บทที่ 76 สายเปย์อันดับหนึ่งแห่งตาราง

หลังจากโจวหยวนส่งข้อความออกไป บะหมี่ทั้งยี่สิบชามก็ขายหมดเกลี้ยงในพริบตา

เจียงฉีไม่นึกเลยว่าเพื่อนร่วมงานของเธอจะกระตือรือร้นกันขนาดนี้ ทั้งที่เลิกงานกลับบ้านกันไปแล้ว เผลอๆ มื้อเย็นอาจจะกินไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็ยังยอมถ่อออกจากบ้านมากินบะหมี่กันอีก

บะหมี่ชามละ 138 หยวนทำใจซื้อกินไม่ลง แต่พอเหลือ 69 หยวนกลับแย่งกันจนแทบคลั่ง พูดได้คำเดียวว่าโปรโมชันครึ่งราคามันชวนให้คนหน้ามืดตามัวจริงๆ

ถึงขั้นมีคนที่แย่งซื้อไม่ทันในวันนี้ ทักแชตหาบัญชีบริการลูกค้าเพื่อขอจองบะหมี่ของวันพรุ่งนี้ล่วงหน้าเลยทีเดียว

เมื่อเผชิญกับกระแสความคลั่งไคล้ของเหล่าผู้หลงใหลการกินเส้น เจียงฉีจึงจำต้องรีบเปิดกลุ่มกินบะหมี่ขึ้นมาอย่างเร่งด่วนเพื่อความสะดวกในการจองล่วงหน้า เพียงแค่สิบนาทีสั้นๆ กลุ่มกินบะหมี่ก็ขยายใหญ่จนมีสมาชิกถึง 72 คน พนักงานของบริษัทฟางจิ้งเกินครึ่งต่างก็เข้ามาอยู่ในนี้กันหมด

กระทั่งกงเยี่ยก็ยังอยู่ในกลุ่มด้วย

ไม่ต้องถามว่าเจียงฉีรู้ได้อย่างไร เพราะเขาคิดว่าพนักงานบริษัทของฟางจิ้งคงไม่ถึงขั้นเอารูปเซลฟีของกงเยี่ยมาตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ตัวเองหรอก

สรุปยอดทั้งวัน ยอดขายชานม ไอศกรีม และไส้กรอกย่างทำไปได้ 492 หยวน ยอดขายบะหมี่ผักกวางตุ้ง 1,380 หยวน ส่วนยอดขายเกมไขคดี 0 หยวน

นี่มันเปลี่ยนสายธุรกิจไปแล้วชัดๆ

เมื่อมองดูรอบเล่นรวมโต๊ะของวันนี้ที่ประกาศอยู่ในกลุ่มนัดเล่นเกมของหอนักสืบเจซี เจียงฉีก็ได้แต่ทอดถอนใจว่าไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของคำว่าลดครึ่งราคาได้เลยจริงๆ

กระทั่งรอบโต้รุ่งยังเต็ม เมืองสวินเล็กๆ แห่งนี้กลับมีพวกชอบบำเพ็ญเซียนอดหลับอดนอนเยอะขนาดนี้เชียว ช่างน่านับถือเสียจริง

"ว้าว เจซีถึงขนาดรอบของวันพรุ่งนี้ก็เต็มหมดแล้วเหรอเนี่ย" หลิวหลานเองก็กำลังดูข้อความรวมโต๊ะอยู่เหมือนกัน "นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนวันนี้ธุรกิจเกมไขคดีทั่วทั้งเมืองโดนร้านพวกเขาเหมาไปเจ้าเดียวเลย"

"ไม่ได้การ ฉันต้องโพสต์ข้อความหาคนรวมโต๊ะปลอมๆ สักสองสามโพสต์ ทำทีว่าพรุ่งนี้ร้านเรามีลูกค้าบ้างแล้ว" หลิวหลานเริ่มแต่งเรื่องขึ้นมาเอง

เจียงหว่านหว่านเก็บของเตรียมเลิกงานกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว เธอยกกระเป๋าสะพายใบเล็กขึ้นมาสะพาย พลางตรวจดูว่าพาวเวอร์แบงก์อยู่ในกระเป๋าหรือไม่ แล้วพูดขึ้นว่า "กิจกรรมรอบนี้ของเจซีจัดกี่วันเหรอคะ"

"น่าจะห้าวันมั้ง" ฉินช่านว่า พลางก้มมองโทรศัพท์มือถือ "ในโมเมนต์ของฉันก็มีคนแชร์อยู่ เหมือนก่อนหน้านี้แค่แชร์โพสต์ฉลองครบรอบสามปีของร้านเขาก็ได้ลดทันที 20 หยวนแล้ว"

"งั้นพวกเราก็ต้องไม่มีลูกค้าไปตั้งห้าวันเลยน่ะสิคะ?!" เจียงหว่านหว่านตกใจยกใหญ่

เจียงฉี "…"

