บทที่ 70 หม้อแกงใบใหญ่

วันที่แสนวิเศษ เริ่มต้นด้วยบะหมี่ผักกวางตุ้งร้อนๆ สักชาม

เส้นบะหมี่หอมกรุ่น เหนียวนุ่ม เคี้ยวเพลิน ผักกวางตุ้งต้นน้อยสีเขียวสดกรอบนุ่ม ไข่ต้มยางมะตูมสวยงามเหมือนหลุดออกมาจากภาพโปสเตอร์โฆษณา เข้ากันได้ดีกับน้ำซุปร้อนกำลังดี ผนวกกับแพนเค้กต้นหอมที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ และเนื้อตุ๋นมันฝรั่งที่เหลือจากเมื่อคืน ซึ่งพอนำเข้าไมโครเวฟอุ่นรอบหนึ่งแล้วทำให้มันฝรั่งเละกลายเป็นมันบด ทว่าเนื้อวัวยังคงรสเลิศ อาหารเช้าระดับเทพสร้างก็คงประมาณนี้เอง

“ลุงหวง ผมเพิ่งรู้นะเนี่ยว่านอกจากลุงจะทำบะหมี่ผักกวางตุ้งเก่งแล้ว แพนเค้กต้นหอมนี่ก็อร่อยมากเหมือนกัน!” ญาติผู้ใหญ่ฝั่งบ้านเจียงฉีไม่มีใครทำอาหารประเภทแป้งเป็นเลย ก่อนหน้านี้เขาจึงแทบไม่ค่อยได้กินแพนเค้กต้นหอม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแบบที่เพิ่งทอดเสร็จร้อนๆ ผิวหน้ามันวาวด้วยน้ำมัน รีบเอาเข้าปากจนลวกปากนิดๆ แต่หอมฟุ้งขนาดนี้

ในความทรงจำของเจียงฉี แพนเค้กต้นหอมก็แค่แป้งแผ่นธรรมดาใส่ต้นหอมนิดหน่อย รสเค็มๆ ไม่มีอะไรพิเศษ ถ้าทอดไม่ดีแป้งยังแข็งโป๊ก ไม่ใช่อาหารที่อร่อยอะไรนัก

ทว่าแพนเค้กต้นหอมที่หวงฟู่กุ้ยทำนั้นต่างออกไป

มันหอมมากจริงๆ

ไม่ใช่แค่กลิ่นหอมของแป้งที่ทอดจนสุก แต่ยังมีกลิ่นหอมของต้นหอมและน้ำมัน เศษต้นหอมซอยกระจายอยู่ทั่วแผ่นแป้ง ด้านหนึ่งของแผ่นแป้งเป็นสีเหลืองทอง อีกด้านเป็นสีเหลืองทองเจือรอยเกรียมหอม กัดแล้วกรอบกรุบ เอามากินคู่กับบะหมี่คือเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“เมื่อก่อนตอนเป็นพ่อค้าเร่กินไอ้นี่บ่อยน่ะครับ” หวงฟู่กุ้ยยิ้มพลางเอ่ย “บางทีต้องเดินทางไกลแล้วเสียดายเงิน ไม่อยากซื้อของกิน ก็จะทอดแพนเค้กต้นหอมตุนไว้สักสิบยี่สิบแผ่นเอาไว้กินระหว่างทาง ตอนนั้นไม่มีเงิน เวลาผสมแป้งยังตัดใจใส่ไข่ไม่ลง น้ำมันก็ไม่กล้าใส่ แพนเค้กต้นหอมที่ทอดออกมาเลยทั้งแห้งทั้งแข็ง เก็บไว้สักสองสามวันแล้วเอากลับมากิน แข็งยังกับก้อนหินแน่ะ”

หวังเอ้อร์ยาพยักหน้าเห็นด้วยทันที “จริงค่ะ บางทีพ่อครัวขี้เกียจ ไม่อยากทำกับข้าวให้พวกเรากิน ก็เอาหมั่นโถวกับโวโถวที่ค้างไว้หลายวันมาให้พวกเรากิน หมั่นโถวยังพอทำเนา แต่โวโถวที่ทิ้งไว้หลายวันนี่แข็งยิ่งกว่าก้อนหิน แช่น้ำยังไม่ยอมนิ่มเลย”

