ตอนที่ 61 Let the Bullets Fly (ต้น)

[ทางตอนใต้ของหัวเซี่ย ยุคเป่ยหยาง] บนจอยังคงมืดสนิท ทว่าเสียงร้องเพลงกลับดังขึ้นมา เป็นเพลง "ส่งสหาย" ที่บันทึกเสียงโดยรุ่ยอิงและอาจารย์ไป๋ "นอกศาลาพัก ริมทางสายเก่า..."

ภาพปรากฏขึ้น ม้าสีขาวหลายตัวกำลังลากขบวนรถไฟ รถไฟยังพ่นไอน้ำร้อนกรุ่น มีเพียงสองตู้ แม้ภาพจะดูพิลึกพิลั่น ทว่าพอดึงเป็นช็อตมุมกว้างกลับดูยิ่งใหญ่อลังการไม่น้อย

"เพลงเพราะใช้ได้เลยแฮะ ฉันว่าผู้กำกับที่ไม่รู้จักทำงานทำการคนนี้ต้องเป็นคนแต่งอีกแน่" นี่คือปฏิกิริยาแรกของเซียวเจี๋ย

"ผู้กำกับคนนี้แต่งเพลงเป็นด้วยเหรอคะ" เฝิงจี้เสวี่ยมาดูเป็นเพื่อนแฟนหนุ่ม จึงไม่ค่อยรู้เรื่องของฉู่ซุ่นเท่าไร

แม้ก่อนหน้านี้เรื่องฉู่เหนือมนุษย์จะติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมจนครึกโครมอยู่พักหนึ่ง ทว่าข่าวซุบซิบในวงการบันเทิงมีเยอะเกินไป ขืนตามเผือกหมดทุกเรื่องคงได้จุกตายกันพอดี

"เดี๋ยวหนังจบ คุณรอดูรายชื่อทีมงานละกัน ผู้กำกับคนนี้ไม่ใช่คนแล้ว" เซียวเจี๋ยตอบ

เฝิงจี้เสวี่ยก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแฟนหนุ่มของเธอกำลังชมหรือกำลังด่ากันแน่

ภาพตัดเข้าไปด้านในขบวนรถไฟ คนสามคนในนั้นกำลังนั่งกินหม้อไฟ พลางร้องเพลงเดียวกับที่เปิดหัวเรื่องเมื่อครู่ หากมีนักวิจารณ์ภาพยนตร์อยู่ที่นี่ด้วย คงต้องเอ่ยปากชมจังหวะเปลี่ยนฉากนี้ว่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติเหลือเกิน เพราะใช้เสียงนำพาการเปลี่ยนฉากโดยตรง แตกต่างจากหนังส่วนใหญ่ที่ตัดต่อภาพมาชนกัน

ทว่าตอนนี้ในโรงภาพยนตร์มีแต่ผู้ชมทั่วไป จึงไม่มีใครสังเกตจุดนี้ สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่หม่าปังเต๋อซึ่งรับบทโดยก่วนอั้น...

"นั่นซูจิ้งเหรอ เชี่ย เดี๋ยวนะ คนข้างๆ นั่นท่านปู่ก่วนใช่ไหม" ชายหนุ่มในคู่รักอย่างเซียวเจี๋ยถึงกับอึ้งค้าง อาการเหมือนเห็นสัตว์ประหลาดตัวน้อยกำลังตบอุลตร้าแมน เอ๊ะ... อุปมานี้ไม่ถูก เพราะปกติอุลตร้าแมนก็โดนสัตว์ประหลาดรุมตื้บถึงบ้านอยู่บ่อยๆ ต้องบอกว่าเหมือนเห็นอุลตร้าแมนโดนสัตว์ประหลาดจับทำมิดีมิร้ายมากกว่า มันเป็นความตกตะลึงในระดับนั้นเลย