จะพูดความจริงแทงใจดำทำไมกันเล่า

"เอาเถอะ ในเมื่อไม่มีลูกค้า พวกเราก็รีบกลับบ้านไปพักผ่อนให้สบายดีกว่า" เจียงฉีพูดยิ้มๆ ทว่าเพิ่งจะปิดไฟเดินพ้นประตูร้าน โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้นมา

เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก

อาจเป็นเพราะเจียงฉีไม่มีเงินพอจะมีชื่ออยู่ในสมุดรายชื่อโทรศัพท์ของเซลส์ขายอสังหาริมทรัพย์ เขาจึงไม่เคยได้รับโทรศัพท์ขายบ้าน ขายอาคารพาณิชย์ หรือขายประกันเลย ยุคสมัยนี้คนที่จะโทรหาเขานอกจาก 10086 ของค่ายมือถือแล้วก็มีแต่พวกมิจฉาชีพเท่านั้น

แน่นอนว่าอาจจะไม่นับรวมอาจารย์ที่ปรึกษาตอนมหาวิทยาลัย

ตอนที่เจียงฉีเพิ่งเรียนจบ อาจารย์ที่ปรึกษาต้องตรวจสอบเอกสารเกี่ยวกับสถานที่ฝึกงานของบัณฑิต จึงโทรหาเพื่อยืนยันกับนักศึกษาทุกคน เจียงฉีเข้าใจผิดคิดว่าเบอร์อาจารย์เป็นแก๊งคอลเซ็นเตอร์เลยกดตัดสายไปสองรอบ พอโทรมาครั้งที่สามถึงยอมรับสาย

"ฮัลโหล"

"ฮัลโหล เหล่าเจียง บอกข่าวดีให้รู้อย่างหนึ่ง ฉันออกจากคุกแล้วโว้ย 55555"

เจียงฉี "?"

มิจฉาชีพสมัยนี้มาไม้ดุดันขนาดนี้เลยเหรอ

"นายเป็นใครเนี่ย"

เสียงหัวเราะของมิจฉาชีพที่ปลายสายชะงักกึก ก่อนจะแสร้งทำน้ำเสียงเจ็บปวดรวดร้าวสุดขีด แล้วพูดอย่างคับแค้นปนน้อยใจว่า "เหล่าเจียง นี่นายถึงกับลบเบอร์ฉันทิ้ง แถมยังถามอีกว่าฉันเป็นใครเนี่ยนะ?!"

เจียงฉีคิดในใจว่ามิจฉาชีพคนนี้ไม่เพียงแต่จะมาไม้ดุ การแสดงยังเข้าขั้นยอดเยี่ยมอีกต่างหาก ขณะที่กำลังจะกดตัดสาย เขาก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเสียงนี้ฟังดูคุ้นหูพิกล

ประโยคแรกคงเพราะตื่นเต้นเกินไปน้ำเสียงเลยเพี้ยนจนฟังไม่ออก แต่พอเป็นประโยคที่สอง น้ำเสียงนี้ฟังยังไงก็เหมือน…

หวังจั๋ว

เจียงฉีรีบแก้ไขสถานการณ์ทันควัน พลางแอบโล่งอกอยู่ในใจที่เมื่อครู่ไม่ได้มือไวรีบกดตัดสายไปเสียก่อน ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่เรือแห่งมิตรภาพจะล่มเลย คงได้พังยับคามือเขาเป็นแน่

"ฮ่าๆ ฉันล้อเล่นน่า หวังจั๋วใช่ไหมล่ะ พวกเราเป็นรูมเมตกันมาตั้งสี่ปี นายยังเคยเช็กชื่อแทนฉันตอนเข้าเรียนเลย ฉันจะจำเสียงนายไม่ได้ ไม่รู้ว่านายเป็นใครได้ยังไงเล่า"

"ไม่ต้องมาแกล้งเนียนเลย เมื่อกี้ต้องจำไม่ได้แน่ๆ แถมยังลบเบอร์ฉันทิ้งไปแล้วชัวร์" หวังจั๋วมองทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว

เจียงฉี "…นายเคยคิดบ้างไหมว่าอาจเป็นเพราะฉันไม่เคยเมมเบอร์ไว้ตั้งแต่แรกเลยต่างหาก"

มีวีแชตแล้วใครเขาจะมานั่งเมมเบอร์กันเล่า

เจียงฉีเดินตามหลังเฒ่าจอห์นกับหวงฟู่กุ้ย พลางคุยโทรศัพท์ไปด้วย หวงฟู่กุ้ยสนใจเนื้อหาการไลฟ์ของเฒ่าจอห์นมาก เอาแต่ถามเฒ่าจอห์นไม่หยุดว่าถ้าเขาเริ่มเรียนตั้งแต่ตอนนี้ จะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะฟังเนื้อหาที่เฒ่าจอห์นสอนเข้าใจ

