ตอนที่ 59 ความคิดสุดห่าม

"ราชาสั่งให้ข้ามาตรวจเขา อิลมี... เดี๋ยวนะ" ฉู่ซุ่นที่กำลังฮัมเพลงพลันเกิดประกายความคิดแวบขึ้นมา "จู่ๆ ฉันก็มีความคิดสุดห่ามขึ้นมาแล้วสิ!"

ต่อให้ประเทศของเรามีประมวลกฎหมายอาญาที่สมบูรณ์พร้อม ก็ยังหยุดความคิดนี้ของเขาไม่ได้อยู่ดี เพราะถ้าลงมือทำตามความคิดนี้จริงๆ มันไม่ผิดกฎหมาย

ฉู่ซุ่นรีบติดต่อฝ่ายโปรโมตและจัดจำหน่ายของซีอิ่งทันที โดยกดโทรผ่านวีแชตไปสายหนึ่ง

ข้อดีที่สุดของการมีซีอิ่งช่วยจัดจำหน่ายคืออะไรล่ะ ในเรื่องการโปรโมตตามโรงภาพยนตร์ ฉู่ซุ่นแทบไม่ต้องกังวลเลย เพราะซีอิ่งถือสัดส่วนเงินลงทุนถึงสามสิบล้านหยวน ซึ่งเป็นเงินสดเนื้อๆ ที่ลงขันจริง

มันเป็นการ "แบ่งจ่ายสองงวดบวกกับทรัพยากรลงทุน" หนึ่งสิบล้านหยวนแรกโอนเข้าบัญชีบริษัทไท่อีตั้งแต่ตอนอนุมัติโครงการ ช่วงกลางของการถ่ายทำจ่ายอีกหนึ่งสิบล้านหยวน และสุดท้ายก็จัดสรรทรัพยากรโปรโมตและจัดจำหน่ายที่มีมูลค่าเทียบเท่าหนึ่งสิบล้านหยวน

ผู้รับผิดชอบฝ่ายโปรโมตและจัดจำหน่ายของซีอิ่งพอได้ฟังก็ยังไม่กล้ารับปากทันที เพราะถึงแม้ซีอิ่งจะลงทุนในหนังหลายเรื่อง แต่เงินสามสิบล้านหยวนก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้เขาตัดสินใจเองไม่ได้ ทว่าวิธีนี้ก็น่าสนใจจริงๆ เขาจึงรีบไปขอคำชี้แนะจากบอสใหญ่ ซึ่งหลังจากบอสใหญ่ฟังแผนการของฉู่ซุ่นจบ คำตอบที่ได้ก็คือ "ให้ความร่วมมือเต็มที่"

เมื่อได้รับการตอบรับ ฉู่ซุ่นก็วางสายอย่างอารมณ์ดี พลางฮัมเพลงเพี้ยนคีย์ออกมา แล้วก็มีสายเข้าจากคุณแม่จ้าวจือ

"พ่างพ่าง ช่วงปีใหม่จะมาเมื่อไหร่ลูก" พอรับสายก็ได้ยินเสียงของแม่ดังขึ้นทันที

บ้านของฉู่ซุ่นมีเรื่องอัศจรรย์อยู่อย่างหนึ่ง ตราบใดที่พ่อแม่อยู่บ้านพร้อมหน้ากัน ไม่ว่าจะโทรเข้าเบอร์พ่อหรือเบอร์แม่ คนที่กดรับสายจะเป็นแม่เสมอ

"น่าจะสักวันที่ยี่สิบหกครับ" ฉู่ซุ่นลองกะเวลาดู อย่าเข้าใจผิดล่ะ เขาไม่ได้คิดเรื่องวันหยุดหรอก ในฐานะนักศึกษาอัจฉริยะของเป่ยอิ่ง เวลาของเขาเป็นอิสระยิ่งกว่าอาจารย์เสียอีก

"ช้าจัง ปกติปีก่อนๆ ก็ประมาณวันที่ยี่สิบสองไม่ใช่เหรอ" จ้าวจือถามต่ออีกประโยคว่าติดธุระอะไรหรือเปล่า

"ช่วงนี้เพิ่งถ่ายหนังเสร็จไปอีกเรื่องครับ จะเข้าฉายช่วงตรุษจีน ก็เลยจะยุ่งหน่อย" ฉู่ซุ่นอธิบาย

ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะได้ยินเสียงแม่ตะโกนขึ้นมา "ตาแก่ฉู่ได้ยินไหม ลูกชายฉันถ่ายหนังอีกเรื่องแล้วนะ จะเข้าฉายช่วงตรุษจีนด้วย"

จากนั้นก็ได้ยินเสียงพ่อแว่วมาเบาๆ "อะไรนะ เผ็ดหน่อยเหรอ ได้ เดี๋ยวฉันใส่พริกเพิ่มให้อีกหน่อย"

"ใส่พริกเพิ่มอะไรกันเล่า ลูกชายถ่ายหนังอีกเรื่องแล้วต่างหาก" พร้อมกับเสียงนี้ในสายยังมีเสียงโครมครามดังตามมา คาดว่าคงพุ่งไปที่ห้องครัวแล้ว

จากบทสนทนานี้ก็พอดูออกว่า วันนี้พ่อเป็นคนลงครัว

ความทรงจำของร่างเดิมทำให้รู้ว่า พ่อของฉู่ซุ่นกับจ้าวจือทำอาหารไม่เป็นกันทั้งคู่ จัดเป็นคู่หูอาหารมืดมนที่แย่พอๆ กัน ไม่มีใครกำหนดไว้เสียหน่อยว่าแต่งงานกันแล้วจะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำอาหารเป็น โชคดีที่สามีภรรยาคู่นี้มีความสัมพันธ์ดีมาก ถ้าไม่มีเวลาก็สั่งอาหารเดลิเวอรี ถ้ามีเวลาก็ผลัดกันทำอาหารมืดมนคนละมื้อ

ร่างเดิมในวัยเด็กเรียกได้ว่าโตมากับอาหารมืดมนพวกนี้ พอนึกถึงความทรงจำส่วนนี้ขึ้นมากระเพาะก็อดกระตุกไม่ได้

"เชี่ย ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมร่างเดิมถึงได้มีพลังล้นเหลือนัก ที่แท้ก็เพราะเมนูที่กินมาตั้งแต่เด็กมันไม่เหมือนชาวบ้านนี่เอง" ความตกตะลึงในใจของฉู่ซุ่นยากจะบรรยายเป็นคำพูดได้

"ลูก หนังของแกจะได้ฉายช่วงตรุษจีนเหรอ" ปลายสายมีเสียงพ่อดังขึ้นมา

"ใช่ครับ เรื่องก็เลยค่อนข้างเยอะ ปีใหม่นี้คงต้องเป็นวันที่ยี่สิบหกถึงจะไปหาได้" ฉู่ซุ่นพูดย้ำอีกรอบ

พ่อของฉู่ซุ่นพูดขึ้นว่า "หนังชื่อเรื่องอะไรล่ะ เดี๋ยวพ่อจะเหมาพาญาติๆ เราไปดูให้หมดเลย"

"Let the Bullets Fly ครับ"

"ดีๆๆ แกเป็นผู้ชายอยู่ข้างนอกก็ระวังตัวหน่อย วงการบันเทิงมันวุ่นวายจะตาย" พ่อของฉู่ซุ่นกำชับ

จากนั้นจ้าวจือก็ช่วยกำชับตามมาอีกประโยค "ถ้ามีปัญหาอะไรจริงๆ ก็โทรหาพวกเรานะ พ่อกับแม่ยังพอมีกำลังช่วยอยู่บ้าง"

ฉู่ซุ่นพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ"

"งั้นแค่นี้นะ พวกเราจะกินข้าวแล้ว ฉันไม่เชื่อหรอกว่านกพิราบยำที่พ่อแกทำจะอร่อยสู้ของฉันได้" จ้าวจือพูดหยอกเย้าแล้ววางสายไป ทั้งที่ฝีมือของทั้งคู่ก็พอๆ กันแท้ๆ แต่ก็ยังชอบแข่งกันอยู่เรื่อย

"นกพิราบยำ มันคือตัวบ้าอะไรกันเนี่ย" ฉู่ซุ่นเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋าไปอย่างเงียบๆ

อย่างไรเสียตอนนี้ฉู่ซุ่นก็ว่างแล้ว เขาเหลือบมองยอดเงินคงเหลือในบัญชี ความสุขของคนรวยนี่มันช่างเรียบง่ายและไม่หวือหวาจริงๆ

เขาเริ่มต้นแผนการ "ยอดคนใจบุญ" ของตัวเอง การบริจาคให้บ้านพักคนชราอย่างต่อเนื่องยังต้องรบกวนรุ่ยอิง เจ้าเด็กซื่อคนนี้ ทั้งที่ไม่ได้ประโยชน์อะไรเข้าตัวเลยสักนิดแท้ๆ แต่กลับกระตือรือร้นอย่างยิ่ง ถึงขั้นยอมปฏิเสธงานอีเวนต์เชิงพาณิชย์ไปไม่น้อย

เพราะคลิปสั้น ทำให้บทโกโกได้รับการติดต่อจากร้านเสื้อผ้าเจเคในเถาเป่ามากมาย หากไม่นับเรื่องระดับของงาน ถ้านับแค่ปริมาณอย่างเดียวก็ถือว่าแซงหน้าอาจารย์ไป๋ไปแล้ว

ส่วนเหตุผลที่ทำไมฉู่ซุ่นไม่ลงมือทำเอง ก็เพราะการลงแรงทำทุกอย่างด้วยตัวเองมันยุ่งยากเกินไป จ่ายเงินแก้ปัญหานั้นง่ายกว่าเยอะ

แล้วทำไมถึงไม่บริจาคเงินพวกนี้ให้องค์กรการกุศลล่ะ นั่นเพราะฉู่ซุ่นไม่วางใจน่ะสิ แม้เงินของเขาจะได้มาง่ายดายยิ่งกว่าลมพัดมา แต่ถึงอย่างไรเงินก็ต้องถูกนำไปใช้อย่างตรงจุดและเกิดประโยชน์จริง

ใช่ ถูกต้อง เราไม่อาจเหมารวมตัดสินคนทั้งเรือได้ องค์กรการกุศลที่ไว้ใจได้ย่อมมีอยู่จริง และในองค์กรเหล่านั้นก็มีคนที่พยายามทำงานอย่างซื่อตรงอยู่ด้วยแน่นอน

เพียงแต่ฉู่ซุ่นไม่มีเวลาไปคอยคัดกรองแยกแยะ อีกทั้งในยุคนี้ที่คนไม่เชื่อใจองค์กรการกุศล คนที่ควรทบทวนตัวเองย่อมไม่ใช่ผู้บริจาค แต่เป็นบรรดาองค์กรการกุศลที่ทำให้ผู้คนหมดความเชื่อมั่นต่างหาก

"แบบฟอร์มที่หามาจากเน็ตคงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง" หลังจากฉู่ซุ่นแก้ไขบางส่วนแล้ว เขาก็ยื่นแผนก่อสร้างโรงเรียนแห่งความหวังสองแห่งต่อหน่วยงานระดับมณฑลและเมือง โรงเรียนแห่งความหวังแห่งแรกและแห่งที่สองที่เขาวางแผนไว้ ตัดสินใจจะสร้างที่เมืองปี้เจี๋ย มณฑลกุ้ยโจว ในอำเภอที่ชื่อว่าต้าฟาง ค่อยๆ ทำไปไม่ต้องรีบร้อน ปีหนึ่งเขาสามารถสร้างโรงเรียนแห่งความหวังได้ยี่สิบกว่าแห่ง จากนั้นผ่านไปสี่ห้าปี ก็เรียกได้ว่าสั่งสมบารมีจนร่างทองสมบูรณ์แบบแล้ว

