บทที่ 75 ซื้อตลับคืนไข่มุก

ช่วงบ่ายพอทุกคนมาถึงร้าน บรรดาหน้าม้าก็เริ่มแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน

ตอนนี้เฒ่าจอห์นมีผู้ติดตามทั้งหมด 23 คน หักหน้าม้า 4 คนออกก็เหลือคนจริงๆ 19 คน หากคำนวณตามอัตราส่วนค่าชื่อเสียงของวันนี้ ในทางทฤษฎีแล้วขอแค่มีคนจริงๆ ติดตามครบ 255 คน เฒ่าจอห์นก็สามารถเลื่อนขั้นดาวได้แล้ว

“วันนี้หว่านหว่านทำผลงานได้ดีมากเลยนะ ถ้าไม่ได้หว่านหว่านเป็นหน้าม้าคอยเปิดประเด็น เกรงว่าคงล่อคนจริงๆ ในห้องไลฟ์ออกมาไม่ได้เยอะขนาดนั้น แล้วผลลัพธ์ช่วงท้ายของการไลฟ์วันนี้ก็คงไม่ออกมาดีแบบนี้ด้วย” เจียงฉีเอ่ยชมเชยหน้าม้าดีเด่นอย่างเจียงหว่านหว่านเป็นคนแรก

เจียงหว่านหว่านเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

ฉินช่านกระซิบถามหลิวหลาน “หลานหลาน เมื่อเช้าเธอได้ดูไลฟ์ไหม”

หลิวหลานเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจเช่นกัน ก่อนจะพูดเสียงดังฟังชัด “คนอย่างหลิวหลาน คำไหนคำนั้น! เมื่อวานบอกว่าจะช่วยซัพพอร์ตไลฟ์ของอาจารย์จอห์นก็ต้องดูอยู่แล้ว เมื่อเช้าฉันอุตส่าห์ตั้งนาฬิกาปลุกหกโมงเช้าเพื่อตื่นมาดูเลยนะ ต่อให้เมื่อคืนจะเล่นเกมยันตีห้าเพิ่งได้นอน พอหกโมงเช้าฉันก็ยังลุกขึ้นมาดูเลย”

ฉินช่าน “…แล้วทำไมตอนแปดโมงเช้าที่ฉันทักไปถามว่าห้องไลฟ์ของอาจารย์จอห์นชื่ออะไร เธอถึงไม่ยอมตอบสักทีล่ะ”

หลิวหลาน “…”

“อ่า ฮ่าๆ คือแบบนี้นะ ฮ่าๆ” หลิวหลานเห็นทุกคนหันมามองก็หัวเราะกลบเกลื่อน “นั่นอาจเป็นเพราะฉันมีจุดอ่อนอยู่นิดหน่อยน่ะ ตั้งแต่เด็กแล้ว พอได้ยินบทเรียนคณิตศาสตร์ทีไร หนังตามันก็หย่อนทุกที”

“ฉันน่าจะฟังไปได้ไม่ถึงนาทีมั้งแล้วก็หลับปุ๋ย พอตื่นมาอีกทีแบตมือถือก็หมดจนเครื่องดับไปแล้ว”

หลิวหลานรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน “แต่จะว่าไป ช่วงท้ายไลฟ์วันนี้ ผลตอบรับของอาจารย์จอห์นดีไหม ตอนฉันตื่นก็ปาเข้าไปบ่ายโมงแล้วน่ะ”

“ดีมากเลยล่ะ” เห็นได้ชัดว่าเจียงหว่านหว่านเปิดห้องไลฟ์แช่ไว้จนจบ “ตอนแรกฉันยังนึกว่านอกจากพวกเราแล้ว คนอื่นในห้องไลฟ์จะเป็นแอ็กเคานต์ปลอม เป็นพวกบอทที่ระบบสุ่มมาเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าคนพวกนั้นจะเป็นคนจริงๆ แถมยังมี 4 คนส่งของขวัญให้อีก อาจารย์จอห์นยังได้จรวดมาอันหนึ่งด้วยนะ”

“ว้าว” หลิวหลานตาโต “ไลฟ์วันแรกก็ได้จรวดเลยเหรอ อาจารย์จอห์นใกล้จะดังแล้วใช่ไหมเนี่ย”

“เอาละ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว บ่ายนี้มีลูกค้าไหม” เจียงฉีถามขึ้น

