ตอนที่ 57 ชี้ทางสว่าง

ฉู่ซุ่นถาม "ไม่ๆๆ ผมไม่ได้หมายถึงเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน แต่หมายถึงมองโกเลียนอก หรือก็คือประเทศมองโกเลียน่ะ"

"งั้นก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ครับ" หม่าหวนส่ายหน้า

"ไม่รู้ก็ถูกแล้ว เดี๋ยวผมจะเล่าข้อมูลเกี่ยวกับประเทศมองโกเลียให้ฟัง กองทัพบกของมองโกเลียมีรถรบทหารราบกว่าแปดร้อยคัน ปืนใหญ่อัตตาจรกว่าหนึ่งร้อยคัน แล้วยังมีปืนต่อสู้อากาศยานกับปืนครกอีกกว่าหนึ่งพันกระบอก กองทัพอากาศก็มีทั้งมิก-21 กับมิก-29 ประจำการ รวมแล้วราวๆ เจ็ดแปดสิบลำ คุณคิดว่าแสนยานุภาพทางทหารระดับนี้เป็นยังไงบ้าง" ฉู่ซุ่นถาม

ที่จริงหม่าหวนไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมจู่ๆ ผู้กำกับถึงชวนคุยเรื่องการทหารขึ้นมา ตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้มากนัก จึงทำได้แค่ตอบแบบกว้างๆ ไปว่า "ก็...ไม่เลวนะครับ"

"ก็ไม่เลวใช่ไหมล่ะ แต่ประเทศเพื่อนบ้านของมองโกเลีย ไม่มีใครเห็นแสนยานุภาพทางทหารของเขาอยู่ในสายตาเลยสักนิด" ฉู่ซุ่นถามต่อ "คุณรู้ไหมว่าทำไม"

"เอ่อ... ไม่รู้จริงๆ ครับ" หม่าหวนคิดว่าศักยภาพทางทหารระดับนี้ของมองโกเลีย หากเอาไปเทียบในยุโรปก็ถือว่าประมาทไม่ได้ ยิ่งถ้าเอาไปไว้ในแอฟริกา รับรองว่าขึ้นแท่นเจ้าถิ่นผู้ยิ่งใหญ่ได้สบาย

ฉู่ซุ่นกล่าว "ง่ายมาก ก็เพราะเพื่อนบ้านของมองโกเลียมีแค่สองประเทศ นั่นคือประเทศเรากับรัสเซีย"

เยี่ยมเลย งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ขุมกำลังทหารแค่นี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าจีนกับรัสเซียย่อมไม่พอมือจริงๆ

"เพราะงั้นสิ่งต่อไปที่ผมจะบอกก็คือ ปัญหาของมองโกเลียไม่ใช่ว่าไม่มีศักยภาพ แต่เป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่ตั้งอยู่ต่างหาก ในทำนองเดียวกัน หลายครั้งที่ฝีมือการแสดงจะดูดีหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมด้วย" ฉู่ซุ่นอธิบาย "พี่หม่าลองคิดดูนะ ผลงานที่พี่เคยรับเล่นมาก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นหนังหรือซีรีส์ ถ้าไม่เจอนักแสดงรุ่นเก๋าระดับปรมาจารย์ ก็ต้องชนกับพวกนักแสดงนำยอดเยี่ยม บทที่พี่เล่นก็เป็นแค่ตัวประกอบ แอร์ไทม์ก็ไม่ได้เยอะอะไร เจอสภาพแวดล้อมแบบนี้เข้าไป ถ้าพี่ไม่โดนกลบรัศมี แล้วใครจะโดนล่ะ"

หม่าหวนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เพราะตอนที่บริษัทส่งบทมาให้ ตัวเขาเองก็ชอบเลือกเรื่องที่มีพวกนักแสดงสายฝีมือร่วมแสดงเยอะๆ จริงๆ นั่นแหละ ด้วยคิดว่าจะได้มีโอกาสเรียนรู้พัฒนาตัวเอง

