บทที่ 78 อร่อยโคตรๆ

สไลด์ 300 หน้า ทำให้เจียงฉีได้ตระหนักถึงโลกของยอดคนอย่างถ่องแท้

ยอดฝีมือคณิตศาสตร์ขั้นสูง ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

หลิวหลานอาศัยทักษะการต้มตุ๋นอันแยบยล ล่อลวงกลุ่มผู้เล่นแบบรวมโต๊ะมาได้หนึ่งกลุ่ม นัดเล่นบทของเธอตอนหกโมงครึ่งตอนเย็น

เนื่องจากต้องเริ่มเล่นตอนหกโมงครึ่ง หวงฟู่กุ้ยจึงตัดสินใจต้มบะหมี่ให้เร็วขึ้น โดยเริ่มง่วนอยู่ในครัวตั้งแต่ยังไม่ถึงห้าโมงเย็น

พอเห็นหวงฟู่กุ้ยเริ่มลงมือ หลิวหลานก็ไปช่วยฉินช่านเตรียมเครื่องเคียงสำหรับกินกับบะหมี่ แต่พอตรวจดูรอบหนึ่งก็พบว่าถั่วลิสงทอดหมดเกลี้ยงแล้ว

ถั่วลิสงทอดนี้เป็นฝีมือแม่ของหลิวหลาน ใช้ถั่วจากแปลงขนาดครึ่งไร่ที่ตาของเธอปลูกเอง นำมาทอดไฟอ่อนอย่างใจเย็นจนหอมกรุ่นแล้วโรยเกลือ เคี้ยวแล้วกรอบอร่อยเป็นที่สุด

ต่อให้ไม่กินแกล้มกับบะหมี่ แค่หยิบกินเล่นเปล่าๆ ก็อร่อยเพลินจนหยุดไม่อยู่

ช่วงสองสามวันนี้ทุกคนกินบะหมี่กันโดยขาดถั่วลิสงทอดของบ้านหลิวหลานไม่ได้เลยจริงๆ

"แย่ละ ถั่วลิสงหมด ฉันกลับไปเอาที่บ้านอีกกระปุกก่อนนะ!" หลิวหลานรู้สึกว่ามื้อสำคัญที่สุดของวันจะขาดเครื่องเคียงที่เป็นจิตวิญญาณไปไม่ได้ เธอจึงรีบวิ่งกลับบ้านไปเอากระปุกถั่วลิสง

เจียงฉีกำลังเฝ้าหน้าบัญชีวิดีโอเพื่อรอคลิปทริปเอาต์ติงอัปเดต วันนี้เป็นวันที่ 24 แล้ว หากช่องไม่เบี้ยว ห้าโมงเย็นก็จะได้ดู เจียงฉีแทบจะอดใจรอไม่ไหว

"พี่เจียงฉีคะ ร้านหม่าล่าทั่งสั่งชาดำมะนาวสองแก้ว ชามะนาวส้มจี๊ดหนึ่งแก้ว ชาเขียวมัทฉะนมสดสองแก้ว แล้วก็ชานมไข่มุกหนึ่งแก้วค่ะ" เจียงหว่านหว่านตะโกนบอกหลังได้รับข้อความจากเจ้าของร้านหม่าล่าทั่ง

เจียงฉีทำได้แค่วางมือถือลงก่อนแล้วไปชงเครื่องดื่ม โดยมีเจียงหว่านหว่านคอยช่วยอีกแรง

ออร์เดอร์เครื่องดื่มในร้านมักจะเป็นแบบนี้เสมอ ถ้าไม่เงียบกริบ ก็จะทะลักเข้ามาจนไม่ได้พัก พอเจียงฉีทำออร์เดอร์ของร้านหม่าล่าทั่งเสร็จ ออร์เดอร์ของร้านเส้นหมี่กับร้านอาหารตามสั่งก็ตามมาติดๆ ทยอยมาไม่ขาดสายจนมือเป็นระวิง

ขณะที่เจียงฉีกำลังวุ่นอยู่นั้น ลูกค้าก็เดินเข้ามาในร้าน

"อ้าว เถ้าแก่เจียง ร้านพวกนายมีชานมขายด้วยเหรอเนี่ย ไม่นึกเลยแฮะ" คนที่มาคือกงเยี่ย เขาแวะมากินบะหมี่นั่นเอง

แม้บะหมี่ชามละ 69 หยวนจะถูกกว่าชามละ 138 หยวน แต่ก็ยังจัดเป็นของฟุ่มเฟือยระดับพรีเมียมอยู่ดี พนักงานบริษัทฟางจิ้งต่างรอให้ได้โบนัสประจำไตรมาสก่อนถึงจะตัดใจยอมฟุ่มเฟือยสักมื้อ การจองคิวกินบะหมี่จึงเป็นแนวที่ว่า ถ้าวันนี้จองไม่ทันก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยกินก็ได้

อย่าเห็นว่าบะหมี่ 20 ชามของวันนี้ถูกคนในกลุ่มจองกันเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อวาน เพราะโควตา 20 ชามของวันพรุ่งนี้เพิ่งจะมีคนจองไปแค่ 17 ชามเท่านั้น

ทุกคนต่างเป็นมนุษย์เงินเดือน บะหมี่ชามละ 69 หยวน นานๆ กินแก้ขัดให้หายอยากสักทีก็พอ จะให้กินทุกวันได้อย่างไร

มนุษย์เงินเดือนทำไม่ได้ แต่ทายาทเศรษฐีทำได้

กงเยี่ยเหมาจองบะหมี่ล่วงหน้ารวดเดียวหนึ่งเดือนเต็ม จ่ายเงินเรียบร้อย และนัดแนะกับเจียงฉีว่าจะมากินตอนหกโมงเย็นของทุกวัน

เจียงฉีเหลือบมองเวลา พบว่าเพิ่งจะห้าโมงครึ่ง แต่กงเยี่ยมาได้จังหวะพอดี เพราะฝั่งหวงฟู่กุ้ยเพิ่งเอาเส้นลงหม้อ

เวลาหวงฟู่กุ้ยทำอาหารให้พนักงาน มักจะจงใจต้มเผื่อไว้อีกสองชามเสมอ ตอนนี้ขอเพียงไม่มีอะไรผิดพลาด ทุกคนก็ได้กินบะหมี่ผักกวางตุ้งกันทุกวัน แม้จะไม่ถึงขั้นกินคนละสามชามโตเหมือนตอนแรกๆ แต่การกินเบิ้ลอีกชามก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด

หลิวหลานทำงานพาร์ตไทม์มาหนึ่งเดือน น้ำหนักขึ้นมาห้าชั่ง ตอนนี้ไม่กล้ากินบะหมี่สองชามแล้ว ได้แต่ซดน้ำซุปเพิ่มอีกสองสามคำแทน

"ผู้กำกับกงมาเร็วนะครับ รับเครื่องดื่มอะไรไหม" เจียงฉีถามด้วยรอยยิ้ม

กงเยี่ยโบกมือ "ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวซดน้ำซุปบะหมี่เอาก็พอ"

"ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นผู้กำกับแล้ว จะเรียกผู้กำกับกงไปทำไม เรียกฉันว่าเหล่ากงก็พอ"

เจียงฉีกับเจียงหว่านหว่าน: ?

"ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า เรียกชื่อฉัน เรียกพี่กง พี่เยี่ย หรือจะเรียกสุดหล่อ อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ"

เจียงฉี: …

ตอนไปเอาต์ติงทำไมดูไม่ออกเลยนะว่ากงเยี่ยชอบเล่นมุกแป้กขนาดนี้

"คุณกงเคยเล่นเกมไขคดีมาก่อนไหมครับ" เจียงฉีถามขึ้นเมื่อเห็นกงเยี่ยเอาแต่จ้องชั้นวางบทละคร

กงเยี่ยพยักหน้า "เคยไปเล่นเป็นเพื่อนพวกพ้องอยู่สองครั้ง"

"ครั้งแรกเล่นบทแนวความรักเซียนเซี่ย เจอแต่พวกหมาเลีย รวมสามภพสามชาติตามตื๊อเปย์รักกันไปตั้งกี่พันปีก็ไม่รู้"

"ครั้งที่สองเล่นที่ร้านชื่ออะไรนะ ร้านเจซี เป็นบทสยองขวัญเอกสิทธิ์ ร้านนั้นลงทุนจัดห้องจำลองสถานที่จริงสำหรับบทนั้นโดยเฉพาะ ก็ใช้ได้อยู่นะ แต่หลังจากนั้นบาร์งานยุ่งมากก็เลยไม่ได้เล่นอีก"

เจียงฉีชงเครื่องดื่มแก้วสุดท้ายเสร็จก็เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์บาร์ ประจวบเหมาะกับที่หลิวหลานซึ่งกลับบ้านไปเอากระปุกถั่วลิสงนานร่วมครึ่งชั่วโมงเดินกลับมาพอดี

หลิวหลานกอดกระปุกถั่วลิสงไว้ในอ้อมแขน แถมยังหิ้วถุงใบหนึ่ง วิ่งรี่เข้ามาอย่างตื่นเต้น "ทายสิว่าฉันซื้ออะไรมา! กั้งกับกุ้งเครย์ฟิชพะโล้ของร้านเฉินจี้!"

"พอฉันหยิบถั่วลิสงเสร็จเดินกลับมา ก็เห็นว่าวันนี้คิวหน้าร้านเขาน้อยมาก! ลุงหวงต้มเส้นหรือยังคะ วันนี้ฉันจะกินสองชาม!"

"ไม่ลดความอ้วนแล้วเหรอ เดือนเดียวน้ำหนักขึ้นมาห้าชั่ง ไม่กลัวเปิดเทอมไปแล้วโดนอาจารย์ฟาดหรือไง" ฉินช่านปล่อยสกิลโจมตีเข้าจุดตาย

หลิวหลาน: …

"ช่างเถอะ ฉันกินแค่ชามเดียวก็ได้" ใบหน้าของหลิวหลานเต็มไปด้วยความระทมทุกข์

กงเยี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็ขำไม่หยุด

หลิวหลานเพิ่งจะสังเกตเห็นกงเยี่ย "อ้าว ผู้กำกับกงก็อยู่ด้วยเหรอคะ มาทานบะหมี่ใช่ไหม พอดีเลย วันนี้เครื่องเคียงเยอะเป็นพิเศษ ผู้กำกับกงคะฉันจะบอกให้ ปกติพวกเรากินบะหมี่ไม่ได้มีกับแกล้มเยอะขนาดนี้นะคะ"

"นานๆ ทีฉันจะซื้อกั้งกับกุ้งเครย์ฟิชได้ แถมตีนไก่กับคากิรสเผ็ดเปรี้ยวฝีมือแม่ของอาช่านก็โดนเธอแอบขโมยพกมาด้วย วันนี้ผู้กำกับกงมีลาภปากแท้ๆ เชียว"

กงเยี่ยไม่สนใจเรื่องสรรพนามเรียกขานอีกต่อไปแล้ว เขาเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ "ปกติพวกเธอทานบะหมี่แกล้มของพวกนี้ด้วยเหรอเนี่ย"

หลิวหลานพากงเยี่ยไปดูเครื่องเคียงที่วางเรียงรายจนเต็มโต๊ะน้ำชา แล้ววางกั้งกับกุ้งเครย์ฟิชที่เพิ่งซื้อมาลงไปด้วย

กงเยี่ยตกตะลึงไปเลย

หลังจากกงเยี่ยฟังหลิวหลานบรรยายสรรพคุณของเครื่องเคียงบนโต๊ะจนจบ เจียงฉีก็เตรียมน้ำผลไม้คั้นสดกับนมสดที่เจียงหว่านหว่านน่าจะต้องใช้ตอนกินบะหมี่เสร็จพอดี

ของพะโล้ร้านเฉินจี้ที่หลิวหลานซื้อมาเผ็ดระดับตัวแม่ ทั้งสด ทั้งเผ็ด และถึงเครื่อง คนอย่างเจียงหว่านหว่านที่ไม่สู้เผ็ดแต่ก็ชอบกินจนปากเจ่อไม่ยอมแพ้ ถ้าไม่เตรียมนมหรือน้ำหวานไว้ดับเผ็ด เกรงว่าน้ำซุปบะหมี่ทั้งหม้อคงไม่พอให้เธอซดคนเดียวแน่ๆ

หลิวหลานที่กำลังลดความอ้วนจนได้แต่ซดน้ำซุปบะหมี่เพิ่มก็ช้ำใจพออยู่แล้ว น้ำซุปอันล้ำค่าควรเก็บไว้ให้พนักงานดีเด่นอย่างเธอดีกว่า

กงเยี่ยรู้สึกทึ่งอย่างยิ่งยวด

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเจียงฉีขายบะหมี่ชามละ 69 หยวนนี่ออกจะถูกไปด้วยซ้ำ

เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพเหลือแค่รอบะหมี่ผักกวางตุ้งยกออกจากเตา เจียงฉีจึงฉวยโอกาสนี้รีบกดเปิดคลิปเอาต์ติงที่เพิ่งอัปเดต

ชื่อคลิปคือ 《เถ้าแก่รวยจนเหมาสวนสนุกพาทีมไปเอาต์ติงจะรู้สึกยังไงกันนะ (ตอนแรก)》

เนื่องจากมีคลิปทีเซอร์ช่วยโปรโมตล่วงหน้า วิดีโอเอาต์ติงที่เพิ่งปล่อยออกมาได้เพียงครึ่งชั่วโมงนิดๆ จึงมียอดวิวทะลุหลักหมื่นไปแล้ว

ความยาวคลิปปาเข้าไปถึง 27 นาที พอเจียงฉีกดเปิดคลิปก็พบว่าช่วงแรกเป็นฉากที่พนักงานขาประจำของช่องสองสามคนไปถ่ายซ่อมข้างรถบัสเพื่อใช้เกริ่นนำความเป็นมา

ข้อความบนหน้าจอส่วนใหญ่ต่างพากันแซวว่า คุณฟางรวยมาก เถ้าแก่สายเปย์ใจป้ำสุดๆ

ตากล้องมีความเป็นมืออาชีพสูงมาก ถ่ายภาพประตูทางเข้าสวนสนุกตั้งแต่ช็อตมุมกว้างไปจนถึงภาพโคลสอัปโลโก้ จนเจียงฉีแอบสงสัยว่าฟางจิ้งน่าจะรับเงินค่าโฆษณามาจากทางสวนสนุกแหงๆ

เจียงหว่านหว่านได้ยินเสียงจากในคลิปจึงเอ่ยถาม "พี่เจียงฉี คลิปเอาต์ติงลงแล้วเหรอคะ"

เจียงฉีพยักหน้า

"ว้าว คลิปทีมลงแล้วเหรอ ฉันอยากดูด้วยจัง" หลิวหลานตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ฉินช่านช่วยเสริม "ฉันก็อยากดู ดูด้วยกันเถอะ"

กงเยี่ยเองก็สนใจไม่น้อย "คลิปของเจ้าฟางลงแล้วเหรอเนี่ย เร็วดีแฮะ"

เมื่อทุกคนอยากดู เจียงฉีจึงหาขาตั้งมาวางโทรศัพท์มือถือไว้ข้างโต๊ะน้ำชา พอดีกับที่บะหมี่ผักกวางตุ้งยกขึ้นจากเตา บะหมี่ร้อนๆ ส่งควันฉุยพร้อมกับแกล้มเครื่องเคียงมากถึง 31 อย่าง ควบคู่ไปกับคลิปเอาต์ติงอันแสนรื่นเริง ทุกคนถือชามบะหมี่คนละใบ นั่งเก้าอี้ตัวเล็กๆ ล้อมวงรอบโต๊ะน้ำชากับโทรศัพท์มือถือ กินบะหมี่ไปพลางดูคลิปไปพลาง

แม้แต่เฒ่าจอห์นที่ไม่ค่อยสนใจพวกคลิปวิดีโอก็ไม่มีข้อยกเว้น แม้จะนั่งห่างออกไปหน่อย แต่เขาก็ร่วมมองดูอยู่ด้วย

คนตัดต่อของบริษัทฟางจิ้งมีฝีมือไม่เบา วิดีโอบล็อกเอาต์ติงความยาว 27 นาทีผ่านมือเขาแล้วถูกตัดออกมาได้อย่างกระชับและสนุกสนาน เมื่อใส่ข้อความตลกๆ กับลูกเล่นกราฟิกเข้าไป ตัวอักษร “ฮ่าๆ” ก็วิ่งพล่านเต็มหน้าจอ

คนที่เหนือกว่าคนตัดต่อก็คือตากล้อง

เจียงฉีพบว่าตากล้องไม่ยอมปล่อยให้ฉากเด็ดหลุดรอดสายตาไปเลยจริงๆ และเขาก็ชอบซูมภาพโคลสอัปเอามากๆ

มีช็อตโคลสอัปพนักงานดวงกุดที่เพิ่งลงมาจากรถไฟเหาะแล้วมึนหัว ไม่ทันระวังเลยสะดุดขั้นบันไดโขกหัวคำนับเพื่อนร่วมงานชุดใหญ่

ช็อตโคลสอัปหวังเอ้อร์ยาที่กำลังกินไอศกรีมอย่างมีความสุข

ช็อตโคลสอัปพนักงานที่ฝีมือปาเป้าห่วยกว่าเจียงหว่านหว่าน ปาสามดอกหลุดเป้าไปเสียสองดอก

ช็อตโคลสอัปทายปริศนาโคมไฟ

ช็อตโคลสอัปห่านตัวเบ้อเริ่ม

กระทั่งพนักงานแอบอู้งานนั่งเล่นมือถือก็ยังโดนซูมโคลสอัปใส่

"ให้ตายสิ แอบอู้นั่งเล่นมือถือยังโดนถ่ายติดมาได้ ถ้าเถ้าแก่เห็นเข้าจะไม่โดนหักเงินเดือนเรอะ" กงเยี่ยยังมีอารมณ์ไปเป็นห่วงคนอื่น หารู้ไม่ว่าหลังจากนี้จะมีแต่ช็อตโคลสอัปของเขาทั้งนั้น

กงเยี่ยยืนโยนห่วงทั้งบ่าย ไม่โดนห่านเลยสักตัว กลับกลายเป็นว่าห่วงที่เขาขว้างออกไปชนเข้ากับห่วงของเจียงฉี จนทำให้เจียงฉีได้ห่านฟลุกๆ ไปตัวหนึ่ง เรื่องราวชวนหัวขนาดนี้ ตากล้องจะพลาดไม่โคลสอัปได้อย่างไร

ช่วง 5 นาทีสุดท้ายกลายเป็นสารคดีพิเศษเรื่อง กงเยี่ยกับศึกโยนห่วงจับห่าน ไปโดยปริยาย

ข้อความบนหน้าจอก็คึกคักเป็นพิเศษ

ตอนที่กงเยี่ยโยนยังไงก็ไม่โดน ข้อความบนหน้าจอก็กระหน่ำว่า "555555555"

ตอนที่เจียงฉีได้ห่านมาแบบงงๆ ข้อความบนหน้าจอก็บอกว่า "คุณกง: กูงงแดกไปเลยสิครับ"

"เจ้าห่าน: กูก็งงแดกเหมือนกันโว้ย"

"น้องชายที่ได้ห่วง: ให้ตายสิ ห่านตกมาจากฟ้าชัดๆ"

ตอนที่ฉินช่านโยนคล้องห่วงได้ ข้อความบนหน้าจอก็บอกว่า "คุณกงยอมแพ้เถอะ ฉันดูดวงให้แล้ว ชาตินี้คุณกับห่านไม่มีวาสนาต่อกัน"

"เจ้าห่าน: เหนื่อยแล้ว ทำลายล้างโลกนี้ไปทีเถอะ"

"ห่าน: เปลี่ยนเอาคนที่ฝีมือดีกว่านี้มาโยนจับฉันได้ไหมเนี่ย"

และช่วงท้ายสุดก็คือเรื่องราวที่พวกเจียงฉีไม่เคยรู้มาก่อน

หลังจากกงเยี่ยยืนโยนห่วงอยู่หลายชั่วโมงจนแขนล้าจนขว้างไม่ไหว เขาก็โทรหาฟางจิ้ง แล้วอุ้มเอาเจ้าห่านตัวที่สะบัดคอไปชนห่วงจนทำให้เจียงฉีได้ไปนั้นกลับบ้านหน้าตาเฉย

ไม่เสแสร้งแกล้งทำอีกต่อไป ใช้เส้นสายจัดการมันตรงๆ เสียเลย

"เอาเรื่องนี่" เจียงฉีซดเส้นบะหมี่ดังซู้ด เคี้ยวถั่วลิสงตามไปสองเม็ด แล้วคีบตีนไก่รสเผ็ดเปรี้ยวขึ้นมา "นายอุ้มห่านกลับไปดื้อๆ ตัวหนึ่งจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย"

กงเยี่ยที่คาดไม่ถึงว่าความผิดของตนจะถูกบันทึกภาพไว้หมดเปลือก "…เดี๋ยวสิ ตอนฉันโยนห่วง แถวนั้นไม่มีตากล้องเลยนี่นา ถ่ายติดมาได้ยังไงกัน"

"ผู้กำกับกงไม่รู้เหรอคะ" หลิวหลานถาม "ตอนที่คุณโยนห่วงอยู่น่ะ ตากล้องคนที่ยืนประกบคุณตอนแข่งเกมเขายืนถ่ายคุณอยู่ตรงโซนทายปริศนาโคมไฟโน่นแน่ะ เขาเดินมาที่ลานพร้อมกับคุณ คุณไม่ได้สังเกตเลยเหรอคะ"

กงเยี่ย: …

เดินหมากพลาดแท้ๆ

"แล้วหลังจากนั้นห่านตัวนั้นเป็นยังไงบ้างคะ โดนตุ๋นไปหรือยัง" เจียงหว่านหว่านถามด้วยความอยากรู้

"เปล่า ปล่อยเลี้ยงไว้ในสวนที่บ้าน แม่ฉันชอบมันมาก บอกว่าจะเลี้ยงไว้เหมือนหมา เอาไว้เฝ้าบ้านคุ้มกันเรือนได้ด้วย" กงเยี่ยตอบ

"แล้วตัวที่พวกเธอจับได้ล่ะ"

"ตุ๋นไปแล้ว" เจียงฉีบอก "เพิ่งตุ๋นกินไปเมื่อสองวันก่อน"

"ซี๊ด" กงเยี่ยสูดปาก "อร่อยไหม"

เจียงฉีพยักหน้ายืนยัน หวงฟู่กุ้ยอุตส่าห์ศึกษาวิธีทำเมนูเนื้อห่านอยู่สองวันเต็มๆ เพื่อห่านตัวนี้ ห่านที่ตุ๋นออกมาจึงรสชาติอร่อยเลิศล้ำ

"โคตรอร่อยเลยล่ะ!"