“ไม่มีเลย” หลิวหลานส่ายหน้า “เดิมทีมี 4 คนกำลังจับตี้กันอยู่ แต่พอถึงบ่ายโมงครึ่งก็พากันเทหมด ช่วงค่ำมีแค่ตี้เดียวคือเรื่อง ‘ศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟ’ ของลุงหวง ตอนนี้ยังไม่มีใครขอรวมกลุ่มช่วงค่ำเลย กะดูแล้วคืนนี้น่าจะมีแค่รอบเดียวนี้แหละ”

“ทำไมวันนี้ลูกค้าน้อยจังล่ะ” เจียงหว่านหว่านรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

ตั้งแต่เธอมาช่วยงานที่ร้าน กิจการก็ไม่เคยซบเซาขนาดนี้มาก่อน

ต่อให้วันนี้จะเป็นวันธรรมดา แต่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนมีนักศึกษาตั้งเยอะแยะ พวกนักศึกษาก็ไม่ต้องไปทำงานด้วย ไม่น่าถึงขั้นไม่มีคนมารวมกลุ่มเล่นบทละครเลยสักคน

“หว่านหว่านเธอไม่รู้เหรอ ช่วงสองสามวันนี้เป็นวันครบรอบสามปีของหอนักสืบเจซี โปรโมชันลดกระหน่ำสุดๆ เติมบัตร 888 แถม 555 เติม 2,000 แถม 1,688 ภายในสามวันนี้แค่ไปเล่นบทละครที่ร้านเขาก็ลด 50% แต่หักเงินจากบัตรไม่ได้ ฉันดูข้อความรวมกลุ่มเล่นของร้านเขาวันนี้ ห้องเต็มทุกห้อง มีตั้ง 24 รอบแน่ะ ฉันว่าช่วงสองสามวันนี้ร้านเราคงแทบไม่มีลูกค้าหรอก”

“ว้าว” เจียงหว่านหว่านได้ยินแล้วยังแทบอยากแวบไปเล่นเอง “พี่เจียงฉี พวกเราจัดโปรเติมเงินเข้าบัตรบ้างดีไหมคะ”

เจียงฉีเองก็อยากจัดอยู่หรอก แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะลดแลกแจกแถมขนาดไหน และยังคิดไม่ออกว่าจะจัดโปรโมชันในนามอะไรดี

ช่วงนี้มีเรื่องเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทั้งออร์เดอร์เดลิเวอรีสำหรับกิจกรรมสร้างทีม ทั้งภารกิจจำกัดเวลาและภารกิจรอง เดิมทีเจียงฉียังอยากถือโอกาสช่วงนี้รีโนเวตห้องสไตล์โมเดิร์นขนาดเล็กให้กลายเป็นห้องธีมสยองขวัญ แล้วหาซื้อบทละครสยองขวัญมาลงสักหน่อย ปรากฏว่าติดพันโน่นนี่มาจนป่านนี้ก็ยังไม่ได้เริ่มลงมือสักที

ทางด้านเจียงปิงก็เบี้ยวนัดเจียงฉีเหมือนกัน ตอนแรกรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะให้เพื่อนช่วยเขียนแบบให้ ไม่กี่วันก็เสร็จเรียบร้อย จนป่านนี้ยังเงียบกริบไร้วี่แวว

แต่เอาเข้าจริง ตอนนี้เจียงฉีก็ไม่มีเงินจะทำอยู่ดี

ถ้าต้องควักเงินอีกหลายพันหยวนไปแต่งห้องสยองขวัญ รวมกับค่าใช้จ่ายในการยิงโปรโมตให้อาจารย์จอห์นที่จำเป็นต้องสำรองไว้ เงินที่อุตส่าห์หามาได้ในช่วงนี้ก็คงแทบเกลี้ยงกระเป๋าพอดี

“ไม่รีบหรอก” เจียงฉีบอก

กลุ่มคนที่คุ้นชินกับการมีเรื่องให้วิ่งวุ่นตลอดเวลาอย่างพวกบ้างาน จู่ๆ เวลาทำงานกลับไม่มีอะไรให้ทำจนสามารถนั่งไถมือถืออู้งานได้ แต่ละคนกลับรู้สึกไม่ชินขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เฒ่าจอห์นนั่งทำสไลด์อยู่บนชั้นสองเงียบๆ หวงฟู่กุ้ยนั่งอยู่ข้างโซฟาพลางศึกษาตำราอาหาร ดูทรงแล้วคงตั้งใจจะเอาจริงเอาจังกับเมนูเตาอบให้ได้ ส่วนหลิวหลานกับฉินช่านก็ราวกับต้องคำสาป จับคู่เล่นเกมแพ้ติดกันรวดเดียวสามตา จนฉินช่านโมโหแทบจะเขวี้ยงมือถือทิ้ง

