ตอนที่ 64 สวมชุดวิวาห์ให้คนอื่น

เอนด์เครดิตเริ่มปรากฏขึ้นพร้อมกับท่วงทำนองเพลง "The Sun Also Rises" โดยเริ่มจากรายชื่อนักแสดง ตามด้วยทีมงานเบื้องหลัง และปิดท้ายด้วยบริษัทผู้สร้าง

ตามปกติแล้วเมื่อภาพยนตร์จบลง หากไม่มีฉากแถมท้ายเครดิต ผู้ชมย่อมลุกออกจากโรงเร็วกว่าใครเพื่อน ทว่าหลังหนังเรื่องนี้จบลง กลับแทบไม่มีใครยอมลุกไปไหนเลย

ไม่ใช่เพราะหนังยอดเยี่ยมจนลืมลุกออกไป เหตุผลพรรค์นั้นฟังดูเกินจริงไปหน่อย นี่มันศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว ทุกคนต่างเป็นคนทันโลกที่เคยผ่านการใช้โปรแกรมไคว่ปัวกันมาทั้งนั้น คงไม่เวอร์วังขนาดนั้นหรอก

"ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ?" เมื่อหนังจบลง เฝิงจี้เสวี่ยก็ขยับตัวลุกขึ้นตามความเคยชิน แต่พอเห็นแฟนหนุ่มของตนนั่งนิ่งไม่ไหวติง แถมเหลียวมองไปด้านหลัง ผู้คนส่วนใหญ่ก็ยังคงนั่งอยู่กับที่เดิม

เธอหยิบแอปฯ เหมาเหยี่ยนขึ้นมาดู ก็ไม่มีแจ้งเตือนว่ามีฉากแถมท้ายเครดิตแต่อย่างใด ทว่าพฤติกรรมคล้อยตามคนหมู่มากก็ทำให้เธอยอมนั่งลง แล้วเอ่ยถามแฟนหนุ่ม

"ฉันเดาว่าทุกคนคงอยากดูว่าคราวนี้ผู้กำกับจะไม่ทำตัวเป็นคนยังไงอีกล่ะสิ" เซียวเจี๋ยเอ่ย

ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้ เฝิงจี้เสวี่ยก็สังเกตเห็นว่า หลังจากหนังจบ มีเพียงหนุ่มโสดที่นั่งแถวเดียวกับพวกเธอเดินดุ่มๆ ออกไปอย่างโดดเดี่ยว ส่วนคนอื่นๆ ล้วนยังปักหลักอยู่ที่เดิม

เริ่มขึ้นแล้ว——

[ผู้อำนวยการสร้าง: หยางซุ่น, ฮู่เฉียง, ฉู่ซุ่น, จ้าวเลี่ยง

โปรดิวเซอร์: ไช่ฉีเริ่น, สื่อเข่า

ผู้กำกับ: ฉู่ซุ่น

ผู้ช่วยผู้กำกับ: เหลียงผู่, เหลียงฮุยเหมียว

ผู้เขียนบท: ฉู่ซุ่น

ช่างภาพ: เจี่ยงจิน

ผู้กำกับภาพ: ฉู่ซุ่น

ผู้ช่วยช่างภาพ: หลี่เจี่ยนหยาง

ดนตรีประกอบ: ฉู่ซุ่น

เพลงประกอบต้นฉบับ: ฉู่ซุ่น

ลำดับภาพ: ฉู่ซุ่น

ผู้ช่วยลำดับภาพ: ไต้จวิ้น, เหอซานสุย

ผู้กำกับศิลป์: ฉู่ซุ่น

ออกแบบงานสร้าง: เจินคั่วคั่ว

อุปกรณ์ประกอบฉาก: หลิวอี้

กำกับคิวบู๊: ฉู่ซุ่น

......]

