บทที่ 69 ช็อปปิ้งครั้งใหญ่

ผู้อุปถัมภ์แบบไหนที่เป็นที่ต้องการมากที่สุด

คำตอบย่อมเป็นคนที่โอนเงินไวน่ะสิ

ฟางจิ้ง เถ้าแก่ฟาง ผู้นี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นผู้อุปถัมภ์ประเภทนั้นอย่างแท้จริง

เนื่องจากเมื่อวานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เจียงฉีจึงนอนหลับยาวจนตะวันโด่งถึงได้ตื่น กว่าจะตื่นเต็มตาและเริ่มนอนเล่นมือถือบนเตียง เวลาก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว

จากนั้นเจียงฉีก็พบด้วยความประหลาดใจว่าคุณผู้ว่าจ้างใจป๋าได้โอนเงินมาให้แล้ว

ค่างวดสุดท้ายบวกเงินมัดจำ คำนวณที่คนละ 276 หยวน รวม 86 คนเป็นเงิน 23,736 หยวน พอรวมเข้าด้วยกันแล้วไม่ขาดไม่เกินแม้แต่สตางค์เดียว ปรากฏหราอยู่ในบัญชีธนาคารของเจียงฉี

เจียงฉีตรวจสอบภารกิจรองทันที และพบว่าความคืบหน้าของภารกิจเพิ่มขึ้นมา 23,736 เห็นได้ชัดว่าเงินก้อนนี้เป็นรายได้ที่ระบบของเกมยอมรับ

ฟางจิ้งเป็นผู้อุปถัมภ์ที่ใจป้ำ เจียงฉีย่อมต้องเป็นเจ้านายที่ใจป้ำด้วยเช่นกัน

เมื่อวานนอกจากเฒ่าจอห์นที่แอบอู้อยู่นิดหน่อยแล้ว ทุกคนต่างก็ทำงานกันอย่างตั้งใจมาก เจียงฉีจึงโอนเงินให้คนที่รับเงินเดือนทั้งสามคน คนละ 2,000 หยวนอย่างหน้าใหญ่ใจโต

เจียงหว่านหว่านกับหลิวหลานกดรับเงินโอนในเสี้ยววินาที เจียงหว่านหว่านส่งสติกเกอร์ส่งจูบกลับมาให้เจียงฉี ส่วนหลิวหลานส่งสติกเกอร์กราบขอบคุณเจ้านายกลับมา

จากนั้นเมื่อเจียงฉีตรวจสอบภารกิจรองอีกครั้ง ก็พบว่าความคืบหน้าลดลงไป 6,000

การประเมินของเกมนี่เข้มงวดจริงๆ ต้องเป็นกำไรสุทธิเท่านั้น แม้แต่โบนัสที่จ่ายให้พนักงานก็ต้องหักออกจากกำไรด้วย

วันนี้ร้านปิดไม่เปิดทำการ แถมเพิ่งได้รับเงินโอนจากผู้ว่าจ้างมาหมาดๆ เจียงฉีจึงอยากนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงอย่างเดียว ไม่อยากแม้แต่จะพลิกตัวด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะเดิมทีมีนัดว่าจะพาพวกหวงฟู่กุ้ยทั้งสามคนออกไปซื้อของข้างนอกในช่วงบ่าย วันนี้เจียงฉีคงไม่อยากก้าวขาลงจากเตียงเลย

จะมีอะไรมีความสุขไปกว่าการนอนอืดอยู่บนเตียงทั้งวันอีกล่ะ

ร่างกายทำจากเหล็กแต่เตียงทำจากแม่เหล็ก การนอนอยู่บนเตียงในวันหยุดถือเป็นการให้เกียรติวันหยุดอย่างสูงสุดแล้ว

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวัน เจียงฉีจึงตัดสินใจว่าจะส่งข้อความไปถามหวงฟู่กุ้ยว่ามื้อเที่ยงอยากกินอะไร ถ้าทุกคนไม่รังเกียจก็สั่งอาหารเดลิเวอรี เจียงฉีไม่อยากออกไปกินข้างนอกจริงๆ

ข้อความยังพิมพ์ไม่ทันเสร็จ กริ่งประตูก็ดังขึ้น

กริ่งประตูบ้านของเจียงฉีไม่ได้ดังมาหลายปีแล้ว ปกติแล้วถ้านิติบุคคลมาหาจะใช้วิธีเคาะประตู คนรู้จักก็จะโทรศัพท์มาก่อน ส่วนญาติๆ ก็มีกุญแจอยู่แล้ว

ตอนที่เสียงกริ่งดังขึ้นครั้งแรกเจียงฉียังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบรับ เขาแทบลืมไปด้วยซ้ำว่าบ้านตัวเองมีกริ่งประตู