สุขุม ต้องสุขุมรอบคอบเข้าไว้

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยมาถึงเดือนธันวาคม เหลือเวลาอีกเพียงเดือนเศษก็จะถึงปีใหม่ และเทศกาลคริสต์มาสก็มาถึง

จะว่าไปโปรแกรมฉายช่วงคริสต์มาสก็ถือเป็นช่วงเวลาทองที่ดีมาก โดยเฉพาะธรรมเนียมการดูหนังไปกินกล้วยไปในคืนคริสต์มาสอีฟที่กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

การแข่งขันดุเดือดสูสีไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉู่ซุ่น เขาเพียงแค่เกาะขอบจอดูความคึกคักเท่านั้น

ตลาดหนังช่วงคริสต์มาสเป็นเค้กก้อนใหญ่มากก้อนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีหนังต่างประเทศเข้าฉายอีกเรื่องหนึ่งด้วย

เพื่อเป็นการตอบแทนรุ่ยอิง ฉู่ซุ่นจึงเลี้ยงหนังเธอ

"รุ่นพี่คะ นี่โค้กค่ะ ฉันจำได้ว่ารุ่นพี่ชอบดื่มโค้กใส่น้ำแข็ง เลยบอกพนักงานเป็นพิเศษว่าให้เพิ่มน้ำแข็งเยอะๆ แล้วนี่ก็เฟรนช์ฟรายส์ค่ะ" รุ่ยอิงวิ่งกระหืดกระหอบถือเฟรนช์ฟรายส์กับโค้กแก้วหนึ่งเดินเข้ามา

"ทั้งที่ฉันเป็นคนชวนเธอมาดูหนังเพื่อขอบคุณที่ช่วยดูแลเรื่องบ้านพักคนชราแท้ๆ แต่เธอกลับวิ่งวุ่นไปซื้อโน่นซื้อนี่แทนซะงั้น" ฉู่ซุ่นพูดอย่างจนใจ "เธอทำแบบนี้ฉันก็เกรงใจแย่สิ"

พูดพลางเขาก็ดื่มโค้กเย็นเจี๊ยบไปอึกหนึ่ง ชื่นใจจริงๆ

โค้กใส่น้ำแข็ง ฟินจนฉุดไม่อยู่

รุ่ยอิงรีบตอบทันที "รุ่นพี่เป็นคนให้โอกาสฉันมีชื่อเสียงนะคะ ฉันยังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณรุ่นพี่จริงๆ จังๆ สักที เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากค่ะ"

"กตัญญูรู้คุณคนน่ะดี แต่ฝังใจจำบุญคุณมากไปก็ไม่ดีหรอกนะ" ฉู่ซุ่นเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ทำไมล่ะคะ" รุ่ยอิงไม่เข้าใจ

"เอาเถอะ หนังใกล้จะเริ่มแล้ว" ฉู่ซุ่นกับรุ่ยอิงตรวจตั๋วแล้วเดินเข้าโรงภาพยนตร์ไป

พวกเขาดูติดต่อกันสองเรื่อง เรื่องหนึ่งของในประเทศ อีกเรื่องหนึ่งของต่างประเทศ พูดตามตรงทั้งสองเรื่องไม่ได้โดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ จัดอยู่ในประเภทหนังธรรมดาที่ดูก็ได้ไม่ดูก็ไม่เสียดาย

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เมื่อดูจากแนวโน้มในตอนนี้ ก็น่าจะมีหนังสองสามเรื่องที่ทำเงินทะลุห้าร้อยล้านได้อยู่ดี

ฉู่ซุ่นเดินออกจากโรงภาพยนตร์มาส่งรุ่ยอิงขึ้นรถ เธอขับรถมาเอง ต่างจากเจ้าของร่างเดิมที่ไม่เคยขับรถเป็นเลย

"โลกนี้ก็ไม่ต่างจากชาติก่อนของฉันเท่าไหร่ รายได้หนังในประเทศออกจะสูงลิ่ว ทำไมถึงไม่ตั้งใจทำหนังดีๆ ที่คนดูชอบออกมากันนะ" พอกลับมาถึงโรงแรม ฉู่ซุ่นก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ทันใดนั้นฉู่ซุ่นก็นึกถึงประสบการณ์ของตัวเอง หลายครั้งผู้กำกับเองก็ไม่มีทางเลือก เมื่อนายทุนก้าวเข้ามาในตลาด ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องกลายเป็นสภาพแบบนี้ แต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ การที่กลุ่มทุนเข้ามาก็ช่วยขยายขนาดตลาดให้ใหญ่ขึ้นด้วยเช่นกัน

"ช่างเถอะ มันไม่ใช่เรื่องที่ผู้กำกับอย่างฉันคนเดียวจะไปคิดกังวล จะคิดมากไปทำไมกัน ไว้ไปให้ถึงระดับปรมาจารย์แห่งชาติก่อนแล้วค่อยคิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร ไม่อย่างนั้นคิดไปก็เพ้อเจ้อเปล่าๆ" ฉู่ซุ่นลูบคาง สถานะปรมาจารย์แห่งชาติไม่ได้วัดกันที่รายได้ แต่ขึ้นอยู่กับสถานะในเวทีระดับนานาชาติต่างหาก

หลายคนไม่รู้ว่าทำไมผู้กำกับจางถึงได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์แห่งชาติ อันที่จริงมันเรียบง่ายมาก พิธีเปิดและปิดการแข่งขันโอลิมปิกเขาก็เป็นผู้กำกับใหญ่ การแสดงศิลปวัฒนธรรมในการประชุมสุดยอดจี 20 เขาก็ยังเป็นผู้กำกับใหญ่ งานเฉลิมฉลองครบรอบเจ็ดสิบปีแห่งการสถาปนาประเทศเขาก็ยังคงเป็นผู้กำกับใหญ่อีก ถ้าเขาไม่ใช่ปรมาจารย์แห่งชาติแล้วใครจะเป็นได้อีกล่ะ

"ทำธุระสำคัญก่อนดีกว่า ชุดกระโปรงตัวน้อยของฉันมาส่งแล้ว ขอดูหน่อยซิว่าเป็นยังไงบ้าง"

ข้อดีของการพักห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตก็คือ ต่อให้ไม่อยู่โรงแรม แค่บอกไว้คำเดียว บัตเลอร์ก็จะไปรับพัสดุมาเก็บไว้ให้อย่างเรียบร้อยสมบูรณ์แบบ

เขาเริ่มแกะพัสดุ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ใครๆ มักพูดกันว่ารังทองรังเงินหรือจะสู้รังหมาของตัวเอง แต่ฉู่ซุ่นกลับชอบอยู่โรงแรมมากกว่า และนี่ก็คือเหตุผลที่เขายังไม่ยอมซื้อบ้านเสียที

หลังสงครามวันคริสต์มาสผ่านพ้นไป ผลลัพธ์ของภาพยนตร์ที่เข้าฉายกลับไม่เป็นเหมือนอย่างที่ฉู่ซุ่นคาดคิด เรื่องหนึ่งทำรายได้สุดท้ายไปเจ็ดร้อยล้าน อีกเรื่องทำไปสี่ร้อยล้าน และที่เหลือก็ยังมีหนังที่กวาดรายได้ทะลุหลักร้อยล้านอีกสองเรื่อง

"ยอดพยัคฆ์สายลับ" กับ "ยาถอนพิษร้าย" ทยอยประกาศวันเข้าฉายในโปรแกรมฉายช่วงปีใหม่ ซึ่งความจริงเรื่องนี้ทุกคนก็รู้อยู่ก่อนแล้ว ปัญหาสำคัญคือในฐานะตัวชูโรงหลักของการโปรโมต แฟนคลับของเกาหลิงกับเฮ่ออูซีต่างเปิดศึกฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ต้องรู้ก่อนว่าเดิมทีทั้งสองคนก็อยู่ในกลุ่มสี่ท็อปสตาร์ยุคปัจจุบันอยู่แล้ว ศึกใหญ่ครั้งนี้จึงทำให้เวยป๋อทั้งแถบราวกับตกอยู่ในวังวนปลักโคลน