หากจะพูดให้เคร่งครัด การออกแบบเครื่องแต่งกายและการออกแบบภาพลักษณ์ก็แทบจะนับเป็นผลงานของฉู่ซุ่นได้เช่นกัน แต่เนื่องจากเขาดำรงตำแหน่งผู้กำกับฉากดราม่าอยู่แล้ว จึงเทียบเท่ากับการดูแลภาพรวมทั้งหมด เพียงแต่งานภาพรวมของเขานั้นไม่เหมือนกับของคนอื่น

แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่ง ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เมื่อยังใช้วิชาแยกเงาพันร่างไม่ได้ เวลาจึงค่อนข้างกระชั้นชิดเกินกว่าจะรวบทำสิ่งต่างๆ ไปมากกว่านี้

"หน้าจอทั้งหลายจงเอาพวกเราไปพิมพ์ลงบนความเจ๋งซะ!" เซียวเจี๋ยยิ้มกริ่มพึมพำกับตัวเอง ผู้กำกับคิลบิลไม่เคยทำให้ผิดหวังเรื่องการไม่ทำตัวเป็นมนุษย์มนาจริงๆ เขารีบหันไปถามแฟนสาวทันที "จี้เสวี่ย เธอเห็นหรือยัง?!"

"เอ่อ—— เอนด์เครดิตมันพังเหรอ? ทำไมมีแต่ชื่อผู้กำกับล่ะ?" เฝิงจี้เสวี่ยสังเกตเห็นจุดสะดุดตาเข้าจนได้ กวาดตามองลงมา มีแต่ชื่อฉู่ซุ่นเต็มไปหมด

"ไม่ใช่แน่นอน นี่มันสไตล์ของฉู่ซุ่นอยู่แล้ว คนเดียวแบกไปครึ่งกองถ่าย เรื่องก่อนก็เป็นแบบนี้ ฮ่าๆๆ ฉันบอกเธอแล้วว่าผู้กำกับคนนี้โคตรเทพ" เซียวเจี๋ยกล่าว

เฝิงจี้เสวี่ยถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย "อ้าว เฮ้ย——"

"ฉันต้องเอาหนังเรื่องนี้ไปป้ายยาพวกเพื่อนๆ แล้ว ยกให้เป็นหนังแห่งปีเลย" เซียวเจี๋ยคิดในใจเช่นนั้น

ไม่ได้มีแค่เซียวเจี๋ยคนเดียวที่คิดแบบนี้ ในการเปิดรอบพรีวิวทั่วประเทศ แถมยังมีรอบฉายมากขนาดนี้ ต้องรู้ไว้ด้วยว่ารอบพรีวิวทั่วไปมักจะมีอัตราการจองตั๋วสูงถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ การที่อัตราการจองของ "Let the Bullets Fly" ดูไม่สูงนัก เป็นเพียงเพราะเปิดรอบฉายมากเกินไปต่างหาก

ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เหมือนกับชื่อเรื่องสักนิด นี่ไม่ใช่กระสุน แต่เป็นระเบิด เป็นระเบิดปรมาณูที่ซัดถล่มใส่โปรแกรมหนังช่วงตรุษจีน จนพุ่งทะยานติดอันดับคำค้นหายอดนิยมในชั่วพริบตา

สิบอันดับแรกของคำค้นหายอดนิยม มีถึงสามหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับฉู่ซุ่นและ "Let the Bullets Fly"

#สามราชาจอเงินประชันบทบาท แปลให้กูฟังทีว่าประชันบทบาทเชี่ยอะไรกันวะ#

#หนังใหม่ของฉู่ซุ่นเปิดรอบพรีวิวทั่วประเทศ#

#ชายคนนั้น เขากลับมาแล้ว#

สองหัวข้อแรกดูเป็นปกติดีและเข้าใจง่าย ทว่าหัวข้อหลังสุดกลับไม่ค่อยเข้าใจได้ในทันที อีกทั้งมุมมองของเหล่าผู้ชมก็แตกต่างกัน ปฏิกิริยาแรกจึงไม่เหมือนกัน คนชอบเล่นเกมคงนึกถึง Gogoing ขุมกำลังแห่งความมืด คนชอบอนิเมะคงนึกว่าคิริโตะคัมแบ็ก ส่วนผู้แสวงหาศิลปะชั้นสูงอีกหลายคนกลับมองต่างออกไป พอเห็นพาดหัวก็คิดว่าคุณคาโต้หวนคืนวงการเสียแล้ว

