บทที่ 64 โยนห่วงคล้องห่าน

พอพวกเจียงฉีไปถึงโรงละครเล็ก การแสดงมายากลก็เริ่มขึ้นแล้ว

เสี่ยวจ้าวนั่งยองๆ ดูมายากลอยู่ตรงจุดชมที่ดีที่สุดตรงประตูทางเข้า พอเห็นพวกเจียงฉีทั้งเจ็ดคนมาถึงเสียทีก็กระซิบว่า "มากันได้สักทีนะครับพวกคุณ อุตส่าห์กั๊กที่นั่งแถวแรกไว้ให้เลย นั่งตามสบายเลยครับ"

เจียงฉีกวาดสายตามองที่นั่งคนดูอย่างรวดเร็ว โรงละครเล็กแห่งนี้ค่อนข้างกว้างทีเดียว แถวหนึ่งมีถึงยี่สิบที่นั่ง นอกจากแถวแรกที่มีแค่สองคนแล้ว แถวที่สอง สาม และสี่ล้วนมีคนนั่งเต็ม

พวกเจียงฉีพากันก้มตัวเดินเข้าไป หาที่นั่งใกล้ๆ แล้วนั่งลง เจียงฉีกับหวังเอ้อร์ยานั่งขนาบซ้ายขวาสองคนที่อยู่ตรงกลางแถวแรก พอเจียงฉีนั่งลงแล้วเพ่งมองดูก็พบว่าเป็นฟางจิ้งกับกงเยี่ย

เจียงฉียิ้มให้ฟางจิ้ง หวังเอ้อร์ยาก็ทักทายกงเยี่ยเบาๆ

นักมายากลบนเวทีกำลังดึงของสารพัดสิ่งออกมาจากหมวกที่ดูเหมือนว่างเปล่า

ไพ่หนึ่งสำรับ ถังหูลู่หนึ่งไม้ เครื่องดื่มกระป๋องหนึ่งกระป๋อง ลูกดอกหนึ่งกำ นกพิราบสามตัว แล้วก็ห่านตัวใหญ่อีกหนึ่งตัว

เห็นได้ชัดว่าอุปกรณ์ของนักมายากลคงเป็นทางฟางจิ้งที่จัดเตรียมไว้ให้ ตัวห่านนั้นไม่แน่ว่าอาจจะเพิ่งไปหิ้วมาจากซุ้มโยนห่วงสดๆ ร้อนๆ ก็เป็นได้

ผู้ชมด้านล่างต่างส่งเสียงฮือฮาไม่ขาดสาย การแสดงมายากลนั้นทุกคนก็คงเคยดูผ่านรายการโทรทัศน์หรือรายการวาไรตี้กันมาบ้างไม่มากก็น้อย ทว่าสิ่งที่เห็นในจอทีวีกับสิ่งที่ได้เห็นกับตาตรงหน้ายังคงแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

เวลาเห็นในโทรทัศน์ คนดูจะรู้สึกไปเองโดยสัญชาตญาณว่ามันคือกล แต่พอได้เห็นในสถานที่จริง ผู้ชมจะอุทานขึ้นมาในใจทันทีว่า เชี่ย วิชาเซียนชัดๆ

ถุงเฉียนคุนมาปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันเลยเนี่ยนะ

การแสดงมายากลยี่สิบนาทีจบลง ผู้ชมทั้งโรงละครต่างปรบมือกันจนเมื่อยมือ

มีเพียงกงเยี่ยที่ไม่สบอารมณ์ "เจ้าฟาง นายไปจ้างนักมายากลคนไหนมาเนี่ย แสดงไม่เห็นจะหลากหลายเลย ไม่เสกเปลี่ยนไพ่แบบเดิมๆ ก็เสกเปลี่ยนสิ่งของแบบเดิมๆ ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนดูสักนิด เมื่อเดือนก่อนที่นายให้ฉันช่วยแนะนำนักมายากลให้ ฉันก็แนะนำพวกเก่งๆ กว่านี้ไปให้ตั้งหลายคนไม่ใช่เหรอ ระดับปรมาจารย์ทั้งนั้น แสดงได้โคตรจะยอดเยี่ยมเลย"

ฟางจิ้ง "…"

ฟางจิ้งไม่สนใจแล้วว่าพวกเจียงฉียังนั่งอยู่ข้างๆ และพนักงานข้างหลังยังเดินออกไปไม่หมด สวนกลับทันทีว่า "นายรู้ไหมว่าพวกที่นายแนะนำมาน่ะแพงขนาดไหน"

