บทที่ 67 การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

เนื่องจากท่านคหบดีหวงแอบไปต้มบะหมี่อยู่ในหอเหม่ยเว่ย บรรดาผู้เข้าแข่งขันในสนามที่อยากจะส่งผลงานจึงพากันกวาดตามองหาเจียงฉีตามสัญชาตญาณ

แม้เวลาการแข่งขันจะยาวถึงสี่สิบห้านาที แต่ยังไม่ทันหมดเวลาคนส่วนใหญ่ก็อิ่มแปล้กันหมดแล้ว ยิ่งพวกที่ยอมแพ้ตั้งแต่เริ่มแข่งยิ่งแล้วใหญ่ เดินตระเวนกินตั้งแต่เตาย่างหมายเลขหนึ่งยันเตาย่างหมายเลขสามสิบ พลิกบทบาทจากผู้เข้าแข่งขันกลายเป็นกรรมการตัดสินไปโดยปริยาย

แถมยังมีเซียนปิ้งย่างไม่กี่คนที่ย่างเนื้อแกะกับเนื้อวัวเสียบไม้ออกมาได้อร่อยเหาะจริงๆ

ทั้งที่เป็นเนื้อหมักสำเร็จ เครื่องปรุงรส และถ่านไม้ชนิดเดียวกันแท้ๆ แต่ที่พวกเขาย่างออกมากลับนุ่มชุ่มฉ่ำและเข้าเนื้อกว่าคนอื่นมาก โดยเฉพาะผู้เล่นที่ได้รับบทหวังอีเตา เจียงฉียังอดสงสัยไม่ได้เลยว่าเมื่อก่อนหมอนี่เคยเปิดร้านปิ้งย่างหรือเป็นช่างย่างเนื้อมาก่อนหรือเปล่า

เนื้อแกะเสียบไม้ที่ส่งมาให้เจียงฉีนั้นส่งกลิ่นหอมฟุ้ง พอกัดลงไปคำเดียว เนื้อส่วนไม่ติดมันด้านนอกกรอบเกรียมด้านในฉ่ำเยิ้ม ยิ่งมันชิ้นเล็กๆ ที่จงใจเสียบคั่นไว้ระหว่างเนื้อแดงยิ่งช่วยชูรสสัมผัสได้อย่างไร้ที่ติ

เจียงฉีแอบอยู่ในหอเหม่ยเว่ย ซัดรวดเดียวไปสามไม้ยักษ์ เหลืออีกสองไม้ให้หวงฟู่กุ้ยชิม ขนาดเซียนกระทะเหล็กกินแล้วยังเอ่ยปากชม

"ลุงหวง บะหมี่พวกนี้จะสุกทันไหมครับ" เจียงฉีเห็นหวงฟู่กุ้ยมือเป็นระวิงก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

ที่ลำบากคือขั้นตอนทำบะหมี่ทั้งหมดห้ามให้ใครช่วยเด็ดขาด เพราะบะหมี่ผักกวางตุ้งของหวงฟู่กุ้ยมีความลี้ลับเชิงไสยศาสตร์แฝงอยู่พอสมควร ไม่มีใครกล้ารับประกันว่าถ้ามีคนอื่นยื่นมือเข้ามายุ่ง รสชาติจะยังอร่อยล้ำเหมือนเดิมหรือไม่

"ทันสิ" หวงฟู่กุ้ยมั่นใจเต็มเปี่ยม

ในสนามมีผู้เล่นทั้งหมดแปดสิบกว่าชีวิต เอ็นพีซีที่มีบทบาทอีกสิบกว่าคน รวมทั้งทีมงานที่ไม่มีบทบาท มายืนดูเรื่องสนุก หรือคอยทำหน้าที่เสริมอีกสามสิบกว่าคน

