ตอนที่ 63 ให้กระสุนแล่นไป (ตอนจบ)

ในภาพยนตร์ ความขัดแย้งระหว่างฝ่ายจางหมาจื่อกับหวงซื่อหลางทวีความรุนแรงจนถึงขีดสุด ไม่มีช่องว่างให้ประนีประนอมกันได้อีกต่อไป หากก่อนหน้านี้เป็นเพียงความขัดแย้งเรื่องเงินทอง ตอนนี้ก็กลายเป็นเรื่องที่มีคนตายเสียแล้ว

แต่ถ้าคิดดูให้ดี ประโยคนี้ก็ยังไม่ถูกนัก เพราะสำหรับหวงซื่อหลางแล้ว ความขัดแย้งเรื่องเงินทองนั้นสำคัญยิ่งกว่าชีวิตคนเสียอีก

หวงซื่อหลางเดินหมากต่อด้วยแผน "เลี้ยงรับรอง เลี้ยงข้าว รับมาเป็นหมา" โดยส่งเทียบเชิญจางหมาจื่อมากินข้าวที่คฤหาสน์ตระกูลหวง

สำหรับจางหมาจื่อแล้ว นี่คืองานเลี้ยงหงเหมินชัดๆ

ข้อสรุปของกุนซือทังก็คือ ในเมื่อพวกเขาไม่ได้ฆ่าหูว่าน ความตายของเสี่ยวลิ่วจื่อจึงกลายเป็นไพ่ต่อรองราคาชั้นดี

จางหมาจื่อไม่พอใจเป็นอย่างมาก จากตรงนี้จะเห็นได้ว่าหม่าปังเต๋อตัวจริงที่ปลอมเป็นกุนซือทังต่างหากที่เป็นพ่อค้าตัวจริง และ "เหมาะ" จะเป็นนายอำเภอ ส่วนจางหมาจื่อไม่เพียงแต่จะไปตามนัด ยังส่งสัญญาณลับให้พวกพี่น้องเตรียมพร้อมลงมืออีกด้วย

จุดที่เสียดสีอย่างยิ่งก็คือ จุดประสงค์ของงานเลี้ยงนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลหวงบอกไว้คือ "ล้างแค้นให้นายหก" หวงซื่อหลางจับตัวคนขายวุ้นเส้นเย็นมา ทั้งยังมัดครูฝึกกองกำลังอาสาและหูว่านเอาไว้ด้วย ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่นายอำเภอ

มีหลายคนบอกว่า ที่ภาพยนตร์เรื่อง Let the Bullets Fly ประสบความสำเร็จได้นั้น นักแสดงมีส่วนช่วยถึงเจ็ดส่วน แม้จะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าฝีมือการแสดงของทุกคนล้วนยอดเยี่ยมระดับหาตัวจับยาก ยิ่งเหล่าราชาจอเงินที่ฟาดฟันฝีมือกันตลอดเวลานั้น อย่างน้อยก็ต้องมีส่วนช่วยถึงห้าส่วนอย่างแน่นอน

พูดได้เลยว่าเวอร์ชันที่ฉู่ซุ่นถ่ายทำนี้ ฝีมือการแสดงไม่ได้ด้อยไปกว่าเวอร์ชันบนโลกเดิมเลยแม้แต่น้อย

"งานเลี้ยงหงเหมิน" ที่คฤหาสน์ตระกูลหวงเป็นช่วงเวลาที่สามราชาจอเงินได้ประชันฝีมือกันอย่างดุเดือด อีกทั้งบทพูดยังคลาสสิกไร้ที่ติ มีการสอดรับและวางกับดักซ่อนเงื่อนไว้ตลอดทั้งเรื่อง

ฉากนี้เป็นการเผชิญหน้ากันตรงๆ ครั้งแรกระหว่างหวงซื่อหลางกับจางหมาจื่อ เป็นศึกระหว่างพญากับพญา ทั้งคู่ต่างเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำ แม้ในใจจะอยากฉีกหน้ากันแค่ไหน แต่สีหน้าภายนอกกลับยังยิ้มแย้ม ปากก็ยังเยินยอกันไปมาตามมารยาท

จางหมาจื่อเปิดฉากพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า ที่ตนซื้อตำแหน่งขุนนางมาก็เพื่อหาเงิน ไม่ชอบขูดรีดคนจน หวงซื่อหลางจึงถามกลับว่า เช่นนั้นจะหาเงินจากใครล่ะ?

"ใครมีเงิน ก็หาเงินจากคนนั้นแหละ!"

"แล้วใครมีเงินล่ะ?"

"คุณไงที่มีเงิน!"

"ฮ่าๆๆๆๆ ตรงไปตรงมาดี! นายอำเภอถูกใจอะไรล่ะ? หยิบไปได้ตามสบายเลย"

"หึๆๆๆๆ ผมไม่ใช่โจร ผมเป็นนายอำเภอ นายอำเภอจะหาเงินทั้งที มันต้องถูกต้องชอบธรรมตามหลักการสิ"

หวงซื่อหลางกับจางหมาจื่อโต้ตอบกันคนละประโยค ช่างรับส่งอารมณ์กันได้อย่างพอดิบพอดี ส่วนกุนซือทังที่อยู่ข้างๆ ก็แกล้งทำเป็นไขสือ ในฐานะที่เป็นยอดฝีมือด้านการแกล้งโง่ เวลาไหนควรพูด เวลาไหนไม่ควรพูด ย่อมต้องรู้จังหวะจะโคนเป็นอย่างดี

"คนเป็นหัวหน้าส่วนใหญ่ก็แค่ฉากบังหน้า วันๆ พอลืมตาขึ้นมา คนหลายร้อยชีวิตต้องกิน ต้องดื่ม ต้องขี้ ต้องเยี่ยว ล้วนรอให้ผมไปปรนนิบัติทั้งนั้น ส่วนที่จะตกถึงท้องผมจริงๆ มีสักกี่คำเชียว? ถ้านายอำเภอรีบหาเงินจริงๆ ละก็ ผมมีที่เหมาะๆ อยู่ที่หนึ่ง" หวงซื่อหลางกล่าว

"โอ้? ว่ามาสิ!"