เฒ่าจอห์นผู้ไม่มีอดีตอันแสนรันทดให้หวนรำลึกและแลกเปลี่ยนกับใคร ก้มหน้าก้มตากินมื้อเช้าจนหมดอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินไปนั่งอ่านหนังสือริมหน้าต่าง

เล่มที่อ่านคือ ‘คณิตศาสตร์ขั้นสูง เล่ม 1’ ที่เพิ่งซื้อมาใหม่เมื่อวาน อ่านไปถึงหน้า 87 แล้ว เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานตอนอยู่บ้าน เฒ่าจอห์นก็หยิบตำรามาอ่านเช่นกัน

เวลาเฒ่าจอห์นอ่านหนังสือ เขาอ่านจริงๆ ไม่ใช้ปากกา ไม่ใช้กระดาษ อ่านหนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูงเหมือนอ่านนิยาย คือเปิดพลิกไปทีละหน้าๆ

แสงแดดยามแปดโมงกว่าสาดส่องเฉียงๆ ลงบนซีกตัวและหนังสือของเฒ่าจอห์น เส้นผมสีดำของเขาคล้ายจะทอประกายอยู่ใต้แสงแดด ขับเน้นให้เสื้อเชิ้ตสีขาวดูขาวยิ่งขึ้นไปอีก

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ หากหนังสือที่เฒ่าจอห์นอ่านไม่ใช่วิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูง มันคงจะเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายความสุนทรีย์ของสายศิลป์อยู่ไม่น้อย

แต่น่าเสียดายที่เขาอ่านคณิตศาสตร์ขั้นสูง เจียงฉีจึงสัมผัสไม่ได้ถึงบรรยากาศเชิงศิลป์ใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากหวนนึกถึงความหวาดกลัวที่เคยถูกครอบงำด้วยข้อสอบจริงตอนสอบเข้าปริญญาโท

เนื่องจากทางร้านปิดทำการไปสามวัน พอเปิดร้านวันแรกก็ตรงกับวันศุกร์พอดี ลูกค้าที่จองคิวมาเล่นแบบรวมโต๊ะล่วงหน้าจึงมีไม่น้อยเลย

ด้วยความพยายามของหลิวหลานผู้เป็นพนักงานดีเด่น ช่วงบ่ายทั้งหลิวหลาน หวงฟู่กุ้ย และฉินช่านต่างก็มีโต๊ะต้องคุม ส่วนช่วงค่ำหลิวหลานคุมต่อเนื่องสองรอบติด และเฒ่าจอห์นก็มีโต๊ะเช่นกัน นี่ขนาดยังเป็นแค่ยอดจองล่วงหน้า หากมีลูกค้าโผล่มาหน้าร้านกะทันหันก็คงจะยิ่งยุ่งกว่านี้

เมื่อมีเป้าหมายเล็กๆ มูลค่าหนึ่งล้านกดทับอยู่บนหัว ความกระตือรือร้นในการหาเงินของเจียงฉีจึงพุ่งสูงปรี๊ด เขากดโทรศัพท์ติดต่อซัพพลายเออร์เพื่อสั่งสินค้าใหม่เข้ามาเพียบ เช่น กาแฟสำเร็จรูป น้ำนมมะพร้าวเข้มข้น และตั้งใจว่าจะเปิดตัวเครื่องดื่มราคาสูงอย่างลาเต้มะพร้าวสดกับมัทฉะมะพร้าวสด

วันศุกร์คนเยอะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอถึงช่วงหัวค่ำ ในซอยก็เต็มไปด้วยเหล่าพนักงานออฟฟิศที่เลิกงานมาหาของกินและผ่อนคลาย คนที่เดินผ่านแล้วแวะซื้อเครื่องดื่มก็มีไม่น้อย เจียงฉีกับเจียงหว่านหว่านยุ่งจนหัวหมุน ขาแทบไม่ติดพื้น กว่าจะได้กินข้าวเย็นก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้ว

แถมยังได้กินแค่ข้าวราดอาหารจานด่วน

เจียงฉีกินข้าวราดพริกหยวกผัดเส้นหมู ส่วนเจียงหว่านหว่านกินข้าวราดมะเขือยาวผัดหมูสับ เจียงฉีนั่งคุ้ยหาเส้นหมูในจานตัวเอง ส่วนเจียงหว่านหว่านก็นั่งควานหาเศษหมูสับในจาน เจ้าของร้านอาหารจานด่วนร้านนี้เหมือนทำกระปุกเกลือหก ข้าวราดทั้งสองจานเค็มปี๋จนแทบทนไม่ไหว

