ตอนที่ 58 งานโพสต์โปรดักชันของกระสุนเสร็จสมบูรณ์

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา คิวถ่ายของหม่าหวนและอิ่นเยวี่ยฉือก็เสร็จสิ้นลง ข้อแตกต่างคือทางกองถ่ายไม่ได้จัดงานเลี้ยงปิดกล้องขนาดย่อมให้

คิดดูก็เข้าใจได้ หากนักแสดงทุกคนถ่ายเสร็จแล้วต้องจัดงานเลี้ยงให้ มีหวังไม่ต้องถ่ายทำกันพอดี คนที่มีงานเลี้ยงส่งล้วนเป็นพวกพอมีชื่อเสียง ส่วนตัวประกอบยิ่งไม่ต้องพูดถึง เดินเข้าเดินออกไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว

อย่าหาว่านี่คือความจริงอันโหดร้าย เพราะถ้าวงการบันเทิงไม่ยึดความเป็นจริง มันก็คงกลายเป็นวงการการกุศลไปแล้วไม่ใช่หรือ

อ่า ขอโทษที เปรียบเทียบแบบนี้ไม่ได้ เพราะบ่อยครั้งวงการการกุศลกลับยึดติดกับความเป็นจริงยิ่งกว่าเสียอีก

"ผู้กำกับฉู่ ขอแอดวีแชตไว้หน่อยได้ไหมครับ ได้ร่วมงานกับคุณแล้วผมได้เรียนรู้อะไรเยอะมากเลย" อิ่นเยวี่ยฉือก็เป็นอีกคนที่เคยถูกฉู่ซุ่นติวเข้มเรื่องบทไปชั่วโมงกว่า

กฎเดิมเหมือนตอนคิลบิลไม่มีผิด ถ้าคุณเล่นได้ไม่ดี ฉู่ซุ่นก็ไม่โมโห ดั่งคำที่ว่า "อย่าโกรธเลยอย่าโกรธ โกรธไปเสียสุขภาพเปล่าๆ ไม่มีใครมาเจ็บแทน" การเอาความผิดพลาดของคนอื่นมาลงโทษร่างกายตัวเองไม่ใช่สไตล์ของจอมฉอดอย่างฉู่ซุ่น เขาทำเพียงสละเวลาสักชั่วโมงสองชั่วโมง ชี้แนะจากรอบด้านเพื่อให้นักแสดงเข้าใจตัวละครอย่างถ่องแท้

"ในกลุ่มมีเบอร์ผมอยู่แล้วครับ ถึงเวลาคุณค่อยส่งคำขอเป็นเพื่อนมาละกัน" ฉู่ซุ่นพยักหน้า จากนั้นก็มองส่งอิ่นเยวี่ยฉือเดินจากไป

"ผู้กำกับฉู่ ผมขอบคุณสำหรับคำชี้แนะมากจริงๆ นะครับ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไร แค่บอกมาคำเดียว ผมมาช่วยแน่นอน" ตอนหม่าหวนจะไป เขาถึงขั้นดึงแขนฉู่ซุ่นไว้แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดซึ้ง

จะพูดก็พูดไปสิ ผู้ชายตัวโตๆ มาจับเนื้อต้องตัวทำไม ไม่ได้อยู่บนเตียงสักหน่อย ฉู่ซุ่นยังคงไม่ชิน จึงค่อยๆ ปลดมือของหม่าหวนออกอย่างแนบเนียนพลางตอบ "ผมรู้แล้วครับ"

"ต้องให้ได้นะครับ!" หม่าหวนเน้นย้ำอีกประโยคเพื่อแสดงความมุ่งมั่น ก่อนจะตบท้ายว่า "ผมส่งคำขอเป็นเพื่อนในวีแชตไปแล้ว ผู้กำกับต้องกดยืนยันด้วยนะครับ"

ฉู่ซุ่นทำมือเป็นสัญญาณโอเค ทั้งหม่าหวนและอิ่นเยวี่ยฉือล้วนให้ผู้จัดการฝ่ายประสานงานทั่วไปเรียกรถให้ ตามธรรมเนียมแล้วพอนักแสดงปิดกล้อง บริษัทต้นสังกัดจะต้องส่งคนมารับกลับ

ในวงการบันเทิง ถ้าไร้ชื่อเสียงก็แทบไม่มีค่าอะไรเลยจริงๆ

ผ่านไปอีกครึ่งเดือน หลังถ่ายฉากสุดท้าย "ฆ่าคนต้องปลิดขั้วหัวใจ ควักวุ้นเย็น" เสร็จสิ้น ทั้งกองถ่ายก็ปิดกล้องอย่างเป็นทางการ

ในฐานะภาพยนตร์ที่ตั้งเป้าจะลงจอช่วงตรุษจีน "Let the Bullets Fly" จึงเข้าสู่ขั้นตอนหลังการถ่ายทำเร็วที่สุด และฉู่ซุ่นในฐานะมือหนึ่งด้านงานโพสต์โปรดักชัน ก็ได้แสดงความเร็วระดับเทพของเขาออกมาอีกครั้ง ในฐานะผู้กำกับที่เร็วที่สุดในปฐพี เขาภูมิใจยิ่งนัก!