"ท่านปู่ก่วนจริงๆ ด้วย เล่นใหญ่เบอร์นี้เลยเหรอ ดึงตัวท่านปู่ก่วนที่วางมือไปตั้งนานแล้วออกมาเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว" เซียวเจี๋ยรู้ว่าอยู่ในโรงหนัง จึงพยายามกดเสียงให้เบาที่สุด มีเพียงฉู่ซุ่นที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เท่านั้นที่พอจะได้ยินบ้าง

"ก็มีอยู่แล้วนี่คะ ตอนกดซื้อตั๋วในแอปเหมาเหยี่ยน หน้ารายชื่อนักแสดงก็เขียนบอกไว้ชัดเจน ไม่ได้มีแค่ท่านปู่ก่วนกับพี่สาวคนสวยซูจิ้งนะ ยังมีซุนกวงไถกับต้วนหลินหลี่ด้วย" กลับเป็นแฟนสาวของเขาอย่างเฝิงจี้เสวี่ยที่รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"หา" เซียวเจี๋ยมองแฟนสาว แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง

"ก็คุณเป็นคนซื้อตั๋วพาฉันมาดูเองไม่ใช่เหรอคะ บอกว่าจะพามาดูผลงานของผู้กำกับเก่งเทพคนหนึ่ง แล้วคุณไม่รู้เรื่องได้ยังไง" เฝิงจี้เสวี่ยกลับแปลกใจยิ่งกว่า

อันที่จริง ทันทีที่แอปเหมาเหยี่ยนเปิดขายตั๋ว รายชื่อนักแสดงชุดนี้ก็ทำเอาโลกออนไลน์เดือดพล่านไปแล้ว ไม่มีใครคาดคิดว่าทัพนักแสดงในผลงานใหม่ของฉู่ซุ่นจะทรงพลังถึงเพียงนี้ มันจึงไม่ต่างอะไรกับตอร์ปิโดที่ถูกจุดระเบิดในบ่อน้ำเล็กๆ ไม่ใช่แค่เกิดคลื่นน้ำกระเพื่อมระลอกเดียว แต่น้ำสาดกระจายขึ้นไปบนฟ้าจนบ่อพังทลายเลยต่างหาก

เพียงแต่เมื่อคืนเซียวเจี๋ยไปออกกำลังกายมา ย่อมไม่ได้สนใจข่าวสาร และตอนนี้ในโรงหนังก็เริ่มมีเสียงฮือฮาดังขึ้นประปราย เพราะระดับการเป็นที่รู้จักทั่วประเทศของท่านปู่ก่วนนั้นสูงส่งเกินไปจริงๆ

พอได้ยินเสียงอุทานรอบข้าง เซียวเจี๋ยก็แอบโล่งอกในใจ อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่ไม่รู้เรื่อง เอาไว้ค่อยเปิดเน็ตดูอีกทีแล้วกัน แต่การที่มีทีมนักแสดงระดับนี้ได้ ก็ทำให้เขาเริ่มเกิดความสนใจในหนังแนวยุคสาธารณรัฐเรื่องนี้มากขึ้นอย่างก้าวกระโดด

'ท่านปู่ก่วน, ซุนกวงไถ, ซูจิ้ง, ต้วนหลินหลี่ นี่มันทัพดาราระดับเทพอะไรกันวะเนี่ย "ยอดพยัคฆ์สายลับ" กับ "ยาถอนพิษร้าย" เรื่องไหนจะไปสู้ได้ แล้วทำไมถึงไม่โปรโมตเลยล่ะ' เซียวเจี๋ยคิดในใจ 'แล้วพวกนักข่าวเนี่ยทำงานทำการกันยังไง ข่าวชัดเจนขนาดนี้ยังขุดมาไม่ได้ จะมีพวกแกไว้ทำซากอะไร!'