"ใครครับ" เจียงฉีลุกจากเตียงอย่างไม่ค่อยเต็มใจแล้วเดินไปเปิดประตู

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือหวังเอ้อร์ยา

หวังเอ้อร์ยาที่สวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขายาวอย่างเรียบร้อย รวบผมหางม้า และยังมีกิ๊บติดผมรูปแอปเปิลหนีบอยู่บนหัว

เจียงฉีหันไปมองตัวเองในกระจกเงาเต็มตัวตรงห้องรับแขก

ชุดนอนยับยู่ยี่ เดินเท้าเปล่าออกมาโดยไม่ได้ใส่แม้กระทั่งรองเท้าแตะ ทรงผมเมื่อคืนราวกับผ่านสงครามมา ด้านหนึ่งชี้ขึ้นฟ้า อีกด้านลู่ลงมา

หวังเอ้อร์ยาไม่ได้รู้สึกว่าสารรูปของเจียงฉีมีอะไรแปลก ยิ้มพลางกล่าวว่า "เถ้าแก่ น้าทำมื้อเที่ยงไว้ คาดว่าอีกยี่สิบนาทีก็กินได้แล้ว น้าให้หนูลงมาตามให้เถ้าแก่เปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะได้ขึ้นไปกินข้าวข้างบน"

เจียงฉีพยักหน้า "คราวหน้าให้เฒ่าจอห์นส่งข้อความหาฉันโดยตรงก็ได้"

"น้ากลัวว่าเถ้าแก่จะยังไม่ตื่น แล้วเปิดมือถือเป็นโหมดปิดเสียงไว้ จะไม่เห็นข้อความแล้วก็ไม่ได้รับสายด้วย เลยให้หนูลงมากดกริ่งเรียกเถ้าแก่จ้ะ"

หวงฟู่กุ้ยคิดรอบคอบดีทีเดียว

"ได้ ฉันรู้แล้ว เอ้อร์ยาเธอกลับขึ้นไปก่อนเถอะ" เจียงฉีปิดประตูอย่างเด็ดขาด แล้วเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน

สิบนาทีต่อมา เจียงฉีในสภาพสดชื่นดูดีก็ขึ้นไปชั้นบนเตรียมกินข้าว

การที่หวงฟู่กุ้ยลุกขึ้นมาทำอาหารกะทันหันแบบนี้ ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับความทรงจำใหม่ที่เขาได้รับจากการเลื่อนดาวเมื่อวานอย่างแน่นอน

พอเจียงฉีขึ้นไปถาม ก็เป็นไปตามนั้นจริงๆ

หวงฟู่กุ้ยที่มีเพียงความทรงจำเกี่ยวกับเซียนกระทะเหล็กนั้นทำกับข้าวไม่เป็น

เพราะตอนที่เขากลายเป็นเซียนกระทะเหล็ก เขาก็เป็นคหบดีชนบทไปแล้ว ไม่ใช่ชนชั้นแรงงานอีกต่อไป ที่บ้านมีบ่าวไพร่ มีพ่อครัว หากไม่ใช่การต้มบะหมี่ผักกวางตุ้ง เขาก็ไม่จำเป็นต้องเข้าครัวเลย

ทว่าหวงฟู่กุ้ยที่นึกความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับพ่อค้าเร่ออกแล้วนั้นแตกต่างออกไป

ในฐานะชาวบ้านผู้ยากไร้คนหนึ่งที่ภรรยาไปเป็นสาวใช้ในตระกูลใหญ่ นานๆ ครั้งถึงจะได้กลับบ้าน ตัวเขาคนเดียวต้องทั้งเดินเร่ขายของไปตามตรอกซอกซอย ทั้งต้องคอยดูแลลูกน้อย หวงฟู่กุ้ยจึงทำกับข้าวเป็น

และผลก็พิสูจน์แล้วว่า ฝีมือการทำอาหารของหวงฟู่กุ้ยไม่ได้แย่เลย

นี่ก็นับว่าสมเหตุสมผล แม้ว่าเขาจะมาจากยุคโบราณในโลกคู่ขนานที่พ่อครัวทั่วทั้งโลกทำอาหารออกมาแล้วมีเอฟเฟกต์สารพัดชนิดยกเว้นแค่ไม่เรืองแสง หากเขาเป็นคนไร้ฝีมือทำอาหารโดยสิ้นเชิงแต่กลับทำบะหมี่ผักกวางตุ้งที่มีบัฟติดตัวได้เนี่ยสิ ถึงจะเรียกว่าไร้สาระเกินไป

กับข้าวมื้อเที่ยงเรียบง่ายมาก เนื้อวัวเส้นผัดพริกหยวก ซุปสาหร่ายใส่ไข่ ไข่เจียวกุยช่าย และมันฝรั่งเส้นผัด

เนื้อวัวเส้นหมักไว้ล่วงหน้า แถมยังคลุกแป้งไว้ด้วย รสสัมผัสจึงนุ่มลื่นมาก ได้รับคำชมเป็นเสียงเดียวกันจากทุกคน