เฒ่าจอห์นจึงแนะนำให้หวงฟู่กุ้ยเริ่มเรียนตามบทเรียนออนไลน์ของหวังเอ้อร์ยาไปก่อน

"นายปิดเทอมแล้วเหรอ" เจียงฉีได้ยินเสียงประกาศจากห้องพักผู้โดยสารของสถานีรถไฟดังมาจากฝั่งของหวังจั๋ว "นายรอรถอยู่ที่สถานีรถไฟเหรอ"

"ใช่ เพิ่งมาถึงเนี่ยแหละ ตอนแรกที่เสี่ยวจางบอกว่าจะให้หยุดช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ฉันยังนึกว่าเขาวาดฝันลมๆ แล้งๆ ให้ดีใจเล่น ที่ไหนได้ดันให้หยุดจริงๆ แถมยังหยุดตั้งยี่สิบวันเต็มๆ อีก!" หวังจั๋วตื่นเต้นสุดขีด "อย่างที่ฉันเคยบอกไปไงล่ะ อีกสองวันฉันจะแวะไปหานายที่โน่น เหล่าเจียง นายต้องต้อนรับขับสู้ฉันให้ดีๆ เลยนะ"

"อีกสองวันนี่มันวันไหนกันแน่ นายต้องบอกให้ฉันเตรียมตัวล่วงหน้าก่อนสิ"

"ฉันคำนวณดูก่อนนะ…วันที่ 24 ก็แล้วกัน น้าฉันพักอยู่ที่เมืองนายนี่พอดี ฉันจะได้ไปพักที่บ้านน้า"

"ไม่ต้องหรอก พี่สาวฉันไปต่างประเทศ ที่บ้านไม่มีใครอยู่ นายมาพักที่บ้านฉันได้เลย เดี๋ยวฉันเตรียมห้องรับแขกไว้ให้"

"ได้เลย" หวังจั๋วตอบรับอย่างรวดเร็ว

"…"

หลังจากวางสาย เจียงฉีก็เล่าเรื่องที่หวังจั๋วจะมาหาในวันที่ 24 ให้เฒ่าจอห์นฟัง พร้อมบอกให้เขาไม่ต้องกังวล แค่รักษาคาแรกเตอร์เอาไว้ก็พอ

หวังจั๋วไม่รู้กระทั่งว่าชมรมการละครตั้งอยู่ที่ไหน และที่มหาวิทยาลัยของเจียงฉีก็มีอาจารย์ชาวต่างชาติอยู่จริงๆ อีกทั้งหวังจั๋วยังเป็นพวกจำหน้าคนไม่ค่อยได้ ตอนอยู่ปีสี่เจออาจารย์ที่เคยสอนตอนปีหนึ่งยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ คงไม่ต้องหวังให้เขาจำอาจารย์ชาวต่างชาติในมหาวิทยาลัยได้หรอก

อีกทั้งเจียงฉีก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า ตั้งแต่ได้ดูการไลฟ์ของเฒ่าจอห์นเมื่อเช้า เขาก็รู้สึกว่าบนตัวของเฒ่าจอห์นเริ่มมีออร่าความเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแผ่ออกมามากขึ้นเรื่อยๆ

มองมุมไหนก็เหมือนอาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูงชัดๆ

"จริงด้วยสิครับ อาจารย์จอห์น เรื่องต่อกล้องเสริมภายนอกสำหรับห้องไลฟ์ คุณทำเป็นหรือยังครับ พรุ่งนี้เช้าต้องให้ผมขึ้นไปช่วยดูให้ไหม" ตอนนี้เวลาที่ไม่มีคนนอกอยู่ด้วย เจียงฉีก็เริ่มติดปากเรียกเฒ่าจอห์นว่าอาจารย์จอห์นไปด้วยแล้ว

"ผมทำเป็นแล้วครับ" เฒ่าจอห์นตอบ "ผมเห็นในเน็ตบอกว่า สตรีมเมอร์มักจะให้สิทธิพิเศษแก่สายเปย์อันดับหนึ่ง อย่างเช่นการแอดวีแชตส่วนตัวอะไรพวกนั้น ผมจำเป็นต้องแอดวีแชตส่วนตัวของสายเปย์อันดับหนึ่งเพื่อไปช่วยติวโจทย์เสริมให้เขาไหมครับ"

เจียงฉี "…"

ไม่รู้ทำไม ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาดันเป็นคำถามที่ว่า ทำไมตอนที่ตัวเองอ่านหนังสือสอบเข้าปริญญาโทถึงไม่เจอสตรีมเมอร์แบบนี้บ้างนะ

เขาพร้อมจะยอมหมดเนื้อหมดตัวเพื่อแย่งตำแหน่งสายเปย์อันดับหนึ่งคนนั้นมาให้ได้เลย

"ไม่ต้องขนาดนั้นแน่นอนครับ" เจียงฉีรีบห้าม "รูปแบบการไลฟ์ของคุณกับไลฟ์ประเภทที่ต้องแอดวีแชตนั่นมันคนละแบบกันเลย คุณแค่ไลฟ์ไปตามปกติก็พอแล้วครับ"

เฒ่าจอห์นพยักหน้ารับ บ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว