บทที่ 65 บทบาทตัวละคร

พอถึงเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง ซึ่งตามทฤษฎีแล้วควรจะต้องไปแต่งหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวสำหรับเกมไขคดีช่วงค่ำ กงเยี่ยก็ยังคล้องคอห่านไม่ได้สักตัว

ตั๋วรางวัลในกระเป๋าของเขาเหมือนไม่มีวันหมด ปาห่วงไปชุดแล้วชุดเล่า กระทั่งฉินช่านยังอาศัยฝีมืออันเก่งกาจคล้องห่านกลับมาได้ตัวหนึ่ง แต่กงเยี่ยกลับยังไม่ได้แม้แต่ขนห่านสักเส้น

กงเยี่ยเป็นผู้กำกับ จะไปถึงเมื่อไหร่ก็ได้ หรือถ้าไม่ไปก็ยังได้ ยืนคล้องต่อได้เรื่อยๆ พวกเจียงฉีจึงทำได้เพียงเอ่ยขอตัวก่อน แล้วหอบของรางวัลเต็มไม้เต็มมือเดินจากไป

ด้วยสปอนเซอร์ใจป้ำอย่างบอสกงบวกกับฝีมือของทุกคน พวกเจียงฉีจึงโกยของรางวัลกลับมาเพียบจากโซนเครื่องเล่นครอบครัว

ห่านตัวใหญ่สองตัว ตุ๊กตาตัวเล็กสามตัว (หลิวหลานคล้องได้) น้ำดื่มหนึ่งขวด (เจียงหว่านหว่านได้มา) จิ๊กซอว์หนึ่งกล่อง (หวังเอ้อร์ยาชู้ตบาสได้) ตุ๊กตาตัวใหญ่สี่ตัว เซตขนมชุดใหญ่เจ็ดชุด ไมโครเวฟหนึ่งเครื่อง กาน้ำร้อนหนึ่งกา และคูปองแลกเตาอบหนึ่งใบ (ของรางวัลที่กล่าวมาข้างต้นทั้งหมดนี้ล้วนได้มาจากหวงฟู่กุ้ยที่ไปยิงธนูมา)

เกณฑ์การรับรางวัลจากการยิงธนูจะคล้ายๆ ปาลูกดอก แต่เพราะยิงธนูยากกว่า จึงต้องยิงเข้าเป้าทั้งหมด (สิบดอกต้องได้เก้าแต้มขึ้นไป) ถึงจะได้สิทธิ์จับรางวัลสองครั้ง ฝีมือยิงธนูของหวงฟู่กุ้ยไม่เหมือนคนยุคปัจจุบันที่ไม่ได้รักการยิงธนูเลยสักนิด ลูกธนูแทบจะพุ่งเข้ากลางเป้าทุกลูก เรียกได้ว่าเป็นเทพแห่งธนูยุคปัจจุบันเลยทีเดียว

น่าเสียดายที่ตอนหวงฟู่กุ้ยยืนยิงธนูเงียบๆ อยู่นั้น ทุกคนมัวแต่ไปมุงดูการคล้องห่านกันหมด รอจนตั๋วรางวัลของหวงฟู่กุ้ยหมดลง ทุกคนถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาเหมือนแวะมาเหมาของไปเปิดร้านเสียมากกว่า

ใครจะไปคาดคิดว่า ผู้ชนะตัวจริงในกิจกรรมเอาต์ติงบริษัทฟางจิ้งกลับกลายเป็นหวงฟู่กุ้ย

เมื่อพวกเจียงฉีหอบของรางวัลมาถึงโซนเปลี่ยนเสื้อผ้า ทุกคนต่างก็พากันอ้าปากค้าง เพื่อเก็บของรางวัลเหล่านี้ ทีมงานถึงขั้นต้องเปิดห้องว่างให้พวกเขาหนึ่งห้องโดยเฉพาะ

หลังจากทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ต่างก็เริ่มเข้าแถวอย่างรู้หน้าที่เพื่อขอให้หวังเอ้อร์ยาช่วยแก้ทรงเสื้อผ้าให้ ถึงขนาดเตรียมลวดเสียบกระดาษมากันเองด้วย

เมื่อตรวจดูแล้วว่าเสื้อผ้าไม่มีปัญหา ขั้นตอนต่อไปก็คือการแต่งหน้า ฟางจิ้งไม่ได้จ้างช่างแต่งหน้ามืออาชีพมา หญิงสาวสามคนที่มาช่วยแต่งหน้าให้ทุกคนล้วนเป็นพนักงานจากบริษัทของเจียงซู เป็นพนักงานทั่วไปที่มารับหน้าที่ช่างแต่งหน้าชั่วคราว มีประสบการณ์แต่งหน้าโชกโชน จัดการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างสบายๆ

สาวๆ ส่วนใหญ่แต่งหน้ามาอย่างประณีตอยู่แล้ว จึงเพียงแค่เติมหน้านิดหน่อย ส่วนผู้ชายก็ไม่ต้องลงรายละเอียดอะไรมาก แค่ลงรองพื้นบางๆ และกลบรอยสิวเพื่อให้ดูดีเวลาเข้ากล้องก็พอ

เวลาห้าโมงครึ่ง กงเยี่ยผู้ล้มเหลวจากการคล้องห่านก็มาถึงแบบสายโด่ง

เวลานี้ท้องฟ้ายังคงสว่างอยู่ แต่อากาศเริ่มเย็นสบายกว่าก่อนหน้านี้มากแล้ว เสี่ยวจ้าวกับเหล่าจ้าวเห็นว่าใกล้ได้เวลา จึงเรียกให้ทุกคนไปเตรียมตัวที่ถนนคนเดินก่อน เสี่ยวจ้าวมุ่งหน้าไปยังห้องกระจายเสียงเพื่อประกาศแจ้งเตือนทุกคนในสวนสนุกว่าต้องมารวมตัวกันที่โซนการค้าก่อนหกโมงเย็น

โจวหยวนเป็นคนแรกที่เดินมาถึงหน้าทางเข้าโซนการค้า

ในขณะที่เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่เฝ้ารอแค่การเที่ยวเล่นในสวนสนุกกับการแสดงมายากล สิ่งที่โจวหยวนตั้งตารอมีเพียงเกมไขคดีในช่วงค่ำเท่านั้น

พูดให้ถูกก็คือ เธอไม่ได้ตั้งตารอเกมไขคดีขนาดนั้นหรอก เพราะอย่างไรเสียเธอก็เคยเล่นมาแล้วถึงสองรอบ

สิ่งที่เธอตั้งตารอคอยคือบะหมี่ผักกวางตุ้งในค่ำคืนนี้ต่างหาก

เพื่อเตรียมตัวต้อนรับบะหมี่ผักกวางตุ้งของค่ำคืนนี้ให้ดีที่สุด ตลอดเวลาที่เดินเล่นในสวนสนุก โจวหยวนดื่มน้ำแร่ไปเพียงขวดเดียว และกินไส้กรอกย่างไปแค่ไม้เดียวเท่านั้น

เผื่อว่าหวงฟู่กุ้ยจะต้มเพิ่มมาอีกสองสามชามล่ะ? ถ้าไม่ยอมเว้นที่ว่างในกระเพาะเอาไว้ล่วงหน้าเพื่อเตรียมพร้อมให้เต็มที่ จะไปมีโอกาสกินบะหมี่ผักกวางตุ้งได้มากกว่าคนอื่นได้อย่างไร

สิ่งที่ต้อนรับโจวหยวนอยู่ตรงหน้าคือป้ายแสดงราคาบทบาท

มีบทบาทมากกว่าแปดสิบบท นอกเหนือจากผู้เข้าแข่งขันสามสิบคนแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นผู้ชมวงนอก และทั้งหมดมีการติดป้ายราคาไว้อย่างชัดเจน

ราคาของผู้เข้าแข่งขันทั้งสามสิบคนเท่ากันหมด คือสิบตั๋ว

ชาวบ้านที่เดินทางมาจากต่างเมืองเพื่อมามุงดู ไม่ต้องใช้ตั๋ว

ชาวบ้านธรรมดาในตำบล ห้าตั๋ว

คหบดีและขุนนางในท้องถิ่น ยี่สิบตั๋ว

จำนวนคหบดีและขุนนางมีจำกัดมาก เมื่อรวมฟางจิ้งที่เป็นนายอำเภอเข้าไปด้วยแล้วมีเพียงหกที่นั่งเท่านั้น เพราะอย่างไรเสียตำบลไท่ผิงก็เป็นเพียงตำบลเล็กๆ ผู้หลักผู้ใหญ่และคนมียศถาบรรดาศักดิ์มีอยู่แค่นั้น หากมีมากเกินไปก็ดูไม่สมจริง

ที่สำคัญที่สุดคือ หากมีมากเกินไป หวังเอ้อร์ยาก็คงรินน้ำชงชาเสิร์ฟไม่ทัน

โจวหยวนถูกป้ายราคาบทบาทนี้ดึงดูดเข้าอย่างจัง

เธอยังมีตั๋วติดตัวอยู่บ้าง เพราะก่อนเข้าสวนสนุกเสี่ยวจ้าวได้เตือนทุกคนไว้แล้วว่า หลังจากกิจกรรมทั้งหมดจบลง ตั๋วรางวัลสามารถนำไปแลกเป็นคูปองชิงโชคได้ ทุกคนจึงต่างเก็บตั๋วไว้กับตัวไม่มากก็น้อย

โจวหยวนทำอาหารไม่เป็น ขีดจำกัดสูงสุดของเธอคือแค่ต้มอะไรกินเองได้นิดหน่อย เธอจึงไม่คิดจะเลือกบทบาทผู้เข้าแข่งขัน

พวกขุนนางและคหบดีเธอก็ไม่คิดจะเลือกเช่นกัน เธอเหลือตั๋วไว้แค่สี่สิบใบ หากยอมจ่ายยี่สิบใบเพื่อซื้อสถานะดีๆ เธอก็กลัวว่าถึงเวลาจะไม่มีตั๋วเหลือไว้ชิงโชค

"ฉันเอา…" โจวหยวนเป็นคนแรกที่มาถึง จึงมีเวลาเลือกเหลือเฟือ ต่อให้ตากล้องจะแบกกล้องหันมาถ่ายเธอ เธอก็ไม่สนใจ

"เอาหนิวชุ่ยฮวาคนนี้แล้วกันค่ะ คนในพื้นที่" โจวหยวนเอ่ยพลางหยิบตั๋วยื่นให้ทีมงาน แล้วรอรับเงินทอน

ครึ่งนาทีต่อมา โจวหยวนก็ได้รับป้ายชื่อที่สามารถกลัดไว้ตรงหน้าอกกับบัตรข้อมูลตัวละครที่จัดทำขึ้นเป็นพิเศษ และเดินยิ้มกริ่มเข้าไปในโซนการค้า

หลังจากโจวหยวน คนที่เดินเตร็ดเตร่อยู่แถวๆ โซนการค้าอยู่แล้วก็เริ่มทยอยกันมาถึง

บทบาทของผู้เข้าแข่งขันถูกแย่งซื้อจนหมดเป็นกลุ่มแรก

ทีมงานจะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจล่วงหน้าก่อนว่าศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟไม่ใช่การทำกับข้าว แต่เป็นการปิ้งย่าง ข้อดีของการปิ้งย่างคือทำตามได้ง่าย ขอแค่ไม่ย่างจนไหม้เกรียม ของที่ทำออกมาก็พอดูได้เกือบทั้งหมด

ส่วนเรื่องรสชาติที่แท้จริงว่า อร่อย หรือไม่อร่อย หรือจะกินแล้วถึงตายหรือไม่นั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าความสนุกสนานของการแข่งขัน เรื่องพวกนี้ก็ดูไม่สำคัญเท่าไหร่อีกต่อไป

คนส่วนใหญ่ยังคงยินดีจ่ายตั๋วสิบใบเพื่อซื้อสถานะผู้เข้าแข่งขันแล้วมาเล่นสนุกกันสักตั้ง

บทผู้ชมที่ไม่เสียตั๋วเป็นกลุ่มที่สองที่หมดลง

ชาวบ้านธรรมดาหมดเป็นลำดับที่สาม

ส่วนพวกขุนนางและคหบดีหมดเป็นกลุ่มสุดท้าย โดยมีสามที่นั่งที่ถูกหัวหน้าซึ่งเคยเล่นมาก่อนซื้อไป และอีกสองที่นั่งถูกยอดฝีมือทายปริศนาโคมไฟที่มีตั๋วเหลือเฟือจนใช้ไม่หมดซื้อไป

ผู้จัดการของโจวหยวนซื้อบทบาทคหบดีไป ได้เป็นฮูหยินเฉียน เถ้าแก่เนี้ยร้านผ้าไหมในตำบล สามีเสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน ส่วนอีกบทบาทหนึ่งในกลุ่มคหบดีคือลูกสาวของฮูหยินเฉียน ซึ่งถูกผู้จัดการหญิงอีกคนที่มาด้วยกันซื้อไป

เพื่อนร่วมงานสองคนที่อายุไล่เลี่ยกันได้รับบทเป็นแม่ลูกกัน ทั้งสองฝ่ายต่างก็รู้สึกแปลกใหม่ดี

ตอนที่ทั้งคู่มาถึงก็เกือบจะหกโมงเย็นแล้ว ผู้เล่นเกือบทุกคนทยอยเข้ามาในฉากกันหมดแล้ว บริเวณลานกว้างคึกคักอย่างยิ่ง

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสามสิบคนต่างยืนประจำอยู่หน้าเตาย่างของตัวเอง พลางก้มหน้าศึกษากันว่ามีวัตถุดิบและเครื่องปรุงอะไรบ้าง

ผู้ชมที่มามุงดู บางคนก็ดึงตัวเอ็นพีซี ไปคุยเล่น บางคนก็ไปซื้อเครื่องดื่ม บางคนก็สั่งเมนูอาหารกับยอดฝีมือปิ้งย่างในสนาม โดยบอกให้พวกเขาย่างเผื่อเยอะๆ เพราะมื้อเย็นวันนี้ฝากท้องไว้กับพวกเขาแล้ว

"ฉากจริงนี่มันคึกคักดีจริงๆ นะ" ผู้จัดการของโจวหยวนเอ่ยขึ้นด้วยความประทับใจ "ถ้าทุกคนเปลี่ยนมาใส่ชุดโบราณกันหมด มันก็ไม่ต่างอะไรกับกองถ่ายละครเลย"

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น หวังเอ้อร์ยาที่ยืนรอฮูหยินเฉียนและคุณหนูเฉียนอยู่ในฝูงชนนานแล้วก็เดินเข้ามาต้อนรับ

ชื่อทั้งหมดบนป้ายชื่อนั้น หวังเอ้อร์ยาได้ดูและท่องจำเอาไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

"ฮูหยินเฉียน คุณหนูเฉียน" หวังเอ้อร์ยาย่อตัวทำความเคารพทั้งสองคนตามแบบฉบับสาวใช้เรือนหน้าอย่างนอบน้อม "ที่นั่งของพวกท่านทั้งสองเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะพาท่านทั้งสองไปที่นั่นเอง"

คุณหนูเฉียนก้มมองป้ายชื่อของหวังเอ้อร์ยาแล้วยิ้มถาม "ชิงเหอ เธอเป็นสาวใช้บ้านไหนเหรอ"

"บ่าวเป็นสาวใช้บ้านท่านคหบดีหวงเจ้าค่ะ ท่านผู้อาวุโสเซียนกระทะเหล็กไหว้วานให้ท่านคหบดีบ้านเราเป็นผู้ดำเนินรายการแข่งขันในวันนี้ บ่าวมีหน้าที่คอยรับใช้พวกท่านทั้งหลายโดยเฉพาะเจ้าค่ะ"

ที่นั่งของเหล่าขุนนางและคหบดีอยู่ในศาลาพักผ่อน มีม้านั่งหินตัวเล็กหกตัว โต๊ะหินตัวเล็กหนึ่งตัว บนโต๊ะหินวางถ้วยชาไว้สี่ใบ พร้อมด้วยผลไม้ ของว่าง และผลไม้แช่อิ่ม วางเต็มจานเล็กๆ ถึงหกจาน ดูอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง

ฟางจิ้งนั่งอยู่ในจุดที่ทัศนวิสัยดีที่สุด ส่วนพนักงานทั่วไปสองคนที่มีตั๋วเยอะนั่งอยู่บนม้านั่งหินที่ห่างจากฟางจิ้งมากที่สุด พลางแทะเมล็ดแตงโมเงียบๆ

หวังเอ้อร์ยาพาฮูหยินเฉียนและคุณหนูเฉียนไปนั่งที่โต๊ะแล้วเอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าฮูหยินเฉียนกับคุณหนูเฉียนอยากดื่มอะไรดีเจ้าคะ ท่านคหบดีบ้านเราเตรียมน้ำส้ม โค้ก สไปรต์ ชาดำเย็น ชาสมุนไพร ชาเขียวมะลิ ชาอู่หลงมะลิ ชาเขียวบ๊วย น้ำบ๊วย และน้ำแร่ไว้ให้แล้วเจ้าค่ะ"

"น้ำแร่จ้ะ" ฮูหยินเฉียนเอ่ย

"ชาสมุนไพรจ้ะ" คุณหนูเฉียนเอ่ย

หวังเอ้อร์ยาจึงเดินไปรินเครื่องดื่มมาให้

"ฮู้ สวัสดิการของคนรวยนี่ดีจังเลยนะ นอกจากจะมีที่นั่งแล้ว ยังได้กินขนมกับเครื่องดื่มฟรีอีกต่างหาก" คุณหนูเฉียนเอ่ยชม "ตั๋วยี่สิบใบนี้คุ้มค่าจริงๆ"

"สาวใช้ตัวน้อยแสดงละครเก่งไม่เบาเลยนะ พอฉันเดินเข้ามา เธอก็รีบเข้ามาย่อตัวคารวะแล้วเรียกฉันว่าท่านเฉิง ทำเอาฉันเกือบตั้งรับไม่ทัน ตกใจหมดเลย" ผู้จัดการที่ได้บทท่านเฉิง เถ้าแก่ร้านข้าวสารเอ่ยขึ้น

"อ้าว แล้วตอนคุณฟางเข้ามา ชิงเหอเรียกท่านว่าอะไรเหรอคะ" ฮูหยินเฉียนถามขึ้น

ฟางจิ้งยกน้ำขึ้นจิบเงียบๆ กะว่าจะนิ่งเฉยไม่ตอบ แต่พอเห็นพนักงานใจกล้าจ้องมองตัวเองตาแป๋ว ก็ได้แต่ตอบเบาๆ ว่า "ใต้เท้านายอำเภอ"

"เรียกเสร็จแล้วยังคุกเข่าโขกศีรษะให้ผมอีกทีนึงด้วย"

ฟางจิ้งรู้ดีว่าเรื่องนี้ปิดไม่มิดหรอก

เพราะตอนที่หวังเอ้อร์ยาคุกเข่าโขกศีรษะให้เขานั้น พี่ตากล้องยืนถ่ายอยู่ข้างๆ พอดิบพอดี

เขาพนันได้เลยว่า กงเยี่ยต้องสั่งให้ซูมโคลสอัปสีหน้าของเขาแน่นอน

ไม่ต้องถามเลยว่าทำไมเขาถึงมั่นใจขนาดนั้น เพราะเขาเห็นเต็มสองตาว่ากงเยี่ยหัวเราะจนตัวงอแทบจะกลิ้งลงไปกับพื้นอยู่แล้ว