ตอนที่ 56 การเกลี้ยกล่อมของฉู่ซุ่น

"อาจารย์หม่ายังไม่ค่อยยอมกินอะไรเลยครับ" สื่อเข่าถอนหายใจ

"เอ่อ..." เหล่าเหลียงเองก็พอจะรู้เรื่องของหม่าหวนอยู่บ้าง จึงไม่รู้จะพูดอะไรดี

ตอนนี้เหลียงผู่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก พลางมองทั้งสองคนที่พูดจาเป็นปริศนา จึงอดถามไม่ได้ "หม่าหวนเป็นอะไรไปเหรอ"

"เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอะไรหรอก ก่อนหน้านี้เคยโดนปาปารัสซีถ่ายรูปได้ด้วยซ้ำ แค่กระแสไม่ค่อยดังเท่าไหร่" เหล่าเหลียงกล่าว "ที่บ้านของอาจารย์หม่ามีเรื่องนิดหน่อยน่ะ..." ประโยคหลังจากนั้นเขาพูดค่อนข้างเบา สรุปใจความได้ประมาณว่าหม่าหวนกับภรรยากำลังมีปัญหาจะหย่ากัน แถมสาเหตุยังค่อนข้างซับซ้อน แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนอกใจ หม่าหวนก็เลยทั้งเหนื่อยกายเหนื่อยใจจนหมดเรี่ยวแรงในตอนนี้

หม่าหวนคือคนที่ฉู่ซุ่นถูกใจให้มารับบทเป็นเหล่าซานในกลุ่มโจรหน้ากาก หรือก็คือตัวละครที่เดิมทีแสดงโดยเหลียวฝาน ชายผู้สวมสูทผูกไทใส่รองเท้าหนังอย่างดี ทั้งยังหวีผมเรียบแปล้ แถมตอนท้ายยังพูดประโยคคลาสสิกอย่าง "เมียของเจ้า ข้าจะดูแลให้เอง" อ๊ะ ถุย ไม่ใช่สิ พูดประโยคที่ว่า "ผมจะแต่งงานกับเธอแทนพี่รองเอง" ต่างหาก

ปีนี้หม่าหวนอายุสามสิบปลายๆ ใกล้จะสี่สิบแล้ว ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยมจริงๆ ที่สำคัญที่สุดคือหน้าตาเป็นแนวลุงมาดเท่แบบที่สาวๆ ชอบเป๊ะ จะเรียกว่าหล่อก็ไม่ใช่ ต้องบอกว่ามีเสน่ห์ดึงดูดมากกว่า การมารับบทเป็นเหล่าซานในเรื่องนี้ ทีมช่างแต่งหน้ายังจงใจแต่งผิวให้ดูคล้ำขึ้นเป็นพิเศษ เพราะยังไงพวกโจรหน้ากากก็ออกปล้นหากินข้างนอกทุกวัน จะให้ผิวขาวผ่องเหมือนปัญญาชนที่ไม่เคยจับงานหนักเลยก็คงไม่ได้

แม้ชีวิตส่วนตัวจะเจอมรสุม แต่หม่าหวนก็ยังถ่ายทอดบทบาทเหล่าซานออกมาได้เป็นอย่างดี หรือพูดให้ถูกกว่านั้นก็คือเขาไม่มีอารมณ์ส่วนตัวมาปะปน และไม่กระทบต่องานเลยแม้แต่น้อย

"ฉันว่าลองให้ผู้กำกับฉู่ไปช่วยเกลี้ยกล่อมดูไหม" เหล่าเหลียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกแผนการขึ้นมาได้

"ให้ผู้กำกับฉู่เนี่ยนะ"

"นี่ไม่ใช่เรื่องการถ่ายทำนะ ช่างมันเถอะ"

