ตอนที่ 1149 น้ำหนักของคำว่าหลิน

หยาดน้ำตาเม็ดหนึ่งใสราวมุกคริสตัล ค้างอยู่ที่ปลายจมูกของหลินเกิ้งพลางสั่นระริก ก่อนจะค่อยๆ เม็ดโตขึ้น จนหยดกระทบลงบนลวดลายไท่จี๋บนกล่องไม้ เกิดเสียงดังเปาะแผ่วเบาแล้วแตกกระจายออก

หลินเกิ้งเงยดวงตาแดงก่ำขึ้นมองผู้เป็นอาจารย์ตรงหน้า ริมฝีปากสั่นระริกไม่หยุด

"เอาล่ะ เก็บของให้เรียบร้อยแล้วนั่งสมาธิต่อ!" หลินถ่งกำชับเสร็จสิ้น ก็นั่งขัดสมาธิลงอีกครั้ง ในมือยังคงหมุนเล่นสิ่งของทองเหลืองชิ้นนั้นอยู่ดังเดิม