ตอนที่ 62 Let the Bullets Fly (กลาง)

"ผู้มาไม่เป็นมิตรแฮะ" จางหมาจื่อเอ่ยวิจารณ์อย่างไม่สบอารมณ์

กุนซือทังพึมพำเสียงค่อย "แกนั่นแหละคือผู้มา"

เซียวเจี๋ยยิ่งตั้งใจดูอย่างใจจดใจจ่อ กระทั่งมือของแฟนสาวที่จับไว้เมื่อครู่ ตอนนี้ก็ปล่อยแล้ว

พูดก็พูดเถอะ โรงภาพยนตร์เครือเป่าลี่กับเครือยูเอ็มอีในสังกัดหัวซิงมีข้อแตกต่างที่แท้จริงตรงไหนกันแน่

ง่ายมาก ที่วางแขนตรงกลางระหว่างเก้าอี้ของฝั่งแรก มักจะยกขึ้นได้ สะดวกสำหรับคู่รักที่จะจับมือกัน ส่วนฝั่งหลังยกขึ้นไม่ได้

เซียวเจี๋ยอยากรู้ว่าจางหมาจื่อจะรับมืออย่างไร ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนักแสดงคือซุนกวงไถหรือไม่ แต่เซียวเจี๋ยรู้สึกว่าหัวหน้าโจรใส่หน้ากากคนนี้ช่างทรงพลังและน่าเกรงขามเหลือเกิน

ภาพยนตร์เปลี่ยนเป็นช็อตวงกลม ก่อนตัดภาพมาที่หวงซื่อหลางบนหอสังเกตการณ์ป้อมปราการ ซึ่งเวลานี้กำลังใช้กล้องส่องทางไกลตาเดียวมองดูนายอำเภอคนใหม่ที่เพิ่งมารับตำแหน่ง การเปลี่ยนฉากนี้ลื่นไหลมาก เซียวเจี๋ยจำได้ว่านั่นคือต้วนหลินหลี่ ผู้มีฟันทองฝังอยู่ในปาก

ทำไมบางครั้งหนังที่นักวิจารณ์ภาพยนตร์เห็นว่าดี คนดูทั่วไปกลับคิดว่าแย่ ส่วนหนังที่คนดูคิดว่าใช้ได้ กลับโดนนักวิจารณ์สับเละ เนื้อแท้แล้วก็เพราะทั้งสองฝ่ายนั่งอยู่คนละจุด ยืนอยู่คนละมุม และมุมมองทางสายตาก็ยิ่งแตกต่างกัน

สมาธิของผู้ชมทุกคนจับจ้องอยู่ที่ว่าจางหมาจื่อจะแก้เผ็ดการข่มขวัญของหวงซื่อหลางอย่างไร ไม่ใช่บอกว่าหมวกมาถึงหรอกหรือ เขาจึงเอาหมวกสีเบจของหวงซื่อหลางไปสวมไว้บนหัวม้าที่ขี่เสียเลย

หูเชียนคนรับใช้ของหวงซื่อหลางพาร่างของคนคนหนึ่งซึ่งหน้าตาคล้ายต้วนหลินหลี่เข้ามา ทว่าดูเซ่อซ่าบ้าใบ้ และเอาแต่พูดจาเลียนแบบหวงซื่อหลางราวกับนกแก้วนกขุนทอง

"ทำไมต้องหาตัวแทนหน้าตาเหมือนกันเป๊ะมาด้วยล่ะคะ" เฝิงจี้เสวี่ยกระซิบถาม

เรื่องนี้เซียวเจี๋ยรู้ดี จึงตอบทันที "รู้จักไอ้หนวดจิ๋มใช่ไหม ของเยอรมนีน่ะ ตลอดชีวิตเขาที่มีบันทึกไว้โดนลอบสังหารตั้งยี่สิบแปดครั้ง แต่รอดมาได้ตลอด ก็เพราะมีตัวแทนนี่แหละ"

ไม่ต้องสนใจว่าข้อมูลนี้มาจากที่ไหน อย่างไรเสียเฝิงจี้เสวี่ยก็เข้าใจแล้ว พร้อมกับรู้สึกว่าตัวละครหวงซื่อหลางในหนังช่างเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง ถึงขั้นเตรียมตัวแทนไว้ให้ตัวเองด้วย

คู่รักคู่นี้กลัวว่าเสียงจะไปรบกวนคนอื่นจึงกระซิบกระซาบชิดใกล้ เป็นการโปรยอาหารหมาสดๆ ร้อนๆ อีกระลอก พูดถึงเรื่องนี้ ฉู่ซุ่นก็รู้ว่าคู่รักวัยรุ่นหลายคู่มักทำตัวไม่เหมาะสมในโรงหนัง ได้ยินมาว่าในโรงมีกล้องวงจรปิด นั่นหมายความว่าเจ้าหน้าที่ห้องควบคุมระบบหลังบ้านก็เหมือนได้ดูการถ่ายทอดสดแบบจะๆ จึ๊ๆ ก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ หวังว่าจะมีผู้เกี่ยวข้องออกมาชี้แจงแก้ข่าวบ้าง

จางหมาจื่อสั่งให้เปลี่ยนชุดของทหารทางการก่อนหน้านี้เป็นชุดโจรใส่หน้ากาก แล้วลากศพออกมาระดมยิงเป้าซ้ำอีกรอบ ต่อหน้าชาวบ้านเมืองเอ๋อเฉิง และต่อหน้ากล้องส่องทางไกลตาเดียวของหวงซื่อหลาง

ประกาศว่าคนพวกนี้คือกลุ่มโจรที่ปล้นนายอำเภอ บัดนี้ถูกยิงเป้าประหารแล้ว ดังนั้นเมื่อนายอำเภอมาถึง ท่านเปาผู้เที่ยงธรรมก็ปรากฏตัวแล้ว

เพิ่งเข้าเมืองก็ยิงปืนเปิดฉาก หวงซื่อหลางจึงให้คำวิจารณ์ว่า "ความโอหังเผยออกมาจนล้น หาเรื่องตายแท้ๆ!"