ท่าทีของเหลียงผู่กับสื่อเข่าแทบไม่ต่างกันเลย ด้านหนึ่งพวกเขารู้สึกว่าผู้กำกับต้องคอยดูแลจัดการทั้งกองถ่ายก็ยุ่งมากพออยู่แล้ว อีกด้านหนึ่งนี่เป็นเรื่องปัญหาครอบครัว การจะปลอบใจคนควรต้องให้ผู้หลักผู้ใหญ่หรือคนที่มีประสบการณ์ชีวิตมาพูดจะดีกว่า อย่างเช่นประธานซุนหรืออาจารย์ก่วนทำนองนั้น ส่วนเหตุผลที่ไม่มีใครเสนอชื่อต้วนหลินหลี่ ก็เพราะหน้าตาเขาดูจริงจังและเคร่งขรึมเกินไป ไม่มีแววความอบอุ่นอ่อนโยนแบบคนที่น่าจะมาปลอบใจใครได้เลย

"ดูท่าพวกนายจะยังไม่เข้าใจความร้ายกาจของปากผู้กำกับฉู่ดีพอสินะ" เหล่าเหลียงกล่าว "เรื่องนี้เชื่อฉันเถอะ รายงานผู้กำกับฉู่ไปก่อน แล้วค่อยดูว่าเขาจะแก้ปัญหายังไง"

ด้วยเหตุนี้ พองานถ่ายทำฉากนี้ของฉู่ซุ่นเสร็จสิ้น สื่อเข่าจึงกระซิบกระซาบเล่าเรื่องของหม่าหวนให้ฟัง ฝ่ายแรกคิดอยู่ครู่สั้นๆ ก็สั่งให้คนไปหยิบข้าวกล่องชุดใหญ่มาให้กล่องหนึ่ง สาเหตุที่สั่งมาเป็นชุดใหญ่ก็เพราะฉู่ซุ่นค่อนข้างใจกว้างเรื่องอาหารการกิน แต่เนื่องจากในนั้นมีแต่ข้าวสวย ฉู่ซุ่นจึงบอกให้คนจดบันทึกกองถ่ายออกไปซื้อโจ๊กแถวๆ นั้นมาเพิ่มอีกชาม

จะว่าไปแล้ว คนจีนนี่หัวไวช่างคิดกันจริงๆ เพราะกองถ่ายมีคนเป็นร้อยชีวิตมาปักหลักถ่ายทำกันที่นี่ ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงจึงทำของกินเล่นมาวางขาย อย่างเช่นมันฝรั่งทอดหั่นหยักที่ไม่ต้องใช้ฝีมืออะไรมาก รวมถึงพุดดิงนมตุ๋นสองหน้าแบบโฮมเมด แม้ว่ากองถ่ายจะเลี้ยงอาหารวันละสามมื้ออยู่แล้ว แต่ก็ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่อดใจไม่ไหวจนต้องแวะซื้อ แน่นอนว่าไม่รวมถึงอาจารย์ไป๋ คนระดับยอดมนุษย์ที่ควบคุมอาหารการกินของตัวเองได้อย่างเข้มงวดตลอดเวลา!

ฉู่ซุ่นเดินมาถึงห้องพักผ่อน ตอนนี้เนื่องจากเป็นการถ่ายทำนอกสถานที่ ห้องพักผ่อนจึงดัดแปลงชั่วคราวมาจากบ้านเช่าหลังเล็กๆ บริเวณใกล้เคียง สภาพความเป็นอยู่จึงอยู่ในระดับธรรมดาทั่วไป เมื่อเคาะประตู เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งก็ดังมาจากข้างใน พอได้รับอนุญาตเขาจึงผลักประตูเปิดเข้าไป

"ผู้กำกับมาเหรอครับ"

พอฉู่ซุ่นก้าวพ้นประตู หม่าหวนก็หันกลับมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นฉู่ซุ่นจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สายตาของเขาเหลือบไปเห็นอาหารที่อีกฝ่ายถืออยู่ สีหน้าจึงฉายแววเกรงใจขึ้นมาอย่างชัดเจน ก่อนจะรีบพูดต่อ "เรื่องขี้ประติ๋วของผมแท้ๆ ยังต้องรบกวนผู้กำกับอีก ขอโทษจริงๆ ครับ"

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับผู้กำกับฉู่ แต่ผมกินอะไรไม่ลงจริงๆ" หม่าหวนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ทำท่าเหมือนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คาบไว้ที่ปาก

"ไม่ๆๆ" ฉู่ซุ่นวางถุงในมือลงบนโต๊ะเครื่องแป้งด้านข้าง พลางดันพวกแป้งพัฟและดินสอเขียนคิ้วบนโต๊ะให้ขยับเข้าไปด้านใน

เขาพูดต่อ "พี่หม่ามองผมดีเกินไปแล้ว ผมไม่ได้เป็นห่วงพี่สักนิด ผมไม่ได้ใจดีขนาดนั้นหรอก หลักๆ คือไม่ว่ายังไงพี่หม่าก็เป็นคนในกองถ่ายของผม ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมา กองถ่ายผมก็เดือดร้อนสิครับ ยิ่งไปกว่านั้นถ้าพี่หม่าไม่ระวังจนอดข้าวตายขึ้นมาจริงๆ กลายเป็นข่าวกองถ่าย 'Let the Bullets Fly' ทำนักแสดงอดตาย พี่คิดว่าหนังเรื่องนี้จะยังได้ฉายอยู่ไหมล่ะครับ"

"พี่หม่า บ้านผมก็แค่ครอบครัวธรรมดาๆ นะ ไม่ได้มีเงินถุงเงินถังเหลือใช้" ฉู่ซุ่นมองหม่าหวนด้วยสีหน้าจริงจัง "อย่าหาเรื่องให้ผมสิครับ"

เป็นคำพูดที่มีเหตุมีผลจนหม่าหวนไม่มีช่องให้เถียงเลยสักนิด เขาอ้าปากพะงาบๆ สองครั้งก่อนจะถอนหายใจแล้วเปิดของกินออกดู ข้างในเป็นข้าวต้มขาวกับผัดถั่วฝักยาวหมูสับที่กินกับข้าวได้คล่องคอ และมีหมั่นโถวลูกเล็กอีกสองลูก เขาไม่ได้กินอะไรมาสองมื้อเต็มๆ แล้ว ข้าวต้มขาวกำลังอุ่นพอดี พอกลืนลงไปก็รู้สึกอุ่นวาบ ช่วยให้กระเพาะลำไส้สบายขึ้นมาหน่อย

"กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ไม่กินข้าวก็ไม่มีแรง อดแค่มื้อเดียวก็หิวจนตาลายแล้ว" ฉู่ซุ่นรอจนหม่าหวนกินไปได้พอสมควรแล้วจึงเอ่ยขึ้น "พี่จะไปงอนใส่อาหารทำไมกัน"

"เฮ้อ——" หม่าหวนพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ราวกับต้องการระบายความอึดอัดคับข้องใจทั้งหมดในอกทิ้งไป

"เจอปัญหาอะไรมางั้นเหรอครับ" ฉู่ซุ่นถาม

"...เรื่องเงินไม่กี่หมื่นหยวนน่ะครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก มีแต่เรื่องหยุมหยิมทั้งนั้น" น้ำเสียงของหม่าหวนฟังดูท้อแท้ ประกอบกับเนื้อเสียงทุ้มต่ำลึกเป็นเอกลักษณ์ ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกหดหู่เข้าไปใหญ่ "แต่เรื่องหยุมหยิมพวกนี้แหละที่กดทับจนคนเราหายใจแทบไม่ออก"

หม่าหวนถึงค่อยๆ เล่าเรื่องของตัวเองออกมา นักแสดงที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงแบบเขา ค่าตัวไม่ได้สูงเลยจริงๆ อย่างบทเหล่าซานที่เขาเล่นอยู่นี้ ค่าตัวสามแสนหยวนกับระยะเวลาถ่ายทำห้าเดือน แน่นอนว่าเงินก้อนนี้ต้องแบ่งกับบริษัทเอเจนซีคนละครึ่ง สรุปแล้วตกถึงมือเขาแค่แสนห้าหมื่นหยวน

บางคนอาจบอกว่าแสนห้าหมื่นหยวนก็เยอะแล้ว ตกเดือนละสามหมื่นหยวน ซึ่งถ้าว่ากันตามตรงก็ใช่ แต่โปรดอย่าลืมว่านี่คือเงินก่อนหักภาษี ตามอัตราภาษีของจีนบนดาวหยวนตี้ หักส่วนลดหย่อนยี่สิบเปอร์เซ็นต์ บวกกับส่วนที่เกินห้าหมื่นหยวนต้องเสียภาษีอีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์ เงินที่เข้ากระเป๋าจริงจึงเหลือราวๆ แสนสองหมื่นหยวน ห้าเดือนแสนสองหมื่นหยวน ลูกสาวของหม่าหวนยังเรียนหนังสืออยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ค่าใช้จ่ายที่อยู่กับภรรยาในเซี่ยงไฮ้ก็ตกราวสามหมื่นหยวน แถมยังมีหนี้บ้านที่ต้องผ่อนอีก

พูดกันตามตรง ถ้ามีรายได้เดือนละสองถึงเกือบสามหมื่นหยวนทุกเดือนก็พอถูไถไปได้อยู่ ภรรยาของหม่าหวนก็ทำงานเหมือนกัน แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าหม่าหวนไม่ได้มีงานแสดงเข้ามาทุกเดือน

เมื่อก่อนตอนที่หม่าหวนพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ทางบริษัทเคยจัดให้ไปออกรายการวาไรตี้ รับพรีเซนเตอร์ และรับงานอีเวนต์ แต่ตอนนั้นหม่าหวนรู้สึกว่ามันจะส่งผลกระทบต่อการแสดงจึงไม่ได้ตอบรับ ซึ่งความจริงก็ไม่ได้ผิด สำหรับนักแสดงแล้ว การไปออกรายการวาไรตี้หรืองานอีเวนต์บ่อยๆ ติดต่อกันนานๆ ถ้าไม่ใช่พวกที่มีพรสวรรค์ขั้นสุดยอดจริงๆ ออร่าและความเฉียบคมทางการแสดงก็จะถูกบั่นทอนลงไปจริงๆ

ทว่าหม่าหวนเองก็ดวงไม่ดีเช่นกัน สองปีติดต่อกันที่ไม่ได้รับบทดีๆ เลย ส่งผลให้ชื่อเสียงยิ่งจืดจางลงไปอีก พอไม่มีชื่อเสียง งานพรีเซนเตอร์ก็พลอยหมดไปด้วย มาตอนนี้หม่าหวนอยากจะไปรับงานอีเวนต์หรือออกรายการวาไรตี้ ก็ไม่มีใครจ้างแล้ว

"ที่จริงเสี่ยวเชวี่ยคอยสนับสนุนเรื่องการแสดงของผมมาตลอด แต่เมื่อไม่นานมานี้แม่ผมล้มป่วยต้องเข้าโรงพยาบาล เป็นมะเร็งตับอ่อนครับ" หม่าหวนเล่า "ผมพยายามคิดหาทางทุกทางแล้ว แต่เงินก็ยังขาดอยู่ก้อนหนึ่ง ที่จริงระหว่างผมกับเสี่ยวเชวี่ยไม่ได้มีปัญหาชีวิตคู่หรือจะเลิกราอะไรหรอกครับ เพียงแต่ผมรู้สึกผิดต่อเธอมาก เธอต้องไปทำงานกลับจากงานทุกวัน แล้วยังต้องแวะไปดูแลแม่ที่โรงพยาบาลอีก เหนื่อยสายตัวแทบขาด"

สีหน้าของหม่าหวนยิ่งพูดยิ่งเจ็บปวด "ส่วนผมได้แต่อยู่ในกองถ่าย ทำได้แค่อาศัยโทรศัพท์หาทุกวัน พลอยฟังเสียงเหนื่อยล้าของเธอ ผมรู้สึกว่าตัวเองโคตรไร้ประโยชน์เลย"

เรื่องหยุมหยิมในบ้านล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ชีวิตคู่ก็ประกอบขึ้นมาจากเรื่องหยุมหยิมพวกนี้นี่แหละ อืม——ที่จริงคำพูดนี้ฉู่ซุ่นซึ่งยังไม่เคยแต่งงานย่อมไม่อินสักเท่าไหร่

"ผมว่านี่คงไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดหรอกใช่ไหมครับ ยังมีอะไรอีกไหม" ฉู่ซุ่นรู้ดีว่าความท้อแท้หมดอาลัยตายอยากของผู้ชายคนหนึ่ง ย่อมไม่ได้เกิดจากเรื่องเพียงเรื่องเดียวแน่นอน

หม่าหวนเผยรอยยิ้มเยาะตัวเองออกมา "แต่ก่อนผมคิดมาตลอดว่าตัวเองพอจะมีพรสวรรค์ด้านการแสดงอยู่บ้าง แต่ช่วงสองเดือนมานี้... ฝีมือการแสดงของอาจารย์ซุน อาจารย์ก่วน อาจารย์ต้วน อาจารย์อิ่น ผมเทียบไม่ติดเลยจริงๆ ครับ ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะผันตัวไปทำงานเบื้องหลังดีไหม รายได้เบื้องหลังของบริษัทมั่นคงกว่า แถมยังมีเวลาดูแลครอบครัวด้วย"

"อ้อ เข้าใจละ ความมั่นใจพังทลายนี่เอง" ฉู่ซุ่นสรุปในประโยคเดียว ก่อนจะเอ่ยปลอบว่า "ไม่ๆๆ พี่หม่า พี่ดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว ฝีมือการแสดงของพี่แค่เทียบอาจารย์ก่วน อาจารย์ซุน แล้วก็อาจารย์ต้วนไม่ได้เฉยๆ แต่กับพี่อิ่นยังพอๆ กันอยู่นะ ผมพูดแบบนี้แล้วพี่รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลยใช่ไหมล่ะครับ"

"???" หม่าหวนทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ออก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ามันน่าสบายใจตรงไหน

"พูดอีกอย่างนะ พี่หม่าคิดว่าพรสวรรค์ด้านการแสดงของตัวเองสูงกว่าอาจารย์ก่วนอั้น อาจารย์ซุนกวงไถ แล้วก็อาจารย์ต้วนหลินหลี่งั้นเหรอครับ" ฉู่ซุ่นถามต่อ

หม่าหวนส่ายหน้าทันควัน จิตใจเขาไม่ได้มืดบอด ยังพอรู้ประเมินตัวเองอยู่ ทั้งสามคนนี้จัดเป็นพวกที่มีทั้งพรสวรรค์และความพยายามระดับแถวหน้าของจีนเลยด้วยซ้ำ

"ในเมื่ออาจารย์ทั้งสามท่านแสดงมานานกว่าพี่เป็นสิบปี เหลียงจิ้งหรูไปมอบความกล้าให้พี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงทำให้พี่คิดว่าฝีมือการแสดงของตัวเองตอนนี้จะเทียบชั้นกับอาจารย์ทั้งสามคนได้ล่ะครับ" ฉู่ซุ่นถามปิดท้าย

"..." หม่าหวนพลันได้สติ ความจริงเขารู้เหตุผลนี้มาตลอด แต่ที่เผลอเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับอาจารย์ทั้งสามท่าน ส่วนใหญ่เป็นเพราะเรื่องเงินก้อนนั้นในช่วงนี้ บวกกับความเป็นห่วงภรรยา แล้วเมื่อสองสามวันก่อนยังมีฉากหนึ่งที่เขาเล่นพลาดจนต้องถ่ายใหม่ไปสิบกว่าเทก พอสภาพจิตใจพังทลาย ความมุ่งมั่นหดหาย มันก็ง่ายมากที่จะพาลคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องแย่ๆ

"ส่วนเรื่องจะผันตัวไปทำงานเบื้องหลัง พี่รอก่อนนะ ผมขอเช็กอะไรหน่อย" ฉู่ซุ่นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดดูข้อมูลนักแสดงของหม่าหวน แม้ก่อนหน้านี้จะเคยหาข้อมูลมาบ้างแล้ว แต่เขาก็อยากยืนยันข้อมูลบางอย่างอีกรอบ ผ่านไปราวสองนาที หลังจากกวาดสายตาดูคร่าวๆ จนจบ ก็เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ก่อนหน้านี้จริงๆ

"พี่รู้จักมองโกเลียไหมครับ" ฉู่ซุ่นถามขึ้นมาดื้อๆ

หม่าหวนตามไม่ทันเล็กน้อยกับคำถามที่ไม่เข้าเรื่องนี้ แต่ก็ยังพยักหน้า "รู้จักครับ ผมเคยไปถ่ายหนังที่สุสานเจาจวินอยู่"