เจียงหว่านหว่านออกไปซื้อของทอดข้างนอก เจียงฉีกำลังนั่งเอาไม้จิ้มไส้กรอกย่างเล่นไปพลางๆ

ทุกคนว่างงานกันสุดๆ

เจียงฉีว่างจัดจนเริ่มเปิดดูคลิปในช่องวิดีโอของบริษัทฟางจิ้ง

คลิปในช่องของบริษัทฟางจิ้งเน้นไปที่คลิปสั้นเป็นหลัก ความยาวส่วนใหญ่ไม่เกินสี่นาที และยอดวิวของคลิปสั้นก็สูงกว่า มีเพียงไม่กี่คลิปที่ยาวเป็นสิบกว่านาทีหรือกระทั่งครึ่งชั่วโมงที่ยอดวิวร่วงลงไปครึ่งหนึ่ง แต่ถึงจะหายไปครึ่งหนึ่งก็ยังแตะหลักห้าหมื่นวิวขึ้นไปอยู่ดี

ช่วงแรกๆ คลิปพวกนี้ค่อนข้างน่าเบื่อ ยอดวิวก็น้อย ทั้งหมดถ่ายทำเป็นเรื่องราวขำขันประจำวันในออฟฟิศที่ดูออกชัดเจนว่าจัดฉาก เสี่ยวจ้าวคือหนึ่งในนักแสดงประจำ และยังมีนักแสดงประจำอีกคนที่เจียงฉีจำหน้าได้ นั่นคือผู้จัดการที่เคยมาเล่นบทละครกับฟางจิ้ง

ต่อมาฝีมือการแสดงของตัวหลักเริ่มเข้าขากันมากขึ้น ไม่จำเป็นต้องให้คนตัดต่อคอยเสกภาพจากความว่างเปล่าหรือคอยปะผุเก็บงานให้อีกต่อไป บทก็ไม่กระอักกระอ่วนเหมือนเมื่อก่อน ยอดวิวก็เลยค่อยๆ พุ่งขึ้นมา

เนื้อหาหลักยังคงเน้นชีวิตประจำวันในออฟฟิศ นานๆ ทีจะถ่ายชีวิตหลังเลิกงานของพนักงานบ้าง

มีอยู่หลายคลิปที่ฟางจิ้งมาร่วมแสดงรับเชิญ แม้แต่กงเยี่ยก็เคยโผล่หน้ามา เจียงฉียังเห็นแผ่นหลังของโจวหยวนในคลิปหนึ่งด้วยซ้ำ

ขณะที่เจียงฉีกำลังเลื่อนดูคลิปไปเรื่อยๆ ก็มีการอัปเดตใหม่เด้งขึ้นมา

สิ่งที่อัปเดตคือคลิปตัวอย่าง

เป็นคลิปตัวอย่างที่มีความยาวถึงสามนาทีเต็ม

คนตัดต่อรู้ใจคนดูเป็นอย่างดี ในคลิปตัวอย่างจึงคัดเอาแต่ช็อตโบ๊ะบ๊ะมารวมกัน ซาวนด์เอฟเฟกต์จัดเต็ม ตัวหนังสือตัวหนาเบ้อเร่อ ดนตรีประกอบตัดลงจังหวะเป๊ะ ผสานกับท่อนเด็ดที่ดึงดูดสายตาคนดู

สมกับเป็นคนตัดต่อระดับพระกาฬ

อะไรกันที่ทำให้คุณฟางถึงกับหน้าถอดสี?

อะไรกันที่ทำให้ผู้กำกับทั้งรักทั้งเกลียด?

อะไรกันที่ทำให้พนักงานทุกคนฟินจนตาเยิ้ม?

อะไรกันที่ทำให้ทุกคนกรีดร้องลั่นห้อง?

เบื้องหลังการใส่เกียร์หมาเผ่นหนีของผู้กำกับ แท้จริงแล้วเป็นเพราะจิตใจที่บิดเบี้ยวของมนุษย์ หรือศีลธรรมที่เสื่อมทรามกันแน่?

…

ความจริงทั้งหมด กำลังจะถูกเปิดเผยเร็วๆ นี้

วันที่ 24 กรกฎาคม เวลา 17.00 น. มีคำตอบให้คุณ!