"จางหมาจื่อไงล่ะ!"

หวงซื่อหลางดึงหัวข้อสนทนาเข้าเรื่องจางหมาจื่อทันที ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ สีหน้าท่าทางของทั้งสามคน ทุกลีลาท่าทางและแววตาล้วนเต็มไปด้วยพลังการแสดง ผู้ชมในโรงภาพยนตร์ที่ชอบดูการประชันฝีมือต่างร้องออกมาด้วยความสะใจ

"มิน่าล่ะถึงต้องเชิญราชาจอเงินมาถึงสามคน แถมยังต้องเชิญผู้เฒ่าก่วนหวนคืนวงการอีก แค่บทพูดพวกนี้แล้วก็การรับส่งบทระดับนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นมาเล่น คงพังพินาศในพริบตาแน่" เซียวเจี๋ยรู้สึกว่าการได้ดูราชาจอเงินประชันบทบาทกันมันช่างคุ้มค่าเหลือเกิน โดยเฉพาะบทสนทนาระหว่างซุนกวงไถกับต้วนหลินหลี่ สุดยอดจริงๆ

อันที่จริงทีมนักแสดงทั้งกองถ่ายล้วนจัดอยู่ในกลุ่มยอดฝีมือ แม้แต่หัวหมาที่รับบทเป็นเสี่ยวลิ่วจื่อก็ยังทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองได้เป็นอย่างดี นิสัยออกจะซื่อๆ บื้อๆ หน่อย เรียกได้ว่าเล่นเป็นตัวเองเลยก็ว่าได้ ฉู่ซุ่นนี่ช่างเลือกคนได้เก่งจริงๆ

หวงซื่อหลางบอกว่าเมื่อยี่สิบปีก่อนตนเคยพบจางหมาจื่อครั้งหนึ่ง และบอกว่านายอำเภอตรงหน้านี้ช่างเหมือนจางหมาจื่อเหลือเกิน เพียงแต่ขาดของสิ่งหนึ่งไปเมื่อเทียบกับจางหมาจื่อ

จางหมาจื่อถามว่า "คงไม่ใช่รอยแผลเป็นบนหน้าหรอกนะ?"

หวงซื่อหลางตอบว่า "คุณแกล้งโง่ไม่เป็น"

บทพูดนี้สื่อความหมายชัดเจนมากแล้ว

"หวงซื่อหลางคงสืบประวัตินายอำเภอคนใหม่จนปรุโปร่งแล้วแน่ๆ ที่พูดตรงนี้ว่าจางหมาจื่อแกล้งโง่ไม่เป็น ชัดเจนเลยว่ากำลังบอกเป็นนัยว่า 'ฉันรู้ตัวตนที่แท้จริงของแกแล้วนะ'" เซียวเจี๋ยกล่าว "ไม่รู้ว่าคนเขียนบทคือฉู่ซุ่นหรือเปล่า เขียนบทพูดได้มีชั้นเชิงกินใจเหลือเกิน"

เฝิงจี้เสวี่ยไม่ได้เข้าใจความซับซ้อนซ่อนเงื่อนพวกนี้ หรือจะพูดให้ถูกคือเธอไม่ได้คิดตามเลย เพราะเวลาดูหนังเธอไม่ชอบคิดอะไรเยอะ ทว่าฝีมือการแสดงของก่วนอั้น ต้วนหลินหลี่ และซุนกวงไถ ทั้งสามคนนั้นยอดเยี่ยมเกินไปจริงๆ แม้จะไม่คิดตาม ก็ยังสัมผัสได้ถึงคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากในโต๊ะอาหารมื้อนี้

นอกจากดื่มเหล้าแล้ว ในระหว่างงานเลี้ยงยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ดำเนินควบคู่กันไปตลอด คนขายเหลียงเฝิ่น หูว่าน และครูฝึกกองกำลังท้องถิ่นที่ถูกจับตัวมาแต่แรก ทั้งสามคนถูกมัดแล้วคุมตัวไปไว้หลังผ้าม่านผืนหนึ่ง

หวงซื่อหลางยังบอกอีกว่า ถ้าเป็นเขาที่สั่งการให้ฆ่าลิ่วจื่อ ก็ให้ทั้งสามคนซัดทอดเขาออกมาได้เลย แต่ถ้าไม่ใช่เขาบงการ ชื่อเสียงของเขาก็ต้องมัวหมอง และคนทั้งสามก็ต้องชดใช้อย่างสาสม

ดังนั้นพอพูดไปพูดมา เลือดก็สาดกระเซ็นขึ้นมา คนแรกที่ตายตกไปตามกันก็คือคนขายเหลียงเฝิ่น คนที่อ้างตัวว่าเป็นคนซื่อตรง แต่กลับยืนกรานฟันธงว่าลิ่วจื่อกินเหลียงเฝิ่นไปสองชาม