"คนตายมีประโยชน์กว่าคนเป็นจริงๆ ด้วย" เฝิงจี้เสวี่ยพึมพำ เธอได้ยินแฟนหนุ่มเอาแต่พูดเมื่อครู่ว่าภาพในหนังดูโรแมนติกมาก ทว่าเฝิงจี้เสวี่ยกลับมองไม่ออกเลยสักนิดว่ามันโรแมนติกตรงไหน

'ใครๆ ก็บอกว่าหนังของเทพเจียงคือความโรแมนติกของผู้ชาย ผู้หญิงจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ คำพูดนี้ไม่เกินจริงเลย' ฉู่ซุ่นรำพึงในใจ เขาสังเกตเห็นคู่รักสองคนข้างๆ ฝ่ายชายสนใจอย่างออกรสออกชาติอย่างเห็นได้ชัด แต่ฝ่ายหญิงกลับรู้สึกว่าไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่

ควรจะบอกว่าดีกว่าจุดที่ไม่น่าสนใจขึ้นมาหน่อย

สาเหตุที่เป็นเช่นนี้มีปัจจัยหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือเส้นเรื่องความรักในภาพยนตร์ของเจียงเหวินถ้าไม่มีไปเลย ก็จะประหลาดพิกล ส่วนตัวละครหญิงในหนังของเจียงเหวิน โดยทั่วไปมักมีแค่สองแบบ คือตัวประกอบที่มีเสน่ห์ กับตัวประกอบที่ไร้เสน่ห์

เนื้อเรื่องดำเนินต่อไป ถัดจากนี้คือหนึ่งในฉากคลาสสิกฉากแรกของ Let the Bullets Fly

ตกกลางคืน พวกจางหมาจื่อก็ย้ายเข้าพักในจวนนายอำเภอ ในเมื่อจางหมาจื่อสวมรอยเป็นนายอำเภอ ย่อมต้องพักห้องเดียวกับฮูหยินนายอำเภอตามระเบียบ

ช็อตกล้องช่วงแรกจับภาพเพียงช่วงอกขึ้นไป นั่นคือใบหน้าอันเคร่งขรึมสองหน้าของจางหมาจื่อและฮูหยินนายอำเภอที่แสดงโดยซูจิ้ง

เห็นเพียงจางหมาจื่อตีหน้าซื่อตรงเปี่ยมคุณธรรม น้ำเสียงนี่ผดุงความยุติธรรมเสียเหลือเกิน "ข้าผู้เป็นพี่น้องครานี้มาปล้นทรัพย์ มิได้คิดปล้นสวาท ร่วมเตียง ทว่ามิร่วมกาย"

สิ้นเสียงพูด กล้องก็ค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมา ผู้ชมยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากแซว ฉากเด็ดดวงยิ่งกว่าก็ปรากฏสู่สายตา

"มีปืนอยู่นี่ หากข้าผู้เป็นพี่น้องมีกิริยาล่วงเกินฮูหยิน หรือหากฮูหยินมีข้อเรียกร้องอันใด ข้าก็ไม่ขัดข้องแม้แต่น้อย... นอนเถิด!" ระหว่างที่จางหมาจื่อพูด เขายังขึ้นเซฟตี้ปืนแล้ววางไว้ข้างมือของฮูหยินนายอำเภอ บ่งบอกว่าหากมีปัญหาอะไรก็ยิงได้เลย คำพูดฟังดูเข้าทีดีแท้ แต่ตอนที่จางหมาจื่อสลับมือวางปืน พอมือซ้ายผละออก มือขวากลับเลื่อนเข้ามาจับต่อ

นี่มันอะไรกันวะเนี่ย

คนส่วนใหญ่ในโรงภาพยนตร์ต่างขำกลิ้งกับมุกตลกร้ายนี้ "ตอนพูดช่วยเอามือออกไปก่อนได้ไหม", "อันนี้โคตรแพรวพราว", "เป็นโจรที่มีคุณธรรมจริงๆ เล้ย", "เกือบจะเชื่อแล้วเชียว"...

