บทที่ 79 ความคาดหวัง

ช่วงท้ายของคลิป "เจ้านายรวยจนเหมาสวนสนุกจัดกิจกรรมเอาต์ติงเป็นความรู้สึกแบบไหน (ตอนต้น)" หยุดลงที่ภาพแผ่นหลังของกงเยี่ยที่กำลังอุ้มห่านตัวใหญ่ซึ่งพยายามดิ้นรน แล้วเดินจากไปอย่างผู้ชนะ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากงเยี่ยคือเซ็นเตอร์ตัวจริงของคลิปนี้

"ฉันมีแค่ซีนเดียวเนี่ยนะ" เจียงหว่านหว่านถึงกับอึ้ง

"เธอยังมีซีนด้วยเหรอ" เจียงฉีก็ตกใจเหมือนกัน

"มีสิ ตอนที่ชิงเหอกินไอศกรีม คนที่ยืนข้างเธอก็คือฉันไง ฉันยังจับมือเธออยู่เลย เห็นหน้าเกินครึ่งหน้าชัวร์ๆ!" เจียงหว่านหว่านพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

คนหนึ่งบ่นว่าซีนตัวเองน้อย แต่อีกคนกลับกลุ้มใจที่ซีนตัวเองเยอะเกินไป

พอดูคลิปจบ กงเยี่ยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูช่องคอมเมนต์ พบว่าเกินครึ่งล้วนมีแต่ "ฮ่าๆ" หัวเราะเยาะใส่เขา ทำเอาน้ำซุปบะหมี่ในชามพลอยหมดอร่อยไปในพริบตา เจ้าตัวจึงรีบพิมพ์คอมเมนต์กู้หน้าให้ตัวเอง

"มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่คิดว่าตอนคุณกงมุ่งมั่นโยนห่วงคล้องห่านอยู่ทั้งบ่ายดูเท่มากน่ะ"

เจียงฉีก็กำลังเปิดดูคอมเมนต์อยู่เช่นกัน

เขาพบว่าคอมเมนต์หลักๆ แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม

กลุ่มแรกคือพวกที่เข้ามาหัวเราะ กลุ่มที่สองคือพวกที่ทึ่งว่าฟางจิ้งรวยจริงอะไรจริง ส่วนอีกกลุ่มคือคนที่คุยกันว่าสวนสนุกน่าเที่ยวไหม

ในกลุ่มที่คุยเรื่องสวนสนุก มีไม่กี่คนที่เริ่มคุยกันว่าหวังเอ้อร์ยาเป็นญาติของฟางจิ้งหรือเปล่า

บริษัทจัดเอาต์ติงแต่กลับมีเด็กมาด้วย แถมยังเป็นเด็กที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเป็นญาติของเจ้านายที่ติดสอยห้อยตามมาเที่ยวด้วย

พอเห็นว่ามีคนสังเกตเห็นหวังเอ้อร์ยา เจียงฉีก็เบาใจ เขาแกล้งทำเป็นขอตัวไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นสองเพื่อดูแถบความคืบหน้าในการเลื่อนดาว แล้วก็พบว่าความคืบหน้าของหวังเอ้อร์ยาขยับขึ้นมาสองแต้มแล้ว

โผล่หน้าแค่ไม่กี่วินาทียังขึ้นมาสองแต้ม พอตอนจบปล่อยออกมา เรื่องเลื่อนดาวก็สบายหายห่วง

คลิป "เจ้านายรวยจนเหมาสวนสนุกจัดกิจกรรมเอาต์ติงเป็นความรู้สึกแบบไหน (ตอนจบ)" จะปล่อยออกมาในอีกสามวันให้หลัง ซึ่งมีการปักหมุดแจ้งไว้ในช่องคอมเมนต์แล้ว ในช่วงไม่กี่วันนี้ บริษัทของฟางจิ้งคงทุ่มทุกวิถีทางเพื่อโปรโมตคลิปนี้เพื่อผลประโยชน์ในการร่วมมือ และถือโอกาสปูทางกระแสสำหรับตอนจบไปด้วย