ไม่รอให้เซียวเจี๋ยได้บ่นในใจไปมากกว่านี้ ตัวหนังก็ใช้เนื้อเรื่องอันสั้นกระชับอธิบายถึงกลุ่มคนที่อยู่บนรถไฟ คนสามคนในตู้โดยสารหนึ่งคือท่านนายอำเภอ ภริยานายอำเภอ และกุนซือจอมประจบสอพลอ ส่วนอีกตู้หนึ่งคือพวกทหารที่คอยคุ้มกันนายอำเภอไปรับตำแหน่ง

บริเวณด้านข้างของขบวนรถไฟ ปรากฏภาพคนกำลังเล็งปืนไปที่รถไฟ หมายจะดักปล้นกลางทาง

"ทำไมมุมกล้องนี้เหมือนเกมครอสไฟร์จังวะ" เซียวเจี๋ยเห็นมุมกล้องที่คุ้นเคย บนหน้าจอมีเป้าเล็ง ราวกับว่าผู้ชมเป็นคนเล็งปืนเสียเอง

ฉากตัดต่ออย่างรวดเร็วสลับไปมาระหว่างไกปืนกับปากกระบอก ผสานกับเสียงลั่นไก "ปังๆ" สำหรับผู้ชมอย่างเซียวเจี๋ยแล้ว มันช่างดูสะใจลื่นไหลสุดๆ จากนั้นใบหน้าที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้น... ซุนกวงไถ

หลังจากยิงไปหลายนัด ขบวนรถไฟสองตู้ที่เทียมด้วยม้ากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย ยิงเก้อไปเสียอย่างนั้น

"ยิงไม่โดนเหรอ"

"ให้กระสุนบินไปอีกสักพัก"

พร้อมกับเสียงดนตรีประกอบ "The Sun Also Rises" เชือกที่โยงม้ากับขบวนรถไฟก็ขาดสะบั้น ทหารที่คุ้มกันนายอำเภอไปรับตำแหน่งต่างพากันยิงปืนมั่วซั่วอยู่ข้างใน

กลุ่มโจรโพกหน้าสวมหน้ากากกรูกันลงมา เพียงแต่หน้ากากนี้นี่มัน...

"มองแบบนั้นจะเห็นคนได้ยังไง" เฝิงจี้เสวี่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะหน้ากากของพวกโจรกลุ่มนี้เป็นแค่เศษผ้าที่วาดแต้มไพ่นกกระจอกเอาไว้ ผ้าผืนใหญ่กว่าหน้าเสียอีก พอนำมาบังตาไว้ตรงๆ ย่อมไม่มีทางมองเห็นข้างหน้าได้เลย

เซียวเจี๋ยเองก็งุนงง เดิมทีอยากจะบอกว่าหน้ากากคงเจาะรูตาไว้ แต่พอดูดีๆ ก็ไม่มี ทว่าในเมื่อแฟนสาวถามขึ้นมา เขาก็ต้องแถตอบไปก่อน

พอนึกถึงเรื่องคิลบิลก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ เขาจึงอธิบายไปว่า "มันเป็นสไตล์ สไตล์ของฉู่ซุ่นน่ะ มีจุดที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่เยอะ แต่พอเอามารวมกันกลับดูลงตัวเฉยเลย"

"อ๋อ" เฝิงจี้เสวี่ยพยักหน้าทำเป็นเข้าใจ ทั้งที่จริงก็ยังไม่รู้เรื่องอยู่ดีว่าหมายความว่าอย่างไร

ในภาพยนตร์ ม้าที่ลากรถไฟเตลิดหนีไปคนละทิศละทาง ทว่าด้วยแรงเฉื่อย รถไฟยังคงพุ่งไปข้างหน้า พวกโจรใช้ขวานขัดรางรถไฟไว้ จนงัดขบวนรถไฟพลิกคว่ำได้สำเร็จ

ดักปล้นสำเร็จ

"เตี่ย ค้นทั่วแล้ว ไม่มีเงิน ไม่มีของ ไม่มีเหรียญเงิน แต่เหลือรอดอยู่สองคน จะฆ่าทิ้งไหม"

สองคนที่รอดชีวิตคือนายอำเภอกับภริยานายอำเภอ ส่วนทหารคุ้มกันรวมถึงกุนซือทังตัวจริงจมน้ำตายทั้งหมด