ฮูหยินนายอำเภอล้มตัวลงนอนเช่นกัน พลางพึมพำกับตัวเองแต่คล้ายจะพูดกับจางหมาจื่อไปด้วย "ร่วมเตียงคืนเดียว ผูกพันร้อยวันนะจ๊ะ"

"ยังไงซะ ฉันก็แค่อยากเป็นฮูหยินนายอำเภอ ใครจะเป็นนายอำเภอ ฉันไม่สนหรอกจ้ะ! พ่อรูปหล่อ ไม่ต้องเกรงใจนะ" ซูจิ้งถ่ายทอดความยั่วยวนเปี่ยมเสน่ห์ของฮูหยินนายอำเภอออกมาได้อย่างหมดจด อีกทั้งยังเคยเป็นสาวงามหน้าตาไร้ที่ติ ยิ่งแสดงเสน่ห์ของสาวใหญ่ทรงเสน่ห์ออกมาเต็มเปี่ยม โดยเฉพาะท่าทางที่เอื้อมมือไปตบหน้าจางหมาจื่อเบาๆ ทำเอาผู้ชมไม่น้อยรู้สึกใจสั่นระทวยไปด้วย

"ข้าเกรงใจรึ", "เกรงใจสิจ๊ะ", "อย่างนี้ยังเรียกเกรงใจอีกรึ", "เกรงใจมากเลยล่ะจ้ะ", "แล้วทำยังไงถึงจะไม่เกรงใจเล่า"...

บนโลกมนุษย์ ฉากต่อจากนี้ถูกตัดทอนออกไป ฉากเข้าพระเข้านางถูกหั่นทิ้ง แต่บนดาวหยวนตี้ ฉู่ซุ่นที่ได้รับความทรงจำในการถ่ายทำแบบสมบูรณ์ได้ถ่ายฉากนี้ออกมาทั้งหมด แต่แน่นอนว่าไม่มีจุดล่อแหลมหรือโป๊เปลือยแต่อย่างใด

เหตุใดจึงไม่โดนเซนเซอร์น่ะหรือ ก็เพราะช็อตนั้นมีความยาวเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

ว่ากันตามจริง บทพูดของ "Let the Bullets Fly" ช่างชวนให้คนหลงรักเหลือเกิน เหมือนที่ก่วนอั้นเคยบอกไว้ บทพูดพวกนี้อยากจะตีความเกินเลยไปแค่ไหนก็ไม่มีปัญหา

ต่อจากนั้นก็เป็นบทพูดระดับตำนานอีกท่อน หม่าปังเต๋อตัวจริงที่เป็นกุนซือทังตัวปลอมไม่รู้แม้แต่น้อยว่าตัวเองโดนสวมเขา หลังจากขบคิดมาทั้งคืนก็ได้ข้อสรุปข้อหนึ่ง นั่นคือมาผิดที่เสียแล้ว ตามที่เขาบอกคือนายอำเภอคนก่อนๆ เก็บคลังภาษีของเมืองเอ๋อเฉิงล่วงหน้าไปถึงเก้าสิบปีข้างหน้า นั่นคือล่วงหน้าไปถึงปีค.ศ. 2010 เลยทีเดียว ยุคสาธารณรัฐจีนแต่เก็บภาษีล่วงหน้าไปแปดเก้าสิบปี ช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจริง

"ชาวบ้านกลายเป็นยาจกกันหมดแล้ว ไม่มีน้ำมันให้คั้นอีกต่อไปแล้วขอรับ"

จางหมาจื่อไม่เห็นด้วย เขาคิดว่าใครมีเงินก็รีดไถคนนั้น จากนั้นก่วนอั้นที่รับบทเป็นกุนซือทังก็เอ่ยถามจางหมาจื่อด้วยสีหน้ารังเกียจระคนรำคาญว่าเคยเป็นนายอำเภอมาก่อนไหม ท่าทางดูมีเหตุผลหนักแน่นเหลือเกิน... หรือต้องเรียกว่าถึงไม่มีเหตุผลแต่ก็เถียงข้างๆ คูๆ ได้อย่างหน้าตาเฉย

พอคำพูดพรรค์นี้ถูกเอ่ยออกมาอย่างสง่าผ่าเผยหน้าตาเฉย มันจึงกลายเป็นเรื่องตลกชวนหัวขึ้นมาทันที

"ข้าจะบอกอะไรให้นะ นายอำเภอเข้ารับตำแหน่ง ต้องหาข้ออ้างสารพัด ดึงพวกคหบดีผู้มีอิทธิพลมาร่วม จ่ายภาษีบริจาคเงิน พอพวกเขาจ่าย ถึงจะหลอกให้ชาวบ้านควักเงินจ่ายตามได้ พอได้เงินมาแล้ว เงินของพวกคหบดีก็คืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์ ส่วนเงินของชาวบ้านค่อยเอามาแบ่งกัน เจ็ดสิบสามสิบ" กุนซือทังสมกับที่เป็น 'นายอำเภอเก่า' เจนจัดในวงการนี้อย่างแท้จริง

"บทพูดนี้โคตรเจ๋ง รู้สึกว่าโมเดลแบบนี้คุ้นๆ เหมือนวงการสตรีมเมอร์เลยแฮะ" เซียวเจี๋ยคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งคิดก็ยิ่งคุ้น

แฟนสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย "หือ?"

