บทที่ 68 สตาร์ไลท์

เจียงฉีแอบย่องเข้าไปในหอเหม่ยเว่ย

อย่างไรเสียก็ไม่มีใครสนใจเขาอยู่แล้ว ทุกคนต่างกำลังก้มหน้าก้มตากินบะหมี่หรือไม่ก็นั่งมองคนอื่นกิน ลานกว้างทั้งลานกลายสภาพเป็นทะเลแห่งการซดบะหมี่ไปโดยปริยาย เสียงซู้ดเส้นและเสียงซดน้ำซุปดังระงมไม่ขาดสาย

หากใครบังเอิญหลงเข้ามาเห็นภาพตรงลานกว้างนี้ คงนึกว่าทุกคนในนี้จำเป็นต้องไปตรวจปัสสาวะหาสารเสพติดกันหมดแล้วแน่ๆ

หรือถ้ามีคนบอกว่าคนพวกนี้เป็นสาวกลัทธิบะหมี่ผักกวางตุ้งลอยฟ้า ก็คงมีคนเชื่อเข้าจริงๆ

หวงฟู่กุ้ยกำลังต้มบะหมี่ชุดที่สองอยู่ในครัวด้านหลัง เพราะมีเวลาเหลือเฟือ คราวนี้เขาจึงไม่ได้ลนลานมือเป็นระวิง แต่กลับดูลอยชาย ล้างผักกวางตุ้งไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน

"ลุงหวง ลุงรู้ตัวไหมครับว่าลุงอัปเกรดแล้ว" เจียงฉีเดินเข้ามาในครัว

"อัปเกรดเหรอครับ" หวงฟู่กุ้ยชะงักไป "เหมือนจะใช่นะครับ แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไหร่ มีอะไรเปลี่ยนไปเหรอครับ"

ดูท่าแล้ว ตัวละครการ์ดเองคงสัมผัสถึงสกิลของตัวเองไม่ได้โดยตรง

ก็จริง ไม่ว่าจะเป็นการทำความสะอาดของเฒ่าจอห์น บะหมี่ผักกวางตุ้งของหวงฟู่กุ้ย หรือสาวใช้แรงงานของหวังเอ้อร์ยา ต่างก็ไม่ใช่สกิลที่เสกอะไรออกมาได้ตรงๆ แต่เหมือนเป็นความสามารถเดิมที่ติดตัวละครนั้นๆ มาแต่แรกเสียมากกว่า

"ได้สกิลใหม่มาน่ะครับ เดี๋ยวผมดูแป๊บหนึ่ง" เจียงฉีพูดพลางแตะเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา

เขาเลือกดูภารกิจใหม่ๆ ที่เพิ่งได้รับมาตามลำดับก่อนหลัง

ภารกิจหลัก:

1. 【มั่นคงรอบคอบ】: หลังจากมีชื่อเสียงและความพึงพอใจในระดับหนึ่งแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงรอบคอบ สร้างรากฐานให้มั่นคงทีละก้าวเพื่อเติบโตแข็งแกร่งในที่สุด ขอให้ผู้เล่นสะสมค่าความพึงพอใจ 200 แต้มโดยไร้คำวิจารณ์เชิงลบแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หากได้รับคำวิจารณ์เชิงลบแม้เพียงครั้งเดียว ค่าความพึงพอใจที่สะสมไว้ก่อนหน้าจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ทันที

ความคืบหน้าภารกิจ: ค่าความพึงพอใจ (0/200)

รางวัลภารกิจ: 2,000 หยวน

ภารกิจจำกัดเวลา: (หากไม่กดรับภายในสองชั่วโมง ภารกิจจะหายไป)

1. 【พัฒนาอย่างสมดุล】: สิ่งสำคัญที่สุดของเกมการ์ดคือการพัฒนาอย่างสมดุล การ์ดไม่มีสูงต่ำ ทุกใบล้วนมีคุณค่า จงจำไว้ว่าอย่ามัวแต่บ่มเพาะการ์ดใบเดียวจนละเลยใบอื่น ขอให้ผู้เล่นอัปเกรดการ์ดตัวละครทั้งหมดเป็นสองดาวภายใน 7 วัน การพัฒนาอย่างสมดุลคือสิ่งสำคัญที่สุด

รางวัลเกม: การ์ดอัปเกรดสกิล

ภารกิจรอง:

1. 【เงินทองต้องมาก่อน】: การทำธุรกิจ ยอดขายย่อมสำคัญที่สุด หากร้านไม่สามารถรักษากำไรให้อยู่ในระดับสูงได้ ชื่อเสียงที่ดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ขอให้ผู้เล่นหาเงินก้อนแรก (1 ล้านหยวน) จงจำไว้ ต้องเป็นกำไรสุทธินะ!