บทพูดหลังจากนี้จัดว่าเด็ดขาดมาก ซุนกวงไถที่รับบทเป็นหัวหน้าโจร ไม่รู้ไปคว้าเอานาฬิกาปลุกมาจากไหน เอามาบีบคั้นถามว่าซ่อนเงินไว้ที่ใด

นายอำเภอหม่าปังเต๋อกลัวว่าพวกโจรจะฆ่าตน จึงโกหกว่าตัวเองคือกุนซือทัง จากนั้นก็เป็นบทสนทนาดังนี้——

"ให้อีกรอบ เล่าเรื่องซื้อตำแหน่งต่อมา มีสองแสน แล้วเงินล่ะ"

"ซื้อตำแหน่งไปแล้ว"

"ซื้อตำแหน่งไปทำไม"

"หาเงิน"

"หาได้เท่าไหร่"

"เท่าตัว"

"นานแค่ไหน"

"ปีนึง"

"กูต้องรอมึงปีนึงเนี่ยนะ?!"

"ครึ่งปีๆ ถ้ามือขึ้น เดือนเดียวก็ได้!"

...

"บทพูดนี้นี่ โจ่งแจ้งเปิดเผยแบบตรงไปตรงมาจริงๆ" เซียวเจี๋ยอดพึมพำไม่ได้ เป็นขุนนางเพื่อกอบโกยเงิน อันนี้เข้าใจ แต่ก็ควรจะปิดๆ บังๆ บ้างสิ ต่อให้ไม่ปิดไม่บัง แล้วไอ้คำว่า 'มือขึ้น' มันคืออะไรกัน

หลังจากยืนยันแน่ชัดแล้วว่าทางเมืองเอ๋อเฉิงไม่มีใครรู้เลยว่าใครคือนายอำเภอ และไม่มีใครรู้จักนายอำเภอคนใหม่ จางหมาจื่อหัวหน้าโจรจึงตัดสินใจจะสวมรอยเป็นนายอำเภอไปรับตำแหน่งที่เมืองเอ๋อเฉิงเพื่อกอบโกยเงิน

จางหมาจื่อพาลูกสมุนกลุ่มโจร พร้อมด้วยกุนซือทังตัวปลอมซึ่งก็คือหม่าปังเต๋อตัวจริง และภริยานายอำเภอ สวมรอยเป็นนายอำเภอไปกอบโกยเงิน ระหว่างทางยังขนศพคนที่จมน้ำตายพวกนั้นไปด้วย กุนซือทังที่ก่วนอั้นรับบทเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ จางหมาจื่อจึงตอบไปว่า บางครั้งคนตายก็มีประโยชน์กว่าคนเป็น

"เนื้อเรื่องแบบนี้ผมชอบแฮะ ตัวเอกเป็นโจร" เซียวเจี๋ยรู้สึกว่าเรื่องนี้ต่างจากคิลบิล ในคิลบิลปูพื้นความขัดแย้งไว้ใหญ่โต แต่แท้จริงแล้วไม่มีปมขัดแย้งในตัวเส้นเรื่องสักเท่าไร

พูดให้ชัดก็คือ เจ้าสาวตัวเอกต้องการแก้แค้น นั่นเป็นเรื่องราวเบื้องหลัง ไม่ได้เกิดขึ้นตามการดำเนินเรื่องไปข้างหน้า ทว่าความขัดแย้งในเชิงโครงเรื่องแบบนี้ เซียวเจี๋ยชอบมากกว่า

จางหมาจื่อเปลี่ยนมาสวมสูทสีขาว ขี่ม้าไปรับตำแหน่ง ที่หน้าประตูเมืองเอ๋อเฉิง มีกลุ่มคนตีกลองต้อนรับ รู้สึกว่าภาพลักษณ์จัดเต็มจนดูโอเวอร์ไม่น้อย