สถานที่ตัดต่อหนังเรื่องนี้คือโรงถ่ายของซีอิ่ง ผู้ช่วยตัดต่อยังคงเป็นเจ้าโย่งกับขาสั้นคู่เดิม เหตุผลหลักคือใช้งานเครื่องมือสองชิ้นนี้จนชินมือแล้ว หากเปลี่ยนไปใช้คนอื่นก็ต้องมานั่งปรับตัวให้เข้ากับสไตล์ของเขาใหม่อีก ค่อนข้างเสียเวลา

จะว่าไป แม้ว่าบอสใหญ่อย่างหยางซุ่นจะเป็นหนึ่งในโปรดิวเซอร์ของหนังเรื่องนี้ แต่พูดกันตามตรง เขาแทบไม่เคยโผล่หน้ามาเลย หากพูดให้เคร่งครัด ในบรรดาโปรดิวเซอร์ทั้งสามคน มีเพียงศาสตราจารย์จ้าวเลี่ยงคนเดียวที่แวะเวียนมาดูความคืบหน้าบ้าง ส่วนอีกสองคนไม่เคยมาเลย ทว่าก็ไม่เป็นไร เพราะการใส่ชื่อโปรดิวเซอร์ไว้จุดประสงค์หลักคือให้ช่วยออกแรงตอนตรวจเซนเซอร์ ช่วงเวลาอื่นจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

"ผู้กำกับฉู่ ผมรู้สึกว่าสไตล์การตัดต่อของคุณเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะครับ" ผู้ช่วยขาสั้นเอ่ยขึ้น

"เหรอ แตกต่างกันมากเลยเหรอ" ฉู่ซุ่นมองขาสั้น ขนาดยังไม่ได้ดูหนังตัวเต็มก็มองสไตล์ออกแล้ว พรสวรรค์ใช้ได้ทีเดียว

ขาสั้นพยักหน้า "การตัดต่อของคิลบิลก่อนหน้านี้จะสมบูรณ์และต่อเนื่องกว่า อารมณ์คล้ายกับหนังแอ็กชันฮ่องกง แต่การตัดต่อของเรื่องนี้ ผมรู้สึกว่าจะให้ความสำคัญกับรายละเอียดเฉพาะจุดมากกว่า หรือจะเรียกว่าให้ความรู้สึกเป็นจังหวะที่เร็วและกระชับกว่าเดิมก็ได้ครับ"

ฉู่ซุ่นสวนกลับมาประโยคหนึ่ง "ฉันว่าความรู้สึกของนายผิดแล้วล่ะ ฉันรู้สึกว่าการตัดต่อทั้งสองเรื่องก็พอๆ กันนะ"

"..." ผู้ช่วยขาสั้นถึงกับพูดไม่ออกในทันที ในเมื่อเจ้าตัวที่เป็นคนทำพูดเองว่าไม่ต่าง คุณจะไปดึงดันเถียงต่อก็ใช่ที่

ผู้ช่วยตัวโย่งรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มจะกระอักกระอ่วน จึงรีบเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย "ไม่เหมือนตรงไหน ก็เห็นชัดๆ ว่าแทบไม่ต่างกันเลย คิลบิลตอนนั้นชอบแทรกช็อตเคลื่อนไหวต่อท้ายช็อตภาพนิ่งทันที ส่วนเมื่อกี้ผู้กำกับก็แค่สลับวิธีใช้ ใส่ช็อตภาพนิ่งเข้าไปในฉากที่มีคนรวมกันเยอะๆ มันก็พอๆ กันนั่นแหละ"

ฉู่ซุ่นกล่าว "มีข้อแตกต่างหรือเปล่า เดี๋ยวทำเสร็จค่อยว่ากัน ทางที่ดีสัปดาห์นี้ควรจะตัดต่อหนังให้เสร็จ"

"สัปดาห์นี้เนี่ยนะ?!"

"ผู้กำกับครับ พวกเรารู้ว่าคุณไม่ใช่คน แต่พวกเราเป็นมนุษย์ปกตินะครับ!"

ทั้งขาสั้นและเจ้าโย่งต่างรู้สึกว่างานนี้ไม่มีทางทำสำเร็จได้ มนุษย์เราย่อมมีขีดจำกัด และมนุษย์ต้องยึดหลักวิทยาศาสตร์สิ!

"ทำงานล่วงเวลาเสร็จเดี๋ยวพาไปเที่ยวให้สุดเหวี่ยง อยากเล่นอะไรผมเลี้ยงเอง" ฉู่ซุ่นพูดอย่างหนักแน่น

"ผู้กำกับฉู่ ถ้าคุณพูดแบบนี้ พวกเราก็ตาสว่างเลยครับ"

"ที่จริงผมก็ไม่ได้อยากไปเที่ยวอะไรหรอกนะ แต่คนอย่างผมมันชอบทำงานเป็นหลัก ถ้างานยังไม่เสร็จ ใจมันก็ไม่สงบ กินไม่ได้นอนไม่หลับ ต้องจัดการให้เสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์ให้ได้ครับ"

ขีดจำกัดของมนุษย์คืออะไรกัน ก้าวข้ามมันไปซะสิ! การตัดต่อจึงสำเร็จลงได้ภายใต้แรงกระตุ้นเช่นนี้ของฉู่ซุ่น ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ฉู่ซุ่นไม่ได้พาขาสั้นกับเจ้าโย่งไปเที่ยว แต่เปลี่ยนเป็นเงินสดให้แทน ซึ่งจำนวนเงินที่ได้ก็เหลือเฟือพอจะไปเที่ยวที่ไหนก็ได้

สาเหตุหลักก็คือ ฉู่ซุ่นยังต้องจีบเมียระบบอยู่ หากเมียเห็นเขาไปเที่ยวเตร่สำมะเลเทเมาแล้วความรักมลายหายไปจะทำอย่างไรล่ะ

หลังจากตัดต่อเสร็จ ก็วนกลับมาที่เรื่องเดิมๆ อย่างดนตรีประกอบ ดนตรีประกอบของ Let the Bullets Fly ไม่ได้เยอะเท่ากับคิลบิล แต่ทุกท่อนล้วนถูกนำมาใช้อย่างเหมาะเจาะลงตัว ตัวอย่างเช่น "The Sun Also Rises" เดิมทีเป็นดนตรีประกอบที่เจียงเหวินเชิญโจ ฮิซาอิชิมาประพันธ์ให้หนังอีกเรื่องของเขาอย่าง "The Sun Also Rises" บางทีอาจเป็นเพราะเจียงเหวินรู้สึกว่าแพงไปหน่อย ใช้แค่รอบเดียวคงไม่คุ้ม จึงนำมาใช้อีกรอบใน "Let the Bullets Fly"

จ่ายเงินรอบเดียวแต่ได้ใช้ดนตรีประกอบถึงสองครั้ง ช่างรู้จักใช้เงินจริงๆ

ฉู่ซุ่นจ้างวงออร์เคสตรามาคณะหนึ่ง เขาเขียนโน้ตเพลงออกมา พร้อมทั้งอธิบายอย่างละเอียดและชัดเจน "เพลง The Sun Also Rises เพลงนี้ แม้ชื่อจะเหมือนกับผลงานของยอดนักเขียนอย่างเฮมิงเวย์ แต่สิ่งที่เราต้องการจะสื่อนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงครับ"

"อันดับแรก เพลงนี้เป็นบทเพลงรูปแบบสองตอนผสม ท่อนแรกมีแปดห้องเพลง แบ่งเป็นประโยคเพลงสี่บวกสี่ ไล่ระดับอารมณ์ขึ้นไปเรื่อยๆ ซึ่งก็คือท่อนอินโทร เพื่อนำเข้าสู่ท่วงทำนองอันยิ่งใหญ่อลังการของวงซิมโฟนี"

"สุดท้ายขอเสริมอีกประโยค เชลโลสำคัญมาก เชลโลเป็นทั้งตัวเอกและจุดเชื่อมโยงสำคัญ จะต้องมีความโดดเด่น และต้องเชื่อมโยงนำเข้าสู่รูปแบบสองตอนเดี่ยวท่อนต่อไปด้วย"

ข้อควรระวังที่ฉู่ซุ่นเน้นย้ำล้วนตรงจุดสำคัญ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนในวงการ วงดนตรีจึงตอบรับว่าเข้าใจดี

วงออร์เคสตรานี้พี่ชุยเป็นคนหามา ความจริงแล้วตอนแรกพี่ชุยไม่ได้รู้จักวงดนตรีอะไรพวกนี้เลย มันไม่ได้อยู่ในขอบเขตหน้าที่ของเขา คนปกติที่ไหนจะเขียนไดอารี่กัน... ถุย ต้องบอกว่า ผู้กำกับปกติที่ไหนจะจ้างวงดนตรีมาบันทึกเสียงดนตรีประกอบเอง บ้าไปแล้วหรือเปล่า!