เจียงฉีคิดว่าต่อให้เอาเมนูนี้ไปวางไว้ในร้านอาหารเล็กๆ ก็สามารถเป็นเมนูแนะนำชั้นยอดได้ แสดงให้เห็นว่าหวงฟู่กุ้ยมีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารไม่น้อย ต่อให้ไม่เป็นดีเอ็มแล้วผันตัวไปเป็นพ่อครัวจริงๆ ก็ถือเป็นทางออกที่ดีทีเดียว

เตาอบที่หวงฟู่กุ้ยจับสลากได้เมื่อวาน ฟางจิ้งให้คนส่งมาให้เรียบร้อยแล้ว เป็นเตาอบขนาดใหญ่ความจุ 45 ลิตร หวงฟู่กุ้ยที่เรียกฝีมือทำอาหารของตัวเองกลับคืนมาได้ รู้สึกสนใจเครื่องครัวประเภทที่เขาไม่เคยใช้มาก่อนนี้เป็นอย่างมาก เขาค้นคว้าตำราอาหารจากเตาอบมาตลอดทั้งเช้า คาดว่าอีกหลายวันข้างหน้าเจียงฉีคงมีขนมหวานอบเสร็จใหม่ๆ ให้กินอย่างแน่นอน

หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว เจียงฉีก็มองดูหวังเอ้อร์ยาที่กำลังกวาดน้ำซอสเนื้อวัวเส้นผัดพริกหยวกคลุกข้าวกินจนเกลี้ยงจาน แล้วเอ่ยถาม "เอ้อร์ยา เดี๋ยวเราจะออกไปซื้อของกันแล้ว คิดไว้หรือยังว่าอยากซื้ออะไร"

แม้ว่าเจียงฉีจะบอกให้ทุกคนทำรายการมาให้เขาล่วงหน้าแล้ว แต่เนื่องจากช่วงสองวันนี้ยุ่งมากจริงๆ จึงไม่มีใครทำรายการมาให้เขาสักคน

หวังเอ้อร์ยาพุ้ยข้าวพลางครุ่นคิด กลืนข้าวคำโตลงคอแล้วพูดว่า "เถ้าแก่ หนูอยากได้กระโปรงตัวใหม่จ้ะ"

"กระโปรงตัวใหม่สวยๆ เหมือนของพี่หว่านหว่าน"

เจียงฉีเข้าใจความคิดที่อยากซื้อกระโปรงของหวังเอ้อร์ยาเป็นอย่างดี ทั้งเจียงปิงพี่สาวแท้ๆ ของเขาและเจียงหว่านหว่านลูกพี่ลูกน้อง ต่างก็เป็นพวกคลั่งไคล้กระโปรง ตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของเจียงปิงรวมถึงตู้เสื้อผ้าในห้องนอนใหญ่ของพ่อแม่ล้วนอัดแน่นไปด้วยกระโปรงของเธอ นี่คือคนที่พอเข้าสู่ฤดูร้อนเมื่อไหร่ก็จะใส่แต่กระโปรงเท่านั้น

เจียงปิงไม่เพียงแต่ใส่กระโปรงในฤดูร้อน แม้แต่ในฤดูใบไม้ร่วงก็ยังดึงดันจะใส่กระโปรงต่อไป พอหนาวขึ้นมาก็สวมเสื้อโค้ตทับกระโปรง หนาวกว่านั้นก็ทนเอา กว่าเจียงปิงจะยอมถอดกระโปรงออกก็แทบจะถึงเวลาที่ต้องใส่เสื้อกันหนาวสำหรับฤดูหนาวแล้ว

"ได้ ซื้อกระโปรง" เจียงฉีพยักหน้าตกลง "แล้วก็ซื้อรองเท้าแตะรัดส้นสักสองคู่ รองเท้าผ้าใบก็ต้องซื้อเพิ่มอีกคู่นึงด้วย"

เนื่องจากครั้งนี้เจียงฉีมีเงินแล้ว การซื้อเสื้อผ้าจึงไม่ต้องไปตลาดค้าส่ง ย่อมนั่งรถเมล์ตรงไปยังถนนคนเดินสายเก่าทันที เสื้อผ้าของเจียงปิงส่วนใหญ่ก็ซื้อจากร้านแบรนด์บนถนนคนเดินสายเก่า หากเลือกตัวที่ถูกใจไม่ได้ถึงจะค่อยไปห้างสรรพสินค้า

หวังเอ้อร์ยาตัวเล็กเท้าก็เล็ก ใส่รองเท้าได้แค่ไซส์ 34 ถ้าใส่ไซส์ 35 ก็จะหลวมเกินไป ไม่ว่าจะซื้อรองเท้าหรือซื้อเสื้อผ้าก็ต้องไปร้านเสื้อผ้าเด็ก