"จ้างพวกนั้นมาน่ะ เงินพอให้ฉันจัดเอาต์ติงได้อีกสองรอบเลยนะ"

พวกเจียงฉีทั้งเจ็ดคนอาศัยจังหวะที่ผู้ว่าจ้างทั้งสองกำลังเถียงกัน รีบแอบชิ่งหนีออกมาอย่างเงียบๆ

คนในโซนเครื่องเล่นครอบครัวช่วงเที่ยงน้อยลงไปถนัดตา

สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะแดดตอนเที่ยงแรงมาก อุณหภูมิก็สูง คนจำนวนไม่น้อยจึงอยากอยู่แต่ในห้องอาหารหรือโรงละครซึ่งมีเครื่องปรับอากาศและร่มเงาเย็นสบายมากกว่า

อีกสาเหตุหนึ่งก็คือคนปกติทั่วไป ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่ต้องต่อคิวและเล่นเครื่องเล่นได้ตลอดเวลา พอเล่นมาทั้งเช้าก็ย่อมเหนื่อยล้าไปนานแล้ว แถมระหว่างนั้นยังแวะดูการแสดงมายากลไปอีกยี่สิบนาที เมื่อเหนื่อยล้า ผู้คนส่วนใหญ่จึงเลือกหาที่นั่งกินอะไรสักหน่อย มากกว่าจะไปลุยเล่นต่อในสวนสนุกแบบไร้รอยต่อ

พวกเจียงฉีทั้งเจ็ดคนเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนปกติ

ในหมู่พวกเขาถึงสามคนตามหลักการแล้วยังไม่นับว่าเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ

การแสดงมายากลกลับยิ่งทำให้ทั้งเจ็ดคนตื่นเต้นมากขึ้น เจียงหว่านหว่านกางร่มกันแดดพลางคำนวณการแบ่งคูปองรางวัลในกระเป๋า เกมย่อยในโซนเครื่องเล่นครอบครัวล้วนใช้คูปองรางวัลสิบใบต่อหนึ่งรอบ ตอนนี้ทุกคนมีคูปองรางวัลเหลืออยู่แค่สามร้อยเก้าสิบเจ็ดใบ ตามทฤษฎีแล้วเล่นเกมได้แค่สามสิบเก้ารอบเท่านั้น

ตัวเลขนี้ดูเหมือนจะเยอะ แต่พอเล่นเข้าจริงๆ แป๊บเดียวก็หมด นอกจากการยิงธนูที่ยิงไปสองสามรอบแล้วจะเมื่อยแขน เกมย่อยอย่างการโยนห่วงแทบจะเล่นวนไปได้เรื่อยๆ

พวกที่เล่นกากแต่ชอบเล่น โยนไม่ลงก็ยังฝืนโยนต่อ โยนมันทั้งบ่ายก็ใช่ว่าจะไม่มี

"ฉันว่าเรามาแบ่งคูปองรางวัลกันดีกว่า ใครอยากเล่นอะไรก็ไปเล่น ฉันไม่ได้สนใจอะไรในโซนเครื่องเล่นครอบครัวนี้เท่าไหร่ ฉันขอแค่ห้าใบไปซื้อน้ำตาลปั้นไม้เดียวก็พอ" เจียงหว่านหว่านเสนอ

"ไม่ต้องหรอก" เจียงฉีมั่นใจในตัวเองมาก "ฉันจะไปทายปริศนาโคมไฟ ถ้าคูปองรางวัลไม่พอ เดี๋ยวฉันทายมาให้พวกเธอเอง"

เจียงหว่านหว่านมองเจียงฉีด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะหันไปพูดกับหวังเอ้อร์ยา "ชิงเหอ เธออยากเล่นเกมอะไร อยากซื้อน้ำตาลปั้นไหม"

เจียงฉี "…"

เพื่อพิสูจน์ว่าฝีมือการทายปริศนาโคมไฟของตนไม่ได้แย่จนถึงขั้นน่าชิงชัง เจียงฉีพอเดินเข้าโซนเครื่องเล่นครอบครัวก็ตรงดิ่งไปยังซุ้มปริศนาโคมไฟทันที

