ตอนที่ 1148 ลมพายุใกล้จะมา

หลินถ่งยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนเนินทรายเตี้ยๆ หัวคิ้วขมวดมุ่น สายตามองไปยังขอบฟ้าไกลลิบ ตรงจุดที่ผืนทรายสีเหลืองจรดกับแผ่นฟ้า มีริ้วเมฆสีแดงจางๆ พาดผ่านเป็นแนวยาว ราวกับมือที่เปื้อนสีป้ายลงไปอย่างส่งเดช

"อาจารย์ ลมตรงนี้แรง กลับไปกินมื้อเช้าที่เต็นท์เถอะครับ!" หลินเกิ้งมองไปทางทิศนั้นแวบหนึ่งเช่นกัน นับตั้งแต่มาถึงที่นี่ อาจารย์ก็เอาแต่มองไปทางนั้นบ่อยครั้งแล้ว

ลมกระโชกแรงพัดวูบมา หลินเกิ้งถูกลมตีจนแทบหยุดหายใจ หลินถ่งหันตัวกลับมาวางมือลงบนบ่าของเขา ปลายนิ้วออกแรงกดเล็กน้อย "ลมหายใจทำไมปั่นป่วนขนาดนี้! เดี๋ยวต้องทำโทษให้ไปนั่งสมาธิ!"