เมื่อได้ยินเสียงสงสัย เซียวเจี๋ยก็อธิบายตามสัญชาตญาณ "วงการสตรีมเมอร์ก็แบบนี้ไง แกล้งทำเป็นเสี่ยเปย์หนักๆ เพื่อกระตุ้นยอดจากคนดูทั่วไป สุดท้ายจรวดของเสี่ยกำมะลอก็คืนเงินให้ครบทุกบาททุกสตางค์ ที่แบ่งกันจริงๆ ก็คือเงินจากคนดูทั่วไปคนละครึ่งต่างหาก"

"ทำไมเธอถึงรู้เรื่องพวกนี้ดีจัง แอบดูสตรีมสาวๆ บ่อยล่ะสิ" เฝิงจี้เสวี่ยที่เป็นแฟนสาวไม่ได้สนใจหรอกว่าบทพูดนี้จะคลาสสิกหรือไม่ ประเด็นหลักคืออยากรู้คำตอบของคำถามนี้ต่างหาก

"เอ่อ—" เซียวเจี๋ยรีบตอบทันควัน "จะเป็นไปได้ยังไงกัน ผมดูแต่สตรีมแข่งเกม LOL ทั้งนั้นแหละ สาวๆ มีอะไรน่าดู สู้คนสวยที่บ้านผมก็ไม่ได้"

เอาตัวรอดได้เนียนดี และเพราะอยู่ในโรงภาพยนตร์ เฝิงจี้เสวี่ยจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ

จางหมาจื่อบนจอภาพยนตร์ยักษ์เริ่มชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ เดิมทีเขาคิดว่าการมาเป็นนายอำเภอคือนอนรอรับเงินสบายๆ ไม่นึกเลยว่าจะยุ่งยากถึงเพียงนี้ ที่สำคัญที่สุดคือยังต้องแบ่งเจ็ดสิบสามสิบกับพวกคหบดีเฮงซวยพวกนั้นอีก จางหมาจื่อรู้สึกว่าการเป็นนายอำเภอมันก็แค่คุกเข่าขอทานชัดๆ

กุนซือทังพูดแทงใจดำทันที ว่าการเป็นนายอำเภอก็คุกเข่าขอทานจริงๆ นั่นแหละ แถมยังมีคนอีกตั้งมากมายที่อยากจะคุกเข่า แต่ยังไม่มีลู่ทางให้ทำเลยด้วยซ้ำ

บทพูดเปี่ยมพลังประโยคแล้วประโยคเล่า กระแทกอารมณ์ของผู้ชมในโรงภาพยนตร์อย่างจัง

การกระซิบกระซาบคุยกันเบาๆ ระหว่างดูหนังเป็นเรื่องปกติ ตราบใดที่คุยกันด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ไม่ไปรบกวนคนอื่น

เช่น ชายสวมหมวกสีอะไรก็ไม่รู้ตรงแถวห้าพูดขึ้นว่า "การขูดรีดของทุนนิยมมันก็เป็นแบบนี้แหละ แต่บทพูดแบบนี้ หนังเรื่องนี้ผ่านเซ็นเซอร์มาได้ยังไงกัน?"

ชายร่างท้วมแถวสี่ร้องขึ้นทันที "บทพูดนี่เฉียบขาดจริงๆ"

ไอ้คนที่นั่งแถวสามด้านหลังฉู่ซุ่นพึมพำว่า "ตอนแรกนึกว่าจะเป็นหนังแอ็กชันไร้สมองแบบคิลบิลอีก ที่ไหนได้กลับไม่เหมือนที่คิดไว้เลยสักนิด เจ้าฉู่ซุ่นนี่มีของแฮะ"

ฉู่ซุ่นบังเอิญได้ยินเข้าพอดี เขาคิดในใจว่า 'อย่าคิดนะว่าชมฉันแล้วจะชดเชยเรื่องที่แกเอาขาสองข้างมายันพนักเก้าอี้แถมยังเขย่าขาเป็นพักๆ ได้น่ะ'

พฤติกรรมไร้มารยาทในโรงหนังมีเยอะแยะ หนึ่งในนั้นก็คือขามักจะอยู่ไม่สุข คอยถีบกระทุ้งมาข้างหน้าเป็นระยะๆ นี่แหละ

จางหมาจื่อถามกุนซือทังว่า รู้ไหมว่าทำไมตนถึงต้องขึ้นเขาไปเป็นโจร? ก็เพราะขาแข้งมันไม่ค่อยดี คุกเข่าไม่ลงน่ะสิ

กุนซือทังเข้าใจแจ่มแจ้ง "ที่แท้นายก็อยากยืนหาเงินนี่เอง ถ้างั้นกลับไปอยู่ในเขาเถอะ"

เวลานี้เหล่าสมาชิกกองโจรปรากฏตัวครบทุกคน ก่อนหน้านี้มีทั้งโผล่มาเดี่ยวๆ หรือไม่ก็สองสามคน การแทรกให้ผู้ชมเข้าใจขุมกำลัง "ฝ่ายเรา" ท่ามกลางบทสนทนาที่ฟาดฟันเชือดเฉือนเช่นนี้ ถือเป็นการคุมจังหวะของยอดผู้กำกับจริงๆ

จางหมาจื่อถาม "เอ๊ะ ข้าละไม่เข้าใจจริงๆ ข้าได้เป็นถึงนายอำเภอแล้ว ทำไมยังสู้โจรไม่ได้อีกล่ะ?"