ร้านเสื้อผ้าเด็กแบรนด์เนมที่เจียงฉีพอจะรู้จักก็มีอยู่แค่ไม่กี่ร้าน เดินดูไปทีละร้านอย่างไรก็ต้องเจอตัวที่เหมาะ

อันที่จริงกระโปรงเสื้อผ้าเด็กนั้นตรงกับรสนิยมของหวังเอ้อร์ยามาก อาจเป็นเพราะเด็กๆ มักจะชอบของที่มีสีสันสดใสฉูดฉาด กระโปรงเด็กจึงดูวิบวับลวดลายเยอะกว่าแบบของผู้ใหญ่อย่างเห็นได้ชัด หวังเอ้อร์ยาเห็นตัวไหนก็ชอบไปหมด ไม่ว่าจะลองตัวไหนก็รู้สึกว่าสวยทั้งนั้น

หากเจียงหว่านหว่าน ฉินช่าน และหลิวหลานอยู่ที่นี่ด้วย อาจจะช่วยออกความเห็นที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง แต่ทว่าทั้งสามคนที่อยู่ตรงนี้ในตอนนี้ การดูเสื้อผ้าล้วนพึ่งพาไม่ค่อยได้สักคน

เฒ่าจอห์น ผู้คลั่งไคล้เสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงดำเข้าขั้นหนัก เสื้อผ้าที่เจียงฉีซื้อให้เขาไว้ผลัดเปลี่ยนในตอนแรกล้วนเป็นเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงดำทั้งหมด ไม่สนใจของที่มีสีสันฉูดฉาดเลยแม้แต่น้อย

หวงฟู่กุ้ย ผู้คลั่งไคล้ของที่มีสีสันฉูดฉาดเข้าขั้นหนัก ในแง่หนึ่งรสนิยมของเขากับหวังเอ้อร์ยาก็พอๆ กัน ยิ่งเสื้อผ้าลวดลายเยอะเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งมองว่าสวย ตัวไหนที่หวังเอ้อร์ยาชอบเป็นพิเศษเขาก็มองว่าสวยไปหมด

เจียงฉี…

เจียงฉีคิดว่ารสนิยมของตัวเองก็พอใช้ได้อยู่นะ

อย่างน้อยเขาก็รู้สึกว่าเด็กผู้หญิงตัวผอมผิวค่อนข้างคล้ำอย่างหวังเอ้อร์ยาไม่ค่อยเหมาะกับการใส่เสื้อผ้าที่ฉูดฉาดเกินไป อย่างกระโปรงสีชมพู กระโปรงสีแดงสด หรือกระโปรงสีม่วงที่ดูเหมือนชุดเจ้าหญิงดิสนีย์ ล้วนไม่ค่อยเหมาะทั้งนั้น

เจียงฉีรู้สึกว่ากระโปรงสีดำ สีน้ำเงิน และสีน้ำตาลกาแฟที่หวังเอ้อร์ยาลองทีหลังกลับดูสวยกว่า แต่สีพวกนี้หวังเอ้อร์ยาไม่ชอบเลยสักตัว พนักงานขายก็เอาแต่อวยไม่ลืมหูลืมตา ทำให้เจียงฉีเริ่มสงสัยในรสนิยมของตัวเอง จนไม่ค่อยกล้าออกความเห็น

สุดท้ายเจียงฉีจึงเลือกให้หวังเอ้อร์ยาตัดสินใจเลือกเองสองตัว และก็ไม่ผิดไปจากที่เจียงฉีคาดไว้ หวังเอ้อร์ยาเลือกกระโปรงสีชมพูกับชุดเจ้าหญิงดิสนีย์สีม่วงตัวนั้น

เจียงฉีเหลือบมองราคา 1,188 กับ 899

เจียงฉี: ???

นี่มันสมเหตุสมผลเหรอ นี่มันแค่เสื้อผ้าเด็กสองตัวนะ มันสมเหตุสมผลเหรอ

ตัวเขาเองยังไม่เคยซื้อเสื้อผ้าแพงขนาดนี้มาก่อนเลย!

"มีส่วนลดไหมครับ" เจียงฉีรู้สึกว่าถ้าไม่มีส่วนลดนี่คงเกินไปแล้ว

"มีสิคะ" พนักงานขายยิ้มแย้มพลางกล่าว "ตอนนี้โปรโมชันของเราคือ ซื้อหนึ่งชิ้นลด 30% ถ้าครบสองชิ้นลด 40% และถ้าคุณลูกค้ามีบัตรสมาชิกระดับไดมอนด์ของเรา ก็จะได้รับส่วนลดออนท็อปเพิ่มอีก 15% ค่ะ"

"แต่เนื่องจากสองตัวนี้เป็นสินค้าใหม่ของฤดูกาลนี้ สินค้าใหม่ของเราลดได้สูงสุดแค่ 20% เท่านั้น ทางเราสามารถตัดสินใจลดให้เพิ่มอีก 100 หยวน รวมทั้งหมดจะเป็น 1,569.6 หยวนค่ะ"