แต่เห็นได้ชัดว่าฉู่ซุ่นทำ และยังดีที่พี่ชุยสามารถติดต่อหามาให้ได้ทันเวลา

"ผู้กำกับครับ ทำไมคุณถึงไม่ไปเรียนภาควิชาดนตรีล่ะครับเนี่ย เสียดายของชะมัด" พี่ชุยอดไม่ได้ที่จะพูดเสริมขึ้นมา

"คุณพูดอะไรอย่างนั้น พรสวรรค์ของผมน่ะ ไม่ว่าจะไปเรียนภาควิชาไหนก็เสียของทั้งนั้นแหละ" ฉู่ซุ่นกล่าว "คนมีความสามารถอยู่ที่ไหนก็เปล่งประกายได้ แต่คนอย่างผมน่ะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ชวนให้รู้สึกว่าน่าเสียดายของทั้งนั้น!"

"เอ่อ... คือว่าผู้กำกับครับ ทำไมผมรู้สึกเหมือนประโยคนี้มันไม่ใช่คำพูดที่ดีเท่าไหร่เลยล่ะครับ"

"คุณจะไปรู้อะไร ไม่ว่าจะทำอะไร ถ้าฝีมือตัวเองมีไม่พอ ก็ได้แต่มองตาปริบๆ อย่างมากก็แค่เฉียดไปเฉียดมาอยู่ข้างนอกเท่านั้นแหละ" ฉู่ซุ่นตอบกลับเรียบๆ

พี่ชุยครุ่นคิดในใจ หรือว่านี่จะเป็นเหตุผลที่ผู้กำกับยังโสดอยู่?

"จริงสิ ดนตรีประกอบผมยังต้องใช้เพลง 'คอนแชร์โตสำหรับคลาริเน็ต บันไดเสียง เอ เมเจอร์ เค. 622' ของโมสาร์ทด้วย น่าจะไม่มีลิขสิทธิ์แล้วใช่ไหม" ฉู่ซุ่นเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม

พี่ชุยไม่ได้ตอบ แต่ผู้จัดการวงออร์เคสตราข้างๆ พูดขึ้นมาแทน "ไม่มีลิขสิทธิ์แล้วครับ ดนตรีของคีตกวีคลาสสิกอย่างเบโทเฟน โมสาร์ท โชแปง ล้วนไม่มีลิขสิทธิ์แล้ว มีเพียงผลงานบางส่วนของบาคเท่านั้นที่ยังต้องซื้อลิขสิทธิ์อยู่ครับ"

ตามหลักแล้วบาคเกิดก่อนโมสาร์ทและเบโทเฟน สองคนหลังไม่ติดลิขสิทธิ์แล้ว ทำไมรุ่นก่อนหน้าถึงยังต้องซื้ออีก ไม่ใช่ว่าหมดอายุห้าสิบปีหลังเสียชีวิตหรอกหรือ บางประเทศก็เจ็ดสิบปีหลังเสียชีวิต ช่างเถอะ ไม่เป็นไร ฉู่ซุ่นไม่ได้ถามต่อ เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ ขอแค่ใช้ได้ก็พอ

การบันทึกเสียงเพลงประกอบยังคงดำเนินต่อไป เพลงที่น่าสนใจที่สุดในนั้นคือเพลง "ซ่วนฉิวเกอ" เนื้อเพลงมีเพียงสองคำซ้ำไปซ้ำมา นั่นคือ ช่างแม่ง

ประมาณว่า "ช่างแม่ง ช่างแม่งเอ๊ย ช่างแม่ง..."

"ที่แท้ก็เป็นเสียงประสานหญิง งั้นก็..." ฉู่ซุ่นหัวไวพลันผุดความคิดขึ้นมา เพลงช่างหัวมันกับเพลงส่งลา ให้ทั้งอาจารย์ไป๋และรุ่ยอิงไปอัดเสียงคู่กันก็สิ้นเรื่อง

เพลงสุดท้ายในรายชื่อเพลงประกอบ ต้องติดต่อขอซื้อลิขสิทธิ์จากโคลัมเบียพิกเจอส์ มันเป็นเพลงประกอบจากภาพยนตร์เรื่อง "สะพานข้ามแม่น้ำแคว" ของทางโคลัมเบีย ซึ่งเรื่องนี้ไม่มีปัญหาเลยสักนิด ประสบการณ์จากการกว้านซื้อลิขสิทธิ์คราวก่อนช่วยให้เขาช่ำชองขึ้นมากแล้ว

โดยทั่วไปแล้ว ขั้นตอนหลังการถ่ายทำของภาพยนตร์อาจกินเวลานานถึงสองหรือสามเดือน ทว่าฉู่ซุ่นกลับจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นภายในเวลาเพียงราว ๆ หนึ่งเดือนเท่านั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผู้ชมจะได้เห็นภาพมหัศจรรย์ของคนคนเดียวที่รับเหมาหน้าที่แทนคนถึงเจ็ดคนอีกครั้ง

และอาจกล่าวได้ว่าเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนบนจอเงินเลยทีเดียว