บทที่ 66 เริ่มการแข่งขัน

“เกาลัดคั่วหอมๆ ร้อนๆ จ้า! เกาลัดคั่วน้ำตาลถุงละห้าคูปองเท่านั้น รีบมาซื้อกันเร็วเข้า!”

“น้ำชาสมุนไพร ชาสมุนไพรสูตรพิเศษจ้า!”

“ถังหูลู่หลากรสชาติ มีจำนวนจำกัดนะจ๊ะ!”

“ม้านั่งให้เช่า มีแค่สามสิบตัว ตัวละสิบคูปอง!”

“อ้าว ไหนบอกว่าม้านั่งตัวละสิบคูปองไง ทำไมเขาซื้อแค่ห้าคูปองล่ะ” ผู้เล่นที่ได้รับบทคนต่างถิ่นมายืนมุงชี้ไปทางป้าซุนซึ่งเป็นชาวบ้านในตำบลพลางเอ่ยถามเจียงหว่านหว่าน

เจียงหว่านหว่านกลอกตามองบน ทักษะการแสดงทั้งเนื้อทั้งตัวถูกเค้นมารวมไว้ที่การกลอกตาอันไร้ที่ตินี้ “ป้าซุนแกเป็นเพื่อนบ้านฉัน เมื่อเช้ายังเอาพลัมที่เพิ่งเด็ดมาให้บ้านฉันตั้งตะกร้าหนึ่ง ป้าซุนเช่าม้านั่งราคาถูกหน่อยแล้วมันจะทำไม แล้วนายมาจากไหนยะ”

“ให้ตายสิ รู้งี้ใช้ห้าคูปองซื้อบทชาวบ้านในตำบลดีกว่า”

“นี่ยังไม่ได้ซื้อเกาลัดคั่วใช่ไหมล่ะ ร้านเกาลัดข้างๆ ถ้าเป็นชาวบ้านในตำบลเขาแถมให้อีกถุงแหนะ ดีนะที่ฉันมาช้า ตอนเลือกเหลือแค่บทชาวบ้านกับบทเศรษฐี”

“โอ้โห พี่เฉา ซื้อเกาลัดแทนผมถุงหนึ่งสิ!”

“ฉันว่าบทเศรษฐีนี่แหละฟินสุด ได้นั่งในศาลา มีทั้งขนม ผลไม้ ชาฟรี แถมที่สำคัญยังมีสาวใช้คอยรินน้ำเสิร์ฟชา อยากได้อะไรแค่อ้าปากสั่งก็พอ”

“พอเหอะน่า” คนที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ส่ายหน้า “นั่งร่วมโต๊ะกับคุณฟาง แกกลืนลงคอเหรอ”

“ก็จริงแฮะ”

ทุกคนต่างวุ่นวายอยู่กับบทบาทของตัวเอง

หลิวหลานซึ่งรับบทแม่สื่อ ตัวละครหลักฝั่งไทยมุง สวมชุดแม่สื่อสีสันสะดุดตา บนหัวติดดอกไม้สีแดง ขาดแค่แต้มไฝแม่สื่อตรงมุมปากเท่านั้น

“แหม ทุกท่านมาจากต่างถิ่นกันสินะเจ้าคะ วันนี้พวกท่านมาถูกจังหวะจริงๆ วันนี้เป็นวันสำคัญของตำบลไท่ผิงพวกเรา ผู้เข้าแข่งขันในสนามพวกท่านรู้จักกันบ้างหรือไม่เจ้าคะ คนที่อยู่หน้าสุดนั่น อาจารย์หวัง หวังอีเตา เขาเป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง…”

มือซ้ายของโจวหยวนถือถังหูลู่ มือขวาถือเกาลัดคั่ว ยืนเบียดอยู่กลางฝูงชนฟังหลิวหลานเล่าเรื่องซุบซิบ ยิ่งฟังก็ยิ่งสับสน

เธอเคยเล่นบทนี้จริงๆ เหรอเนี่ย

ทำไมบทนี้ถึงไม่ค่อยเหมือนกับที่เธอจำได้เลยล่ะ

แม่สื่อหวังเป็นใคร แม่ค้าเต้าหู้คนงามเป็นใคร ป้าซุนเป็นใคร เจ้าเมืองเป็นใคร มือปราบเป็นใคร ตอนที่เธอเล่นมีคนพวกนี้ด้วยเหรอ

แล้วก็นะ ทั้งที่เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่กินอะไรทั้งนั้นเพื่อรอเก็บท้องไว้กินบะหมี่ผักกวางตุ้งตอนเย็น แต่พอได้ยินเสียงตะโกนขายของ กลับอดใจไม่ไหวควักคูปองซื้อแหลกจนได้