เจียงฉีดูคลิปตัวอย่างจบถึงกับ “…”

จะพูดยังไงดีล่ะ เขาคงบอกได้แค่ว่าพนักงานในบริษัทของฟางจิ้งนี่ใจถึงกันจริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงช็อตโคลสอัปตอนที่ฟางจิ้งหน้าเขียวปี๋ซึ่งซูมออกมาได้จังหวะจะโคนขนาดไหน คนตัดต่อยังใส่ช็อตนั้นลงในคลิปตัวอย่างแบบไม่ตกหล่นแม้แต่วินาทีเดียว แถมยังตัดวนซ้ำตั้งสองรอบด้วย

มือโปรชัดๆ

ตอนหนึ่งทุ่ม ลูกค้าที่จองบทละครไว้ยังมาไม่ถึง แต่โจวหยวนกลับโผล่มาแล้ว

“รับลาเต้มะพร้าวสดหรือมัทฉะมะพร้าวสดดีครับ หรือจะเป็นชานมรสดั้งเดิม ส้มจี๊ดมะนาวดี” เจียงฉีเห็นโจวหยวนมาถึงก็เอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคย

โจวหยวนโบกไม้โบกมือปฏิเสธ “ไม่ได้หรอก วันนี้ต้องเก็บท้องไว้กินบะหมี่ ดื่มชานมไม่ได้เด็ดขาด”

“เถ้าแก่เจียง คืนนี้น้ำซุปบะหมี่แอบล็อกมงยกให้ฉันคนเดียวได้ไหมคะ”

เจียงฉี “?”

“คุณจะลงเล่น ‘ศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟ’ คืนนี้เหรอครับ” เจียงฉีรู้สึกทะแม่งๆ โดยสัญชาตญาณ แม้ว่าจะไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่การที่โจวหยวนจะมาเล่นรอบที่สามเพื่อช่วยเติมตี้ให้เต็มมันดูจะเกินเบอร์ไปหน่อย

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าโจวหยวนจะยอมจ่ายเงิน 138 หยวนกับเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงเพียงเพื่อบะหมี่ชามเดียว

“ใช่สิคะ วันนี้บริษัทเราเงินเดือนออก ฉันก็เลยตัดสินใจเปย์ตัวเองสักมื้อ ยอมควัก 138 หยวนเพื่อมากินบะหมี่ชามนี้เลยนะ” โจวหยวนพูดอย่างอารมณ์ดี “คืนนี้พวกเราไม่เล่นบทหรอก เถ้าแก่เจียงให้ลุงหวงต้มบะหมี่เสิร์ฟพวกเราตรงๆ เลยก็พอ”

เจียงฉี “???”

“พวกคุณเหรอครับ”

“อ๋อ ฉันนึกออกแล้ว ตี้คืนนี้เพื่อนร่วมงานฉันเป็นคนจองน่ะค่ะ เธอคงลืมบอกไว้” โจวหยวนร้องอ๋อ “คืนนี้เรื่อง ‘ศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟ’ มี 8 คนใช่ไหมล่ะคะ มีฉันรวมอยู่ด้วย แล้วก็มีหัวหน้าเสี่ยวจ้าวกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ”

“ถึงพวกเขาจะไม่เคยเล่นศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟเวอร์ชันในร้าน แต่พวกเราต่างก็รู้เนื้อเรื่องกันหมดแล้วเลยไม่อยากเล่นซ้ำอีก พี่ซุน คนตัดต่อของบริษัทเราน่ะ ช่วงสองสามวันนี้เขาต้องนั่งตัดต่อคลิปอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ นั่งจ้องบะหมี่ผักกวางตุ้งทุกวันจนน้ำลายสอจะแย่ พอดีวันนี้เงินเดือนออก ทุกคนมีตังค์กันพร้อมหน้า เขาก็เลยเป็นคนชวนเปิดตี้ตรงมากินบะหมี่เฉยๆ ไม่ต้องเล่นบทละครน่ะค่ะ”

เจียงฉีถึงกับอึ้งกิมกี่กับลูกเล่นของพวกโจวหยวน

เดิมทีเขานึกว่าคืนนี้มีลูกค้าหนึ่งตี้ก็ยังไม่ถือว่ายอดขายเป็นศูนย์ อย่างน้อยร้านเกมไขคดีก็ถือว่าได้เปิดร้าน

ที่ไหนได้…เปิดร้านน่ะใช่ แต่ไม่ใช่ร้านเกมไขคดี เป็นร้านบะหมี่ต่างหาก!