"เพราะฉะนั้น นอกจากวิธีผันตัวไปทำงานเบื้องหลังที่พี่คิดไว้เองแล้ว ผมขอเสนอแนะอีกทางเลือกหนึ่ง พี่ลองไปหาบทที่พี่สามารถแบกทั้งเรื่องไว้คนเดียวได้ดูสิ แน่นอนว่าถ้ายังรับบทในผลงานฟอร์มยักษ์ดีๆ ไม่ได้ จะลองไปเล่นซีรีส์ออนไลน์ดูก่อนก็ได้เหมือนกัน" ฉู่ซุ่นแนะนำ "ไม่จำเป็นต้องเป็นตัวเอกหรอกนะ แต่ถ้าตัวเอกของเรื่องเป็นพวกดาราหน้าใสหรือนักแสดงวัยรุ่น พี่ก็เข้าไปโชว์ของเล่นๆ บดบังรัศมีพวกเขาได้อย่างสบายมือแล้วไม่ใช่เหรอ"

แม้ว่าเมื่อดูตามอายุจริงแล้ว หม่าหวนจะแก่กว่าอีกฝ่ายตั้งสิบกว่าปี แต่บทสนทนาเมื่อครู่กลับทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเด็กกว่า

หม่าหวนเอ่ยขึ้น "ผมเข้าใจแล้วครับผู้กำกับ ผมจะเอาคำแนะนำของผู้กำกับฉู่ไปคิดทบทวนดูอย่างจริงจังแน่นอนครับ"

ฉู่ซุ่นโบกมือให้ก่อนจะเดินออกจากห้องพักผ่อนไป สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือหม่าหวนนำเรื่องนี้ไปคิดทบทวนอย่างจริงจังและทำตามนั้นจริงๆ ไม่นานหลังจากนั้น อีกฝ่ายก็ตอบรับเล่นซีรีส์ออนไลน์ที่นำแสดงโดยดาราหนุ่มหน้าใสชื่อดังคนหนึ่ง โดยรับบทเป็นพระอันดับสาม เป็นศาสตราจารย์มาดสุภาพในชุดสูทเนี้ยบ บุคลิกคุณอาผู้อบอุ่นทรงเสน่ห์ แถมยังปล่อยฝีมือการแสดงระดับเทพคอยปกป้องนางเอกอยู่ตลอดเวลา จนทำให้ชื่อเสียงของเขากลับมาเปรี้ยงปร้างอีกครั้งในทันที

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เป็นเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ไว้ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้ฉู่ซุ่นยังต้องถ่ายหนังต่อ เมื่อครู่เขาแค่สั่งพักกองชั่วคราวเท่านั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน ช่วงนี้เขารู้สึกว่าตัวเองมีเรี่ยวแรงล้นเหลือเหลือเกิน

"หรือว่าคุณสามีของฉันจะกลัวว่าจะตอบสนองความต้องการได้ไม่เต็มที่ เลยเพิ่มบัฟพละกำลังให้กันแน่นะ" ฉู่ซุ่นแอบคิดเล่นๆ อยู่ในใจ ก่อนจะเอ่ยถามในใจตรงๆ "ภรรยาจ๋า บัฟบนตัวฉันนี่เธอเป็นคนเพิ่มให้ใช่ไหม"

หลังจากเงียบไปราวสามสี่วินาที ในที่สุดระบบก็ตอบกลับมา [ไม่ใช่ ระบบไม่มีฟังก์ชันนี้]

พอได้ยินระบบตอบกลับมา ฉู่ซุ่นก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะนี่แปลว่าระบบยอมรับคำเรียก 'ภรรยาจ๋า' ไปโดยปริยายแล้ว และนั่นก็หมายความว่าวันที่เขาจะจีบระบบติดแล้วก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตคงอยู่อีกไม่ไกล

"ภรรยาจ๋า วันเกิดของเธอคือวันไหนเหรอ" ฉู่ซุ่นถามในใจอีกรอบ

ระบบตอบกลับ [โปรดอย่าตั้งฉายาให้ระบบตามอำเภอใจ และระบบไม่มีวันเกิด]

"จะเป็นไปได้ยังไง วันเกิดก็คือวันที่ลืมตาดูโลก ระบบอย่างเธอก็ต้องมีวันที่ถูกสร้างขึ้นมาสิ วันไหนล่ะ" ฉู่ซุ่นแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำเตือนของระบบ

ฝ่ายระบบเองก็ซื่อบื้อพอดู ถึงได้ยอมเล่าออกมาจริงๆ ว่ารายละเอียดขั้นตอนการสร้างนั้นจำไม่ได้แล้ว แต่ที่เนบิวลา M78 หน่วยวัดเวลาไม่ได้แบ่งย่อยละเอียดขนาดนั้น ประกอบกับกระบวนการสร้างกินเวลานานถึงสามปี ดังนั้นจึงมีแต่ปีที่ถือกำเนิดขึ้นมา ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าวันเกิดหรอก

หลังจากพอจะเข้าใจเกร็ดความรู้ที่ระบบอธิบาย ฉู่ซุ่นก็ลองคำนวณดูรอบหนึ่ง "ถ้าคิดตามเวลาทางฝั่งที่รักของผม เธอก็เทียบเท่ากับได้ฉลองปีเกิดหนึ่งครั้งในรอบสามพันเจ็ดร้อยปีพอดี แล้วนี่ก็เหลืออีกไม่กี่ปีแล้วด้วยสิ!"

"ไว้รอถึงช่วงปีเกิดที่มีพันกว่าวันของเธอนะ ผมจะพาไปเที่ยวเล่นสุดเหวี่ยง พาเธอไปดูความศิวิไลซ์ของโลกมนุษย์" ในใจคิดพลางปากก็ฮัมเพลงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ฉู่ซุ่นถามในใจ "ผมร้องเพลงเพราะไหม!"

ระบบ: [เพราะดี]

กับระบบที่ให้ท้ายเอาใจเก่งขนาดนี้ ฉู่ซุ่นชอบจนไม่รู้จะชอบยังไงแล้ว เขาเก็บอารมณ์จีบสาวแล้วกลับเข้าสู่โหมดทำงาน การถ่ายทำดำเนินต่อไป ภายใต้การปรับจูนของผู้กำกับ การประชันบทบาทของสามราชาจอเงินจึงได้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยม ทีมงานข้างๆ ที่เห็นฉากนี้ต่างก็พากันเอ่ยปากชมไม่หยุด นับเป็นการสยบคนของตัวเองได้อยู่หมัดตั้งแต่แรก

อย่าคิดว่าการปรับจูนมันง่าย สามราชาจอเงินต่างมีนิสัยในการแสดงเป็นของตัวเอง เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ขนาดผู้กำกับใหญ่ระดับเจียงเหวินในชาติก่อนก็ยังมีเรื่องระทึกขัดคอกันได้ ฉาก "งานเลี้ยงหงเหมิน" ต้องถ่ายซ้ำอยู่หลายรอบ ปัญหาหลักมาจากสไตล์ที่ต่างกัน โจวเหวินฟะชอบท่องจำบทล่วงหน้า ก่อนจะถ่ายก็ท่องจำบทมาทั้งดุ้นแบบไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว ส่วนเจียงเหวินกลับชอบแก้บท แถมยังชอบแก้เอาตอนใกล้จะถ่ายทำ โจวเหวินฟะขมขื่นใจจนพูดไม่ออก ถ้าไม่ใช่เพราะบทที่แก้ใหม่ทุกครั้งมันดีขึ้นจริงๆ โจวเหวินฟะคงจะทิ้งกองสะบัดก้นหนีไปแล้ว

ตอนนี้สามราชาจอเงินในกองถ่ายก็เป็นเช่นนี้ ซุนกวงไถชอบจดเรื่องราวเกี่ยวกับการถ่ายทำทุกอย่างลงในสมุดเล่มเล็ก ส่วนอาจารย์ก่วนอั้นนั้นคิดเยอะ มักจะถามบ่อยๆ ในช่วงดึกสงัดหรือไม่ก็เช้าตรู่ว่าประโยคนี้แฝงความหมายลึกซึ้งอะไรไว้ เมื่อเทียบกันแล้ว ต้วนหลินหลี่ผู้เป็นแสงแห่งจงซี่คนนี้กลับดูหยิ่งและเข้าถึงยาก ทว่าฉู่ซุ่นจับทางได้หมดแล้ว แท้จริงแล้วคุณลุงต้วนหลินหลี่คนนี้เรียกได้ว่าเป็นคนที่ขยันที่สุดในกองถ่ายเลยทีเดียว เขาเป็นประเภทที่ว่า ต่อให้ทุกคนเลิกงานกลับบ้านกันไปหมดแล้ว ต้วนหลินหลี่ก็ยังจะอยู่โอทีให้ตัวเองต่อ

ทำโอทีอะไรน่ะหรือ ก็อย่างเช่น ซ้อมเนื้อหาที่จะถ่ายในวันพรุ่งนี้คนเดียวล่วงหน้า ทำความคุ้นเคยกับตำแหน่งการยืนล่วงหน้า เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ฉู่ซุ่นบังเอิญพบเข้าตอนที่ลืมของไว้ในกองถ่ายแล้วย้อนกลับมาเอา ยิ่งไปกว่านั้น ฉู่ซุ่นยังพบว่า แม้อาจารย์ต้วนหลินหลี่จะดูเคร่งขรึมจริงจัง แต่ขอเพียงแค่เอ่ยปากชมเรื่องหน้าตาหล่อเหลาสักสองสามคำ ต่อให้ต้วนหลินหลี่จะมีเรื่องไม่พอใจอยู่ในใจ มันก็จะมลายหายไปในพริบตาทันที

สรุปได้ประโยคเดียวว่า "ขอเพียงเธอบอกว่าฉันหล่อ เราก็คือเพื่อนกัน"

แล้วฉู่ซุ่นเป็นใครล่ะ? แค่รับมือหนุ่มกล้ามใหญ่ (ราชาจอเงิน) ทีเดียวสามคนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ สบายๆ หรอกเหรอ?

เวลาผ่านไปอีกสองเดือน การถ่ายทำเรื่อง "Let the Bullets Fly" ก็ใกล้จะเข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้ายแล้ว

"ฉลองให้พี่ซูจิ้งปิดกล้องครับ!"

ทีมงานจัดงานเลี้ยงส่งให้ซูจิ้งที่ร้านอาหารสไตล์บ้านทุ่งใกล้ๆ ซูจิ้งรับบทเป็นภริยานายอำเภอ ซึ่งมีฉากเข้าคู่กับต้วนหลินหลี่เยอะมาก ประกอบกับบรรยากาศในกองถ่ายค่อนข้างดี ระหว่างพวกเขาก็เลยถือว่าสนิทสนมกันพอสมควร

"ชนแก้ว!"

พรุ่งนี้ยังมีงานต้องถ่ายทำต่อ ทุกคนจึงใช้เครื่องดื่มแทนเหล้าแล้วยกแก้วขึ้นชนกัน

"น่าเสียดายที่เสี่ยวไป๋กลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงได้ถามสักหน่อยว่าคืนนี้กินได้มากแค่ไหน" ซูจิ้งทอดถอนใจ หลายวันที่อยู่ในกองถ่ายเธอกลายเป็นพี่น้องคนสนิทกับอาจารย์ไป๋ไปแล้ว แม้เธอจะมีพื้นเพมาจากเวทีนางงาม แต่ซูจิ้งก็เลื่อมใสในการควบคุมน้ำหนักตัวเองของอาจารย์ไป๋อย่างแท้จริง ตอนที่อาจารย์ไป๋ยังอยู่ในกองถ่าย จะกินมากน้อยแค่ไหนเธอก็เชื่อฟังการจัดการของอาจารย์ไป๋หมด

ทว่าอาจารย์ไป๋ปิดกล้องออกจากกองถ่ายไปตั้งแต่เมื่อสองเดือนก่อนแล้ว ทั้งสองคนมีช่องทางติดต่อกันก็จริง แต่จะให้ส่งข้อความไปถามทุกมื้อก็คงไม่ใช่เรื่อง

ฉากที่เหลือมีน้อยลงเรื่อยๆ นักแสดงที่ปิดกล้องก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ นักแสดงที่เล่นเป็นเหล่าเอ้อก็ปิดกล้องไปแล้วเช่นกัน บทของเหล่าเอ้อตัวนี้ค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว แค่ไดอะล็อกเดียวที่ว่า "ลูกพี่ก็รู้นี่ ถ้าเป็นฉันล่ะก็ วันนี้คนที่นอนอยู่ตรงนี้ต้องเป็นผัวมันแล้ว" สถานการณ์ที่ขับเน้นออกมาช่วยสร้างมิติให้ตัวละครดูมีเลือดมีเนื้อขึ้นมาทันตา