เจียงฉีรู้สึกเหมือนการ์ดอัปเกรดทักษะใบนั้นกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่รำไร

เมื่อคิดว่าตนกำลังจะได้ไอเทมในเกมชิ้นแรกอย่างแท้จริง เจียงฉีก็เก็บความตื่นเต้นในใจไว้ไม่อยู่ เขาร้องฮัมเพลงเดินออกจากห้องน้ำลงมาข้างล่าง แล้วเดินไปจิ้มไส้กรอกที่เตาย่างอย่างอารมณ์ดี

"เจียงฉี โต๊ะรอบดึกเจ๊งแล้วนะ มีผู้หญิงสองคนเทกะทันหันน่ะ" หลิวหลานบอก

ลูกค้าจะเทก็ไม่อาจทำลายอารมณ์ดีๆ ของเจียงฉีได้ เขาตอบว่า "ไม่เป็นไร ช่างเถอะ เก็บมัดจำมาแล้วใช่ไหมล่ะ ได้เงินมัดจำมาสี่สิบหยวนก็ไม่ขาดทุนแล้ว อย่าลืมบอกขอโทษคนที่เหลือด้วยก็แล้วกัน"

เจียงฉียังคงฮัมเพลงพลางเอาไม้จิ้มไส้กรอกต่อไป ไส้กรอกชิ้นเล็กๆ ถูกเขาเอาไม้เสียบแทงจนพรุนไปอย่างน้อยสิบกว่ารู

หลิวหลาน: ?

ถึงเหตุผลมันจะใช่ก็เถอะ แต่ลูกค้าเทแบบนี้ นายจะดีอกดีใจเกินเบอร์ไปหน่อยไหม

หลิวหลานนั่งลงกินกุ้งต่อ แล้วกระซิบถามเจียงหว่านหว่าน "เจียงฉีไปเจอเรื่องดีอะไรมาเหรอ ทำไมฉันรู้สึกว่าพอเขาเดินออกจากห้องน้ำแล้วดูเบิกบานมีออร่าขนาดนั้นล่ะ"

เจียงหว่านหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ช่วงสองวันนี้พี่ชายฉันน่าจะท้องผูก พอถ่ายคล่องแล้วก็คงโล่งมั้ง"

หลิวหลาน: …

ฉินช่าน: ?

เฒ่าจอห์น: !

หวงฟู่กุ้ย: ?!

กงเยี่ยที่กำลังจะเดินออกจากร้าน: ??!

เรื่องแบบนี้เอามาพูดกันโต้งๆ ได้ด้วยเหรอ

กงเยี่ยรู้สึกเหมือนเพิ่งได้รับรู้เรื่องเผือกอันพิลึกพิลั่นเข้าไปเต็มเปา จึงเดินจากไปด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

ตกดึกไม่มีลูกค้าเล่นเกมแล้ว หลังจากลูกค้ารายสุดท้ายที่มากินบะหมี่เดินออกจากร้านไป เจียงฉีก็บอกให้ทุกคนช่วยกันเก็บของเตรียมปิดร้าน

แม้ว่าการเปิดร้านต่ออีกสักสองสามชั่วโมงจะมีลูกค้าแวะมาซื้อชานม ไอศกรีม และไส้กรอกย่างแน่นอน แถมบนเตาย่างก็ยังมีไส้กรอกเหลืออยู่อีกสี่ชิ้นที่ยังขายไม่หมด แต่เจียงฉีก็ไม่คิดจะรอแล้ว

การที่ต้องตื่นนอนตอนตีห้าห้าสิบห้านาทีติดต่อกันสองวันเพื่อช่วยสนับสนุนงานสตรีมของเฒ่าจอห์น ทำให้เจียงฉีรู้สึกว่าการปิดร้านเร็ว กลับบ้านเร็ว แล้วรีบเข้านอนแต่หัวค่ำ คือพฤติกรรมรักสุขภาพที่แสดงถึงความรับผิดชอบต่อชีวิตตัวเองอย่างยิ่ง