กินจนทั้งคู่ไม่เพียงแค่อยากได้เงินคืน แต่ยังอยากเรียกร้องค่าเสียหายด้วยซ้ำ

“ไม่ไหวแล้ว เค็มเกินไป ฉันทนไม่ไหวจริงๆ” ตอนแรกเจียงหว่านหว่านคิดว่าข้าวกล่องนี้อุตส่าห์เสียเงินไปตั้งสิบเจ็ดหยวน อย่างไรก็ต้องพยายามกินเพิ่มอีกสักสองสามคำ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับความเค็ม เดินหากระบอกน้ำไปทั่วห้อง

“กระบอกน้ำเธออยู่บนโต๊ะน้ำชาโน่น” เจียงฉีชี้ไปที่โต๊ะน้ำชาหน้าโซฟา

ตอนนี้ที่ห้องโถงมีแค่เจียงฉีกับเจียงหว่านหว่านสองคน ช่วงค่ำเพิ่งเปิดโต๊ะเล่นบทแนวเฮฮาของฉินช่านเพิ่มได้อีกหนึ่งกลุ่มกะทันหัน คนว่างในร้านตอนนี้เลยเหลือแค่สองคนนี้

เจียงหว่านหว่านรีบเดินไปหยิบกระบอกน้ำ ข้างๆ กระบอกน้ำมีหนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูงที่เฒ่าจอห์นพกมาอ่านที่ร้านวันนี้วางอยู่ ตอนนี้ตัวเขาอยู่ข้างบนคุมโต๊ะ แต่หนังสือยังวางทิ้งไว้ข้างล่าง

เจียงหว่านหว่านกระดกน้ำเข้าปากอึกใหญ่ แล้วหยิบขนมเส้นเผ็ดมากินอีกซอง ถึงได้รู้สึกว่าการรับรสของตัวเองกลับคืนมา

“เค็มจนเกินไปจริงๆ ชาตินี้ฉันไม่เคยกินมะเขือยาวผัดหมูสับที่ห่วยแตกขนาดนี้มาก่อนเลย!” เจียงหว่านหว่านทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา พลางพลิกเปิดหนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูงเล่นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยถาม “เอ๊ะ จู่ๆ อาจารย์จอห์นจะอ่านหนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูงไปทำไมเหรอคะ จะเตรียมสอนเหรอ แต่พี่เจียงฉีเคยบอกว่าเขาเป็นอาจารย์สอนศิลปะที่มหาวิทยาลัยของพวกพี่ไม่ใช่เหรอ”

“ไม่รู้สิ” เจียงฉีไม่รู้จริงๆ “อาจารย์จอห์นอาจจะคิดไอเดียไม่ออกจริงๆ เลยตัดสินใจเปลี่ยนสายไปสอนคณิตศาสตร์ขั้นสูงเพื่อหาแรงบันดาลใจมั้ง”

“อาจารย์จอห์นลาออกแล้วไม่ใช่เหรอคะ” เจียงหว่านหว่านฉุกคิดขึ้นมาได้

“เผื่อเขากำลังจะย้ายงานล่ะ ใครจะไปรู้” เจียงฉีเริ่มพูดจาไร้สาระที่ไม่มีใครเชื่อ

เจียงหว่านหว่านพลิกดูหนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูงไปเรื่อยๆ แล้วก็พบว่าตัวเองคืนความรู้ที่เคยเรียนมาให้อาจารย์ไปหมดเกลี้ยงแล้วจริงๆ จะว่าอ่านไม่รู้เรื่องเลยก็ไม่ใช่ แต่ที่แน่ๆ คือทำโจทย์ไม่ได้ชัวร์

ขณะกำลังเปิดดูอยู่นั้น เฒ่าจอห์นก็เดินลงบันไดมา

“อาจารย์จอห์น ลูกค้าข้างบนขอน้ำเหรอคะ” เจียงหว่านหว่านรีบลุกขึ้นเตรียมจะไปหยิบน้ำ

“ไม่ใช่ครับ” เฒ่าจอห์นเดินมาที่โต๊ะน้ำชาแล้วหยิบหนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูงขึ้นมา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “พวกเขาไม่ยอมให้ผมช่วยคุม บอกว่าจะวิเคราะห์กันเอง บอกว่าผมนั่งอยู่ในห้องแล้วพวกเขากดดันจนคิดไม่ออก เลยให้ผมออกมารอข้างนอก ถ้าเรียกเมื่อไหร่ค่อยเข้าไป”