รางวัลเกม: คูปองส่วนลดบทเกม

ในช่องเก็บการ์ด รายละเอียดการ์ดของหวงฟู่กุ้ยเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

【การ์ดตัวละคร: หวงฟู่กุ้ย】 (อัญเชิญได้)

ระดับดาว: ★★

ความคืบหน้าการเลื่อนดาว: ค่าชื่อเสียง [ความเคารพ] (3/100) ค่าชื่อเสียง [การยอมรับ] (2/100) ค่าชื่อเสียง [ความชื่นชอบอย่างยิ่ง] (6/100)

หมายเหตุ: หากค่าชื่อเสียงประเภทใดเต็มและมีส่วนเกิน จะถูกสุ่มเพิ่มไปยังค่าชื่อเสียงที่ยังไม่เต็มในอัตราส่วน 5:1

สกิล: บะหมี่ผักกวางตุ้ง (บะหมี่ผักกวางตุ้งจาก ‘เซียนกระทะเหล็ก’ ความอร่อยย่อมเกินจะจินตนาการ)

การแสดงที่เป็นตัวเอง (ทุกคนต่างเชี่ยวชาญในการเล่นเป็นตัวเอง บางคนมองว่าน่าเบื่อ แต่บางคนกลับสนุกกับมันไม่รู้เบื่อ)

พ่อค้าเร่ (พ่อค้าเร่ผู้มีประสบการณ์โชกโชนกว่าสิบปี เดินลัดเลาะตามตรอกซอกซอยเพื่อขายสินค้าเบ็ดเตล็ดและพบปะผู้คนหลากหลายประเภท การสำรวจตลาด ขายสินค้า และผูกมิตรกับลูกค้าคือสิ่งที่เขาถนัดที่สุด)

รายละเอียดการ์ด: ‘เซียนกระทะเหล็ก’ แห่งตำบลไท่ผิง ทำบะหมี่ผักกวางตุ้งได้อร่อยเลิศล้ำราวกับมีเวทมนตร์ จิตใจโอบอ้อมอารีชอบช่วยเหลือผู้อื่น เป็นคนใจบุญที่มีชื่อเสียงไปทั่วคุ้งน้ำ มีประสบการณ์เร่ขายของอย่างโชกโชน ชอบความครึกครื้น ชอบลองสิ่งใหม่ๆ มีมนุษยสัมพันธ์ดี ไม่ยึดติดในวัตถุ แค่ค่อนข้างกลัวความยุ่งยากไปสักหน่อย

เกมการ์ดส่งข้อมูลมาให้รวดเดียวเยอะขนาดนี้ ทำเอาเจียงฉีตั้งรับแทบไม่ทัน

อันดับแรกคือภารกิจใหม่ทั้งสามภารกิจ

ภารกิจหลัก ไม่สำคัญ

ภารกิจรอง…จะพูดยังไงดี เจียงฉีอยากทำให้สำเร็จจากใจจริง แต่เขาก็รู้ดีแก่ใจว่าด้วยกำลังของตนในตอนนี้ หนทางสู่การเป็นเศรษฐีเงินล้านยังอีกยาวไกลนัก

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะสามารถอัญเชิญตัวละครการ์ดออกมาได้ทีเดียวหลายร้อยคน แล้วส่งพวกนั้นไปใช้แรงงานเถื่อนในโรงงานผิดกฎหมายที่ไม่ต้องใช้บัตรประชาชน

เพราะในรายละเอียดภารกิจระบุไว้แค่ว่าให้ผู้เล่นหาเงินก้อนแรก ไม่ได้บังคับว่าต้องหาเงินก้อนแรกผ่านร้านเกมไขคดีเสียหน่อย หากคิดจะหาช่องโหว่ก็ยังพอทำได้

ที่น่าสนใจคือภารกิจจำกัดเวลา

หลังจากเจียงฉีกดรับภารกิจจำกัดเวลา เวลานับถอยหลังของภารกิจก็เปลี่ยนเป็น 15 วัน

นั่นหมายความว่าเจียงฉีต้องอัปเกรดทั้งหวังเอ้อร์ยาและเฒ่าจอห์นให้เป็นสองดาวให้ได้ภายใน 15 วัน

เรื่องหวังเอ้อร์ยา เจียงฉีไม่ค่อยกังวล จากผลงานของเธอในวันนี้ ขอแค่ทางฝั่งฟางจิ้งปล่อยคลิปออกมาภายใน 15 วัน หวังเอ้อร์ยาก็ได้เลื่อนเป็นสองดาวแน่นอน

อาจเป็นเพราะเจียงฉีชอบทักไปถามความคืบหน้าการเลื่อนดาวกับเสี่ยวข่าฝ่ายบริการลูกค้าอยู่ทุกวี่วัน เสี่ยวข่าก็เลยไปร้องเรียนกับทางบริษัทเกม การอัปเดตข้อมูลการ์ดรอบนี้จึงไม่เพียงเพิ่มสกิลใหม่ของหวงฟู่กุ้ยเข้ามา แต่การ์ดทุกใบยังมีแถบความคืบหน้าการเลื่อนดาวที่ไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้นมาด้วย

ความคืบหน้าการเลื่อนดาวของหวังเอ้อร์ยากลายเป็น 69/100 นั่นหมายความว่าแค่วันนี้วันเดียวเธอได้ค่าชื่อเสียงความชื่นชอบพุ่งขึ้นมาถึง 45 แต้ม ขอแค่คลิปกิจกรรมเอาต์ติงถูกปล่อยออกไป ด้วยฐานแฟนคลับในช่องวิดีโอของบริษัทฟางจิ้งที่มีอยู่ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต การเลื่อนเป็นสองดาวก็แบเบอร์อยู่แล้ว