ไส้กรอกย่างสี่ชิ้น เจียงหว่านหว่านหยิบไปชิ้นหนึ่ง เจียงฉีเอาติดมือกลับไปให้หวังเอ้อร์ยาชิ้นหนึ่ง ส่วนอีกสองชิ้นที่เหลือนำไปให้เด็กหญิงตัวอ้วนลูกสาวเจ้าของร้านบะหมี่ข้างๆ

เด็กหญิงถือไส้กรอกย่างด้วยความดีใจสุดขีด เจ้าของร้านบะหมี่เกรงใจที่ได้ของมาฟรีๆ จึงหยิบไข่ต้มใบชาให้มาสามฟอง

ระหว่างทางกลับบ้าน เจียงฉีรู้สึกว่าวันนี้หวงฟู่กุ้ยดูแปลกไป เหมือนมีอะไรอยากจะพูดกับเขา แต่อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมพูดเสียที

นี่ไม่ใช่เนื้อแท้ของหวงฟู่กุ้ยเลย

"ลุงหวง ลุงไปเจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่าครับ" เจียงฉีเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน

ถึงแม้เขาจะนึกไม่ออกเหมือนกันว่าคนที่วันๆ ขลุกอยู่แต่ในร้านกับที่บ้านอย่างหวงฟู่กุ้ยจะไปเจอเรื่องอะไรได้ วีแชตของหวงฟู่กุ้ยก็ไม่ได้ผูกบัตร แถมไม่มีอาลีเพย์ ต่อให้มีมิจฉาชีพออนไลน์คิดจะมาหลอกเอาเงิน หวงฟู่กุ้ยก็ไม่มีเงินให้หลอกอยู่ดี

หรือว่าจะมีความรักในโลกออนไลน์เข้าให้แล้ว

"เจ้านาย" สีหน้าของหวงฟู่กุ้ยเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ในความเคร่งขรึมนั้นยังแฝงความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน "ช่วงนี้กับข้าวที่ผมทำมันเลี่ยนเกินไปใช่ไหมครับ"

"หา" เจียงฉีคิดดูแล้วก็พยักหน้า "ก็นิดหน่อยครับ"

ช่วงนี้หวงฟู่กุ้ยกำลังเห่อเตาอบ ไม่ว่าจะเป็นมื้อเช้าหรือมื้อกลางวันก็ต้องใช้เตาอบทำอาหารสักจาน ไม่เป็นเนื้อย่างก็เป็นขนมหวาน

ประกอบกับหวังเอ้อร์ยาชอบกินเนื้อ กับข้าวของหวงฟู่กุ้ยจึงเน้นไปที่เนื้อสัตว์และเมนูหนักเนื้อเป็นหลัก มื้อกลางวันยังพอทำเนา แต่มื้อเช้าบางทีก็หนักเนื้อเกินไปจริงๆ

ใบหน้าของหวงฟู่กุ้ยเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "เป็นความผิดของผมเองครับเจ้านาย ผมไม่ได้คำนึงถึงเรื่องระบบลำไส้ของคุณเลย ทำให้ช่วงนี้คุณกินเนื้อสัตว์มากเกินไปจนท้องผูก"

เจียงฉี: ?

"พรุ่งนี้เช้าตอนไปซื้อกับข้าว ผมจะซื้อผักมาให้เยอะขึ้นแน่นอนครับ"

เจียงฉี: ??

เฒ่าจอห์นก็ช่วยเสริมขึ้นมาด้วย "ท้องผูกนี่มันทรมานมากเลยนะ ถึงผมจะจำไม่ได้ว่าเมื่อก่อนเคยท้องผูกหรือเปล่า แต่ผมเห็นสตรีมเมอร์พวกนั้นเล่าประสบการณ์ตอนท้องผูก ดูท่าทางจะไม่ค่อยสบายตัวกันเท่าไหร่เลย"

เจียงฉี: ???