เจียงฉีรู้สึกว่าราคานี้เขาก็ยังยอมรับไม่ค่อยได้อยู่ดี

ประเด็นหลักคือเขารู้สึกว่ากระโปรงสองตัวนี้ไม่ได้เหมาะกับหวังเอ้อร์ยาขนาดนั้น

แต่หวังเอ้อร์ยาชอบมันมากจริงๆ

ทุกคนล้วนเคยผ่านช่วงวัยเด็กมาก่อน รสนิยมของเด็กกับของผู้ใหญ่เดิมทีก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว เจียงฉีไม่อยากใช้อำนาจเผด็จการไม่ให้หวังเอ้อร์ยาซื้อของที่เธอชอบ เพียงเพราะรสนิยมของตนเองกับหวังเอ้อร์ยาไม่ตรงกัน

เจียงฉีส่งสายตาให้หวงฟู่กุ้ย เป็นสัญญาณว่าถึงเวลาแสดงพรสวรรค์ด้านการเป็นพ่อค้าเร่ของเขาแล้ว

ร้านแบรนด์ก็ต่อราคาได้ โดยเฉพาะร้านแบรนด์ที่ไม่ได้ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าแบบนี้ ข้อนี้เจียงฉีรู้ดีทีเดียว

หวงฟู่กุ้ยเริ่มการแสดงของเขา

หวงฟู่กุ้ยแสดงสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'ความจริงผมพอใจกับกระโปรงสองตัวนี้มากนะ แต่ราคานี้ผมรับไม่ไหวจริงๆ' ออกมา แล้วเอ่ยอย่างลำบากใจว่า "ราคานี้มันค่อนข้างสูงไปหน่อยนะ เอาอย่างนี้ไหมชิงเหอ เราไปดูร้านอื่นกันเถอะ"

ความเข้าใจเรื่องเงินของหวังเอ้อร์ยาจำกัดอยู่แค่ค่าอาหารเช้ากับอาหารกลางวัน พอได้ยินว่ากระโปรงสองตัวนี้ต้องแลกด้วยเงินค่าบะหมี่เนื้อวัวถึงสองร้อยกว่าชาม หวังเอ้อร์ยาก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"เราไปดูร้านอื่นกันเถอะจ้ะ น้า" หวังเอ้อร์ยาแสนจะเสียดาย แต่ก็ตัดใจเอากระโปรงที่ราคาเท่ากับบะหมี่เนื้อวัวสองร้อยกว่าชามมาสวมไว้บนตัวไม่ลงเหมือนกัน

พนักงานขายเห็นดังนั้นก็รีบเกลี้ยกล่อมทันที "โธ่เอ๋ย เดี๋ยวนี้เสื้อผ้าเด็กเกรดดีๆ ราคาก็ประมาณนี้ทั้งนั้นแหละค่ะ ถึงราคาจะค่อนข้างสูงไปนิด แต่คุณภาพดีนะคะ เนื้อผ้าดี เด็กใส่แนบเนื้อแล้วสบายตัว น้องที่บ้านก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่โตไวแบบครึ่งปีปีเดียวตัวยืดจนใส่ไม่ได้แล้วสักหน่อย"

"เหมาะจะตายไป แบบสวยขนาดนี้ ฉันเห็นพวกคุณก็ชอบกันมาก ถูกใจกันทุกคน ถ้าพลาดไปจะน่าเสียดายแย่นะคะ"

"แต่ว่าราคานี้มันค่อนข้างจะ…" หวงฟู่กุ้ยส่ายหน้า

"เรื่องราคาฉันปรับให้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ ทั้งราคานี้และส่วนลดเป็นทางแบรนด์กำหนดมาให้เราทำแบบนี้ แต่ถ้าพวกคุณอยากได้จริงๆ ละก็ ฉันสามารถ…"

"แต่…"

"…"

หวงฟู่กุ้ยกับพนักงานขายเริ่มเปิดศึกยื้อแย่งเจรจาต่อรองกัน

ยี่สิบนาทีต่อมา หวงฟู่กุ้ยก็คว้ากระโปรงมาได้ 3 ตัวในราคา 1,475.2 หยวน มีทั้งกระโปรงสีชมพู กระโปรงสีม่วง และกระโปรงสีดำที่เจียงฉีพอใจที่สุด

เงื่อนไขส่วนลดที่เจรจาตกลงกันได้ในท้ายที่สุดนั้นพิสดารจนเจียงฉีถึงกับสงสัยในชีวิต

ในการเปิดศึกเจรจากับหวงฟู่กุ้ยนั้น พนักงานขายได้งัดเงื่อนไขส่วนลดแบบที่สามออกมา ซึ่งว่ากันว่าเป็นโปรโมชันที่เพิ่งหมดเขตไปเมื่อสองสามวันก่อน และเธอกล้าที่จะใช้เส้นสายใต้โต๊ะจัดให้หวงฟู่กุ้ย