"ผู้หญิงคนนี้สวยจัง" เฝิงจี้เสวี่ยหมายถึงคณิกาอันดับหนึ่งที่อาจารย์ไป๋แสดง

"เหรอ" เซียวเจี๋ยก็เห็นช็อตโคลสอัปนั้นเหมือนกัน แต่บนใบหน้าพอกแป้งหนาเตอะ เขาจึงมองไม่ค่อยออก รู้สึกแค่ว่าก็ดูดีใช้ได้

ผู้ชายมองผู้หญิงมักมองที่หน้าตา ส่วนผู้หญิงมองผู้หญิงจะดูที่เครื่องหน้า เหมือนกับที่ผู้ชายหลายคนดูว่าผู้หญิงแต่งหน้าหรือไม่จะดูจากสองจุด หนึ่งคือลิปสติก สองคืออายไลเนอร์ จุดโฟกัสของผู้ชายกับผู้หญิงมันต่างกัน

เนื้อเรื่องในภาพยนตร์ดำเนินต่อไป เดิมทีการมารับตำแหน่งควรจะเป็นไปอย่างปรองดอง มีคนคอยต้อนรับขับสู้ ทว่าจังหวะนั้นเอง ในเมืองกลับมีเสียงตะโกนขึ้นมาว่า "นายท่านหวงมาแล้ว" คนหลายคนหามเกี้ยววิ่งออกมาจากในเมือง ชาวบ้านที่เมื่อครู่ยังต้อนรับนายอำเภอคนใหม่อยู่ ต่างรีบกุลีกุจอไปต้อนรับนายท่านหวงด้วยความนอบน้อม

จางหมาจื่อรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็เป็นถึงนายอำเภอ แม้จะเป็นตัวปลอม แต่ก็ต้องไว้หน้ากันบ้างสิ

กุนซือทังตัวปลอมที่อยู่ข้างๆ อธิบายว่า นายท่านหวงหรือก็คือหวงซื่อหลางเป็นผู้มีอิทธิพลคับแดนใต้ กิจการที่ทำคือการค้ามนุษย์และค้าฝิ่นเถื่อนซึ่งเป็นธุรกิจกอบโกยเงินก้อนโต

"นายท่านหวงติดธุระรัดตัว ไม่อาจปลีกตัวมาได้ จึงมีคำสั่งเป็นพิเศษให้ข้า พ่อบ้านใหญ่แห่งจวนสกุลหวง หูว่าน! และครูฝึกกองกำลังป้องกันตนเองแห่งจวนสกุลหวง หวู่จื้อชง! แสดงความเคารพ นอบน้อมต้อนรับท่านนายอำเภอ!"

บนโลกเดิมนั้น ครูฝึกกองกำลังป้องกันตนเองรับบทโดยเจียงอู่ซึ่งเป็นน้องชายของเจียงเหวิน และเจียงเหวินก็เล่นเป็นตัวเอกในเรื่องด้วย ด้วยความกลัวว่าคนดูจะมองว่าหน้าตาของทั้งสองคนคล้ายกันเกินไป การแต่งหน้าจึงจงใจติดหนวดเคราผืนใหญ่แถมยังให้ใส่แว่นตาอีกด้วย

ทว่าเวอร์ชันของฉู่ซุ่นไม่ได้ลอกเลียนมาแบบนั้น ตัวอิ่นเยวี่ยฉือมีกลิ่นอายความดุดันเหี้ยมเกรียมในตัวอยู่แล้ว การแต่งหน้าทำผมจึงเรียบง่ายมาก เพียงแค่ไถผมทรงสกินเฮด ยิ่งดูดุดันมากเท่าไร มุกตลกที่เกิดจากความขัดแย้งในภายหลังก็ยิ่งทำงานได้ง่ายขึ้นเท่านั้น

เมื่อเปิดเกี้ยวออกมา กลับพบเพียงหมวกทรงสุภาพบุรุษสีเบจใบเดียว ไม่มีสิ่งอื่นใดอีกเลย การปรากฏตัวแบบนี้ของหวงซื่อหลางช่างหยิ่งผยองโอหังยิ่งนัก