นี่คุณไปดูสตรีมพิลึกกึกกืออะไรมาบ้างเนี่ย

เดี๋ยวนะ แล้วนี่ใครเป็นคนปล่อยข่าวลือมั่วซั่วกันวะเนี่ย!

พอกลับถึงบ้าน เจียงฉีก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่อเอาไส้กรอกย่างไปให้หวังเอ้อร์ยาก่อน แม้จะเดินถือกลับมาตลอดทางจนไส้กรอกเริ่มเย็นชืดไปบ้างแล้ว แต่เนื้อสัมผัสยังไม่เปลี่ยน จึงไม่ต้องเอาเข้าเตาอบเพื่ออุ่นซ้ำอีกรอบ

หวังเอ้อร์ยารับไส้กรอกย่างไปอย่างเบิกบานใจ แล้วบอกข่าวดีกับเจียงฉี "เจ้านาย หนูเรียนคอร์สออนไลน์จบหมดแล้วนะ!"

คอร์สเรียนออนไลน์ชุดใหญ่ที่เจียงฉีเคยดาวน์โหลดไว้ในแท็บเล็ตให้หวังเอ้อร์ยา เธอเรียนจบทั้งหมดแล้ว

ตอนนี้คลังคำศัพท์ของหวังเอ้อร์ยาเทียบเท่ากับเด็กนักเรียนชั้นประถมปีที่สองแล้ว ให้อ่านนิยายคงยังอ่านไม่ค่อยเข้าใจ คำพังเพยแทบไม่รู้สักคำ กลอนโบราณยิ่งไม่ต้องพูดถึง ท่องไม่ได้เลยสักบท

แต่เธอเรียนรู้ระบบพินอินเป็นแล้ว พิมพ์ตัวหนังสือด้วยแท็บเล็ตได้ จำชื่ออาหารได้ทั้งหมด และเชี่ยวชาญทักษะการเข้าสังคมขั้นพื้นฐานในยุคปัจจุบัน

ปากหวาน

จากการที่หวังเอ้อร์ยาเคยไปทำงานพาร์ตไทม์ที่สวนสนุกในวันนั้นก็เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้เธอออกไปข้างนอกและสื่อสารกับผู้คนตามปกติได้โดยไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

และตอนนี้เธอก็เรียนคอร์สออนไลน์จนจบแล้วด้วย

หวังเอ้อร์ยามองเจียงฉีด้วยแววตาคาดหวัง เธอรอคอยวันนี้มานานมากแล้ว

กินฟรีอยู่ฟรีกับเจ้านายมาตั้งนาน กินของเจ้านายทุกวัน พักที่ของเจ้านาย ข้าววันละสามมื้อก็มีเนื้อให้กินทุกมื้อ เจ้านายยังซื้อผลไม้ ซื้อเครื่องดื่ม ซื้อขนม ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ซื้อตุ๊กตาน่ารักๆ ให้ แถมยังพาไปเที่ยวสวนสนุกด้วย ส่วนตัวเธอเองทำได้แค่อยู่ช่วยเจ้านายทำความสะอาดและไปรับพัสดุให้เท่านั้น

เธอแทบจะรอทำงานรับใช้เจียงฉีไม่ไหวแล้วจริงๆ

"เจ้านาย ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปหนูเริ่มทำงานให้พี่ได้แล้วใช่ไหม" หวังเอ้อร์ยาถามเสียงดังฟังชัด

พอดีกับที่พรุ่งนี้ที่ร้านก็ต้องการคนช่วยอยู่เหมือนกัน

พรุ่งนี้ช่วงบ่ายเจียงฉีต้องไปรับหวังจั๋วที่สถานีรถไฟ คงไปที่ร้านไม่ได้แน่ๆ

เมื่อมีโปรลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของร้านเจซี ธุรกิจเกมไขคดีก็คงแป๊กไปแปดเก้าส่วน แต่พรุ่งนี้เป็นวันศุกร์ ยอดขายชานมกับไส้กรอกย่างต้องดีมากแน่นอน

ที่ร้านมีแค่เจียงหว่านหว่านกับเจียงฉีที่ชงชานมเป็น หลิวหลานกับฉินช่านช่วยได้มากสุดก็แค่ล้างแก้ว แถมเจียงหว่านหว่านก็ยังชงชานมไม่คล่องเท่าเจียงฉี

คืนวันศุกร์ในซอยจะเต็มไปด้วยคนทำงานที่เลิกงานแล้วพากันมานั่งกินข้าวสังสรรค์และกินมื้อดึกกัน ช่วงนี้บรรดาเจ้าของร้านหม่าล่าทั่ง ร้านชาบูปิ้งย่างเสียบไม้ ร้านบาร์บีคิว และร้านอาหารตามสั่งในซอยต่างก็สนิทสนมกับเจียงฉีและเจียงหว่านหว่านกันหมดแล้ว

เพราะเวลาที่เจียงฉีไปส่งชานมให้ลูกค้าตามร้านเหล่านั้น มักจะชงเผื่อไปอีกหนึ่งหรือสองแก้วเพื่อนำไปฝากเจ้าของร้านด้วยเสมอ เจ้าของร้านแถวนั้นจึงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจียงฉีเป็นพิเศษ บางร้านที่ไม่ได้เน้นขายเครื่องดื่มถึงกับช่วยแนะนำชานมที่ร้านของเจียงฉีให้กับลูกค้าของตัวเองด้วยซ้ำ

เจียงหว่านหว่านมีวีแชตของเจ้าของร้านอาหารแถบนั้นที่เปิดให้นั่งกินในร้านได้ทั้งหมด อยากได้ชานมเมื่อไหร่ก็แค่ส่งข้อความมาหาเจียงหว่านหว่าน พอเจียงฉีชงเสร็จ เจียงหว่านหว่านก็จะวิ่งเอาไปส่งให้

ยอดขายชานมในวันศุกร์ ถ้าปล่อยให้เจียงหว่านหว่านรับผิดชอบคนเดียวโดยไม่มีคนมือไม้คล่องแคล่วคอยช่วย เธอคงรับมือไม่ไหวจริงๆ

"ได้แน่นอน" เจียงฉีพยักหน้า ลูบหัวเธอด้วยรอยยิ้มอย่างให้กำลังใจ "ยินดีด้วยนะ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอจะได้เริ่มทำงานให้ฉันอย่างเป็นทางการแล้ว"

"แต่เรื่องการเรียนรู้ตัวหนังสือก็ยังต้องเรียนต่อนะ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป เธอไปที่ร้านแล้วช่วยพี่หว่านหว่านทำชานม ไอศกรีม แล้วก็ไส้กรอกย่าง รายละเอียดการทำพี่หว่านหว่านจะสอนเธอเอง เธอต้องตั้งใจเรียนรู้ให้ดีล่ะ"

หวังเอ้อร์ยาพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

"ต่อไปนี้ช่วงเช้าต้องเรียนคอร์สออนไลน์วันละสองชั่วโมง พรุ่งนี้เช้าฉันจะแวะเอาแท็บเล็ตมาโหลดคอร์สใหม่ให้นะ"

"ได้เลยค่ะเจ้านาย!"

"หนูจะตั้งใจทำงานเหมือนน้ากับคุณลุงจอห์นแน่นอน จะช่วยเจ้านายหาเงินเยอะๆ เลย!"

ดวงตาของเจียงฉีเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

ช่างเป็นพนักงานที่ทุ่มเทอะไรขนาดนี้นะ!