช่านถึงกับบอกว่ารับไม่ไหว การแกว่งของเรือไวกิ้งลำนี้จริงจังเกินไป เมื่อกี้พวกเธอเกือบจะอ้วกพุ่งอยู่บนเรือแล้ว

เจียงหว่านหว่านกับหวังเอ้อร์ยายังอยากเล่นอีกรอบ เจียงฉีกับหวงฟู่กุ้ยจึงอยู่เล่นเป็นเพื่อนในรอบที่สอง

พอลบรอบสองเสร็จ เจียงฉีกับหวงฟู่กุ้ยก็เริ่มไม่ไหวตามไป เจียงหว่านหว่านกับหวังเอ้อร์ยาจึงไปเล่นกันต่อในรอบที่สาม

นับตั้งแต่เรือไวกิ้งเป็นต้นไป ขอเพียงเจอเครื่องเล่นที่สนุกสุดเหวี่ยงและสภาพร่างกายยังพอทนไหว ทุกคนก็จะพยายามเล่นให้ครบสามรอบ

การเล่นสามรอบถือเป็นการให้เกียรติเครื่องเล่นนั้นอย่างสูงสุด

อย่าถามหาเหตุผล ถามแค่ว่าคูปองเหลือเฟือไหมก็พอ

เครื่องเล่นแต่ละอย่างใช้คูปองไม่เยอะเท่าไร

เรือไวกิ้ง จานบินขนาดยักษ์ ชิงช้าลอยฟ้าคู่ รถไฟเหาะเด็กแบบรุ่นประหยัด และเครื่องเล่นอื่นๆ อีกสารพัดที่เจียงฉีจำชื่อไม่ได้ ซึ่งล้วนแต่เป็นของที่พาขึ้นไปหมุนเคว้งคว้างกลางอากาศ ล้วนคิดรอบละ 10 แต้มทั้งสิ้น

ชิงช้าสวรรค์คิดรอบละ 15 แต้ม และต้องมีคนครบสิบคนถึงจะเปิดเครื่องได้ ตัวกระเช้าค่อนข้างใหญ่ หมุนรอบหนึ่งใช้เวลานานพอสมควร

กลุ่มของเจียงฉีคนไม่พอ หวังเอ้อร์ยาก็อยากนั่งมากเป็นพิเศษ บังเอิญพนักงานจำหวังเอ้อร์ยาได้ จึงบอกเธอว่าถ้าอยากเล่นจริงๆ ให้รอกิจกรรมทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้วค่อยกลับมาตอนค่ำ ไม่ว่าจะมากี่คนเขาก็จะเปิดเครื่องให้เธอเล่นหนึ่งรอบ นั่งชิงช้าสวรรค์ตอนกลางคืนจะสวยกว่ามาก

หอคอยทิ้งดิ่งกับรถไฟเหาะคิดรอบละ 20 แต้ม

ม้าหมุน รถบั๊มพ์ และเครื่องเล่นเบาๆ สำหรับเด็กทั้งหลายคิดรอบละ 5 แต้ม

พวกของว่าง เครื่องดื่ม และไอศกรีมที่ขายในสวนสนุกก็ราคาถูกมากเช่นกัน

ไอติมแท่งราคา 2 แต้ม ไอศกรีมถ้วยละ 5 แต้ม หวานเย็นแท่งละ 1 แต้ม ไส้กรอกย่างไม้ละ 3 แต้ม สายไหมอันละ 2 แต้ม น้ำเปล่าขวดละ 2 แต้ม ส่วนเครื่องดื่มอื่นๆ ขายราคาเดียวคือขวดละ 5 แต้ม

ในสวนสนุกยังมีซุ้มขายฮอตดอก แซนด์วิช และป๊อปคอร์นอีกด้วย ฮอตดอกชิ้นละ 10 แต้ม แซนด์วิชชิ้นละ 8 แต้ม ป๊อปคอร์นถังเล็ก 5 แต้ม ถังใหญ่ 10 แต้ม

จำนวนคูปองในกระเป๋าของเจียงหว่านหว่านมีมากพอที่จะเลี้ยงทุกคนให้กินตั้งแต่หัวสวนสนุกยันท้ายสวนสนุกได้สบายๆ

พอทุกคนเล่นเครื่องเล่นเดิมที่มีอยู่ทั้งหมดในสวนสนุกจนครบ ยกเว้นชิงช้าสวรรค์ แถมยังกินดื่มจนอิ่มตื้อไปราวแปดส่วนแล้ว ในกระเป๋าของเจียงหว่านหว่านก็ยังเหลือคูปองอยู่อีกตั้ง 397 แต้ม

เจียงฉีเหลือบมองเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 12 นาฬิกา 56 นาทีแล้ว

ไม่ต้องต่อคิวนี่มันฟินจริงๆ สี่ชั่วโมงก็เล่นครบทุกเครื่องเล่นแล้ว

“จะบ่ายโมงแล้ว พวกเราไปดูการแสดงมายากลที่โรงละครเล็กกันเถอะ พอดูมายากลจบแล้วค่อยไปเล่นซุ้มเกมเล็กๆ ในโซนเครื่องเล่นครอบครัว ช่วงบ่ายเรามีเวลาเล่นไม่มาก เมื่อวานพี่เสี่ยวจ้าวบอกฉันไว้ว่า พวกเราต้องไปเตรียมตัวที่ย่านการค้าก่อนบ่ายสามโมงครึ่ง ไหนจะแต่งหน้าเปลี่ยนชุดก็ต้องใช้เวลา ต้องเผื่อเวลาไว้เยอะๆ จะได้ไม่เกิดเรื่องผิดพลาด”

ทุกคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าการแสดงมายากลใกล้จะเริ่มแล้ว เมื่อกี้มัวแต่เล่นสนุกจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท จึงพากันรีบมุ่งหน้าไปยังโรงละครเล็กทันที

เจียงฉีไม่ได้สนใจการแสดงมายากลเท่าไรนัก สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือการทายปริศนาโคมไฟ

แม้ว่าเขาจะไม่เคยทายถูกเลยสักนิด และตั้งแต่เด็กจนโตก็แทบไม่เคยไขปริศนาโคมไฟด้วยตัวเองได้เลย แต่เขาก็ชอบเล่นอยู่ดี

แม้พวกเจียงฉีจะเล่นเครื่องเล่นดั้งเดิมในสวนสนุกจนหมดแล้ว แต่ซุ้มเกมย่อยๆ ในโซนเครื่องเล่นครอบครัวที่พนักงานจัดทำขึ้นมาเองนั้นยังไม่ได้แตะต้องเลยสักเกม

จำนวนเกมเล็กๆ ในโซนเครื่องเล่นครอบครัวมีเยอะมาก ตอนเช้าที่เจียงฉีไปนั่งรถไฟเหาะเด็กแถวนั้น เขามองเห็นอย่างชัดเจน แค่ซุ้มโยนห่วงก็มีถึงหกซุ้มแล้ว แต่ละซุ้มก็มีของรางวัลเน้นไปคนละแบบ ไม่ได้มีแค่ตุ๊กตาอย่างเดียว

ยังมีซุ้มโยนห่วงคล้องห่านตัวเป็นๆ ด้วย

ใช่แล้ว ฝูงห่านในโรงอาหารเมื่อวานมีไว้ให้เอาห่วงมาคล้องนี่เอง

ห่านมีคอยาว ขอแค่ตัวห่านยอมให้ความร่วมมือทำตัวเป็นพวกเดียวกัน มันก็คล้องติดได้ไม่ยาก

พวกพนักงานคงคิดถึงจุดนี้ไว้นานแล้ว จึงเลือกเอาแต่ห่านสายพันธุ์ที่ยอมตายแต่ไม่ยอมจำนนมาทั้งนั้น ตอนที่เจียงฉีแวะไปที่โซนเครื่องเล่นครอบครัว รอบตัวห่านมีห่วงไม้ไผ่ตกเกลื่อนกลาดเต็มพื้น แต่กลับไม่มีใครคล้องห่านกลับไปได้แม้แต่ตัวเดียว

นอกจากนี้ยังมีเกมช้อนปลาทอง แต่งชุดถ่ายรูป ชู้ตบาสเกตบอล โยนปิงปอง ร่อนจานบิน ยิงธนู และอื่นๆ อีกสารพัด การทายปริศนาโคมไฟก็จัดอยู่ในโซนเครื่องเล่นครอบครัวนี้เช่นกัน เรียกได้ว่าช่วงกลางวัน พนักงานส่วนใหญ่ในสวนสนุกแทบจะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมด

ซุ้มน้ำตาลปั้นเพียงหนึ่งเดียวในสวนสนุกก็ตั้งอยู่ในโซนเครื่องเล่นครอบครัว คิดราคาอันละ 5 แต้ม ฝีมือช่างปั้นยอดเยี่ยมมาก ขอแค่มีรูปตัวอย่าง ไม่ว่าอยากได้ลายอะไรเขาก็วาดออกมาได้หมด

หมูเปปป้าพิก เทเลทับบีส์ คิตตี้ โดนัลด์ดั๊ก จะเหมือนหรือไม่เหมือนค่อยว่ากันอีกที แต่ความกล้าที่จะวาดนั้นนับว่าน่ายกย่องมาก ถ้าไม่เหมือนจริงๆ เขายังยอมคืนคูปองให้อีกด้วย

กลุ่มคนที่ไม่มีคูปองเหลือในมือแถมยังทายปริศนาโคมไฟไม่ออก และค้นหาในไป่ตู้ก็ไม่เจอ ต่างพากันมายืนล้อมรอบซุ้มน้ำตาลปั้น มองตาละห้อย

ใครเล่าจะปฏิเสธน้ำตาลปั้นได้ลงคอ

ตอนอายุสิบกว่าขวบปฏิเสธไม่ได้ พออายุยี่สิบกว่าก็ยังคงปฏิเสธไม่ลงอยู่ดี

เจียงฉียังเห็นตากล้องถือกล้องวิดีโอตัวใหญ่เดินถ่ายอยู่ในโซนเครื่องเล่นครอบครัวด้วย

ได้ยืนตำแหน่งเด่นตรงกลางอย่างแท้จริง

ทริปสร้างทีมของฟางจิ้งรอบนี้จัดได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

ถ้าบริษัทของฟางจิ้งจัดกิจกรรมสร้างทีมด้วยมาตรฐานระดับนี้ทุกปี เจียงฉีคงอยากยื่นใบสมัครขอเข้าทำงานด้วยแล้ว

ใครจะไปปฏิเสธเจ้านายที่ยอมเหมาสวนสนุกแถมยังจัดงานวัดให้พนักงานเล่นแบบนี้ได้กันล่ะ