เจียงฉีกับเจียงหว่านหว่าน “…”

เฒ่าจอห์นถือหนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูงเดินกลับขึ้นไปอู้งานอย่างเปิดเผยและสง่างาม

“มีลูกค้าที่รำคาญว่าดีเอ็มอยู่ในห้องแล้วคิดไม่ออก จนถึงขั้นไล่ดีเอ็มออกมาด้วยเหรอเนี่ย” เจียงหว่านหว่านถึงกับอึ้ง “ทำไมเรื่องดีๆ แบบนี้ฉันถึงไม่เคยเจอบ้างนะ”

เจียงฉี “?”

สามชั่วโมงต่อมา ลูกค้าโต๊ะของเฒ่าจอห์นก็เดินลงบันไดมา

ในเมื่อทุกคนอ่านบทกันจนจำได้เกือบหมดแล้ว บทที่ร้านจะจัดสรรให้เฒ่าจอห์นจึงเป็นบทแนวสืบสวนฮาร์ดคอร์เป็นหลัก ส่วนบทสืบสวนสำหรับมือใหม่ เจียงหว่านหว่านกับหลิวหลานก็คุมได้

นี่จึงเป็นเหตุผลที่บทของเฒ่าจอห์นมักจะเป็นบทที่เล่นแล้วเหมือนติดคุก กินเวลานานกว่าปกติ หากเปิดโต๊ะพร้อมกัน บทของเฒ่าจอห์นจะต้องจบเป็นโต๊ะสุดท้ายอย่างไม่ต้องสงสัย

คนอื่นๆ กลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงเจียงฉีที่เฝ้าร้านอยู่ที่ห้องโถง เมื่อเห็นว่าลูกค้าหกคนสุดท้ายเล่นเสร็จเสียที เจียงฉีก็รีบส่งยิ้มแล้วเดินเข้าไปต้อนรับ

“วันนี้เล่นแล้วเป็นยังไงบ้างครับ สนุกไหม”

ไม่มีใครสนใจเจียงฉีเลยสักคน เพราะทั้งหกคนกำลังทะเลาะกันอยู่

“ฉันก็บอกแล้วไงว่าเขามีพิรุธ พวกนายก็ดันไม่เชื่อฉัน แถมยังบอกว่าฉันเป็นคนฆ่าแล้วไปใส่ร้ายป้ายสีเขา ฉันจะไปใส่ร้ายป้ายสีทำไม ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขาเป็นคนฆ่าน่ะ!” หญิงสาวที่เดินนำหน้าสุดโมโหจนเสียงแหลมสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอชี้นิ้วด่ากราดใส่ผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตลายสก็อต

“เธอมีเบาะแสแต่เธอไม่ยอมพูด แล้วพวกเราจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ” ชายหนุ่มตัวสูงเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด

“ฉันพูดแล้ว ฉันพูดตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ แต่ไม่มีใครฟังฉันเลยสักคน พวกนายไม่เชื่อฉันเลยต่างหาก!”

“โกหก เธอพูดที่ไหนกัน เห็นๆ อยู่ว่าตรรกะของเธอพังเอง ถือข้อมูลสำคัญไว้แต่ไม่ยอมบอก แล้วยังจะมาโทษพวกเราอีก”

“เอาละๆ พอเถอะ อย่าทะเลาะกันเลย” หญิงสาวรูปร่างท้วมรีบกระโดดเข้ามาห้ามทัพ

“เธอก็มีข้อมูลสำคัญแล้วไม่ยอมบอกเหมือนกันแหละ ถ้าเธอพูดข้อมูลสำคัญนั่นออกมา ไม่แน่พวกเราอาจจะไขคดีได้ตั้งนานแล้วก็ได้” ผู้ชายอีกคนกระโจนเข้าร่วมวงวิวาท

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะยะ!” หญิงสาวร่างท้วมก็ของขึ้นเหมือนกัน “เห็นชัดๆ ว่านายนั่นแหละที่ทั้งเล่นกากแต่ก็ยังอยากจะเล่น แถมยังแม่งโยนขี้มาให้ฉันอีก นายโยนขี้มาให้ฉันได้ยังไง ตอนแรกนายเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่านายไขคดีได้ ไม่ต้องให้ดีเอ็มช่วยแล้วไล่ดีเอ็มออกไปน่ะ แล้วนายไขได้ไหมล่ะ ไขไม่ได้สักกะผี!”