ในบรรดาแปดสิบกว่าคนนั้นยังมีเซียนปริศนาโคมไฟอยู่ไม่น้อย เพื่อไม่ให้ปริศนาโคมไฟถูกทายจนหมด ทุกครั้งที่มีคนทายถูกหนึ่งข้อ พนักงานก็จะแขวนข้อใหม่ขึ้นมา ว่ากันว่าเตรียมไว้หลายพันข้อ รับรองว่าเปิดโอกาสให้คนรักการทายปริศนาได้ทายกันจนตาแฉะ

ตอนที่เจียงฉีไปถึงซุ้มปริศนาโคมไฟ ด้านในมีคนรักการทายปริศนากำลังทายกันอยู่สี่คน

ประสบการณ์การทายปริศนาโคมไฟอันยาวนานทำให้เจียงฉีตระหนักดีว่าของพรรค์นี้ ยิ่งตัวอักษรน้อยก็ยิ่งง่าย บังเอิญว่าพนักงานเพิ่งแขวนปริศนาที่มีเพียงสามตัวอักษรขึ้นมาใหม่พอดี เจียงฉีมองปราดเดียวก็ถูกใจ จึงรีบพุ่งเข้าไปชิงกวาดสายตามองก่อน

พนักงานที่แขวนปริศนาโคมไฟจำเจียงฉีได้ เลยไม่เดินไปไหนและยืนรอเจียงฉีทายอยู่ข้างๆ พร้อมกับยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เถ้าแก่เจียง ปริศนานี้อยู่ในกลุ่มที่ง่ายที่สุดเลยนะครับ คุณโชคดีมากจริงๆ"

แถบกระดาษที่แขวนอยู่ใต้โคมเขียนไว้ว่า แปดสิบแปด

เจียงฉีรู้สึกว่าตนพอจะมีเบาะแสแล้ว

เจียงฉีครุ่นคิดไปหนึ่งนาที

เจียงฉีครุ่นคิดไปสองนาที

เจียงฉีรู้สึกว่าเริ่มมีไอเดียขึ้นมาแล้ว

เจียงฉีรู้สึกว่าตนเข้าใกล้คำตอบมากแล้ว

คนรักการทายปริศนาคนหนึ่งถือแถบกระดาษที่ปลดลงมาเดินมาหาพนักงานที่อยู่ข้างเจียงฉี "ข้อนี้ตอบว่า 'ให้เกียรติ' ใช่ไหมครับ"

พนักงานรับแถบปริศนาไปดูแล้วยิ้ม "ถูกต้องครับ นี่เป็นข้อที่สามสิบเจ็ดที่คุณทายถูกแล้วใช่ไหมครับ ไม่ลองไปเล่นเครื่องเล่นอื่นดูบ้างเหรอครับ"

คนรักการทายปริศนายิ้ม "แก่แล้วครับ เครื่องเล่นอย่างรถไฟเหาะพวกนั้นรับไม่ไหวหรอก นั่งรอบเดียวก็มึนหัวแล้ว สู้มาทายปริศนาโคมไฟสะสมคูปองที่นี่ดีกว่า เผื่อว่าข้างหน้าจะได้ใช้"

พูดพลาง คนรักการทายปริศนาก็ชำเลืองมองปริศนาโคมไฟตรงหน้าเจียงฉี

"แปดสิบแปด นี่มันตัว 'ข้าว' ชัดๆ! เพิ่งเอามาแขวนใหม่สินะ ง่ายขนาดนี้เลย"

"ถูกต้องครับ" พนักงานยิ้มรับ

เจียงฉี "…"

พี่ชาย คุณมาพูดคำนี้ต่อหน้าต่อตาผม มันทำให้ผมกระอักกระอ่วนใจมากเลยนะ

คนรักการทายปริศนาไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าเจียงฉีกำลังทายข้อแปดสิบแปดอยู่ นึกว่าเจียงฉีกำลังทายข้อข้างๆ เสียอีก

"ยามนี้แยกจากกันที่สะพานต้วนเฉียว" คนรักการทายปริศนาจ้องแถบข้อความข้างๆ พลางขบคิด แล้วก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความครุ่นคิดอย่างหนักเช่นกัน

เจียงฉีเดินผละออกมาเงียบๆ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เจียงฉีรู้สึกว่าวันนี้คงไม่เหมาะกับการทายปริศนาโคมไฟ จึงตัดสินใจออกไปโยนห่วงเปลี่ยนอารมณ์ดูบ้าง