ข้างกายโจวหยวนคือจงหลิงจู เพื่อนร่วมทีมของเธอ จงหลิงจูไม่ชอบการเข้าสังคมที่มีคนเยอะๆ จึงไม่เคยเล่นเกมไขคดีมาก่อนเลย และเพราะเป็นมือใหม่ เธอจึงเชื่อฟัง ตั้งใจ และอินกับบทบาทเป็นพิเศษ ขนาดเรียกโจวหยวนยังไม่ยอมเรียกชื่อจริง แต่เรียกว่าชุ่ยฮวา

“ชุ่ยฮวา มิน่าล่ะเธอถึงชอบเล่นเกมไขคดีจนแทบจะไปเล่นทุกสัปดาห์ ที่แท้เกมไขคดีมันสนุกขนาดนี้นี่เอง” จงหลิงจูมือซ้ายถือเกาลัดคั่ว มือขวาถือน้ำตาลปั้นที่เพิ่งซื้อมา ฟังหลิวหลานเล่าเรื่องซุบซิบอย่างออกรสออกชาติ

โจวหยวน “…”

แม้เธอจะไม่รู้ว่าจะอธิบายให้จงหลิงจูฟังอย่างไรดี แต่เธอกล้าเอาเกียรติเป็นประกันเลยว่า เกมไขคดีที่เธอเคยเล่นก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นแบบนี้แน่ๆ

ในตอนนี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังไม่รู้ตัวเลยว่า แม้พวกเขาจะเริ่มกินๆ ดื่มๆ แถมยังได้ยินเรื่องซุบซิบสนุกๆ ไปตั้งเยอะ จนกระทั่งเจียงหว่านหว่านกับฉินช่านเห็นว่าบรรยากาศกำลังดี เลยแกล้งทะเลาะกันเรื่องแย่งลูกค้าไปยกหนึ่งแล้ว ทว่าเนื้อเรื่องหลักกลับยังไม่ได้เริ่มขึ้นเลยด้วยซ้ำ

“ลุงหวง ได้เวลาแล้วมั้งครับ หกโมงแล้ว” เจียงฉีถือฆ้องเตรียมพร้อม

ได้เวลาเปิดฉากการแสดงที่แท้จริงแล้ว

หวงฟู่กุ้ยพยักหน้า เจียงฉีสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมแรงทั้งหมดแล้วกระหน่ำตีฆ้องในมือทันที

ในสถานการณ์ที่เสียงดังอึกทึกเช่นนี้ หากอยากดึงดูดความสนใจของทุกคนในพริบตา นอกจากการเป่าแตรสั่วล่าก็มีแต่การตีฆ้องนี่แหละ

เหล่าเอ็นพีซีในงานรู้หน้าที่เป็นอย่างดี ต่างพร้อมใจกันเงียบกริบแล้วหันมองไปยังทิศทางของเสียงฆ้อง

หวงฟู่กุ้ยปรากฏตัวอย่างเฉิดฉาย!

หลังจากหวงฟู่กุ้ยดำเนินบทเปิดเรื่องจนจบและอธิบายกฎการแข่งขันเรียบร้อยแล้ว ผู้เข้าแข่งขันทั้งสามสิบคนในสนามก็เริ่มลงมืออย่างขะมักเขม้น

ขั้นตอนแรกคือการก่อไฟ

ทีมงานเตรียมวัตถุดิบและอุปกรณ์ไว้อย่างครบครัน ทั้งกระทะย่าง ตะแกรงย่าง ฟืน ถ่าน แอลกอฮอล์ ไฟแช็ก ผักผลไม้หลากชนิด และเนื้อสัตว์นานาประเภท

ไม่ว่าจะย่างด้วยเปลวไฟหรือย่างด้วยถ่านก็ทำได้ทั้งนั้น

ตามกฎที่หวงฟู่กุ้ยตั้งไว้ แต่ละคนมีเวลาย่างเพียงสี่สิบห้านาที และส่งผลงานชิ้นที่พอใจที่สุดเพียงจานเดียวก็พอ

ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันสามสิบคนในสนาม มีทั้งระดับเซียนปิ้งย่าง มือใหม่หัดทำ และพวกที่มาสร้างสีสัน การแข่งขันเพิ่งเริ่มไปได้แค่ห้านาที เจียงฉีก็เห็นผู้เข้าแข่งขันสามคนประเมินฝีมือตัวเองในตอนนี้แล้วคิดว่า อาหารที่ย่างออกมาลิ้นคนยุคปัจจุบันคงรับไม่ไหวแน่ จึงถอดใจยอมแพ้แล้วหันไปกินผลไม้แทน

ผลไม้ที่นำมาปิ้งย่างได้มีจำกัดมาก ทีมงานเตรียมมาเป็นพิธีแค่กล้วยกับแอปเปิล แต่คนอู้งานสามคนนี้ก็ไม่ถือสา ปอกกล้วยกินทีละลูก กลายเป็นการจ่ายสิบคูปองเข้ามานั่งกินบุฟเฟต์ผลไม้ไปเสียอย่างนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนอย่างคนที่ได้บทหนานกงฉางเทียน ซึ่งฟังดูมีกลิ่นอายตัวเอกสุดๆ หลังจากกินกล้วยไปสองลูกแล้วรู้สึกไม่อิ่ม เขาก็ยกกล่องวัตถุดิบที่มีทั้งเนื้อวัวเสียบไม้ เนื้อแกะเสียบไม้ ปลาหมึก หมูสามชั้น และอื่นๆ ไปให้เซียนปิ้งย่างที่อยู่ข้างๆ ช่วยย่างให้ ส่วนตัวเองก็นั่งรอพร้อมกิน

ถือคติอยู่ใกล้น้ำย่อมได้ชมจันทร์ก่อนจริงๆ

เจียงฉีที่อยู่นอกสนามมองดูจนพูดไม่ออก

หวงฟู่กุ้ยอาศัยจังหวะที่เขาช่วยบัง แอบย่องเข้าไปในหอเหม่ยเว่ยข้างๆ เพื่อเริ่มลวกบะหมี่แล้ว

คนในงานทั้งหมดรวมถึงทีมงานมีมากกว่าหนึ่งร้อยชีวิต อย่างน้อยก็ต้องลวกบะหมี่ผักกวางตุ้งมากกว่าหนึ่งร้อยชาม แค่นวดเส้นบะหมี่อย่างเดียวหวงฟู่กุ้ยก็นวดไปชั่วโมงกว่าแล้ว ถ้าไม่ฉวยโอกาสช่วงที่ทุกคนแข่งกันรีบไปเตรียมการในครัว ถึงเวลาทุกคนคงต้องทยอยกินกันทีละชุด

ผู้เล่นนอกสนามเริ่มจับทางความสนุกได้แล้ว บ้างก็ยืนกินขนมดูเรื่องสนุก บ้างก็ส่งเสียงเชียร์ผู้เข้าแข่งขัน บ้างก็แอบบอกให้ผู้เล่นในสนามเล่นตุกติกย่างมาให้ตัวเองก่อนสักสองสามไม้ บ้างก็มุงดูคนทะเลาะกัน บ้างก็พยายามคุยกับเอ็นพีซีเพื่อถามว่าบทของตัวเองมีเมียหรือยัง บ้างก็แอบถ่ายรูปหลุดน่าเกลียดๆ ของเจ้านาย เล่นกันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน

กงเยี่ยที่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์เห็นแล้วยังรู้สึกอิจฉา

เขานึกเสียใจขึ้นมาแล้ว ตอนนั้นทำไมถึงคิดสั้นไปบอกฟางจิ้งว่าจะมาช่วยเป็นผู้กำกับคอยคุมภาพรวมด้วยนะ กิจกรรมน่าสนุกขนาดนี้ เขาควรจะบอกไปตรงๆ ว่าจะมาเล่นมากกว่า

เดี๋ยวนะ แล้วทำไมเขาจะแวบไปเล่นไม่ได้ล่ะ

กงเยี่ยคิดทบทวนอยู่สามวินาที แล้วรู้สึกว่าผู้กำกับอย่างเขาไม่ได้สำคัญอะไรเลยสักนิด

มีเขาหรือไม่มีเขาก็ไม่ต่างกัน ยังไงพวกพี่ตากล้องก็ไม่ฟังเขาอยู่แล้ว ยกเว้นตอนสั่งให้ซูมโคลสอัปหน้าฟางจิ้งที่ยอมฟังอยู่แค่วินาทีเดียว นอกนั้นส่วนใหญ่พี่ตากล้องมักจะแกล้งทำเป็นหูหนวกชั่วขณะตลอด

พอนึกได้แบบนี้ กงเยี่ยก็รู้สึกว่าตัวเองพร้อมลุยแล้ว

กงเยี่ยเดินไปซื้อเกาลัดคั่วที่แผงอย่างอารมณ์ดี แถมยังแวะยืนมุงดูคนทะเลาะกันอีกด้วย

พี่ตากล้อง “…”

ผู้กำกับหนีไปแล้ว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

พี่ตากล้องคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็แพนกล้องไปซูมโคลสอัปหน้ากงเยี่ยเสียเลย