สาเหตุที่มีคำค้นหานี้ขึ้นมา เกิดจากผู้ใช้ไอดีเฉาหลิงจวินคนหนึ่ง หลังจากดูหนังจบเมื่อช่วงเช้า ก็ได้ถ่ายภาพหน้าจอใบปิดรายชื่อทีมงาน ซึ่งเกือบทั้งหมดมีแต่ชื่อของฉู่ซุ่น

พร้อมแนบข้อความว่า [เวรเอ๊ย ตอนแรกนึกว่าพอเป็นหนังโรง ชายคนนั้นจะเพลาๆ มือลงบ้าง อย่างน้อยตอนถ่ายทำพวกเราจะได้ดูสุขุมจริงจังขึ้นมาหน่อย ผลลัพธ์คืออะไรล่ะ? ผู้กำกับ, เขียนบท, ผู้กำกับภาพ, ผู้กำกับศิลป์, กำกับคิวบู๊, ลำดับภาพ, ดนตรีประกอบ, เพลงต้นฉบับ เหมาคนเดียวแปดตำแหน่งยิ่งหลุดโลกกว่าเดิม ปู่ฉู่ครับ ขอร้องล่ะ ช่วยทำตัวเป็นมนุษย์มนาหน่อยเถอะ!]

บรรดาชาวเน็ตต่างพากันกระโดดเข้าร่วมวงสนทนาอย่างสนุกสนาน——

เนตรแห่งความว่างเปล่าที่บิดเบี้ยว: [ฮ่าๆๆๆ อยากให้พี่ฉู่ของฉันทำตัวเป็นมนุษย์มนาเหรอ? ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ทำไม่ได้เว้ย! พี่ฉู่คือบร๊ะเจ้าตลอดกาล!]

ฉันไม่ใช่พ่อแกจริงๆ นะ: [ยังไม่มีเวลาไปอุดหนุนเลย แต่เห็นกลิ่นอายที่คุ้นเคยแบบนี้ก็โล่งใจแล้ว ตกลงหนังเรื่องนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ?]

หรงหร่าน: [ฉู่ซุ่น: คิดจะมาสั่งสอนฉันเหรอ?]

เจ้าหญิงแวมไพร์เอวิลอาย: [ชายคนนั้นกลับมาแล้ว ยังไงก็ต้องไปดูให้ได้ ฉันชอบสไตล์ของฉู่มากเลย]

เฉาหลิงจวิน_ตอบกลับ_ฉันไม่ใช่พ่อแกจริงๆ นะ: [เอ่อ... ฉันมีเหตุผลให้สงสัยว่าไอ้ชื่อแกเนี่ยกำลังกินเต้าหู้เอาเปรียบฉันอยู่นะ Let the Bullets Fly เรียกได้ว่าเป็นระดับคลาสสิกเลยล่ะ สไตล์มีการปรับปรุงขึ้นมาหน่อย ฉันชอบมากเลย ไม่ดูนี่เสียดายแย่!]

ในหัวข้อสนทนามีแต่กระแสปากต่อปากจากผู้ชมจริง คำวิจารณ์ของ Let the Bullets Fly ระเบิดความปังขึ้นมาในชั่วพริบตา พูดแบบนี้แล้วกัน ในชาติก่อน Let the Bullets Fly ได้คะแนนสูงถึง 8.8 ในระบบการให้คะแนนของโต้วป้าน ซึ่งมีการจัดอันดับท็อป 250 ของโลก หนังเรื่องนี้ติดเข้าไปถึงอันดับที่ 64 และมีภาพยนตร์จีนที่อยู่อันดับเหนือกว่าเรื่องนี้ไม่ถึงสิบเรื่องด้วยซ้ำ