กุนซือทังตอบ "ในสายตาชาวบ้าน นายคือนายอำเภอ แต่ในสายตาหวงซื่อหลาง นายมันก็แค่คนคุกเข่าขอทาน หาเงินน่ะ ธุรกิจทั้งนั้น ไม่น่าอายหรอก"

จางหมาจื่อที่คุกเข่าไม่ลงจะไปรู้สึกว่าไม่น่าอายได้อย่างไร เขาฟาดปืนลงมาทันควัน แล้วถามกุนซือทังว่าไอ้นี่หาเงินได้ไหม

กุนซือทังพยักหน้าตอบ หาได้ ในเขาไง

จางหมาจื่อฟาดไม้เคาะบัลลังก์อันเป็นสัญลักษณ์ของนายอำเภอลงมาอีก พร้อมถามซ้ำว่าไอ้นี่หาเงินได้ไหม

กุนซือทังบอกว่าคุกเข่าก็หาได้ จางหมาจื่อจึงวางปืนคู่กับไม้เคาะบัลลังก์ "ไอ้นี่บวกกับไอ้นี่ จะยืนหาเงินได้ไหม?!"

"เช็ดเป็ด นี่มันไม่ได้หมายถึงมือหนึ่งคุมการเมือง อีกมือหนึ่งกุมอำนาจทหารหรอกเหรอ? หรือจะเรียกว่าอำนาจรัฐเกิดจากปากกระบอกปืน ผู้กำกับนี่กล้าเล่นจริงๆ ถึงสไตล์จะไม่เหมือนคิลบิล แต่ฉันชอบสไตล์ใหม่นี้มากกว่าอีก" เซียวเจี๋ยยิ่งดูยิ่งมัน

จางหมาจื่อเริ่มแผนการปืนบวกไม้เคาะบัลลังก์ของตน โดยสั่งให้เสี่ยวลิ่วจื่อไปตัดต้นไม้ก่อน นี่ก็เป็นบทพูดแฝงความหมายลึกซึ้งอีกฉากหนึ่ง ต้องรู้ก่อนว่าในหนังเรื่องอื่น บทพูดแบบนี้ทั้งเรื่องอาจมีแค่ประโยคสองประโยค เต็มที่ก็สามถึงห้าประโยค ทว่าใน Let the Bullets Fly มันกลับอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ทัน

กุนซือทังรีบเข้าไปห้ามปรามอย่างร้อนรน "นั่นไม่ใช่ต้นไม้นะ อย่าตัดเชียว! นี่มันกลองร้องทุกข์ ตั้งแต่สมัยเฉียนหลงโน่นแน่ะ พอนานเข้าไม่มีใครมาตี มันก็เลยหยั่งรากผลิใบกลายเป็นสภาพแบบนี้ไงล่ะ"

"พ่อฉันบอกว่า มีกลองร้องทุกข์ก็แสดงว่ามีความอยุติธรรม พ่อบอกว่าพ่อจะตัดสินคดีสักคดี" เสี่ยวลิ่วจื่อพูดอย่างซื่อๆ จะว่าไปแล้ว 'หัวหมา' ที่หน้าตาเหมือนสุนัขพันธุ์ชิบะอินุ พอมาสวมบทบาทซื่อบื้อแบบนี้ ก็ดูเป็นธรรมชาติดีไม่น้อย

"มีความอยุติธรรมที่ไหนกันเล่า? หืม ใครโดนรังแกกัน? นี่มันร้อยกว่าปีแล้วนะ ขืนแกไปตัดมันจนเห็นกลอง ไม่รู้จะมีเรื่องร้องทุกข์ใหญ่โตขนาดไหนโผล่มา อย่าตัดเลย แล้วพ่อนายอยู่ไหนล่ะเนี่ย?" กุนซือทังร้อนใจ

"ให้ตายสิ เป็นนายอำเภอแท้ๆ แต่ไม่คิดจะแก้ปัญหาความอยุติธรรม กลับกลัวจะมีกลองร้องทุกข์จนเรื่องเน่าเฟะถูกเปิดโปงออกมาซะงั้น" เซียวเจี๋ยอดพูดไม่ได้ "นี่มันกำลังเหน็บแนมพวกข้าราชการผักชีโรยหน้าอยู่ชัดๆ ไม่มีกลองร้องทุกข์ก็เท่ากับไม่มีเรื่องร้องทุกข์ สุดยอดจริงๆ"

ถัดจากนั้นจางหมาจื่อก็จับครูฝึกกองกำลังอาสาของตระกูลหวงซื่อหลางมา ต้องบอกเลยว่าเจียงเหวินนี่เป็นอัจฉริยะเรื่องการตั้งชื่อจริงๆ พ่อบ้านใหญ่ของตระกูลหวงซื่อหลางชื่อหูว่าน แล้วยังมีหูเชียนกับหูไป่ตามมาอีก

Let the Bullets Fly ไม่ใช่หนังตลก ทว่ากลับแฝงอารมณ์ขันหน้าตายเอาไว้ทุกหนแห่ง เหมือนอย่างตอนที่ครูฝึกกองกำลังอาสาโดนตีตูด แล้วคุกเข่าพูดกับหวงซื่อหลางว่า "นายท่าน นี่มันตีตูดข้าที่ไหนกัน ชัดเจนว่าตบหน้าท่านชัดๆ"

รวมถึงฉากอบอุ่นหัวใจที่มีอยู่น้อยนิดในเรื่อง บทสนทนาระหว่างจางหมาจื่อกับเสี่ยวลิ่วจื่อ ซึ่งช่วยให้จับต้นชนปลายความสัมพันธ์ของตัวละครได้กระจ่าง ที่แท้ลิ่วจื่อก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของจางหมาจื่อ ดูท่าทางแล้วพ่อแท้ๆ ของลิ่วจื่อน่านำมาฝากฝังไว้กับจางหมาจื่อ ทั้งสองคนกำลังนั่งฟังแผ่นเสียงด้วยกัน

จากนั้นลิ่วจื่อก็ถามขึ้น "นี่ใครเป่าเหรอครับ"

"ฟังดูเหมือนมูจา แถวโน้นเขาเรียกมูจา แต่บ้านเราเรียกโมซาร์ต" จางหมาจื่อตอบ

เสี่ยวลิ่วจื่อตกตะลึง "พ่อฟังออกด้วยเหรอว่าใครเป่า?"

"แล้วแต่เวลา"

"เวลาไหนล่ะครับ"

"เวลาที่บนนั้นมันพิมพ์ชื่อเขาไว้ไง"

เซียวเจี๋ยเห็นตรงนี้ก็หลุดยิ้ม ทว่าขณะที่ยิ้ม เขาก็สัมผัสได้อีกครั้งว่าจางหมาจื่อคนนี้ไม่ธรรมดา ประการแรก กิริยาวาจาของเขาไม่เหมือนโจรเลยสักนิด อีกทั้งบนแผ่นเสียงไวนิลแผ่นนั้นก็เขียนชื่อโมซาร์ตเอาไว้ ช็อตภาพซูมโคลสอัพให้เห็นชัดเจน ประเด็นคือบนนั้นเขียนเป็นภาษาอังกฤษ นั่นย่อมหมายความว่าจางหมาจื่ออ่านภาษาอังกฤษออก

ยุคสาธารณรัฐไม่เหมือนยุคนี้ คนที่รู้ภาษาอังกฤษมีเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น

ทิศทางเนื้อเรื่องบนจอสว่างเริ่มเปลี่ยนไป หวงซื่อหลางเรียกคนขายวุ้นเย็นคนก่อนหน้านั้นมา ระหว่างพูดคุยกันก็ดูเหมือนจะวางแผนแก้แค้นเสร็จสรรพ

ฉากที่ไร้สาระพิลึกพิลั่นที่สุดใน "Let the Bullets Fly" ปรากฏขึ้นแล้ว หูว่านนำข้าทาสบริวารของหวงซื่อหลางกลุ่มหนึ่ง พร้อมพาคนขายวุ้นเย็นไปตีกลองร้องทุกข์ กล่าวหาว่าบุตรชายนายอำเภอกระทำผิดกฎหมายเสียเอง ทว่ากลับไม่ได้ตัดสินกันที่ที่ว่าการอำเภอ แต่กลับให้จางหมาจื่อไปยังหอน้ำชาตัดสินความซึ่งเป็นถิ่นของหวงซื่อหลางแทน

แผนการนี้ช่างเรียบง่ายเหลือเกิน หรือจะเรียกว่าตื้นเขินก็ว่าได้ แค่กล่าวหาว่าเสี่ยวลิ่วจื่อกินวุ้นเย็นไปสองชาม แต่จ่ายเงินแค่ชามเดียว

หูว่านเล่นบทร้าย ครูฝึกกองกำลังอาสาเล่นบทดี โดยมีคหบดีทั่วทั้งเมืองเอ๋อเฉิงนั่งดูเป็นพยานอยู่ล้อมรอบ

คนเล่นบทร้ายกล่าวว่า "นายอำเภอบอกว่าจะให้ความยุติธรรมกับเมืองเอ๋อเฉิงของเรา ได้! วันนี้ข้ามาทวงความยุติธรรมนี่แหละ! ทวงจากใคร? ทวงจากลูกชายนายอำเภอไง! ทำไมล่ะ? มันกินวุ้นไปสองชาม แต่จ่ายเงินแค่ชามเดียว อย่างนี้เรียกว่าไม่ยุติธรรม! ในเมื่อลูกชายนายอำเภอนำร่องความอยุติธรรมซะเอง เช่นนั้นคำพูดของนายอำเภอก็เป็นแค่ลมตด!"

คนเล่นบทดีกล่าวขึ้น "หูว่าน คุณชายหกเป็นถึงลูกชายนายอำเภอ จะไปเบี้ยวค่าวุ้นได้ยังไงกัน? เจ้าเห็นกับตาเรอะ?"

เสี่ยวลิ่วจื่อยังอายุน้อย พอได้ยินว่าเรื่องนี้ลามไปถึงจางหมาจื่อก็ร้อนรน จึงกระชากคอเสื้อคนขายวุ้นเย็นขึ้นมา ฝ่ายหูว่านก็ยืนพูดยุอยู่ข้างๆ ว่าเสี่ยวลิ่วจื่อรังแกคนซื่อ

ใครเป็นคนซื่อ ผู้ชมในโรงภาพยนตร์ต่างรู้แจ้งแก่ใจ เสี่ยวลิ่วจื่อท่าทางดุดัน ทว่าในใจกลับอัดอั้นตันใจยิ่งนัก เขาถามคนขายวุ้นเย็นว่า "แกเป็นคนซื่อเหรอ?"

คนขายวุ้นเย็นตอบ "ใช่ ฉันเป็นคนซื่อ"

เสี่ยวลิ่วจื่อรีบถามละล่ำละลัก "งั้นแกก็พูดความจริงสิ สรุปว่าข้ากินวุ้นไปกี่ชามกันแน่? บอกมันไปสิ แกจะพูดไม่พูด?!"