หลิวหลานกำลังโยนห่วงใส่ตุ๊กตา ฉินช่านกำลังโยนห่วงใส่ห่านตัวใหญ่ เจียงหว่านหว่านที่ปากบอกว่าไม่เล่นกำลังปาลูกดอกใส่ลูกโป่ง หวงฟู่กุ้ยกำลังยิงธนู เฒ่าจอห์นยืนดูอยู่ข้างๆ ส่วนหวังเอ้อร์ยากำลังส่งเสียงเชียร์ฉินช่านกับกงเยี่ยที่อยู่ข้างๆ ฉินช่าน

ดูจากห่วงไม้ไผ่จำนวนมหาศาลที่กระจัดกระจายอยู่ข้างตัวห่าน ก็พอมองออกว่าสองคนนี้โยนกันมาได้พักใหญ่แล้ว

ไม่นาน ห่วงยี่สิบอันในมือของทั้งสองคนก็ถูกโยนจนหมดอีกรอบ

ฝูงห่านพวกนี้โดนคนโยนห่วงใส่มาทั้งวันจนเจนจัดไปหมดแล้ว พอเห็นห่วงพุ่งมาก็พากันหลบ ไม่ใช่แค่หลบอย่างเดียว ยังสะบัดคอฟาดห่วงทิ้งอีก แถมห่านส่วนน้อยบางตัวยังเรียนรู้ที่จะดักทางห่วงล่วงหน้าได้ด้วย แต่ละตัวอย่างกับฝึกวิชาจนกลายเป็นปีศาจไปแล้ว

เจียงฉีเห็นกับตาว่ามีหลายห่วงที่ฉินช่านโยนได้แม่นยำมาก แต่ก็โดนห่านตัวใหญ่โยกหลบไปได้อย่างหวุดหวิด

ฉินช่านตั้งแต่เข้ามาก็เอาแต่โยนห่วงใส่ห่านมาโดยตลอด คูปองที่เจียงหว่านหว่านแบ่งให้เธอจึงหมดไปตั้งนานแล้ว ที่ยังโยนมาได้จนถึงตอนนี้โดยไม่หยุด ก็เป็นเพราะกงเยี่ยกำลังติดลมกับฝูงห่าน แต่ก็รู้ตัวดีว่าฝีมือตัวเองมีจำกัด จึงช่วยซื้อห่วงให้ฉินช่าน โดยฝากความหวังไว้กับเพื่อนร่วมทีมว่าจะช่วยสอยห่านกลับไปได้สักตัว

"เอามาอีกสี่สิบอัน!" กงเยี่ยสะบัดคูปองรางวัลออกมาสองใบ

ทางฝั่งเจียงหว่านหว่านก็ปาลูกดอกเสร็จพอดี กฎของการปาลูกดอกใส่ลูกโป่งคือลูกดอกสิบดอก หากเข้าเป้าทั้งหมดจะได้จับรางวัลเซอร์ไพรส์หนึ่งรางวัล รางวัลเซอร์ไพรส์มีทั้งตุ๊กตาตัวใหญ่ ของว่างชุดใหญ่ และรางวัลใหญ่อันลึกลับ ซึ่งล้วนแต่น่าสนใจทั้งนั้น

เก้าดอกได้ตุ๊กตาขนาดกลางหนึ่งตัว

หกดอกได้ตุ๊กตาขนาดเล็กหนึ่งตัว

สามดอกได้น้ำเปล่าหนึ่งขวด

เจียงหว่านหว่านอาศัยฝีมือที่สูสีกับระดับการทายปริศนาโคมไฟของเจียงฉี แม้แต่น้ำเปล่าขวดเดียวยังไม่ได้มาเลย

"พี่เจียงฉี พี่ทายปริศนาโคมไฟเสร็จแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง ทายออกไหม" เจียงหว่านหว่านถาม

เจียงฉีหยิบคูปองรางวัลมูลค่าสิบแต้มออกมาสองใบอย่างมาดนิ่ง "ธรรมดาๆ น่ะ ทายถูกไปแค่สองข้อเอง"

ความจริงแล้วคูปองรางวัลนี้เป็นของที่คนรักการทายปริศนาให้เจียงฉีมา เห็นเจียงฉียืนทายอยู่ครึ่งชั่วโมงแล้วทายไม่ออกสักข้อ ดูน่าเวทนาไปหน่อย ก็เลยแบ่งคูปองรางวัลให้เขาสองใบ

"ว้าว พี่เจียงฉีเก่งจังเลย!"