ที่ค่อนข้างยากในตอนนี้คือเฒ่าจอห์น

ความคืบหน้าการเลื่อนดาวของเฒ่าจอห์นยังคงอยู่ที่ 6/100

เฒ่าจอห์นคือตัวละครการ์ดตัวแรกที่เจียงฉีอัญเชิญออกมา และยังเป็นตัวละครที่พกความทรงจำมาน้อยที่สุดอีกด้วย

ถ้าบอกว่าหวังเอ้อร์ยาถูกอัญเชิญออกมาพร้อมความทรงจำเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนหวงฟู่กุ้ยตอนถูกอัญเชิญออกมาก็มีติดตัวมาอย่างน้อยสามสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไป เฒ่าจอห์นก็คงมีความทรงจำติดมาไม่เกินสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น

เรียกได้ว่าเป็นคนแก่ความจำเสื่อมโดยแท้ ถามอะไรก็ไม่รู้เรื่องสักอย่าง

การที่เฒ่าจอห์นคุมบทสืบสวนสอบสวนช่วยปั๊มค่าความพึงพอใจของร้านได้ก็จริง แต่ยากที่จะปั๊มค่าความชื่นชอบส่วนบุคคล บทสืบสวนเป็นบทที่ตัวตนของดีเอ็มเจือจางที่สุดอยู่แล้ว ต่อให้ดีเอ็มจะช่วยประคอง ช่วยพยุงเกมได้ดีแค่ไหน ก็ทำได้เพียงเพิ่มอรรถรสในการเล่นให้ผู้เล่นเท่านั้น ผู้เล่นมือใหม่ส่วนใหญ่แทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

พวกเขามักจะคิดว่าตัวเองเล่นเก่งเองต่างหาก

การจะให้เฒ่าจอห์นเก็บค่าความชื่นชอบถึง 94 แต้มภายในเวลาครึ่งเดือน เจียงฉีมองว่าแทบเป็นไปไม่ได้เลย

นิสัยโดยเนื้อแท้ของเฒ่าจอห์นก็ไม่ได้เป็นที่ถูกใจผู้คนอยู่แล้ว เขาไม่ชอบพูดชอบจา ชอบนั่งอ่านหนังสือคนเดียวเงียบๆ ในบทดั้งเดิมถึงขั้นไม่ชอบก้าวเท้าออกจากบ้านด้วยซ้ำ สรุปสั้นๆ ก็คือเป็นพวกคนเก็บตัวที่รักสันโดษ

ต่อให้เฒ่าจอห์นมีเสน่ห์ดึงดูดใจหรือข้อดีอันเปล่งประกายที่ยังไม่ได้ถูกขุดค้น แต่หากเจ้าตัวไม่ยอมเผยมันออกมาเอง ก็ยากที่จะมีใครมองเห็นได้

"ซี๊ด…" เจียงฉีสูดปากด้วยความกลัดกลุ้ม

"เถ้าแก่ เป็นอะไรไปเหรอครับ" หวงฟู่กุ้ยเอ่ยถาม

เจียงฉีจึงเล่าข้อมูลทั้งหมดที่เขาเห็นให้ฟังอย่างหมดเปลือก

พอหวงฟู่กุ้ยได้ยินว่าตัวเองมีสกิลพ่อค้าเร่เพิ่มเข้ามา มือที่กำลังขยับก็ชะงักกึก เกือบจะโยนใบผักทั้งกำลงหม้อไปเสียแล้ว เขาร้องออกมาด้วยความยินดี "เถ้าแก่ เหมือนผมจะนึกออกแล้วครับ!"

"ผมนึกเรื่องราวช่วงที่เร่ขายของพวกนั้นออกแล้วครับ" การได้ความทรงจำท่อนใหญ่กลับมาอย่างกะทันหันทำให้หวงฟู่กุ้ยดีใจจนคิ้วตาเบิกบาน

ก่อนหน้านี้ถ้าไม่พยายามนึก เขาก็ไม่รู้ตัวเลย พอเจียงฉีทักขึ้นมาแบบนี้ เขาถึงได้ตระหนักด้วยความตกใจว่า ตนนึกเรื่องราวทั้งหมดในช่วงสิบกว่าปีที่เร่ขายของออกแล้วจริงๆ

เจียงฉีพอจะเดาออกแล้วว่าสกิลของตัวละครการ์ดได้มาอย่างไร สกิลของพวกเขาก็คือวิชาชีพหรือทักษะเดิมที่เคยมีนั่นเอง

เฒ่าจอห์นรู้ว่าตัวเองทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดมานานหลายปี จึงได้สกิลปัดกวาดเช็ดถู

ความทรงจำหลักๆ ของหวงฟู่กุ้ยกระจุกอยู่ที่ศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟ จึงได้สกิลบะหมี่ผักกวางตุ้ง

หวังเอ้อร์ยาแม้จะมีความทรงจำครบถ้วน แต่ชีวิตส่วนใหญ่ก็เป็นสาวใช้แรงงาน จึงได้สกิลสาวใช้แรงงาน

ตอนนี้หวงฟู่กุ้ยเลื่อนดาว มีสกิลพ่อค้าเร่เพิ่มเข้ามา การจะนึกเรื่องราวทั้งหมดตอนเป็นพ่อค้าเร่ออกจึงถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

เจียงฉีเดาว่าเมื่อหวงฟู่กุ้ยและเฒ่าจอห์นเลื่อนเป็นสามดาว พวกเขาก็น่าจะได้ความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมา

เจียงฉียิ้มพลางพยักหน้า "เรื่องดีนี่ครับ"

"นั่นสิครับ" หวงฟู่กุ้ยรำพึง "ถึงแม้ช่วงหลายปีที่เร่ขายของจะมีแต่ความยากลำบาก โดนขโมยไปกี่ครั้งก็ไม่รู้ แถมยังเคยโดนโจรดักปล้นตั้งสามหน มีครั้งหนึ่งเกือบเอาชีวิตไม่รอดด้วยซ้ำ ไม่ใช่ความทรงจำที่ดีเลยจริงๆ แต่พอเคยลืมไปแล้วจู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ พอลองคิดดูตอนนี้กลับรู้สึกว่าเป็นความทรงจำที่ไม่เลวเหมือนกันแฮะ"

เจียงฉียังคงกังวลเรื่องภารกิจจำกัดเวลา เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหวงฟู่กุ้ยอยู่ร่วมห้องกับเฒ่าจอห์นมาสักพักแล้ว ปกติก็ชอบชวนเฒ่าจอห์นคุย เรียกพี่จอห์นน้องจอห์นติดปากอยู่ทุกวัน เขาจึงคิดว่าการลองถามหวงฟู่กุ้ยดูว่าพอจะมีวิธีทำให้เฒ่าจอห์นได้ค่าชื่อเสียงความชื่นชอบ 94 แต้มภายใน 15 วันหรือไม่ น่าจะเป็นความคิดที่ไม่เลว

"ลุงหวง จากที่ลุงรู้จักเฒ่าจอห์น ลุงคิดว่าพอจะมีวิธีไหนที่ทำให้เขาได้รับความชื่นชอบจากทุกคนอย่างรวดเร็วไหมครับ"

ความชื่นชอบเป็นคำที่กว้างมาก

เจียงฉีรู้สึกว่าค่าชื่อเสียงความชื่นชอบที่เกมกำหนดขึ้นมาไม่ได้หมายถึงความชอบพอจริงๆ เสียทีเดียว แต่น่าจะเป็นรูปแบบหนึ่งของการยอมรับในตัวบุคคลเมื่อระดับความรู้สึกดีก้าวข้ามจุดหนึ่งไปแล้ว

สังเกตได้จากเงื่อนไขค่าชื่อเสียงในการเลื่อนจากสองดาวเป็นสามดาว ทั้งความเคารพและการยอมรับต่างก็จัดอยู่ในหมวดหมู่ของความชื่นชอบได้เช่นกัน เพียงแต่เป็นคนละแขนงและเป็นความชื่นชอบในระดับที่ลึกซึ้งกว่า

คำถามนี้ของเจียงฉีทำเอาหวงฟู่กุ้ยถึงกับคิดหนัก

หวงฟู่กุ้ยตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง "ปกติพี่จอห์นก็ไม่ได้มีความชอบอะไรเป็นพิเศษนะครับ ค่อนข้างมีวินัยในตัวเองมาก ช่วงเช้าต้องอ่านหนังสือ ก่อนบ่ายโมงจะปรุงน้ำหอม หลังบ่ายโมงถึงจะเริ่มมาเล่นเกมกับผม"

"เรื่องอื่นก็ดูไม่ออกว่ามีอะไรโดดเด่น…"

"แต่เถ้าแก่ครับ ผมว่าเรื่องที่พี่จอห์นเลื่อนดาวช้าจะไปโทษเขาก็ไม่ได้นะ ผมดูออกว่าพี่จอห์นเป็นคนดี แค่บุคลิกค่อนข้างเย็นชา ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ความทรงจำที่เขาทำหายไปมีเยอะกว่าผมเสียอีก การที่เขาจะมีนิสัยแบบนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาครับ"

"ถึงพี่จอห์นจะไม่พูดออกมาตรงๆ แต่ผมดูออกว่าเขาก็อยากเลื่อนดาวเหมือนกัน เดี๋ยวพอกลับไปผมจะบอกเขาว่าผมเลื่อนเป็นสองดาวแล้วได้ความทรงจำกลับมาตั้งเยอะ รับรองว่าเขาจะต้องขยันเลื่อนดาว ไม่มัวอู้งานแน่นอนครับ" หวงฟู่กุ้ยเลือกที่จะช่วยพูดแก้ต่างให้เฒ่าจอห์น