“…คนอื่นๆ จะมาถึงกี่โมงครับ”

“พวกเขาน่าจะอีกสักพักถึงจะมาถึงค่ะ”

เจียงฉีลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าการขายบะหมี่ชามละ 138 หยวนมันดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไร

เดิมทีเงิน 138 หยวนนี้เป็นค่าเล่นเกมไขคดี ส่วนบะหมี่ผักกวางตุ้งเป็นแค่ของแถมตามบทละครเท่านั้น

ตอนนี้กลับตาลปัตร ลูกค้าไม่เอาสินค้าหลักแต่เจาะจงจะเอาแค่ของแถม

นี่มันเข้าตำราซื้อตลับทิ้งไข่มุกยุคปัจจุบันชัดๆ

“เอาแบบนี้ดีไหมครับ” เจียงฉีครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น “อันที่จริงพวกคุณทั้ง 8 คนก็ถือว่าเคยเล่นบทนี้กันมาหมดแล้ว ในเมื่อพวกคุณไม่เล่นบทจะกินแค่บะหมี่ ผมก็คงคิดเงินราคาเต็มไม่ได้หรอก”

“ถ้าอย่างนั้น…” ท่ามกลางสายตาเป็นประกายคาดหวังของโจวหยวน เจียงฉีก็กัดฟันเอ่ย “พวกคุณจ่ายครึ่งราคาดีไหมครับ”

“จริงเหรอคะ” โจวหยวนทำหน้าตาเหมือนจะบอกว่า ‘ขอแค่เถ้าแก่เจียงกล้าเปิดปาก ต่อไปฉันจะแวะมากินบะหมี่ครึ่งราคาทุกวันเลย’

แม้ว่าชามละ 138 หยวนกับชามละ 69 หยวนจะแพงหูฉี่ไม่ต่างกัน แต่เมื่อคุณทำใจยอมรับราคา 138 หยวนได้แล้วและตั้งใจจะมากิน พอเจ้าของร้านบอกว่าลดเหลือแค่ 69 หยวน คุณก็จะรู้สึกทันทีว่าตัวเองได้กำไรมหาศาล

“ราคานี้ใช้ได้ตลอดไปเลยไหมคะ”

“คุณรอแป๊บหนึ่งนะครับ ผมขอไปคุยกับลุงหวงก่อน” เจียงฉีกลัวว่าถ้าเขาพยักหน้ารับปากสุ่มสี่สุ่มห้า จากนี้ไปร้านเกมไขคดีคงได้กลายสภาพเป็นโรงอาหารพนักงานของบริษัทฟางจิ้งเข้าจริงๆ

ถึงตอนนั้นเขาคงต้องพิจารณาเซ้งร้านบะหมี่ห้องข้างๆ มาเปิดเป็นร้านบะหมี่เพิ่มอีกร้านจริงๆ แล้วล่ะ

หลังจากปรึกษากับหวงฟู่กุ้ยอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งหลักๆ แล้วเจียงฉีถามว่าในแต่ละวันเขาสามารถทำบะหมี่เพิ่มเป็นพิเศษได้มากสุดกี่ชาม เจียงฉีจึงเดินกลับมาให้คำตอบกับโจวหยวน

“ใช้ได้ตลอดไปครับ ขอแค่เคยเล่นบท ‘ศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟ’ มาก่อน แล้วถ้าเป็นเหมือนรอบนี้ที่แค่อยากกินบะหมี่ไม่อยากเล่นบทละคร ก็คิดครึ่งราคาได้ครับ”

“แต่ว่า”

“จำกัดวันละไม่เกิน 20 คนนะครับ”

ถ้าคนเยอะกว่านี้ มีหวังกลายเป็นร้านบะหมี่ของแท้แน่ๆ

“กรี๊ด เยี่ยมไปเลย!” โจวหยวนส่งเสียงดีใจ จากนั้นก็ควักมือถือออกมารัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง

“คุณกำลังทักหาใครเหรอครับ” เจียงฉีเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาตงิดๆ

“ก็ส่งเข้ากลุ่มบริษัทสิคะ! ความจริงตอนที่พี่ซุนชวนวันนี้ มีหลายคนอยากมามากเลย แต่ทุกคนติดว่าชามละ 138 หยวนมันแพงเกินไปเลยตัดใจไม่ลง ตอนนี้เหลือแค่ชามละ 69 หยวนแล้ว ต้องมีคนอยากแห่มากินอีกเพียบแน่นอนค่ะ!”

เจียงฉี “…”