เติมเงิน 1,000 หยวน ซื้อสินค้าชิ้นใดก็ได้หนึ่งชิ้นลด 60% โดยสินค้าชิ้นนี้ห้ามหักเงินจากบัตร

กระโปรงสีดำที่เหลือเนื่องจากไม่ใช่สินค้าใหม่ ราคาป้าย 599 หยวนจึงคิดเป็นส่วนลดชิ้นเดียว 30% ตัวที่ราคา 899 หยวนคิดลด 20% จากนั้นพนักงานขายก็แอบใช้เส้นสายนำบัตรสมาชิกระดับไดมอนด์มาลดออนท็อปให้ รวมเป็นเงิน 968 หยวน

เงิน 968 หยวนนี้หักจากบัตร ยังเหลืออีก 32 หยวน ละเงิน 32 หยวนนี้ไว้ รวมจ่ายไปทั้งหมด 1,475.2 หยวน

ตลอดกระบวนการต่อราคานี้เจียงฉีแทบฟังไม่เข้าใจเลย เขารู้สึกเพียงแค่ว่าหวงฟู่กุ้ยกับพนักงานขายได้ฟาดฟันดาบกระบี่กันอย่างดุเดือดในจุดที่เขามองไม่เห็นจนจบการประลอง หวงฟู่กุ้ยสามารถล้มบอสได้สำเร็จ และบอสก็ดรอปเซตเงื่อนไขส่วนลดพิเศษออกมาให้อีกหนึ่งชุด

นี่คือฝีมือของยอดฝีมือการต่อราคางั้นเหรอ

นี่คือพลังของพ่อค้าเร่มืออาชีพมากว่าสิบปีอย่างนั้นสินะ!

เมื่อมียอดฝีมือการต่อราคาอย่างหวงฟู่กุ้ยอยู่ด้วย ในการช็อปปิ้งหลังจากนั้นเจียงฉีมีหน้าที่แค่ถามราคา ที่เหลือยกให้หวงฟู่กุ้ยจัดการทั้งหมด ทั้งหมดพากันต่อราคามาตลอดทางตั้งแต่ถนนคนเดินไปจนถึงห้างสรรพสินค้า ไม่ว่าจะเป็นร้านแบรนด์หรือเคาน์เตอร์แบรนด์ ขอแค่ต่อราคาได้เป็นพอ

อย่างไรเสียเมืองเล็กๆ อย่างเมืองสวิน ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาร้านแบรนด์บนถนนล้วนเป็นของปลอม ทั้งเมืองแทบจะหาของแท้ไม่ได้เลยสักไม่กี่ชิ้น ช่วงหลายปีมานี้แม้จะมีการพัฒนาขึ้นมาบ้าง แต่เจียงฉีไม่ค่อยได้เดินช็อปปิ้ง ใครจะไปรู้ว่าเป็นร้านจริงหรือร้านปลอม

จริงหรือปลอมไม่สำคัญ ขอแค่คุณภาพผ่านเกณฑ์ก็พอ

หลังจากเดินซื้อของมาตลอดทั้งช่วงบ่าย เฒ่าจอห์นได้ชุดเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงขายาวสีดำคุณภาพดีชุดใหม่สองชุด รองเท้าผ้าใบสองคู่ รวมถึงเสื้อกล้ามคนแก่ลดราคาพิเศษอีกหนึ่งตัว

แม้จะไม่รู้ว่าเฒ่าจอห์นจะใส่หรือไม่ แต่ตัวละ 29 หยวนเนื้อผ้าใช้ได้ทีเดียว ซื้อไว้ก่อนย่อมถูกต้อง

แม้หวงฟู่กุ้ยจะอยากซื้อเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาด แต่เสื้อผ้าผู้ชายที่เหมาะกับวัยของเขากลับจำกัดการแสดงฝีมือของเขาไป สุดท้ายหวงฟู่กุ้ยจึงซื้อเสื้อเชิ้ตสีชมพูหนึ่งตัว เสื้อแจ็กเก็ตวอร์มที่มีแถบสะท้อนแสงสีเขียวนีออนหนึ่งตัว เสื้อผ้าสไตล์เรียบๆ ธรรมดาอีกสองสามตัว รองเท้าผ้าใบสองคู่ และรองเท้าแตะรัดส้นหนึ่งคู่

นอกจากชุดกระโปรงสามตัวแล้ว เจียงฉียังซื้อรองเท้าผ้าใบให้หวังเอ้อร์ยาหนึ่งคู่ รองเท้าแตะสองคู่ และชุดนอนกระโปรงอีกหนึ่งตัว