"หนังใหม่ของฉู่ซุ่นนี่มันจะระเบิดความปังแล้วสิ" เซียวเจี๋ยใคร่ครวญกับตัวเอง "ตอนแรกฉันก็เกลียดไอ้คนขายเหลียงเฝิ่นนี่มากเหมือนกัน แต่พอย้อนกลับมาคิดดู อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องถูกข่มขู่เลย ไม่ใช่ว่าเราควรจะโทษตัวการเบื้องหลังอย่างหวงซื่อหลาง หรือไม่ก็คนลงมืออย่างหูว่านมากกว่าหรอกเหรอ ทำไมแวบแรกถึงพุ่งเป้าไปเกลียดไอ้คนขายเหลียงเฝิ่นนั่นได้นะ"

เฝิงจี้เสวี่ยก็พยักหน้าเห็นด้วยกับมุมมองนี้ พอคนขายเหลียงเฝิ่นถูกฆ่าตาย ถึงได้ใจเย็นลงบ้างแล้วเริ่มคิดตาม

หวงซื่อหลางมาหาถึงที่ คนขายเหลียงเฝิ่นจะกล้าขัดคำสั่งได้ยังไง จะว่าเขาขี้ขลาดเป็นความผิด สู้บอกว่าความผิดของเขาคือการเกิดมาในเมืองเอ๋อเฉิงยังดีกว่า

ยอมฟังคำสั่งผู้ยิ่งใหญ่จนใส่ร้ายลิ่วจื่อ สุดท้ายตอนนี้ก็ต้องตายอยู่ดี ชะตากรรมของชาวบ้านตาดำๆ ในยุคสาธารณรัฐไม่เคยอยู่ในกำมือตัวเองเลยสักนิด หากแต่ถูกการตัดสินใจของผู้มีอำนาจพัดพาไป และต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปวันๆ

"เทียบกับกระสุนแล้ว คิลบิลกลายเป็นน้องเล็กไปเลย" นี่คือคำวิจารณ์ของเซียวเจี๋ย

ทั้งที่สารที่ต้องการสื่อนั้นหนักแน่นและจริงจังถึงแก่น ทว่าภาพยนตร์กลับนำเสนอออกมาในรูปแบบของหนังตลก โดยมีบทพูดสไตล์ตลกร้ายสอดแทรกอยู่ตลอดทั้งเรื่อง

ถ้าไม่ดูเส้นเรื่อง ดูแค่ฉากที่ต่างฝ่ายต่างอวยเยินยอกัน ก็ถือว่าอวยได้ถึงกึ๋น อวยได้เข้าถึงอารมณ์ความรู้สึก และอวยได้ใจความยิ่งใหญ่อลังการจริงๆ

"นี่มันต้นขาแห่งความห้าวหาญเปี่ยมคุณธรรมและน้ำใจแห่งยุทธภพชัดๆ! พี่ใหญ่!"

"น้องรัก!"

"ขาของพี่ก็คือขาของผม ขาของพี่ก็คือชีวิตของผม โบราณว่าไว้ ยุทธภพเดิมทีไร้หนทาง แต่พอมีขา หนทางก็บังเกิด"

"เสียดายที่พบกันช้าไป ทั้งแม่นางทั้งเพชร ขอมอบให้พร้อมกันเลย"

บทพูดท่อนนี้ถูกนำไปตีความสารพัด อย่างน้อยในชาติก่อนที่ฉู่ซุ่นเคยเป็นนักวิจารณ์ภาพยนตร์ เขาก็ตีความประโยคนี้จนแตกฉานลึกซึ้งได้ไม่รู้กี่ตลบ ส่วนเซียวเจี๋ยกลับรู้สึกว่า ที่จางหมาจื่อพูดว่า 'ขาของพี่ก็คือชีวิตของผม' นั้นคือเริ่มคิดจะลงมือสังหารแล้ว ภายในคำพูดแฝงเจตนาฆ่าเอาไว้อย่างมิดชิด

และหลังจากจางหมาจื่อห้ามไม่ให้หวงซื่อหลางฆ่าคน หวงซื่อหลางก็จ้องตากุมเชิงอยู่นาน ก่อนจะเปลี่ยนจากโทสะเป็นรอยยิ้มแล้วกล่าวว่าพบกันช้าไป เมื่อผนวกกับเรื่องที่หวงซื่อหลางรู้อยู่แก่ใจว่านายอำเภอตรงหน้าคือจางหมาจื่อปลอมตัวมา แปลว่าเขาก็เตรียมจะลงมือเด็ดชีพแล้วเช่นกัน

ไต้หยวี่ฉิงเหวินจื่อรับบทโดยรุ่ยอิง เธอสวมเอี๊ยมตัวน้อย ใบหน้าของรุ่ยอิงน่ารักและมีเบบี้แฟตอยู่นิดๆ ลุคที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านี้ ไม่มีใครปฏิเสธได้เลยว่าทั้งเย้ายวนและชวนมอง

เมื่อจบงานเลี้ยง ดูผิวเผินเหมือนว่าหูว่าน ครูฝึกกองกำลังท้องถิ่น และคนขายเหลียงเฝิ่น ทั้งสามคนตายหมดแล้ว ทว่าในความเป็นจริง หูว่านกับครูฝึกกองกำลังท้องถิ่นล้วนแกล้งตาย คนที่ต้องสังเวยชีวิตไปจริงๆ กลับเป็นคนที่ไม่ได้มีบทบาทสลักสำคัญอะไรเลยในการบีบให้ลิ่วจื่อต้องตาย