"ไซอิ๋ว เดี๋ยวลิงเดี๋ยวคน ภาค 1 และ 2", "Eat Drink Man Woman", "To Live", "Dying to Survive", "สองคนสองคม", "Devils on the Doorstep", "หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม" และ "Havoc in Heaven" ถ้านับแบบเต็มที่ก็มีแค่เก้าเรื่องเท่านั้น แถมเรื่องสุดท้ายอย่าง "Havoc in Heaven" ยังเป็นแอนิเมชันตั้งแต่ปี 1961 อีกต่างหาก

มันน่าสะพรึงกลัวถึงขนาดนั้นเชียวล่ะ แถมขอออกนอกเรื่องนิดหนึ่งว่า ในสิบอันดับแรกนอกจากเรื่อง "หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม" แล้ว ก็ไม่มีภาพยนตร์จีนเรื่องอื่นติดเลย

ก่อนหน้านี้ "ยาถอนพิษร้าย" กับ "ยอดพยัคฆ์สายลับ" สู้กันอย่างดุเดือดดั่งมังกรปะทะพยัคฆ์ เกาหลิงกับเฮ่ออูซีต่างก็สร้างกระแสโปรโมตจนถล่มทลายไปทั่วบ้านทั่วเมือง ซึ่งเทียบเท่ากับการช่วยตัดชุดวิวาห์ให้คนอื่นอย่าง Let the Bullets Fly ไปโดยปริยาย

พูดแบบนี้ หลายคนอาจจะไม่เข้าใจว่า ในเมื่อหนังอีกสองเรื่องเขาฟาดฟันกันเองโดยไม่ได้ดึงนายเข้าไปเอี่ยวด้วย แล้วมันจะกลายเป็นการตัดชุดวิวาห์ให้คนอื่นได้ยังไง

ขอยกตัวอย่างง่ายๆ สักสองตัวอย่าง จางอู้เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาคนหนึ่ง ปกติก็งานยุ่ง เลิกงานกลับมาก็เหนื่อย ดังนั้นบางครั้งเขาจึงชอบไปดูหนังคนเดียวเพื่อผ่อนคลาย จากนั้นเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปพินซีซี แล้วก็เห็นโฆษณาบนนั้น

"เกาหลิงจับมือ 'ยาถอนพิษร้าย' ร่วมฉลองการอุดหนุนส่วนลดหมื่นล้าน!"

หวังว่าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของพินซีซีจะเห็นข้อความนี้แล้วโอนเงินมาให้ ไม่อย่างนั้นคราวหน้าจะเปลี่ยนไปใช้แอปเถาเป่าแทนแล้วนะ

จางอู้ก็ไม่ได้สนใจอะไร ถ้าเป็นช่วงแรกๆ คงยังไม่ชิน แต่พอเห็นโฆษณาพวกนี้บ่อยเข้าก็เริ่มชินไปเอง หรือบางทีเวลาเบื่อๆ ก็ยังรู้สึกว่าโฆษณามันก็ดูเพลินดีเหมือนกัน

"ยังเหลืออีกสองวันกว่าจะเข้าฉาย มีนักแสดงสายฝีมืออย่างเชออวี่ด้วย จะลองไปดูก็ไม่เลวนะ" จางอู้นึกเชื่อมโยงไปถึงหนังอีกเรื่องหนึ่ง "แต่จะว่าไป หนังของฉู่ซุ่นวันนี้ก็ดูได้แล้วนี่นา แต่เป็นฉากหลังยุคสาธารณรัฐเนี่ยสิ——"

เพราะเรื่องยุคสมัยที่เป็นฉากหลังของเรื่อง จางอู้จึงลังเลอยู่นิดหน่อย เขาเลยเปิดแอปเหมาเหยี่ยนขึ้นมา เพื่ออ่านรีวิวก่อนจะตัดสินใจควักเงินซื้อตั๋ว