เจียงฉีย่อมเชื่ออยู่แล้วว่าเฒ่าจอห์นไม่ได้จงใจดึงเรื่องไม่อยากเลื่อนดาว แต่เรื่องการจะได้รับความชื่นชอบจากมหาชนแบบนี้ บางครั้งมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ว่าแค่อยากหรือขยันแล้วจะทำสำเร็จได้เสียเมื่อไหร่

"ผมเข้าใจครับ" เจียงฉีพยักหน้า

แม้ของรางวัลจากภารกิจจำกัดเวลาจะเย้ายวนใจมาก การ์ดอัปเกรดสกิลดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดี แต่ถ้าทำไม่สำเร็จจริงๆ ก็คงต้องปล่อยไป

ตอนที่เจียงฉีเดินออกมา ผู้เล่นทั้งหลายกำลังรุมดึงตัวทีมงานไปถ่ายรูปกันยกใหญ่

บะหมี่ถูกกินจนเกลี้ยง ทั้งเส้นทั้งน้ำซุปไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว ชามบะหมี่ทั้งหมดถูกทีมงานเก็บรวบรวมนำมาวางซ้อนกันไว้ด้านข้าง เจียงฉีเหลือบมองกองชามเหล่านั้น มันสะอาดเอี่ยมราวกับเพิ่งถูกเลียมาหมาดๆ

ในบรรดาทีมงานที่ถูกรุมดึงไปถ่ายรูปนั้น หวังเอ้อร์ยา หลิวหลาน เจียงหว่านหว่าน ฉินช่าน และเจียงซู ซึ่งรับบทเอ็นพีซีตัวหลักได้รับความนิยมมากที่สุด

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าทีมงานคนอื่นจะไม่มีใครชวนถ่ายรูป พนักงานบริษัทที่ได้กินของอร่อยจนอารมณ์ดีต่างคว้าใครได้ก็ถ่ายหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งพี่ตากล้อง

เฒ่าจอห์นที่รับบทเอ็นพีซีชาวต่างชาติย่อมไม่รอดพ้นเช่นกัน

เจียงฉีเห็นเฒ่าจอห์นถูกผู้เล่นหลายคนรุมล้อม จำใจต้องทำงานบริการประชาชนอย่างเลี่ยงไม่ได้ มือขวาของเขายกขึ้นมาชูสองนิ้ว ส่วนใบหน้าก็เค้นรอยยิ้มพิมพ์ใจตามหน้าที่ออกมาได้อย่างพอดิบพอดี

ทันทีที่เจียงฉีปรากฏตัว เขาก็ถูกลากเข้าไปร่วมเฟรมด้วยอีกคน

"เอ่อ พ่อคนรับใช้ครับ ท่านคหบดีหวงอยู่ไหม พวกเราอยากถ่ายรูปกับท่านคหบดีหวงน่ะ!" เหล่าพนักงานไม่รู้จะเรียกเจียงฉีว่าอะไร จึงเรียกเขาว่าพ่อคนรับใช้ไปเลย

ป้ายชื่อของเขาเขียนไว้ว่า ‘คนรับใช้’ จริงๆ นี่นา

"ท่านคหบดีหวงติดธุระอยู่น่ะครับ ตอนนี้น่าจะยังไม่มีเวลามาถ่ายรูปกับทุกคน ถ้าทุกท่านสนใจ วันหลังสามารถแวะไปลองเล่นบทอื่นที่ร้านเกมไขคดีของเราแล้วขอถ่ายรูปกับท่านคหบดีหวงได้นะครับ แค่เขาเปลี่ยนชุดก็ใช่แล้ว" เจียงฉีไม่ลืมที่จะฉวยโอกาสโฆษณาร้านอยู่ตลอดเวลา

"ได้เลยๆ!"

แล้วเจียงฉีก็เริ่มถูกบังคับให้บริการถ่ายรูปตามระเบียบ

กิจกรรมถ่ายรูปดำเนินไปอย่างต่อเนื่องนานกว่ายี่สิบนาที

เหล่าจ้าวเห็นว่าทุกคนถ่ายรูปกันจนหนำใจแล้ว จึงก้าวออกมารับหน้าที่ควบคุมสถานการณ์ ถือโทรโข่งอันเล็กประกาศเรียกให้ทุกคนเดินไปที่จุดจับรางวัล เพื่อนำคูปองรางวัลที่เหลืออยู่ไปแลกเป็นตั๋วชิงโชค

คูปองรางวัล 10 ใบแลกตั๋วชิงโชคได้หนึ่งใบ มีสิทธิ์ลุ้นรับเครื่องใช้ไฟฟ้าชิ้นใหญ่

ไม่มีใครคาดคิดว่าการจับรางวัลจะจัดเต็มขนาดนี้ ยิ่งใหญ่แทบไม่ต่างจากงานเลี้ยงประจำปีเลย ทุกคนจึงรีบมุ่งหน้าไปยังจุดจับรางวัลกันยกใหญ่ ใครที่คูปองไม่พอก็รีบวิ่งไปขอยืมคนอื่นทันที

ไม่นานนัก ลานกว้างที่เคยคึกคักก็เหลือเพียงเหล่าทีมงานที่กำลังช่วยกันทำความสะอาดและเก็บกวาดสถานที่