หลังจากซื้อเสื้อผ้าเสร็จทั้งหมด เจียงฉีก็แอบชำเลืองมองภารกิจรองเป็นพิเศษ ความคืบหน้าไม่ได้ลดลงเลย เห็นได้ชัดว่าเงินที่ใช้ไปกับตัวละครการ์ดไม่นับเป็นรายจ่ายของร้าน แต่นับเป็นรายจ่ายส่วนตัวของเจียงฉีเท่านั้น

ในเมื่อนับเป็นรายจ่ายส่วนตัว เจียงฉีก็สามารถใช้เงินได้อย่างสบายใจหายห่วง

หวงฟู่กุ้ยซื้ออุปกรณ์ทำขนมไปครบชุด ทั้งยังซื้อลูกคิดให้ตัวเองอันหนึ่ง อาจเพราะอยากรำลึกถึงช่วงเวลาตอนเป็นพ่อค้าเร่ เอาไว้ดีดลูกคิดเล่นยามว่าง

เฒ่าจอห์นเดินไปร้านหนังสือแล้วซื้อเอกสารเตรียมสอบปริญญาโทวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูงมาปึกใหญ่โดยไม่ได้บอกเหตุผล แม้เจียงฉีจะไม่เข้าใจแต่ก็ซื้อให้

เผื่อว่าเฒ่าจอห์นอยากจะสอบปริญญาโทขึ้นมาจริงๆ

หนังสือเตรียมสอบปริญญาโทของเจียงฉีมอบให้พวกรุ่นน้องไปตั้งนานแล้ว ปึกหนาขนาดนั้นขนกลับมาไม่ไหวหรอก อีกอย่างเขาก็สอบไม่ติด ถึงภายหลังจะพูดว่ากำลังลังเลว่าจะซิ่วสอบใหม่อีกรอบดีไหม แต่ในใจเขากลับไม่ได้อยากสอบใหม่สักนิด ไม่อย่างนั้นคงไม่ยกเอกสารให้คนอื่นไปตรงๆ แบบนั้น

หวังเอ้อร์ยาไม่ได้ซื้อของอย่างอื่นเพิ่มอีก ตอนซื้อเสื้อผ้าเธอใช้เงินไปเยอะที่สุดแล้ว หวังเอ้อร์ยาจำใส่ใจตลอดเวลาว่าตอนนี้ยังไม่ได้ช่วยเจ้านายทำงานหาเงินเลย ก่อนที่จะได้ทำงานตอบแทนเจียงฉี เธอจึงไม่กล้าขออะไรเพิ่ม

กระทั่งเจียงฉีเดินผ่านร้านของเล่นที่มีตุ๊กตาฝรั่ง จึงนึกขึ้นได้ว่าเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบตุ๊กตากัน หวังเอ้อร์ยาก็คงชอบเหมือนกัน พอดีร้านกำลังลดราคา ตัวที่ถูกที่สุดราคาแค่ 58 หยวน แถมหน้าตาก็น่ารักดี เจียงฉีจึงซื้อให้เธอตัวหนึ่ง

สุดท้ายพวกเขาก็แวะไปซื้อผลไม้กับของใช้ในบ้านที่ซูเปอร์มาร์เก็ตอีกยกใหญ่ แล้วหอบของพะรุงพะรังกลับมาถึงก่อนมื้อเย็น

หวงฟู่กุ้ยเพิ่งฟื้นความทรงจำเรื่องฝีมือทำอาหารกลับมา ไฟในการเข้าครัวจึงลุกโชน คาดว่าหลังจากนี้ทุกคนคงไม่ได้ออกไปกินข้าวนอกบ้านกันอีกนาน

ตอนกลับถึงบ้าน เจียงฉีบังเอิญเจอเจียงเสี่ยวหงที่หน้าประตูทางเข้าชุมชนพอดี

เจียงเสี่ยวหงเอาอาหารมาส่ง ในมือถือถ้วยเคลือบใบหนึ่ง ข้างในมีเนื้อตุ๋นมันฝรั่ง

พอเห็นเจียงฉีมือหนึ่งหิ้วทิชชู อีกมือหิ้วผลไม้ เจียงเสี่ยวหงก็แปลกใจเล็กน้อย “เสี่ยวฉี ไปซื้อของที่ซูเปอร์มาเหรอจ๊ะ”

“พี่หวง อาจารย์เยว่ก็อยู่ด้วยเหรอคะ ไปด้วยกันมาสินะ” เจียงเสี่ยวหงยิ้มทักทาย ก่อนจะเบนสายตาไปมองหวังเอ้อร์ยาเป็นคนสุดท้าย “หนูคงเป็นชิงเหอสินะ”

หวังเอ้อร์ยาเอ่ยทักเจียงเสี่ยวหง “สวัสดีค่ะพี่สาว”