ผู้สังหารมังกร: [ฉู่ซุ่นโคตรเจ๋ง ดูไปสองรอบแล้ว ถึงได้เข้าใจความหมายแฝงหลายอย่าง หวงซื่อหลางเป็นตัวแทนของระบบทุนนิยมของพวกชนชั้นสูงในท้องถิ่น ซึ่งก็คือกลุ่มผู้ได้รับผลประโยชน์ ส่วนจางหมาจื่อก็คือคนที่ลุกขึ้นมาต่อต้านสิ่งเหล่านี้ กุนซือทังเป็นพวกละโมบโลภมาก ถ้าเขามีโอกาสได้เป็นหวงซื่อหลาง ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพวกโจรก็คงไม่ราบรื่นกลมเกลียวแบบนี้แน่นอน การหวนคืนสู่วงการของท่านผู้เฒ่าก่วน ร่วมด้วยการประชันบทบาทสุดเดือดของสามราชาจอเงินอย่างซุนกวงไถและต้วนหลินหลี่ มันคู่ควรกับการยกขึ้นหิ้งเป็นระดับตำนานจริงๆ]

จางอู้กวาดสายตาดูบทวิจารณ์สั้นๆ หากเทียบตามสัดส่วนแล้ว มีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่บอกว่าดูไม่รู้เรื่อง รวมถึงพวกที่พิมพ์มาสั้นๆ แค่สองคำว่า "ขยะ" ดูท่าคงต้องอ่านบทวิจารณ์ขนาดยาวเสียแล้ว จางอู้จึงมองหาโพสต์ที่มีตัวหนังสือเยอะๆ แล้วกดเข้าไปส่องดู

ว่ายน้ำในทะเลทราย: ["ฉันจะยืนหยัด แล้วก็หาเงินนี้มาให้ได้ด้วย" นี่คือคำพูดที่จางหมาจื่อเอ่ยในหนัง และผมเดาว่านี่คงเป็นสิ่งที่ฉู่ซุ่นอยากจะสื่อเหมือนกัน โคตรจะหยิ่งผยองพองขนเลย แต่หลังจากที่ปล่อย Let the Bullets Fly ออกมาแล้ว ผมว่าหมอนี่มีสิทธิ์ที่จะหยิ่งผยองได้จริงๆ นั่นแหละ Let the Bullets Fly ก็คือนิทานเปรียบเทียบทางการเมืองที่เคลือบเปลือกนอกไว้ด้วยความเป็นภาพยนตร์เพื่อความบันเทิงเชิงพาณิชย์ ข้างในอัดแน่นไปด้วย "ความจริง" ที่ทำให้คนดูต้องขนลุกซู่ไปทั้งตัว

อย่างเช่น "แล้วทำไมแกไม่เอาปืนไปชี้ที่หัวมันล่ะ! ทำไมต้องเอาปืนมาชี้ที่หัวฉัน?" "เพราะว่าคุณเป็นคนดีไง" "อะไรนะ? นี่มันตรรกะหมาบ้าอะไรวะเนี่ย? เป็นคนดีแล้วต้องโดนคนอื่นเอาปืนจ่อหัวหรือไง?" รายละเอียดผมคงไม่สปอยล์แล้วล่ะ แต่ไดอะล็อกช่วงนี้มันทำให้ผมขนลุกชันจริงๆ ใช่สิ เพียงเพราะฉันเป็นคนดี ไม่ทำอะไรแก แกก็เลยเหิมเกริมไม่เกรงกลัวฟ้าดินงั้นเหรอ?

ฟังดูแล้วน่าโมโหใช่ไหมล่ะ ฟังดูแล้วรู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยใช่ไหม ฟังแล้วรู้สึกว่าคนเราไม่ควรทำตัวแบบนี้ใช่หรือเปล่า?

แต่แม่งเอ๊ย นี่แหละคือเรื่องจริง!

ไม่สปอยล์แล้วดีกว่า ในเรื่องยังมีฉากทำนองนี้อยู่อีกเยอะมาก แถมในฐานะหนังเพื่อความบันเทิงเชิงพาณิชย์ "Let the Bullets Fly" ก็ถือว่าสอบผ่านฉลุย มุกตลกอัดแน่นแถมเนื้อเรื่องยังลื่นไหลสุดๆ]