เจียงฉีเดินไปหาเสี่ยวจ้าว รบกวนให้เขาช่วยแจ้งทุกคนว่าประเดี๋ยวให้ไปรับบะหมี่ผักกวางตุ้งที่หอเหม่ยเว่ย หวงฟู่กุ้ยได้เตรียมไว้ให้ฝั่งทีมงานด้วยเช่นกัน

พอเสี่ยวจ้าวได้ยินก็ดีใจยกใหญ่ ไม่คิดว่าจะได้กินอีกชาม

เขาเป็นทั้งผู้เล่นเมื่อครู่นี้และเป็นทั้งทีมงาน เรียกได้ว่าใช้ช่องโหว่กินเบิ้ลได้อย่างแท้จริง

"ผมก็กินได้อีกชามด้วยเหรอครับ" เสี่ยวจ้าวถามด้วยความตื่นเต้น

เจียงฉีไม่นึกเลยว่าจะมีคนอาศัยช่องโหว่ตรงนี้อยู่คนหนึ่ง แต่เพราะพวกเขาสนิทกับเสี่ยวจ้าว อีกทั้งเสี่ยวจ้าวยังแอบยัดคูปองรางวัลให้พวกเขาตั้ง 200 ใบ แถมยังจัดที่นั่งแถวหน้าสุดให้ดูมายากลอีกด้วย ตอนนี้เขาย่อมต้องตอบแทนน้ำใจกลับไป

"ได้แน่นอนครับ" เจียงฉีตอบรับอย่างใจกว้าง ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในหอเหม่ยเว่ยเพื่อเตือนให้หวงฟู่กุ้ยต้มเพิ่มอีกชาม

ซึ่งความจริงก็พิสูจน์แล้วว่า การที่หวงฟู่กุ้ยต้มเพิ่มอีกชามนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด

เพราะตอนที่เขานับจำนวนคนของทีมงาน เขานับเสี่ยวจ้าวเข้าไปด้วย แต่ดันลืมคิดถึงกงเยี่ยไปเสียสนิท

เกือบไปแล้วเชียว เกือบจะกลายเป็นว่าเสี่ยวจ้าวใช้ช่องโหว่สำเร็จ แต่กงเยี่ยอดซดบะหมี่ไปเสียแล้ว

ไม่ได้กินบะหมี่ของฝั่งผู้เล่น กงเยี่ยยังพอทำใจยอมรับได้ แต่ถ้าบะหมี่ของฝั่งทีมงานยังไม่ได้กินอีก กงเยี่ยคงอกแตกตายตรงนี้เป็นแน่

พอบะหมี่หนึ่งชามลงท้อง คำเรียกที่กงเยี่ยมีต่อหวงฟู่กุ้ยก็เปลี่ยนเป็น 'ลุงหวง' ทันควัน

"ลุงหวง!" กงเยี่ยจ้องมองหวงฟู่กุ้ยด้วยดวงตาเป็นประกายวาววับ "คุณเปิดร้านบะหมี่เถอะ เดี๋ยวผมลงทุนให้! ผับผมไม่เปิดต่อแล้วมาช่วยคุณเปิดร้านบะหมี่แทนก็ยังได้เลยนะ"

หวงฟู่กุ้ยส่ายหน้า "ฉันยังชอบเป็นดีเอ็มมากกว่าน่ะ"

กงเยี่ยจึงทำได้เพียงหันไปหาเจียงฉี จากการพูดคุยกับทีมงานคนอื่นเพียงสั้นๆ เขาก็รู้แล้วว่าเจียงฉีคือเจ้านายของหวงฟู่กุ้ย

"พี่เจียง คุณเคยคิดจะเปิดร้านบะหมี่เพิ่มอีกสักร้านไหม" ในเมื่อเกลี้ยกล่อมลูกจ้างไม่สำเร็จ กงเยี่ยจึงหันมาเกลี้ยกล่อมเจ้านายแทน

เจียงฉี "…"

ถ้าเขาจำไม่ผิด กงเยี่ยน่าจะอายุมากกว่าเขาเสียอีก

เมื่อมองดูกงเยี่ยที่พยายามใช้วิธีอ้อมค้อมเพื่อบรรลุเป้าหมาย เจียงฉีก็ส่ายหน้า "ตอนนี้ยังไม่มีแผนด้านนี้ครับ อนาคตก็อาจจะเปิดล่ะมั้ง"

กงเยี่ยได้แต่แค้นใจที่สองคนนี้หัวทื่อเหมือนท่อนไม้

หลังจากทุกคนกินบะหมี่เสร็จ ด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว

ไฟทุกดวงทั่วทั้งสวนสนุกเปิดสว่างขึ้นมา อาจเพราะไม่ได้เปิดสวนสนุกตอนกลางคืนมานานมากแล้ว ไฟประดับเอฟเฟกต์แสงดาวดั้งเดิมส่วนใหญ่จึงเสียไปเกือบหมด

สวนสนุกแห่งนี้ ซึ่งตามหลักแล้วควรจะมองเห็นธีมของสวนสนุกได้ชัดเจนที่สุดในยามค่ำคืน ทว่าในเวลานี้กลับมองไม่เห็นธีมใดๆ เลยแม้แต่น้อย