ทางฝั่งเสี่ยวจ้าวเตรียมหม้อต้มบะหมี่ขนาดยักษ์ไว้ให้ถึงสี่ใบ แต่ต่อให้หวงฟู่กุ้ยใช้พร้อมกันทั้งสี่ใบ ก็ไม่มีทางต้มบะหมี่ร้อยกว่าชามออกมาได้ในคราวเดียวอยู่ดี

หวงฟู่กุ้ยจึงเลือกจัดสรรให้ฝั่งผู้เล่นก่อน โดยแบ่งต้มออกเป็นสองรอบ รอบละแปดสิบชาม แล้วให้ทีมงานที่ว่างอยู่ไปเปลี่ยนชุดเป็นคนรับใช้แบบเดียวกับเจียงฉีเพื่อช่วยกันยกออกไปเสิร์ฟ

รอให้เกมจบลงอย่างสมบูรณ์ หวงฟู่กุ้ยค่อยต้มส่วนของทีมงานอีกสี่สิบกว่าชาม ถือเป็นมื้ออาหารเลี้ยงทีมงานไปในตัว

พอเห็นบะหมี่รอบแรกของหวงฟู่กุ้ยสุกพร้อมตักขึ้นแล้ว เจียงฉีก็รีบไปคว้าตัวทีมงานที่จะมาช่วยเสิร์ฟ ไล่ให้ไปเปลี่ยนชุดทันที

การที่ตัวประกอบสร้างบรรยากาศซึ่งไม่สลักสำคัญหายตัวไปพร้อมกันทีเดียวสิบกว่าคน ย่อมไม่มีผู้เล่นในสนามคนไหนสังเกตเห็นเลยสักนิด

เมื่อเวลาการแข่งขันงวดเข้ามาเรื่อยๆ ความสนใจของทุกคนก็ยิ่งจดจ่ออยู่กับลานประลองมากขึ้น

หลายคนอิ่มตื้อจนพุงกางไปเรียบร้อยแล้ว

ทั้งบาร์บีคิว เครื่องดื่ม เกาลัดคั่ว ถังหูลู่ พอยัดของพวกนี้ลงท้องติดต่อกัน แถมหลายคนยังคิดว่ามื้อเย็นที่เตรียมไว้คือบุฟเฟต์ปิ้งย่าง แข่งเสร็จถ้าใครยังไม่อิ่มก็ขึ้นไปย่างกินต่อเองได้ เลยยิ่งขยันกินปิ้งย่างกันยกใหญ่

จงหลิงจูถือหมูสามชั้นย่างร้อนๆ ที่เพิ่งแย่งมาจากหวังอีเตา เธอแบ่งให้โจวหยวนหนึ่งไม้อย่างใจกว้าง พลางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี "ชุ่ยฮวา นี่หมูสามชั้นย่างที่ฉันเพิ่งแย่งมาจากช่างหวัง รีบกินตอนร้อนๆ เร็วเข้า"

โจวหยวนไม่มีกะจิตกะใจจะกินปิ้งย่างเลยสักนิด เธอชะเง้อคอมองหาเจียงฉีกับหวงฟู่กุ้ยในฝูงชนอย่างใจจดใจจ่อ

เธอรู้ดีแก่ใจว่าการแข่งขันเหลือเวลาอีกแค่สองนาทีเท่านั้น

อีกสองนาทีก็จะได้กินข้าวแล้ว!

ในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ จะกินหมูสามชั้นย่างลงไปได้ยังไงกัน!

ต่อให้เป็นหมูสามชั้นที่ย่างโดยยอดฝีมือปิ้งย่างที่คนทั้งบริษัทยกนิ้วให้ ก็ห้ามกินเด็ดขาด!

"ถือไว้ก่อนเถอะ" โจวหยวนคิดว่าตอนนี้กินไม่ได้ ก็ใช่ว่าจะเอาหมูสามชั้นไปแกล้มกับบะหมี่ทีหลังไม่ได้ เธอจึงเตือนด้วยความหวังดี "อีกสองนาทีการแข่งขันก็จะจบแล้ว เดี๋ยวต้องมีดำเนินเนื้อเรื่องต่อแน่ ไม่แน่อาจมีเซอร์ไพรส์ด้วย เนื้อนี่อย่าเพิ่งกินเลย รออีกสองนาที ยังไงก็ไม่เย็นชืดหรอก"

จงหลิงจูไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็เลือกที่จะเชื่อโจวหยวน มือยังคงถือหมูสามชั้นสามไม้ยืนรออยู่ในฝูงชน

คนที่รอให้การแข่งขันจบไม่ได้มีแค่โจวหยวน บรรดาผู้บริหารระดับสูงที่เคยเล่นศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟก็กำลังรอ เหล่าเอ็นพีซีที่พูดจนคอแห้งผากกระทั่งเริ่มแต่งเรื่องมั่วซั่วขึ้นมาเองก็กำลังรอ ผู้เข้าแข่งขันที่ส่งผลงานไปตั้งนานแล้วจนถ่านบนเตาย่างมอดดับเพื่อรอฟังผลก็กำลังรออยู่เช่นกัน

ท่ามกลางการรอคอยของทุกคน เจียงฉีก็ลั่นฆ้องขึ้นอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้ พอตีฆ้องเสร็จเจียงฉีไม่ได้เดินตามหลังหวงฟู่กุ้ย หากแต่แอบย่องเข้าไปในหอเหม่ยเว่ย เกาะขอบหน้าต่างเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก คอยคำนวณเวลาว่าควรให้ทุกคนยกบะหมี่ออกไปตอนไหน

บะหมี่ผักกวางตุ้งควันฉุยกลิ่นหอมฟุ้งแปดสิบกว่าชามวางเรียงอยู่บนถาดเรียบร้อยแล้ว

ตัวเอกที่แท้จริงกำลังจะเปิดตัวอย่างเฉิดฉาย

หวงฟู่กุ้ยเริ่มร่ายบทที่ว่าแท้จริงตนเองคือเซียนกระทะเหล็ก พี่ๆ ตากล้องต่างพากันวุ่นวายสุดขีด เดี๋ยวก็ซูมโคลสอัปคนนี้ เดี๋ยวก็แพนไปจับหน้าคนโน้น

บางคนเดาออกตั้งนานแล้ว บางคนก็ตกตะลึงจนตาค้างเพราะคิดว่าหวงฟู่กุ้ยเป็นแค่ตัวประกอบธรรมดาจึงไม่เคยคิดไปถึงจุดนั้นเลย บางคนก็คิดว่าการที่หวงฟู่กุ้ยเป็นเซียนกระทะเหล็กต้องมีความหมายลึกซึ้งแน่ๆ หลังจากนี้จะต้องมีเนื้อเรื่องเด็ดๆ ตามมาอีกชัวร์ จึงพากันจ้องมองหวงฟู่กุ้ยในสนามด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

ไม่มีใครสังเกตเห็นหอเหม่ยเว่ยที่อยู่ข้างๆ เลยสักคน

เจียงฉีส่งสัญญาณมือให้ทุกคนเตรียมพร้อม ให้ยกถาดขึ้นมารอไว้ก่อน

ทีมงานสามคนจากโซนปริศนาโคมไฟก็อยู่ในกลุ่มคนที่ช่วยยกชามบะหมี่ด้วย คนที่เคยคุยกับเจียงฉีเมื่อช่วงบ่ายขณะประคองชามบะหมี่ก็อดสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้ พลางอุทานออกมา "บะหมี่นี่หอมชะมัด แค่ได้กลิ่นน้ำลายผมก็สอแล้วเนี่ย"

พอมีคนเปิดประเด็น คนอื่นก็พากันเออออตามทันที "จริงด้วยๆ ฉันก็เหมือนกัน ตอนแรกนึกว่าเป็นเพราะตัวเองหิวจัดซะอีก"

"พอเดินเข้ามาได้กลิ่นบะหมี่ก็อยากกินขึ้นมาทันทีเลย แทบไม่กล้ามอง พอมองปุ๊บก็เผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ"

"จริงด้วย บะหมี่นี่หอมเกินไปแล้ว เคี่ยวจากน้ำซุปไก่เหรอครับเนี่ย"

"ไม่น่าใช่นะ กลิ่นซุปไก่ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา ดูยังไงก็เหมือนบะหมี่ผักกวางตุ้งต้มน้ำเปล่าธรรมดาๆ เอง"

"ให้ตายสิ บะหมี่ผักกวางตุ้งมันจะหอมได้ขนาดนี้เชียวเหรอ เหมือนติดบัฟมาเลย"

เจียงฉีแอบพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของหนุ่มคนสุดท้ายอยู่ในใจ

ก็แหงล่ะสิ มันใส่บัฟมาจริงๆ แถมยังเป็นบัฟเซียนกระทะเหล็กที่พวกนายรู้จักกันนั่นแหละ

บะหมี่ผักกวางตุ้งของเซียนกระทะเหล็ก ใครได้กินถึงจะซาบซึ้ง

ระหว่างที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ หวงฟู่กุ้ยก็เริ่มเปิดเผยความจริงของเซียนกระทะเหล็กแล้ว

เนื่องจากเจียงฉีอยู่ไกล จึงได้ยินไม่ค่อยถนัด แถมยังอ่านปากลำบาก จึงทำได้เพียงคาดเดาความคืบหน้าคร่าวๆ จากสีหน้าและท่าทางของหวงฟู่กุ้ยเท่านั้น

"ตอนนี้แหละ ยกออกไปได้แล้ว จำไว้นะ ให้ยกไปให้พวกผู้เข้าแข่งขันกับคนที่อยู่ในศาลาก่อน"

ทุกคนทยอยเดินเรียงแถวออกไป

ผู้เล่นบริเวณนั้นกำลังจดจ่ออยู่กับหวงฟู่กุ้ย จึงไม่มีใครทันสังเกตเห็นเหล่าเด็กรับใช้ที่กำลังยกชามบะหมี่เดินตรงเข้ามาหา

มีเพียงคนที่ยืนอยู่แถวหลังเท่านั้นที่รู้สึกเหมือนตัวเองตาฝาดหูแว่วไปเอง ราวกับได้กลิ่นบะหมี่หอมฉุยลอยมาเตะจมูก

"แปลกจัง ทำไมฉันถึงได้กลิ่นบะหมี่ล่ะเนี่ย"

"ฉันก็เหมือนจะได้กลิ่นเหมือนกัน…"

"ดูเร็ว มีบะหมี่จริงๆ ด้วย!"

หวงฟู่กุ้ยทำราวกับมองไม่เห็นคนที่ยกบะหมี่เข้ามา แล้วท่องบทของตัวเองต่อไป

ไม่นาน บะหมี่ผักกวางตุ้งชุดแรกก็แจกจ่ายจนหมด

หวงฟู่กุ้ยยังคงร่ายบทพูดต่อไป

ทีมงานเริ่มยกบะหมี่ผักกวางตุ้งชุดที่สองออกมา

การแจกบะหมี่ผักกวางตุ้งให้ผู้เล่นรอบนอกนั้นยุ่งยากกว่าการแจกให้พวกผู้เข้าแข่งขันและคนที่อยู่ในศาลามาก เพราะผู้เล่นรอบนอกหลายคนถือของพะรุงพะรังเต็มมือ ทั้งบาร์บีคิวที่ยังกินไม่หมด ถังหูลู่ และของกินอื่นๆ จะวางก็ลำบากแถมไม่มีที่จะให้วางด้วย