นี่คือ 'คำตอบ' ที่หวงซื่อหลางมอบให้ หากจะพูดให้ถูกต้องไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นวิธีที่ทำให้นายอำเภอต้องสูญเสียลูกชายไป โดยที่ไม่เหลือช่องว่างหรือหลักฐานให้หยิบยกมาเล่นงานได้เลย

พอออกมาจากคฤหาสน์สกุลหวง จางหมาจื่อก็เมาจนฟุบอยู่บนหลังม้า ฝั่งกุนซือทังฉวยโอกาสตอนที่จางหมาจื่อหลับบนหลังม้า ขโมยอัญมณีสองเม็ดไป ภาพลักษณ์ของกุนซือทังตรงนี้น่าสนใจทีเดียว เพราะเขาสวมหมวกซ้อนกันถึงสองใบ ใบหนึ่งเป็นของตัวเอง อีกใบเป็นหมวกของจางหมาจื่อที่กำลังเมาแอ๋

จุดนี้ความจริงสามารถวิเคราะห์ได้ว่ากุนซือทังได้ทรยศหักหลังจางหมาจื่อไปแล้ว หรือจะมองว่าเป็นเพียงมุกตลกด้านคอสตูมฉากหนึ่งก็ได้

อีกด้านหนึ่ง หวงซื่อหลางเตรียมจะลงมือสังหารจริงๆ แล้ว เขาสั่งระดมคนกลุ่มหนึ่งมา ทั้งยังให้ปลอมตัวเป็นโจรกลุ่มหน้ากากหมาจื่อ สวมหน้ากากไพ่นกกระจอกลายตงจื่อ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีหูว่านที่เพิ่งแกล้งตายไปเมื่อครู่รวมอยู่ด้วย

ตามคำพูดของหวงซื่อหลางที่ว่า "ถ้าแกยังมีชีวิตอยู่ ไม่ช้าก็เร็วแกก็ต้องตาย แต่ถ้าแกตาย แกจะมีชีวิตอยู่ตลอดไป"

จางหมาจื่อที่บอกว่าแกล้งหลับ ไม่รู้ว่าทำไปด้วยจุดประสงค์อะไร แต่เขาก็ไปยืนคุยกับหลุมศพของลิ่วจื่ออยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงเดินมาที่ห้องของกุนซือทัง แล้วชิงเอาเพชรกลับคืนมาก่อน

จากนั้นจางหมาจื่อก็ถามกุนซือทังว่า "นี่เขาให้แกเหรอ ระหว่างเราสองคน ใครคือนายอำเภอกันแน่"

อีกฝ่ายไม่กล้าตอบคำถาม ต้องยอมรับเลยว่าซุนกวงไถถ่ายทอดความน่าเกรงขามดุดันของจางหมาจื่อออกมาได้อย่างล้นปรี่ ออร่าทรงพลังอย่างยิ่ง ถ้าการซักไซ้นี้ไม่ใช่การค่อยๆ เดินเข้าหากุนซือทังไปพลาง ถอดเสื้อผ้าไปพลางล่ะก็ มันคงจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติไปแล้ว

กุนซือทังจึงเอ่ยถามคำถามที่กรีดลึกถึงจิตวิญญาณ "นายคิดจะฆ่าฉัน หรือคิดจะนอนกับฉันกันแน่"

ท้ายที่สุด จางหมาจื่อก็กอดกุนซือทังเอาไว้แล้วเอ่ยว่า "ฉันทำใจรังแกหญิงม่ายตอนเมาไม่ลงหรอก"

คำพูดนี้ช่างน่าฟังนัก กุนซือทังผุดยิ้มบนใบหน้า พลางคิดในใจว่าไอ้โจรหน้าปรุนี่คงมีมโนธรรมสำนึกขึ้นมาบ้าง เลยไม่ยอมไปนอนกับเมียของเขา

"ไร้สาระน่า เจ้าจางหมาจื่อมองออกแต่แรกแล้วต่างหากว่า คืนนี้หวงซื่อหลางจะลงมือ" เซียวเจี๋ยชี้ชัดออกมาในประโยคเดียว

วินาทีถัดมา หูว่านก็นำคนสาดกระสุนปืนเข้าใส่ห้องนอนของนายอำเภอ ห้องทั้งห้องถูกยิงพรุนจนเหมือนรังต่อ ส่วนคุณนายอำเภอที่นอนอยู่ข้างในก็ไม่ได้มีฮาคิเกราะเสียด้วย ตายสนิท หมดทางช่วย ลาก่อน

เหล่าเอ้อ เหล่าซาน และคนอื่นๆ ได้ยินเสียงจึงรีบรุดมาถึง หลังจากที่คนเพียงไม่กี่คนกระหน่ำยิงตอบโต้ราวกับมีกำลังพลทั้งกองพัน คนที่หูว่านพามาก็ตายเรียบ ส่วนหูว่านเองก็ถูกจับเป็น

จางหมาจื่อเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้หูว่านฟัง แถมยังสั่งให้หูว่านเก็บเป็นความลับ หูว่านคาดไม่ถึงเลยว่าจางหมาจื่อจะยอมปล่อยตนไป จึงพยักหน้ารับด้วยความดีใจ ขณะกำลังจะยันตัวลุกขึ้น จางหมาจื่อก็พลิกมือเหนี่ยวไกยิงแสกหน้าหูว่านเข้าให้หนึ่งนัด

ผู้ชมจำนวนไม่น้อยในโรงภาพยนตร์ต่างไม่เข้าใจ คิดจะฆ่าก็ฆ่าไปสิ ทำไมต้องอธิบายตัวตนของตัวเองก่อนด้วย แถมยังบอกว่าจะปล่อยให้หูว่านกลับไปส่งข่าวให้หวงซื่อหลางอีก

เซียวเจี๋ยมองว่า นั่นเป็นเพราะจางหมาจื่อกำลังล้างแค้นให้เสี่ยวลิ่วจื่อ ก่อนหน้านี้แกบอกไม่ใช่เหรอว่าแค่ล้อเสี่ยวลิ่วจื่อเล่น คราวนี้ฉันก็ขอล้อแกเล่นบ้าง ตาของหูว่านเบิกกว้างก่อนตาย เขายังคิดไม่ตกเลยด้วยซ้ำ ไหนตกลงกันไว้ว่าจะปล่อยเขาไปไง

กุนซือทังกอดศพของคุณนายอำเภอพลางร้องไห้คร่ำครวญอย่างเจ็บปวด เขาเสียใจจริงๆ จนถึงขั้นลืมปกปิดตัวตนของตัวเองไปเสียสนิท "ฉันบอกแล้วว่าฉันเป็นนายอำเภอไม่ได้ เธอก็ยังจะดึงดันเอาเงินไปซื้อตำแหน่งนี้มา ตอนนี้ตำแหน่งก็ถูกคนแย่งไปแล้ว เธอยังต้องมาตายแบบนี้อีก"

คนเราย่อมมีความรู้สึกจริงๆ เขาร้องไห้โฮจนเริ่มแฉตัวเองออกมา "เธอเป็นเมียฉัน ฉันคือนายอำเภอ ฉันนี่แหละคือหม่าปังเต๋อ"

ทันใดนั้น หวงซื่อหลางก็นำคนกลุ่มหนึ่งมาช่วยปราบโจรหน้าปรุ พลางสาวเท้าเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน "ท่านนายอำเภอเป็นอย่างไรบ้าง ท่านนายอำเภอเป็นอย่างไรบ้าง อย่าปล่อยให้พวกโจรหน้าปรุรอดไปได้แม้แต่คนเดียวนะ" ช่างเป็นมิตรภาพจอมปลอมที่เล่นใหญ่เสียจริง

จากนั้นสิ่งที่หวงซื่อหลางเห็น กลับเป็นจางหมาจื่อที่กำลังกอดศพคุณนายอำเภออยู่ พร้อมกับขโมยบทพูดมาใช้หน้าตาเฉย "ฉันบอกแล้วว่าฉันเป็นนายอำเภอไม่ได้ เธอก็ยังจะดึงดันเอาเงินไปซื้อตำแหน่งนี้มา ตอนนี้ได้ตำแหน่งมาแล้ว เธอยังต้องมาตายแบบนี้อีก เธอเป็นเมียฉัน ฉันคือนายอำเภอ ฉันนี่แหละคือหม่าปังเต๋อ!"

ร้ายกาจจริงๆ ไอ้จางหมาจื่อคนนี้มันตัวร้ายชัดๆ กุนซือทังตัวปลอมที่เป็นหม่าปังเต๋อตัวจริงซึ่งอยู่ด้านใน พลันรู้สึกเจ็บปวดหัวใจราวกับถูกมีดกรีดเมื่อได้ยินเสียงของจางหมาจื่อ แม้แต่เหล่าซานกับเหล่าเอ้อยังทนฟังไม่ได้

เนื้อเรื่องชวนให้คนอดขำไม่ได้จริงๆ การประลองไหวพริบนี้เต็มไปด้วยมุกตลกอย่างเหลือเชื่อ

ในงานศพของคุณนายอำเภอ คหบดีทุกคนต่างมาร่วมงานพร้อมหน้า จางหมาจื่ออาศัยจังหวะนี้ลักพาตัวหวงซื่อหลางและคนของอีกสองตระกูลใหญ่ เดิมทีคิดว่าจะบีบให้หวงซื่อหลางยอมจำนนได้ ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าคนที่ลักพาตัวมาได้นั้น เป็นเพียงตัวแทนของหวงซื่อหลาง ส่วนตัวจริงกลับไม่ระคายเคืองแม้แต่น้อย

เมื่อรีดไถเงินมาได้แค่จากสองตระกูลใหญ่ จางหมาจื่อจึงเตรียมนำเงินก้อนนี้ไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านในเมืองเอ๋อเฉิงโดยใช้ชื่อของพวกโจรหน้าปรุ เพื่อซื้อใจประชาชน

คิดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น คืนนั้นพวกพี่น้องจึงเร่งรีบเอาเงินไปโยนใส่บ้านเรือนของชาวบ้าน ในระหว่างนั้น หวงซื่อหลางก็ปลอมตัวเป็นโจรหน้าปรุด้วยเช่นกัน โดยหวังจะฆ่าจางหมาจื่อที่สวมหน้ากากเก้าเหรียญ เพื่อสร้างภาพว่าพวกโจรหน้าปรุเกิดความแตกแยกกันเอง