พนักงานที่ดูแลชิงช้าสวรรค์เดินเข้ามาหาเจียงฉี

"เถ้าแก่เจียง พวกคุณยังอยากนั่งชิงช้าสวรรค์อยู่ไหมครับ ถ้าอยากนั่ง เดี๋ยวผมเปิดเดินเครื่องให้รอบหนึ่งนะ"

ถ้าพนักงานไม่ทักขึ้นมา เจียงฉีก็เกือบจะลืมไปแล้ว

"ชิงช้าสวรรค์เหรอ ใครจะนั่งชิงช้าสวรรค์กัน" มีคนข้างๆ เอ่ยถามขึ้น

"เมื่อช่วงบ่าย เถ้าแก่เจียงกับพวกเขารวมเจ็ดคนอยากนั่งชิงช้าสวรรค์น่ะครับ แต่ก่อนหน้านี้พี่จ้าวบอกพวกเราไว้ว่า ชิงช้าสวรรค์ต้องมีคนครบสิบคนถึงจะเปิดเดินเครื่องได้ ผมก็ไม่อยากฝ่าฝืนกฎ เลยบอกกับพวกเถ้าแก่เจียงว่าเดี๋ยวคืนนี้ค่อยเปิดให้พวกเขานั่งอีกรอบ ประจวบเหมาะกับวิวกลางคืนสวยกว่าด้วย" พนักงานอธิบาย

"โธ่เอ๊ย เสี่ยวเฉียน นี่ความผิดนายชัดๆ ขาดไปแค่สามคน แถมทุกคนก็คนกันเองทั้งนั้น นายส่งข้อความไปบอกพี่จ้าวสักคำก็เปิดได้แล้ว จะไปยึดติดอะไรขนาดนั้นกันเล่า" คนข้างๆ พูดขึ้น

เสี่ยวเฉียนเองก็รู้สึกว่าเมื่อช่วงบ่ายตัวเองทำตัวแข็งทื่อเกินไปจริงๆ จึงยิ้มแห้งๆ อย่างเกรงใจ "ผมก็รีบมาแก้มืออยู่นี่ไงล่ะครับ"

"ยังไงวันนี้ฟางจิ้งก็เหมาทั้งสวนสนุก สวนสนุกจะปิดกี่โมงก็ขึ้นอยู่กับฟางจิ้งทั้งนั้น เดี๋ยวฉันบอกเขาให้ อยากนั่งกี่รอบก็นั่งไปเลย!" กงเยี่ยตบอกรับประกันอย่างมั่นอกมั่นใจ

"ในเมื่อผู้กำกับกงเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว พวกเราไปนั่งชิงช้าสวรรค์ด้วยกันเลยดีไหม ข้าวของที่เหลือค่อยกลับมาเก็บทีหลัง ฉันเองก็ไม่ได้นั่งชิงช้าสวรรค์มาตั้งหลายปีแล้วเหมือนกัน" พนักงานหญิงคนหนึ่งเสนอขึ้นมา

"เธอพูดแบบนี้ก็จริงนะ ฉันรู้สึกเหมือนครั้งสุดท้ายที่ได้นั่งชิงช้าสวรรค์คือตอนยังเรียนอยู่เลย"

"นั่นสิ โอกาสแบบนี้หาได้ยากนะ พวกเขาจัดกิจกรรมสร้างความสัมพันธ์เสร็จแล้ว พวกเราก็มาจัดกันบ้าง ไปนั่งชิงช้าสวรรค์ด้วยกันเถอะ!"

คนกลุ่มหนึ่งจึงพากันวิ่งไปนั่งชิงช้าสวรรค์ด้วยประการฉะนี้

พนักงานเดินเครื่องจักร ทุกคนทยอยขึ้นไปทีละคน แต่ละกระเช้านั่งได้สี่คน กลุ่มของเจียงฉีทั้งเจ็ดคนได้ขึ้นไปก่อน โดยแบ่งออกเป็นสองกระเช้า

เจียงฉี หวงฟู่กุ้ย เฒ่าจอห์น และหวังเอ้อร์ยาอยู่กระเช้าเดียวกัน

เมื่อนั่งอยู่ในกระเช้าใบเล็กของชิงช้าสวรรค์ ยามที่กระเช้าค่อยๆ ลอยสูงขึ้น ทัศนียภาพบนพื้นดินก็ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ

หวังเอ้อร์ยาตื่นเต้นจนแนบตัวไปกับหน้าต่างกระจกแล้วชะโงกมองออกไปด้านนอก เดี๋ยวก้มมองข้างล่าง เดี๋ยวเงยหน้ามองท้องฟ้า

ความจริงแล้วไม่ได้มีทิวทัศน์อะไรน่าดูเลย

พอขึ้นไปถึงระดับกลางๆ เมื่อมองลงไปทั่วทั้งสวนสนุก อาจเพราะเรื่องแสงไฟ จึงแทบมองอะไรไม่เห็นชัด ได้แต่เห็นเพียงโครงร่างเลือนรางเท่านั้น