คนขายวุ้นเย็นกัดฟันยืนกรานคำเดิมว่าสองชาม เสี่ยวลิ่วจื่อโกรธจนเลือดขึ้นหน้า คว้ามีดสั้นแทงเข้าใส่ตัวเอง เสี่ยวลิ่วจื่อต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ จึงยอมคว้านท้องผ่าไส้ตัวเองเพื่อควักเอาวุ้นเย็นที่กินเข้าไปออกมาให้เห็น ฉากต่อจากนั้นค่อนข้างนองเลือด ผู้ชมหญิงในโรงภาพยนตร์หลายคนเบือนหน้าหนี ทันใดนั้นเสี่ยวลิ่วจื่อก็ควักวุ้นเย็นเปื้อนเลือดออกจากท้องมาได้... มีเพียงชามเดียวเท่านั้น

แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำถึงขนาดนี้แล้วย่อมไม่มีทางรอด เสี่ยวลิ่วจื่อถือชามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสดๆ อย่างสั่นเทา บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มโล่งใจ ชูให้หูว่านดู ชูให้คหบดีรอบๆ ดู เขาไม่ได้อยุติธรรม เขาไม่ได้กินวุ้นสองชามแล้วจ่ายแค่ชามเดียว และคำพูดของพ่อเขา จางหมาจื่อ ก็ไม่ใช่ลมตด

ทว่าสิ่งที่เสี่ยวลิ่วจื่อได้รับกลับมา มีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันของหูว่าน "ข้ารู้อยู่แล้วว่าแกกินไปแค่ชามเดียว แกโดนหลอกแล้ว" ก่อนหน้านี้หูว่านเคยพูดไว้ว่า หากในท้องมีแค่ชามเดียว ตัวเขาจะยอมตาย

ทว่าในความเป็นจริงกลับไม่มีใครสนใจเลยสักคนว่าเสี่ยวลิ่วจื่อกินวุ้นไปกี่ชามกันแน่ คหบดีรอบข้างต่างแยกย้ายกันไปหมด หูว่านก็ไม่ได้ทำตามคำพูดที่เคยลั่นวาจาไว้แม้แต่น้อย มันคือการตลบตะแลงหลอกล่อเสี่ยวลิ่วจื่ออย่างชัดเจน

"นี่... นี่มันเกินไปหน่อยไหม..." เฝิงจี้เสวี่ยเอ่ยขึ้นพลางทำท่ารับไม่ได้เล็กน้อย "แค่วุ้นเย็นชามเดียว ถึงกับต้องคว้านท้องตัวเองเลยเหรอคะ"

ในทางกลับกัน เมื่อเซียวเจี๋ยดูฉากนี้ เขากลับอินตามอย่างหนักและรู้สึกอึดอัดทรมานใจเป็นอย่างยิ่ง เขามองว่าฉากนี้ยอดเยี่ยมมาก หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นฉากคลาสสิกเลยด้วยซ้ำ เขาจึงพูดขึ้นว่า "วุ้นเย็นมันก็แค่สัญลักษณ์ จะเป็นข้ออ้างอะไรก็ได้ทั้งนั้น ในเมื่อคนอื่นเขาตั้งใจจะปรักปรำคุณ นอกจากการทำร้ายตัวเองเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์แบบที่ลิ่วจื่อทำแล้ว มันจะยังมีทางอื่นอีกเหรอ"

"อธิบายเหรอ? คนอื่นเขาไม่ฟังคุณอธิบายหรอก หรือต่อให้คุณยอมเสียเวลา เสียแรงกายแรงใจ พิสูจน์ได้ว่าตัวเองบริสุทธิ์จริง แล้วจะมีใครสนใจล่ะ?" เซียวเจี๋ยเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมานิดหน่อย ก่อนจะได้สติแล้วรีบลดเสียงให้เบาลงอีกครั้ง

"นอกจากตัวเองแล้วไม่มีใครเขาสนใจความบริสุทธิ์ของคุณหรอก พอเรื่องผ่านไป อย่างมากพวกเขาก็จำได้แค่ประโยคเดียว 'อ๋อ หมอนั่นที่ทำเรื่อง...ไง' ฉันว่าผู้กำกับจงใจ จงใจใช้เรื่องขี้ปะติ๋วอย่างวุ้นเย็นมาเป็นอุบายเปรียบเปรย เนื้อเรื่องช่วงนี้กำกับได้เทพจริง ๆ" ถ้าจะบอกว่าตอนแรกเซียวเจี๋ยมาดูเพราะชอบผู้กำกับฉู่ซุ่น ตอนนี้เขาก็ชอบทั้งผู้กำกับและตัวหนังไปแล้ว

มีคนเคยกล่าวไว้ว่า ผู้เขียนสร้างสรรค์นิยายขึ้นมาเพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งผู้อ่านเป็นคนสร้างขึ้น ภาพยนตร์ก็เช่นกัน การตีความของผู้ชมคือเนื้อหาอีกครึ่งหนึ่ง อย่างน้อยเซียวเจี๋ยก็รู้สึกว่าการที่ผู้กำกับถ่ายฉากนี้ขึ้นมา ก็เพื่อจะสื่อความหมายนี้แหละ

คนที่รู้สึกว่าฉากนี้ยอดเยี่ยมไม่ได้มีแค่เซียวเจี๋ยคนเดียว ผู้ชมชายส่วนใหญ่และผู้ชมหญิงส่วนน้อยในโรงต่างถูกเนื้อเรื่องช่วงนี้ปลุกเร้าอารมณ์ขึ้นมาจนอินตาม

"คนขายวุ้นเย็นคนนี้น่ารังเกียจจริง ๆ ใส่ร้ายคนอื่นเขา" เฝิงจี้เสวี่ยพูดขึ้น "นายหกน่าเสียดายจริง ๆ"

นายหกไม่ได้ตายเพราะถูกใส่ร้าย แต่ยอมตายเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องมัวหมองต่างหาก

จางหมาจื่อมาสายไป ยิงปืนนัดหนึ่งเจาะหูของหูว่านจนเลือดสาด ความเยือกเย็นบนใบหน้าของหูว่านพลันมลายหายไป เขารีบคิดจะวิ่งหนี แต่ถูกเหล่าซานแห่งกลุ่มโจรดักทางไว้

กุนซือทังรั้งจางหมาจื่อที่กำลังเดือดดาลเอาไว้ เอ่ยปากห้ามปรามไม่หยุด ทั้งยังสำทับอีกว่า "หวงซื่อหลางอยากเห็นนายเป็นแบบนี้นี่แหละ! สีหน้าของคนแพ้ ฆ่ามันนายก็แพ้ ไม่ฆ่ายังมีทางชนะ ปล่อยคนไป ฆ่าคนต้องดับขวัญ ฆ่าคนต้องดับขวัญ!"

ไม่ใช่แค่จางหมาจื่อที่อยากลงมือ แม้แต่เหล่าซานที่เอาปืนจ่อหูว่านอยู่ก็อยากจะลงมือเช่นกัน

ท้ายที่สุด เสี่ยวลิ่วจื่อที่ร่อแร่ใกล้สิ้นลมก็เอ่ยคำพูดสุดท้ายออกมา เขาเห็นด้วยกับมุมมองของกุนซือ

"ถ้าเป็นฉันนะ จะยิงเป่ากบาลมันซะเลย" เฝิงจี้เสวี่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์

"ลงมือไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ เสี่ยวลิ่วจื่อฆ่าตัวตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ไม่เกี่ยวกับหูว่าน ถ้าเวลานี้จางหมาจื่อในฐานะนายอำเภอชิงลงมือทันที ถ้างั้นเรื่องที่เขาเคยบอกว่าไม่ต้องให้ใครคุกเข่า รวมถึงหลักการเรื่องความยุติธรรมที่พูดไว้ ก็จะไม่มีใครเชื่ออีกต่อไป" เซียวเจี๋ยกล่าว

"สูญเสียศรัทธาจากประชาชน" เฝิงจี้เสวี่ยสรุปความ ก่อนจะโยงเข้ากับหนังสือที่เธอเคยอ่านเรื่อง "ศาสตร์หน้าหนาใจดำ" แล้วว่า "มิน่าล่ะถึงได้มีคำกล่าวว่า ขุนนางตงฉินจะโค่นขุนนางกังฉินได้ ต้องเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งกว่ากังฉินเสียอีก"

สุดท้ายก็ปล่อยตัวหูว่านไป หูว่านกลับไปยังคฤหาสน์ของหวงซื่อหลางเพื่อรายงานเรื่องนี้ ทั้งสองคนกระหยิ่มยิ้มย่องกันยกใหญ่

ถัดมาคืองานศพของลิ่วจื่อ แต่ช็อตนี้ถ่ายทำออกมาได้น่าสนใจมาก ไม่ใช่ภาพระยะกลาง และไม่ใช่ภาพมุมกว้าง หากแต่ตั้งกล้องนิ่งไว้ที่จุดเดียว ให้แต่ละคนเดินเข้ามาพูดทีละประโยค ให้ความรู้สึกเหมือนตัวละครในเรื่องกำลังพูดกับผู้ชมโดยตรง

โดยเฉพาะจางหมาจื่อ ใบหน้าแทบจะแนบติดกับหน้ากล้อง แล้วพูดขึ้นมาชุดใหญ่ "ลิ่วจื่อ หาเงินสำหรับพวกเรามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายด้วยเหรอวะ พ่อไม่ได้อยากจะฆ่าคนดับขวัญอะไรนั่นหรอก แค่ยังคิดวิธีดี ๆ ไม่ออก พ่อจะถอนรากถอนโคนหวงซื่อหลางให้สิ้นซาก ให้เวลาพ่อหน่อยนะ ลิ่วจื่อ พ่อสาบานว่าจะต้องแก้แค้นให้ลูกให้ได้!" ยิ่งไปกว่านั้น พอแต่ละคนพูดจบยังตบเข้าที่หน้ากล้องเบา ๆ จนเกิดเสียงดังตุบ ๆ อีกด้วย

ฉู่ซุ่นเห็นช็อตนี้แล้ว ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะผุดรอยยิ้มออกมา สาเหตุที่ยิ้มไม่ได้เป็นเพราะรู้สึกว่าเนื้อเรื่องตลก แต่เป็นเพราะช็อตนี้ ผู้กำกับจงใจเอาเปรียบคนดูชัด ๆ

ชี้ชัดว่าคนดูทุกคนคือ "ลิ่วจื่อ" แล้วตามด้วยบทพูดที่ว่า "พ่อสาบานว่าจะต้องแก้แค้นให้ลูกให้ได้" เก็ตกันหรือยังล่ะ?