แต่สิ่งที่หวงซื่อหลางคาดไม่ถึงก็คือ ตัวเองกลับถูกซ้อนแผน เมื่อเปิดหน้ากากเก้าเหรียญออก กลับกลายเป็นศพของหูว่าน และเมื่อเปิดหน้ากากของโจรหน้าปรุคนอื่นๆ ออก ก็พบว่าเป็นคนในคฤหาสน์ของหวงซื่อหลางทั้งสิ้น หวงซื่อหลางที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบจึงจำต้องยอมควักเงินหนึ่งล้านแปดแสนหยวนออกมาเพื่อใช้ปราบโจร

ในระหว่างนั้นยังมีเหตุการณ์แทรกเข้ามาอีก หวงซื่อหลางย่อมไม่มีทางยอมยืนดูพวกโจรหน้าปรุซื้อใจชาวบ้านอยู่เฉยๆ แน่ เขาจึงสั่งให้คนปลอมตัวเป็นโจรหน้าปรุไปก่อเรื่อง ในเมื่อแกแจกเงินหวังเอาชื่อเสียง ฉันก็จะทำลายชื่อเสียงของแก แถมยังไปย่ำยีเมียชาวบ้านต่อหน้าต่อตาสามีของเธออีกด้วย

จางหมาจื่อมองดูลูกน้องที่เป็นพี่น้องของตน แล้วก็มีบทพูดชวนหัวโผล่ขึ้นมาอีกชุดหนึ่ง—

"พี่ใหญ่ พี่รู้จักผมดี ผมไม่เคยทำเรื่องข่มเหงรังแกใคร ผมชอบเป็นฝ่ายถูกกระทำมากกว่า"

"พี่ใหญ่ พี่เข้าใจผมดี นิสัยอย่างผม ไม่เคยร้องขอพึ่งพาใครอยู่แล้ว"

"พี่ใหญ่ พี่เข้าใจผมดี ถ้าเป็นฝีมือผมล่ะก็ จะไม่มีใครมีชีวิตรอดมาฟ้องร้องได้หรอก"

"พี่ใหญ่ พี่เข้าใจผมดี ถึงผมจะแก่ที่สุดในบรรดาพี่น้อง แต่จนถึงป่านนี้... หรือที่ชาวบ้านเรียกว่ายังเวอร์จิ้นอยู่น่ะพี่"

"พี่ใหญ่ พี่รู้จักผมดี ถ้าเป็นฝีมือผมล่ะก็ คนที่นอนหมอบอยู่บนโต๊ะ คงเป็นผัวมันไปแล้ว"

รถคว่ำกระจายขนาดนี้ เซียวเจี๋ยถึงกับพูดไม่ออก พี่ใหญ่ของพวกแกไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้ ถึงต้องมาคอยรับรู้เรื่องพรรค์นี้ของพวกแกด้วยวะเนี่ย

"เหล่าเอ้อนี่เป็นเกย์เหรอ" เฝิงจี้เสวี่ยได้สติกลับมาถาม

ศิลปะการเล่นมุกสองแง่สองง่าม ไม่ว่าชายหรือหญิงล้วนต้องอาศัยพรสวรรค์ แต่สรุปได้คำเดียวว่า ถ้าผู้หญิงคิดจะเล่นขึ้นมา คนขับรถตัวจริงก็ต้องหลีกทางให้ และถ้าผู้ชายคิดจะแรดขึ้นมา ผู้หญิงหน้าไหนก็ชิดซ้าย

สายตายังคงจับจ้องที่จอภาพยนตร์ต่อไป เนื้อเรื่องช่วงนี้ตัดต่อถ่ายทำอย่างรวดเร็วฉับไว จุดสำคัญที่สุดคือการปะทะคารมและเฉือนคมของทั้งสองฝ่ายลื่นไหลเป็นเนื้อเดียว ซ้ำยังรักษาความกระชับตื่นเต้นเอาไว้ได้ โดยที่สไตล์การยิงบทพูดระดับตำนานออกมาราวกับแจกฟรียังคงไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

"คุณแปลให้ฟังหน่อยสิ คำว่าเซอร์ไพรส์มันแปลว่าอะไร แปลให้ฟังหน่อย อะไรคือเซอร์ไพรส์"

"ผมบอกให้คุณแปลให้ฟังไง ว่าคำว่าเซอร์ไพรส์มันคืออะไร"

"ผมก็แค่อยากให้คุณแปลให้ฟัง ว่าเซอร์ไพรส์มันแปลว่าอะไร! แปลออกมาให้ผมได้ยินสิ ว่าคำระยำอะไรมันเรียกว่าเซอร์ไพรส์! อะไรแม่งคือคำว่าโคตรพ่อโคตรแม่เซอร์ไพรส์วะ!"

จางหมาจื่อตะคอกถามทีละประโยคติด ๆ กัน ดูเผิน ๆ เหมือนกำลังเค้นถามกุนซือทัง แต่จริง ๆ แล้วคือการบีบให้หวงซื่อหลางจนมุม เซียวเจี๋ยรู้สึกราวกับถูกล้างสมอง เผลอท่องตามในใจไปสองรอบ

ผลัดกันรุกผลัดกันรับจนชนะไปได้ยกหนึ่ง ตอนเปิดอกคุยกับกุนซือทัง จางหมาจื่อถึงได้เผยที่มาของตัวเองออกมาบ้าง เขาจบมาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก เคยติดตามนายพลท่านหนึ่ง พอท่านนายพลเสียชีวิตก็ประจวบเหมาะกับยุคขุนศึกฟาดฟัน บ้านเมืองระส่ำระสาย แผ่นดินปั่นป่วน เขาถึงได้ผันตัวมาเป็นโจรปล้นชิง

ใคร ๆ ก็รู้ว่าโรงเรียนนายร้อยเจี่ยงอู่ถังคือต้นกำเนิดของโรงเรียนนายร้อยเป่าติ้ง และในยุคสาธารณรัฐจีนก็มีแค่หวงผู่กับเป่าติ้งเท่านั้น มิน่าล่ะถึงได้มีวิสัยทัศน์กว้างไกลขนาดนี้

"ผู้คนไม่อยากเชื่อหรอกว่าโจรจะมีชื่อว่ามู่จือ พวกเขาอยากเชื่อว่าชื่อหมาจื่อมากกว่า พวกเขาอยากเชื่อเป็นบ้าเป็นหลังเลยล่ะ ว่าบนหน้าของหมอนั่นมันต้องมีรอยแผลเป็นปรุประเต็มหน้าเชียวล่ะ" จางหมาจื่อกล่าวเช่นนั้น

"บทพูดนี่แม่งสุดยอดจริง ๆ ว่ะ" เซียวเจี๋ยไม่รู้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรที่เขารู้สึกทึ่งกับการเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้

หวงซื่อหลางแกล้งทำทีเป็นยอมร่วมมือ ให้จางหมาจื่อแกล้งปลอมตัวเป็นจางหมาจื่อตัวจริงเพื่อออกไปรีดไถเงิน ทว่าระหว่างทางกลับถูกกองกำลังติดอาวุธที่เก่งกาจที่สุดของหวงซื่อหลางลอบโจมตี กุนซือทังถูกระเบิดตายคาที่

คนใกล้ตายวาจามักจริงใจ ก่อนสิ้นใจกุนซือทังสารภาพออกมาว่า มีเรื่องสองเรื่องที่เขาปิดบังหลอกลวงจางหมาจื่อ ทว่ายังไม่ทันได้บอกว่าคือเรื่องอะไรก็สิ้นลมไปเสียก่อน

ผ่านเหตุการณ์นี้ไป เหล่าเอ้อก็ต้องมาตายตกไปอีกคน จางหมาจื่อเปิดโหมดคลุ้มคลั่งเต็มสูบ พอกลับมาถึงเมืองเอ๋อเฉิงก็ประกาศิตหมายหัวหวงซื่อหลาง ลั่นวาจาว่าจะต้องปลิดชีพหวงซื่อหลางให้ได้ภายในสามวัน ขั้นแรกในวันแรกคือการขับเกวียนเอาเงินไปโปรยเกลื่อนถนน แจกจ่ายให้ชาวเมืองเอ๋อเฉิงทุกคน

วันที่สอง ขับเกวียนเอาอาวุธไปโปรยเกลื่อนถนน ปลุกระดมมวลชน

วันที่สาม จางหมาจื่อควบม้าตะโกนก้อง "ปืนอยู่ในมือ ตามข้ามา!"

ทั้งเงินทั้งอาวุธ ชาวบ้านเก็บกลับบ้านไปหมดจริง ๆ ทว่ากลับไม่มีใครยอมก้าวเท้าออกมาเลยแม้แต่คนเดียว ท้องถนนโล่งโจ้งว่างเปล่า

ตะโกนกู่ร้องอยู่หลายรอบ ในที่สุดชาวบ้านเมืองเอ๋อเฉิงก็ถือปืนกรูตามออกมา

"สุดยอดว่ะ นี่มันวิชาล้มยักษ์ในตำนานชัด ๆ ปลุกระดมพลังมวลชนเหรอเนี่ย" เซียวเจี๋ยคิดว่าปกติตัวเองเป็นคนพูดเก่ง แต่ตอนนี้ทำได้แค่ร้องชมเปาะในใจ ให้เงินซื้อใจก่อน จากนั้นให้อาวุธเพิ่มความกล้า สุดท้ายก็นำทัพบุกตะลุย สามสเต็ปนี้วางแผนมาอย่างเฉียบขาดไร้ที่ติ

ผู้ชมในโรงภาพยนตร์ต่างคิดว่าเป็นการระดมพลมวลชนบุกตะลุยไปรอบเดียวให้จบ นึกไม่ถึงว่าคนที่เดินตามจางหมาจื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์ของหวงซื่อหลาง จะมีแค่นกห่านฝูงหนึ่ง ไม่มีชาวบ้านตามมาเลยสักคน

จางหมาจื่อพูดขึ้นมาว่า "ข้ารู้แล้ว ใครชนะพวกเขาก็ช่วยคนนั้น"

ช่างตรงกับความเป็นจริง ช่างสะท้อนสันดานมนุษย์ได้ถึงแก่น การหักมุมครั้งนี้ทำให้คนดูในโรงภาพยนตร์คาดไม่ถึง ทว่าก็จำต้องยอมรับว่ามันโคตรจะจริงอย่างที่สุด

คนของหวงซื่อหลางมีถึงสี่ร้อยคน แต่ฝั่งจางหมาจื่อมีแค่ไม่กี่คน แล้วจะสู้ยังไงล่ะทีนี้

จางหมาจื่อสั่งให้ลูกน้องเริ่มระดมยิงประตูเหล็กหน้าบ้านของหวงซื่อหลาง ยิงถล่มอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน ประตูเหล็กพรุนจนยิ่งกว่ารังผึ้งเสียอีก

ยิงประตูเหล็กไปจะมีประโยชน์อะไร

ไม่เพียงแค่คนดูที่พากันงงเป็นไก่ตาแตก แม้แต่เซียวเจี๋ยที่มั่นใจมาตลอดว่าตนเข้าใจสไตล์ของฉู่ซุ่นเป็นอย่างดี ก็ยังคิดไม่ออกว่าจางหมาจื่อจะชนะได้อย่างไร ด้วยเหตุที่ไม่มีใครตามมา ชาวบ้านในเมืองเอ๋อเฉิงจึงไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินเพียงเสียงปืนที่ดังรัวระงมไม่ขาดสาย คิดว่ากำลังปะทะกันอย่างดุเดือด ทั้งที่ความจริงแล้วพวกของจางหมาจื่อยังบุกเข้าไปไม่ได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว

ยังจำตัวแทนคนนั้นของหวงซื่อหลางได้หรือไม่ จางหมาจื่อยิงปืนขึ้นฟ้าเล่นๆ ไปตลอดทั้งคืน พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็จับตัวแทนคนนั้นกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าชาวบ้าน เดินแห่ไปทั่วเมืองพร้อมป่าวประกาศว่าตนชนะแล้ว

อีกทั้งยังฟันหัวของตัวแทนคนนั้นจนขาดกระเด็นต่อหน้าต่อตาชาวบ้านอีกด้วย

ชาวบ้านเมืองเอ๋อเฉิงต่างส่งเสียงโห่ร้องยินดี หวงซื่อหลางที่อยู่บนป้อมปราการมองผ่านกล้องส่องทางไกลตาเดียวเห็นภาพนี้เข้าก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ ขวัญหนีดีฝ่อ "ฉิบหายแล้ว กูเสือกกลายเป็นตัวแทนไปซะเอง"

ก่อนหน้านี้ที่ชาวบ้านเมืองเอ๋อเฉิงไม่เชื่อและไม่กล้า เป็นเพราะหวาดกลัวอำนาจบาตรใหญ่ของหวงซื่อหลาง ทว่าบัดนี้หินก้อนใหญ่ที่เคยกดทับไว้ถูกยกออกไปแล้ว ทุกคนจึงพากันกรูไปยังคฤหาสน์ของหวงซื่อหลาง

"เชี่ยเอ๊ย โคตรเทพเลยว่ะ!" เซียวเจี๋ยดูถึงตรงนี้ก็ยอมกราบ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีไม้นี้ กลยุทธ์จิตวิทยานี้ถูกนำมาใช้ได้อย่างเฉียบคมถึงแก่นจริงๆ

ผู้ชมที่คิดเช่นนี้ไม่ได้มีแค่เซียวเจี๋ยคนเดียว คนโสดแถวที่เจ็ดพูดขึ้นว่า "ตอนแรกแค่กะมาอุดหนุนฉู่ซุ่นเพราะติดใจคิลบิลแท้ๆ แต่เชี่ยเอ๊ย นี่มันสนุกเกินไปแล้ว โคตรถึงใจเลย"

หนุ่มสายอาร์ตแถวที่ห้ากล่าวว่า "พล็อตตอนท้ายนี่สะใจจริงๆ หวงซื่อหลางรุ่งเพราะตัวแทน ก็ดับเพราะตัวแทนแท้ๆ"

ชาวบ้านเมืองเอ๋อเฉิงพากันบุกเข้าไปในป้อมปราการ แม้แต่คนที่เดินเหินยังแทบจะไม่ไหว ทว่าในเวลานี้กลับฮึดคว้าปืนพุ่งเข้าใส่กับเขาด้วย

หวงซื่อหลางตัวจริงกลับถูกมองว่าเป็นตัวแทน และกำลังโดนชาวบ้านรุมยำจนเละ

บทสนทนาสุดท้ายระหว่างหวงซื่อหลางกับจางหมาจื่อ จางหมาจื่อถามขึ้นว่า "แกคิดว่าแกสำคัญกับฉัน หรือเงินสำคัญกับฉัน"

"น่าจะเป็นฉันสำคัญกว่ามั้ง"

"แกคิดดูอีกที"

"คงไม่ใช่เงินหรอกนะ"

"แกคิดดูอีกที"

"ยังไงก็ต้องเป็นฉันที่สำคัญกว่า"

"ทั้งแกทั้งเงิน ไม่ได้สำคัญอะไรกับฉันทั้งคู่แหละ"

"แล้วอะไรล่ะที่สำคัญกับแก"

"การไม่มีแก สำคัญกับฉันมากที่สุด"

หลังบทสนทนาสิ้นสุดลง หวงซื่อหลางก็กระโดดตึกฆ่าตัวตาย ป้อมปราการถูกระเบิดทำลาย แก๊งโจรหน้าปรุก็แยกย้ายทางใครทางมัน ตอนท้ายของภาพยนตร์เป็นช็อตเดียวกับตอนเปิดเรื่องที่เป็นม้าขาวลากรถไฟ จากนั้นจางหมาจื่อก็คล้ายจะได้ยินเสียงของกุนซือทัง และมองเห็นร่างของกุนซือทังเช่นกัน

แล้วภาพยนตร์ก็จบลงอย่างฉับพลัน!