ทุกคนจึงทำได้เพียงวางชามบะหมี่ไว้บนเก้าอี้ตัวเล็กหรือบนพื้นราบไปก่อน แล้วจับคู่ช่วยกัน คนหนึ่งช่วยถือของ เพื่อให้อีกคนว่างมือ ในขณะเดียวกันก็ยังต้องคอยเงี่ยหูฟังว่าหวงฟู่กุ้ยกำลังพูดอะไร และการยกบะหมี่ผักกวางตุ้งพวกนี้ออกมาหมายความว่าอย่างไรกันแน่

โจวหยวนไม่ได้ถืออะไรไว้ในมือ พอรับชามบะหมี่มาก็กะจะลงมือกินทันที แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงทำเพียงจิบน้ำซุปไปคำเล็กๆ โดยยังไม่ได้แตะตะเกียบ

การแสดงของหวงฟู่กุ้ยดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว

"…ความลับของเซียนกระทะเหล็ก ทุกท่านคงกระจ่างแจ้งแล้ว แซ่หวงผู้นี้เพียงอยากขอร้องให้ทุกท่านช่วยกันรักษาความลับนี้ไว้ สิ่งที่ข้าพอจะบอกได้ พอจะสอนได้ ก็บอกกล่าวแก่ทุกคนไปหมดสิ้นแล้ว นับแต่วันนี้ไป ทุกท่านก็นับเป็นผู้สืบทอดของเซียนกระทะเหล็ก"

"ยามนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ข้าต้องรีบกลับไปต้มบะหมี่ให้หลานชายตัวน้อยที่บ้าน คงต้องขอตัวลาไปก่อน บะหมี่ผักกวางตุ้งนี้ต้องกินตอนร้อนๆ ถึงจะดี ทุกท่านเชิญตามสบาย"

หวงฟู่กุ้ยยิ้มพลางเดินจากไป

ทุกคนถือชามบะหมี่พลางมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ซู้ด…"

พอมีคนแรกเปิดฉากโซ้ย คนอื่นๆ ที่มีชามบะหมี่อยู่ในมือต่างก็เริ่มลงมือกิน บ้างยืนกิน บ้างนั่งยองๆ กินกันอย่างถ้วนหน้า

การไม่มีโต๊ะแล้วต้องถือชามยืนกินแบบนี้ ปกติคงมีแค่สมัยเรียนที่โรงอาหารคนแน่นเอี๊ยดจนแย่งที่นั่งไม่ได้เท่านั้น หลายคนไม่ได้สัมผัสประสบการณ์แบบนี้มานานหลายปีแล้ว

แม้บางคนจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้างว่ากินท่านี้มันดูไม่งามเอาเสียเลย ทว่าพอบะหมี่คำแรกเข้าปาก ความคิดเหล่านั้นก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

บนโลกนี้จะมีบะหมี่ผักกวางตุ้งที่อร่อยขนาดนี้ได้ยังไงกัน!

บะหมี่ผักกวางตุ้งธรรมดาๆ ชามหนึ่ง ทำไมถึงได้อร่อยขนาดนี้!

นี่มันใช่บะหมี่ผักกวางตุ้งจริงๆ แน่เหรอเนี่ย?!

ช่างหัวภาพลักษณ์มันเถอะ ช่างหัวกล้องที่กำลังถ่ายอยู่ด้วย กินก่อนค่อยว่ากัน!

ฟ้าดินยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ไม่เท่าการได้กินบะหมี่ในตอนนี้อีกแล้ว!

ส่วนคนที่มือไม่ว่างจนถือชามบะหมี่ไม่ได้ ก็ได้แต่มองคนข้างๆ กินตาละห้อย

ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาสวาปาม ซดบะหมี่คำโต ปากนอกจากจะใช้เคี้ยวและกลืนแล้ว แค่จะอ้าเปล่งเสียงออกมาสักแอะยังรู้สึกว่าเสียเวลาเปล่า

ชั่วพริบตา ลานกว้างทั้งบริเวณก็เงียบสงบลงอย่างน่าประหลาด

ทีมงานที่ไม่มีบะหมี่กินรวมถึงกงเยี่ยต่างพากันอ้าปากค้าง ตาแทบค้าง

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย" กงเยี่ยหันไปถามพี่ตากล้องข้างๆ

พี่ตากล้องแม้จะผ่านโลกและเห็นอะไรมาสารพัดตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ก็ไม่เคยเจอสถานการณ์พิลึกกึกกือแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

เขารู้สึกว่ามันไร้สาระสิ้นดี แต่อีกใจก็รู้สึกว่ามีเหตุผลรองรับ ในฐานะตากล้องที่แบกกล้องคอยตามถ่ายอยู่ในลานกิจกรรมตลอดเวลา เขาเชี่ยวชาญเรื่องการสังเกตและวิเคราะห์สีหน้าอารมณ์ของผู้คนเป็นอย่างดี

เขาดูออกว่าสีหน้าของคนที่กำลังโซ้ยบะหมี่อยู่ไม่ได้แกล้งทำ บะหมี่ผักกวางตุ้งพวกนี้มันอร่อยมากจริงๆ

แถมเขายังได้กลิ่นชัดเจนเลยว่ามันหอมเตะจมูกขนาดไหน

พี่ตากล้องแอบกลืนน้ำลายเอื๊อก

บ้าเอ๊ย เขาก็อยากกินเหมือนกันนะโว้ย

ยุคนี้สมัยนี้เงินทองมันชักจะหามายากขึ้นทุกทีแล้วจริงๆ

ทว่าคนที่อยากกินยิ่งกว่าทีมงาน ก็คือพวกผู้เล่นที่มีชามบะหมี่วางอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กินไม่ได้เพราะสองมือไม่ว่างนี่แหละ

"อร่อยไหมอะ" ผู้เล่นดวงกุดคนหนึ่งที่สองมือยังถือปลาย่างที่กินไม่หมดกับถังหูลู่ค้างไว้ เอ่ยถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ

คนที่กำลังเคี้ยวบะหมี่ตุ้ยๆ พยักหน้าหงึกๆ รัวเร็ว

"รสชาติเป็นยังไงเหรอ รสแบบบะหมี่ผักกวางตุ้งทั่วไปไหม หรือเป็นรสแบบไหน บะหมี่นี่ต้มจากน้ำซุปเคี่ยวเหรอ"

เมื่อไม่ได้กินก็ทำได้เพียงเอ่ยปากถาม

"อื้อๆ… (เธอลองชิมดูสักคำก็รู้เองแหละ)"

"อย่าเอาแต่กินสิ ตอบฉันก่อนสักคำ!"

"อื้อๆ…"

ชั่วขณะนั้น เสียงซดเส้นบะหมี่และเสียงกลืนน้ำลายดังประสานกันระงม

เจียงฉียืนมองอยู่ด้านข้าง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวติดต่อกันข้างหูเขาราวกับเสียงจุดประทัด

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นเจียงฉีที่ทำภารกิจ [สุราหอมยังกลัวตรอกลึก] สำเร็จ ได้รับรางวัลภารกิจ 1,000 หยวน"

"ตรวจพบภารกิจหลัก [มั่นคงรอบคอบ]"

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นเจียงฉีที่อัปเกรดการ์ดตัวละคร [หวงฟู่กุ้ย] สู่ระดับสองดาว การ์ดใบนี้ปลดล็อกสกิลใหม่แล้ว"

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นเจียงฉี ตรวจพบภารกิจจำกัดเวลาหนึ่งรายการ โปรดไปตรวจสอบที่หน้าต่างภารกิจ"

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นเจียงฉี ตรวจพบภารกิจรองหนึ่งรายการ โปรดไปตรวจสอบที่หน้าต่างภารกิจ"

กอบโกยชุดใหญ่เลยคราวนี้!