ฉินช่านที่กำลังโยนห่วงก็สังเกตเห็นว่าเจียงฉีเดินมา จึงหันมาถามว่า "เจียงฉี นายอยากลองมาโยนห่วงใส่ห่านดูไหม เกมแถวนี้วันนี้นายยังไม่ได้เล่นสักเกมเลยใช่ไหมล่ะ"

เจียงฉีรู้ระดับฝีมือการโยนห่วงของตัวเองดี จึงโบกมือปฏิเสธ "โยนห่วงใส่ห่านมันยากเกินไปสำหรับฉันน่ะ เธอโยนเถอะ"

ฉินช่านชวนอย่างกระตือรือร้น "มาลองดูหน่อยสิ ใครๆ ก็ลองกันทั้งนั้น โยนไม่โดนก็เป็นเรื่องปกติน่า เมื่อกี้ฉันถามดู ห่านตั้งเยอะแยะเพิ่งโดนโยนคล้องไปได้แค่ตัวเดียวเอง"

พอฉินช่านพูดเช่นนั้น เจียงฉีก็ไม่ปฏิเสธอีก เขารับห่วงที่เหลือเพียงเจ็ดอันมาจากมือของฉินช่าน แล้วเดินไปข้างๆ กงเยี่ย

"พวกห่านพวกนี้มันเจ้าเล่ห์เป็นบ้า รู้จักหลบด้วย ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าฟางจิ้งไปหาซื้อห่านมาจากไหน รอให้กิจกรรมวันนี้จบลงก่อนเถอะ ฉันจะให้มันยกให้ฉันสักตัวเพื่อเอากลับไปตุ๋นกินที่บ้านให้ได้" ดูออกเลยว่ากงเยี่ยกำลังเปิดศึกกับฝูงห่านอย่างเอาเป็นเอาตาย

กงเยี่ยโยนห่วงสีแดงออกไปหนึ่งอัน

เจียงฉีก็โยนห่วงสีน้ำเงินออกไปส่งๆ หนึ่งอัน

ห่านตัวที่ถูกมัดขาทั้งสองข้างดักทางห่วงทั้งสองได้อย่างง่ายดาย มันสะบัดคออย่างไม่แยแส

ห่วงสีแดงที่กงเยี่ยโยนออกไปถูกฟาดกระเด็น

และลอยไปชนเข้ากับห่วงสีน้ำเงินที่เจียงฉีโยนออกไปกลางอากาศ

ห่วงสีน้ำเงินเปลี่ยนทิศทางการพุ่งเดิมของมัน

แล้วตกลงไปครอบลงบนคอของห่านขาวตัวใหญ่ที่ไม่ได้ทันตั้งตัวได้อย่างพอดิบพอดี

เข้าเป้าเต็มๆ!

เจียงฉีอึ้งไปเลย

กงเยี่ยยืนเหวอ

ตัวห่านเองก็ตกใจ

ทุกคนส่งเสียงเฮลั่น

"กรี๊ด!!!" เจียงหว่านหว่าน ฉินช่าน และหวังเอ้อร์ยาต่างส่งเสียงกรีดร้องที่ดังไม่แพ้เสียงร้องของห่านตัวใหญ่

"พี่เจียงฉีพี่ยอดไปเลย!"

"ยอดไปเลยค่ะ!" หวังเอ้อร์ยาช่วยสำทับ

"เจ๋งเป้ง!" ฉินช่านยกนิ้วโป้งให้เจียงฉี

กงเยี่ยเริ่มสงสัยในความเป็นไปของชีวิต

พนักงานอุ้มห่านตัวใหญ่ออกมาส่งให้เจียงฉี

แม้ว่าห่านตัวนี้จะได้มาเพราะความฟลุกของห่วงที่เบี่ยงทิศทาง แต่เจียงฉีรู้สึกว่ากงเยี่ยเองก็มีส่วนร่วมในความดีความชอบครั้งนี้ด้วย

เจียงฉีคิดแล้วจึงเอ่ยชวน "เอาเป็นว่าตอนตุ๋นห่านกิน ฉันชวนนายด้วยดีไหม"

กงเยี่ยกัดฟันแน่น ตอบอย่างดื้อดึงว่า "ไม่ต้อง"

"ฉันจะโยนเอาเอง!"