คนทั้งหกคนยืนเปิดศึกทะเลาะกันนัวเนียต่อหน้าเจียงฉี

เฒ่าจอห์นยืนนิ่งมองดูอยู่บนบันได เห็นได้ชัดว่าข้างบนนั้นคงจะเปิดศึกทะเลาะกันมาได้พักใหญ่แล้ว

“เถ้าแก่ ทั้งหมดเท่าไหร่คะ” หญิงสาวร่างท้วมเจียดเวลาอันมีค่าจากการทะเลาะกันหันมาถาม

“คนละเจ็ดสิบแปดหยวน บวกกับชานมอีกหกแก้ว ทั้งหมดห้าร้อยสิบหกหยวนครับ” เจียงฉีตอบ

หญิงสาวร่างท้วมสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงิน ระหว่างจ่ายเงินปากก็ยังไม่หยุดด่า “ฉันเนี่ยนะเล่นห่วย ข้อมูลสำคัญนั่นฉันไม่ใช่เหรอที่วิเคราะห์ออกมาได้ ฉันนั่งเอ๋อปล่อยจอยตลอดทั้งเกมหรือไง มาว่าฉันมีปัญหา นี่มันไร้สาระสิ้นดี”

“เถ้าแก่ ฉันโอนให้แล้วนะ”

“ฉันจะบอกพวกนายให้นะ อย่ามาทะเลาะกันในร้านคนอื่นเขา นี่มันดึกขนาดไหนแล้ว เถ้าแก่เขาจะได้ปิดร้านสักที ถ้าจะทะเลาะกันก็ออกไปทะเลาะข้างนอก!”

“ออกไปข้างนอกก็ออกสิ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าปัญหาของเกมวันนี้มันจะเกิดจากตัวฉันน่ะ”

คนทั้งหกคนเดินทะเลาะกันไปตลอดทางจนพ้นประตูร้าน

เฒ่าจอห์นค่อยๆ เดินลงบันไดมาอย่างเงียบเชียบ

“วันนี้โต๊ะนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย” เจียงฉีถึงกับมึนตึ้บ

ผู้เล่นที่เล่นจบแล้วออกมาทะเลาะกันก็มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการปะทะกันแบบตัวต่อตัวแล้วที่เหลือคอยห้ามทัพ แต่เปิดศึกพร้อมกันทั้งหกคนแบบวันนี้ เจียงฉียืนฟังตั้งนานยังฟังไม่ออกเลยว่าใครกำลังทะเลาะกับใครกันแน่ ให้ความรู้สึกเหมือนทุกคนกำลังตกอยู่ในสถานการณ์หนึ่งต่อห้า ซึ่งเป็นภาพที่ไม่ได้เจอกันง่ายๆ เลย

“ไม่ทราบครับ” เฒ่าจอห์นเอ่ย “พวกเขาไม่ให้ผมเข้าไป ผมก็เลยไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น”

หลังจากเจียงฉีตรวจสอบความเรียบร้อยรอบสุดท้ายว่าเก็บกวาดทุกอย่างเข้าที่แล้ว เขาก็ปิดร้านแล้วเดินกลับ

ระหว่างทาง เจียงฉีถือโอกาสเปิดแผงควบคุมระบบขึ้นมาดูความคืบหน้าของภารกิจ

เดิมทีเขาแค่อยากจะดูว่าโต๊ะของเฒ่าจอห์นวันนี้มีลูกค้าประทับใจบ้างไหม แต่แล้วเขาก็พบว่า…ค่าความพึงพอใจที่หวงฟู่กุ้ยอุตส่าห์สะสมมาได้อย่างยากลำบากนั้น กลับกลายเป็นศูนย์ไปเสียแล้ว

เจียงฉี “…”

เจียงฉีรู้สึกเหมือนหม้อดำที่หกคนนั้นแย่งกันโยนความผิดไปมา บัดนี้ได้ถูกคว่ำลงมาครอบบนหัวของเขาเรียบร้อยแล้ว

ทั้งที่ต่างฝ่ายต่างโทษเพื่อนร่วมทีมแท้ๆ แต่ในใจกลับพร้อมใจกันกดรีวิวแย่ให้ร้านซะงั้น

(╥╯^╰╥)