ส่วนเมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก็แทบจะมองไม่เห็นดวงดาว นานๆ ทีจะมีดาวสักสองสามดวงที่พอมองเห็นได้รางๆ ทว่าก็ถูกชั้นเมฆบดบังจนมัวหม่นเหลือเกิน แม้แต่ดวงจันทร์ก็ยังไม่กลมโต แสงจันทร์ก็ไม่ได้กระจ่างตา

ชิงช้าสวรรค์ในยามค่ำคืน ไม่ได้น่าสนุกอย่างที่เจียงฉีเคยจินตนาการไว้เลยสักนิด

ออกจะน่าเบื่อด้วยซ้ำไป

ทว่าหวังเอ้อร์ยากลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น

แม้จะนั่งอยู่ข้างในกระเช้า แต่หวังเอ้อร์ยารู้สึกว่านี่คือการบิน เป็นการบินที่ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยแม้แต่จะนึกภาพออก ดูโทรทัศน์ก็สัมผัสไม่ได้ เป็นการบินโดยนั่งอยู่บนของวิเศษของเซียนชัดๆ

"ท่านลุง พวกเรากำลังบินอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ ข้ารู้สึกเหมือนจะเอื้อมไปแตะดวงจันทร์ได้แล้วเลย" หวังเอ้อร์ยายื่นมือไปทางดวงจันทร์อย่างดีอกดีใจ รู้สึกว่าตนเข้าใกล้ดวงจันทร์มากขึ้นไปอีกขั้น

และในตอนนั้นเอง ไฟประดับแสงดาวทั่วทั้งสวนสนุกก็สว่างพรึบขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ว้าว ท่านลุง เถ้าแก่ ลุงจอห์น พวกท่านรีบดูข้างล่างสิเจ้าคะ สวยงามเหลือเกิน!"

ไฟประดับแสงดาวแทบทั้งหมดถูกจุดให้สว่างขึ้นพร้อมๆ กันในเวลาเดียวกัน

บนม้าหมุน บนเครื่องเล่นไวกิ้งยักษ์ ในโซนเครื่องเล่นครอบครัว ในโซนการค้า ตรงซุ้มประตูใหญ่ และตามแนวพุ่มไม้เขียวชอุ่ม

บางจุดก็ติดๆ ดับๆ บางจุดความสว่างก็เห็นได้ชัดว่าไม่พอ บางจุดสว่างครึ่งหนึ่ง ดับครึ่งหนึ่ง บางจุดกระทั่งสว่างเพียงแค่จุดเดียวในหนึ่งวงรอบ

ไฟประดับแสงดาวเหล่านี้ส่องแสงระยิบระยับอยู่ทั่วทั้งสวนสนุก ราวกับดวงดาราบนฟากฟ้าที่พลันโปรยปรายลงมาสู่ผืนดิน ทว่าโปรยปรายลงมาอย่างไม่เป็นระเบียบนัก ทั้งยังกระทบกระแทกแตกหักไปไม่น้อยในยามที่ร่วงสู่พื้น

แต่ทว่า มันกลับงดงามเหลือเกิน

ยิ่งมองลงมาจากบนชิงช้าสวรรค์ ก็ยิ่งงดงามจับใจเป็นพิเศษ

ภายในห้องพักพนักงาน เหล่าจ้าวที่เพิ่งสังเกตเห็นว่าไฟประดับแสงดาวทั่วทั้งสวนสนุก ซึ่งทุกคนต่างทึกทักไปแล้วว่าเสียหมด ใช้การไม่ได้ ทว่าแท้จริงแล้วเพียงแค่ชำรุดไปบางส่วน เก่าทรุดโทรม และขาดการซ่อมบำรุง จู่ๆ กลับเปิดสว่างขึ้นมา ก็รีบวิ่งโร่ไปหาฟางจิ้งทันที

"คุณฟางครับ ไฟประดับแสงดาวในสวนสนุกจู่ๆ ก็สว่างขึ้นมา ห้องควบคุมเกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ ให้ผมไปดูตอนนี้เลยไหม"

"ไม่ต้องหรอก" ฟางจิ้งส่ายหน้า "กงเยี่ยโทรมาบอกให้ผมช่วยเปิดไฟประดับแสงดาวน่ะ ตอนนี้เขาอยู่บนชิงช้าสวรรค์ บอกว่าวิวข้างล่างแย่เกินไป มืดตึ๊ดตื๋อมองอะไรไม่เห็นสักอย่าง เลยให้ผมเปิดไฟประดับแสงดาวจะได้พอดูสวยขึ้นมาบ้าง"

เหล่าจ้าวถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"แต่ว่าไฟประดับแสงดาวพวกนี้ ก่อนหน้านี้ไม่ได้มีการทดสอบระบบหรือนำมาใช้งานเลยนะครับ ตอนที่พวกเราเซ็นสัญญาเช่าก็ไม่ได้แจ้งทางสวนสนุกไว้ว่าจะเปิดใช้ เรื่องนี้เราต้องแจ้งทางสวนสนุกเขาสักคำไหมครับ" เหล่าจ้าวเป็นคนค่อนข้างรอบคอบ

ฟางจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย "แจ้งไปสักคำก็พอ"