คนที่อายุมากกว่า หวังเอ้อร์ยาจะเหมารวมเรียกว่าพี่ชายกับพี่สาวทั้งหมด

เจียงเสี่ยวหงดีใจจนยิ้มแก้มปริ เธอจำไม่ได้แล้วว่าไม่ได้ยินคนเรียกตัวเองว่าพี่สาวมากี่ปี ถึงกับหัวเราะร่าจนหุบปากไม่ลง “อุ๊ยตาย พี่หวง หลานสาวพี่นี่ปากหวานจริงเชียว ยังจะเรียกฉันว่าพี่สาวอีก ทำเอาเขินไปหมดเลย”

“ฉันเป็นอาสะใภ้เล็กของเจียงฉี นับตามลำดับญาติแล้วชิงเหอจะเรียกฉันว่าพี่สาวไม่ได้หรอกนะจ๊ะ เรียกน้าเจียงก็พอ มิน่าล่ะใครๆ ถึงบอกว่าหลานสาวหน้าเหมือนลุง พี่หวง หลานสาวพี่หน้าเหมือนพี่เปี๊ยบเลยนะเนี่ย” เจียงเสี่ยวหงเริ่มพูดเรื่อยเปื่อยเอาใจแบบไม่ลืมหูลืมตา

“อาสะใภ้เล็ก วันนี้นึกยังไงถึงเอาอาหารมาส่งล่ะครับ” เจียงฉีถาม

ตั้งแต่เจียงหว่านหว่านมาช่วยงานที่ร้าน เจียงเสี่ยวหงก็คอยถามข่าวคราวของเจียงฉีจากปากลูกสาวทุกวัน ทั้งยังรู้ว่าช่วงนี้เจียงฉียุ่งจนตัวเป็นเกลียว ปกติมักจะกินข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งใกล้ชุมชน เธอจึงไม่ได้แวะเอาอาหารมาส่งเลย

แม้พวกผู้ใหญ่จะปักใจเชื่อว่าอาหารนอกบ้านสู้ความสะอาดของอาหารทำเองไม่ได้ แต่ในสายตาของเจียงเสี่ยวหง ร้านอาหารตามสั่งข้างชุมชนก็เทียบเท่ากับกับข้าวรสมือแม่ ถึงจะแพงไปสักหน่อย แต่สะอาดและอร่อย

ทุกคนรู้จักมักจี่กันดี เจียงเสี่ยวหงจึงไว้ใจอาจารย์ฟางมาก

“ก็เจ้าเวิ่นลั่วตัวดีน่ะสิ เมื่อเช้าฉันติดธุระ เที่ยงไม่ได้กลับมาทำกับข้าว เขากับอาเขยของเธอเลยกินบะหมี่ที่อาเขยต้มให้ ฝีมืออาเขยเธอเป็นยังไงเธอก็รู้ ต้มบะหมี่ยังไหม้ติดหม้อได้เลย”

“ฉันก็บอกเวิ่นลั่วไปแล้วนะว่าตอนเย็นให้กินข้าวที่บ้าน พอบ่ายฉันจะกลับมาทำมื้อใหญ่ให้ ทำเนื้อตุ๋นมันฝรั่งไว้รอ เจ้าเด็กบ้านี่ พอฉันทำกับข้าวเสร็จดันโทรมาบอกว่าตอนเย็นจะไปกินข้างนอกกับเพื่อน”

“ช่วงนี้ตอนเย็นฉันกำลังลดความอ้วนอยู่เลยไม่กินมื้อเย็น ส่วนอาเขยเธอก็ต้องเพลาๆ เนื้อสัตว์ลงบ้าง กับข้าวนี่พออุ่นซ้ำพรุ่งนี้ก็ไม่อร่อยเท่าวันแรกแล้ว ฉันนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอหยุดไม่ใช่เหรอ ก็เลยรีบเอามาส่งให้ก่อน จะได้ไม่ต้องสั่งเดลิเวอรีหรือออกไปกินข้างนอกไง” พอเห็นว่ามือของพวกเจียงฉีหอบของพะรุงพะรังจนไม่มีมือว่าง เจียงเสี่ยวหงก็เลยเดินตามขึ้นไปส่งอาหารให้ถึงในบ้าน

หลังจากเจียงเสี่ยวหงกลับไป เจียงฉีก็เปิดดูความคืบหน้าการเลื่อนดาวของหวังเอ้อร์ยา

70/100

เหอะ ผู้หญิงหนอผู้หญิง

เจียงฉีรู้สึกว่าถ้าทางฝั่งฟางจิ้งปล่อยคลิปกิจกรรมสร้างทีมออกมาไม่ทันภายใน 15 วัน พาหวังเอ้อร์ยาออกไปเดินเรียกคนอื่นว่าพี่สาวก็น่าจะเข้าท่าเหมือนกัน

ขอแค่หาผู้หญิงแบบเจียงเสี่ยวหงให้ได้สัก 30 คน คนที่แค่ได้ยินคำว่าพี่สาวจากใจจริงก็ดีใจจนเนื้อเต้น ยิ้มแย้มแก้มปริ และยอมเปย์ค่าความชื่นชอบให้ทันที

ง่ายดายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก