ตอนที่ 68 งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ

"ตอนนี้ยังก่อน ขอพักอีกหน่อย ไว้ค่อยสุ่มอีกสองวัน" ฉู่ซุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ

ถ้าสุ่มตอนนี้ คงรู้สึกเหมือนมีอะไรค้างคาในใจอยู่ตลอด ดังนั้นขอพักผ่อนสักหน่อยค่อยว่ากัน

เมื่อกลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้าน ฉู่ซุ่นก็แทบไม่มีธุระอะไร เขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งอะไร และไม่ได้ไปร่วมงานประกาศรางวัลใดๆ สิ่งเดียวที่พอนับได้ก็คงเป็นการไปเยี่ยมญาติช่วงปีใหม่

ไม่มีฉากซ้ำซากจำเจอย่างญาติพี่น้องดูถูกแล้วเหยียบย่ำกันไปมา ไม่ได้เปิดโอกาสให้ฉู่ซุ่นได้โชว์ฝีมือจนออกจะน่าเสียดายอยู่บ้าง ญาติๆ ทั้งฝั่งตระกูลฉู่และตระกูลจ้าวล้วนนิสัยค่อนข้างดีทีเดียว

วันเวลาผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อยทีละวัน "คนเดือดล่ากระสุนเหิน" ยังคงครองอันดับหนึ่งอย่างต่อเนื่อง ใน [กลุ่มแชตทีมงาน] มีคนเอ่ยถามคำถามแทงใจดำขึ้นมาข้อหนึ่ง ว่าทำไมกองถ่ายของพวกเขาถึงไม่ต้องเดินสายโปรโมตภาพยนตร์

การเดินสายโปรโมตคืออะไร สำหรับภาพยนตร์แล้ว มันคือการพาเหล่าทีมงานไปโปรโมตหนังตามเมืองต่างๆ แม้การโปรโมตทางอินเทอร์เน็ตในปัจจุบันจะเป็นสมรภูมิหลัก ทว่าก็ไม่มีใครยอมทิ้งโมเดลธุรกิจดั้งเดิมอย่างการเดินสาย เพราะยังคงช่วยดันรายได้ได้มหาศาล

ต้วนหลินหลี่ ก่วนอั้น และซุนกวงไถต่างก็เคลียร์คิวสำหรับเดินสายโปรโมตไว้แล้ว ในฐานะนักแสดงรุ่นใหญ่ย่อมคุ้นเคยกับขั้นตอนนี้ดี แต่ทว่า... หนังเข้าฉายมาสิบสองวันแล้ว กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลยแม้แต่น้อย

"ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าคู่หูตีปิงปองคนนี้คิดอะไรอยู่" หลังจากซุนกวงไถถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารแฟชั่นเสร็จ กลับถึงบ้านก็เป็นเวลาห้าทุ่มครึ่งแล้ว พอเปิดดูกลุ่มแชต เขาก็เห็นข้อความนี้เข้าพอดี

"นี่เป็นครั้งแรกเลยที่โปรโมตหนังได้สบายขนาดนี้" ซุนกวงไถบิดขี้เกียจ รู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย แต่เพราะภรรยาหลับไปแล้ว เขาจึงไม่อยากกวนและไม่เปิดเตาทำอาหาร ได้แต่หาอะไรง่ายๆ ในตู้เย็นมารองท้องแทน

"แต่สไตล์ภาพของ 'คนเดือดล่ากระสุนเหิน' นี่มันสุดยอดจริงๆ" ซุนกวงไถมีกลุ่มแชตเยอะมาก บางครั้งพอถ่ายหนังจบเรื่องหนึ่งก็ไม่สะดวกใจที่จะกดออกจากกลุ่ม การเข้าสังคมของผู้ใหญ่พูดให้ถึงที่สุดก็มีแค่คำสั้นๆ คือ "รู้กันแต่ไม่พูดออกมา" กลุ่มส่วนใหญ่เขาจึงเปิดโหมดปิดแจ้งเตือนไว้และไม่เคยกดเข้าไปดูเลย

แต่กับกลุ่มคนเดือดล่ากระสุนเหิน ซุนกวงไถยังคงกดเข้ามาดูอยู่บ่อยๆ ประการแรกคือรอประกาศเรื่องเดินสายโปรโมต ประการที่สองคือเขาคุยกับฉู่ซุ่นถูกคอมาก ไม่เพียงแต่เรื่องความสามารถด้านภาพยนตร์เท่านั้น แต่รวมถึงฝีมือการตีปิงปองด้วย

ช่วงที่ถ่ายทำกันอยู่ มีการเอาแผ่นไม้กระดานขนาดใหญ่มาต่อเป็นโต๊ะปิงปองชั่วคราวแบบหยาบๆ เล่นกันอีกเกม ผลก็ยังเป็น 10 ต่อ 1 ซุนกวงไถรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง

พอกินอะไรรองท้องเสร็จ ซุนกวงไถก็ยังนอนไม่ได้ แม้ว่าพรุ่งนี้จะมีงานล้นมือ เขาก็ยังต้องอ่านแผนงานในมือให้จบเสียก่อน

มันคือ "โครงการสนับสนุนนักแสดงรุ่นใหม่ในประเทศ" ที่สมาคมภาพยนตร์เป็นหัวเรือใหญ่ แต่คนที่ควักเงินจ่ายคือเหล่าบริษัทยักษ์ใหญ่ในวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์ จึงมีผลประโยชน์ทับซ้อนกันมากมาย ปู่มาร์กซ์เคยกล่าวไว้ว่า "เมื่อทุนก้าวเข้ามาในโลก ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทุกรูขุมขนล้วนหยดหยาดด้วยเลือดและสิ่งโสโครก" พอมีเรื่องของกลุ่มทุนเข้ามาเกี่ยวข้อง อะไรๆ ก็ไม่เรียบง่ายอีกต่อไป

ราวตีหนึ่งครึ่งซุนกวงไถถึงได้เข้านอน วันรุ่งขึ้นเขาตื่นแต่เช้าตรู่ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจตลอดทั้งวัน พอตกค่ำก็เดินทางมายังภัตตาคารเย่ว์เม่า วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จที่รายได้ของ "คนเดือดล่ากระสุนเหิน" ทะลุหนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวน ซึ่งตามธรรมเนียมแล้วย่อมต้องเชิญกองทัพนักข่าวมาด้วยกลุ่มใหญ่

แสงสีเสียงตระการตา การตกแต่งภายในภัตตาคารราวกับกำลังป่าวประกาศว่า "การจัดฉากครั้งนี้ผลาญเงินไปไม่น้อยเลยนะ"

งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จไม่ได้เชิญแค่ทีมงานหลักเท่านั้น แต่ยังรวมถึงบริษัทที่ร่วมจัดจำหน่ายและโปรโมต เช่น ตัวแทนจากเครือโรงภาพยนตร์ นี่คือสถานที่สำหรับสร้างสายสัมพันธ์ ถึงขั้นมีการพาศิลปินหน้าใหม่ในสังกัดเดียวกันมาร่วมเปิดหูเปิดตาด้วย สรุปคือต้องเหมาพื้นที่ถึงสามชั้นเต็มๆ จึงจะรองรับคนได้ครบ

"ผู้กำกับฉู่ นี่ชวีเจียเจีย ศิษย์น้องร่วมค่ายของพวกเราครับ" ซุนกวงไถพานักแสดงสาววัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งเดินเข้ามา ในระดับของซุนกวงไถแล้ว ย่อมไม่มีทางถูกบริษัทบังคับให้พาใครมาดันเด็ดขาด

ซุนกวงไถอธิบายเสริมต่อ "เจียเจียเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทผม และยังเป็นหลานสาวผมด้วย พามารู้จักให้คุ้นหน้าคุ้นตากันไว้น่ะครับ"

ฉู่ซุ่นจ้องมองชวีเจียเจียอยู่นานถึงสี่วินาทีเต็ม จนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกประหม่าและเขินอาย เขาจึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า "จำได้ขึ้นใจแล้วครับ คุ้นหน้าแล้ว"

ผู้กำกับพันล้านหน้าใหม่ และมีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นผู้กำกับสองพันล้านในอนาคต การมาฝากหน้าให้คุ้นเคยไว้จึงเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่ง

การทำให้คุ้นหน้าคุ้นตาหมายถึงอะไร มันไม่ได้แปลว่าจะต้องจัดแจงมอบบทบาทให้ทันที แต่หมายถึงหากมีบทที่เหมาะสมในวันข้างหน้า จะได้นึกถึงคนคนนี้ขึ้นมาได้ต่างหาก

"พี่ฉู่ครับ ผมเพิ่งเคยเจอฉากใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก แถมยังมีพวกบิ๊กบอสจากค่ายหนังตั้งเยอะแยะ ต้องสร้างความประทับใจให้บิ๊กบอสพวกนั้นให้ได้ เลยประหม่านิดหน่อยน่ะครับ" หัวหมาอยู่กับซินซินอี ทั้งคู่มาจากเป่ยอิ่งเหมือนกัน อีกทั้งยังเพิ่งเคยมาร่วมงานเลี้ยงฉลองชัยเป็นครั้งแรกด้วยกันทั้งคู่

"อืม...นายรู้จักสุภาษิตที่ว่า ตีเหล็กต้องอาศัยเนื้อเหล็กที่แกร่งด้วยตัวเอง ไหมล่ะ" ฉู่ซุ่นถาม

"รู้จักครับ" หัวหมาพยักหน้าก่อน จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบโพล่งออกมาทันที "พี่ฉู่จะบอกว่า ขอแค่พวกเราทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ไม่ต้องไปไขว้เขวกับเรื่องพวกนี้ แล้วพยายามพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นใช่ไหมครับ"

ซินซินอียืนฟังอย่างตั้งใจ พลอยซดซุปไก่บำรุงจิตวิญญาณถ้วยนี้ตามไปด้วย ปกติเขาเป็นพวกซ่าเงียบ แต่พอมาอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ก็อดเกร็งไม่ได้

"ไม่ๆๆ ความหมายของฉันคือ ถ้าเนื้อเหล็กมันไม่แกร่ง ถูกตีบ่อยๆ เดี๋ยวมันก็แกร่งไปเอง เพราะงั้นครั้งแรกประหม่ามันก็เป็นเรื่องปกติ เจอไปบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินชาหน้าด้านไปเอง พวกนายก็แค่หน้าหนาไร้ยางอายเข้าไว้" ฉู่ซุ่นบอก "แล้วจะไม่ประหม่าเอง"

"..." หัวหมาเงียบไปพักหนึ่งแล้วจึงพยักหน้า ส่วนซินซินอีรู้สึกว่าสู้ซดซุปไก่เมื่อกี้ยังจะดีเสียกว่า คำปลอบใจนี่มันยาพิษชัดๆ

ฉู่ซุ่นตบไหล่หัวหมา พอรู้สึกว่าเจ้าหมาพันธุ์ชิบะตัวนี้บรรลุธรรมแล้ว ก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง

พอลับหลังเขา อาจารย์ไป๋ก็ก้าวย่างนวยนาดเข้ามา ค่ำคืนนี้อาจารย์ไป๋สวมชุดราตรียาวสีขาวเว้าหลัง ติ่งหูสวมต่างหูไข่มุกระย้า รวบผมขึ้นเป็นมวยอย่างเรียบง่าย โดยแบ่งปอยผมเส้นเล็กๆ สองข้างลงมาเคลียกรอบหน้า ช่วยให้โครงหน้าดูอ่อนหวานขึ้น ไม่ต้องพูดอะไรมาก สวยสะกดใจจริงๆ

ทั้งหัวหมาและซินซินอีที่เห็นต่างพากันตะลึงงัน หากจะบอกว่าในงานนี้มีสาวสวยอยู่ไม่น้อย แต่การแต่งกายของอาจารย์ไป๋ยังทำให้ทั้งคู่ยืนอึ้งตาค้างได้ ก็ย่อมเห็นได้ชัดแล้วว่าโดดเด่นเพียงใด

"วันนี้อาจารย์ไป๋สวยมากเลยครับ" หัวหมาเอ่ยขึ้น

ซินซินอีพยักหน้ารัวๆ "งดงามไร้ที่ติ สวยข่มทุกคนในงานหมดเลยครับ"

"ถึงพวกเธอจะชมฉันขนาดนี้ แต่ถ้าโดดเรียน คะแนนเก็บก็ยังโดนหักเหมือนเดิมนะ" อาจารย์ไป๋หัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ถามต่อ "ได้ผู้กำกับฉู่ปลอบใจแล้ว หายประหม่ากันขึ้นมาบ้างหรือยังล่ะ"

"เอ๋" พอถูกทักขึ้นมา หัวหมาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าหลังจากได้ดื่มซุปไก่ผสมยาพิษของผู้กำกับไปเมื่อครู่ ดูเหมือนจะไม่ค่อยประหม่าแล้วจริงๆ เพราะมัวแต่ยุ่งกับการค่อนขอดซุปไก่พิษนั่นอยู่ในใจ

อาจารย์ไป๋เตือนขึ้นมา "มาเร็ว ถึงเวลาต้องขึ้นไปเปิดตัวบนเวทีแล้ว"

บรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างแต่งกายกันอย่างเหมาะสมภูมิฐาน หากไม่ใส่สูทผูกไทเนี้ยบกริบก็เป็นชุดราตรีหรูหรา เมื่อเทียบกันแล้ว ฉู่ซุ่นที่สวมชุดสูทลำลองสบายๆ จึงดูแปลกแยกไปจากคนอื่นอยู่บ้าง

ในฐานะตัวเอกของค่ำคืนนี้ การทุบค้อนจึงนำโดยฉู่ซุ่น โดยทั่วไปแล้วมักจะเป็นผู้กำกับกับผู้อำนวยการสร้างร่วมกันยกค้อนทุบ

เวลานี้เขายืนอยู่บนเวที ข้างกายมีซุนกวงไถ อาจารย์ไป๋ และเหล่านักแสดงนำยืนเคียงข้าง ด้านล่างบรรดานักข่าวต่างรัวชัตเตอร์ราวกับฟิล์มได้มาฟรีๆ แสงแฟลชสว่างวาบพร้อมเสียงลั่นชัตเตอร์ดังไม่ขาดสาย และยังมีคนเปิดกล้องวิดีโอบันทึกฟุตเทจเก็บไว้ด้วย

"เมื่อก่อนผมเห็นคนอื่นทุบแล้วรู้สึกสะใจดี เพื่อจะได้จัดงานเลี้ยงฉลองชัยแล้วมาทุบค้อนแบบนี้ ผมเลยสร้างเรื่อง 'Let the Bullets Fly' ขึ้นมา แล้วถ้าดูจากผลลัพธ์ที่ได้ ผมก็ถือว่าทำสำเร็จแล้วครับ"

คำกล่าวเปิดของฉู่ซุ่นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากคนข้างล่าง เขาพูดต่อว่า "เมื่อคืนผมดูข่าว เห็นบอกว่าอาหารที่ธุรกิจร้านอาหารทิ้งขว้างกัน เอาแค่ในเมืองก็ปาเข้าไปยี่สิบกว่าล้านตันแล้ว ผมก็เลยเกิดความคิดแวบขึ้นมา โทรสั่งโรงแรมนี้กะทันหัน ให้พวกเขาช่วยควบคุมปริมาณอาหารที่เสิร์ฟในคืนนี้ ถ้าประเดี๋ยวมีแขกท่านไหนติดใจเมนูไหน แล้วพอถามบริกรแล้วเขาบอกว่าหมดแล้ว ก็อย่าไปโทษทางโรงแรมเลยนะครับ ผมเป็นคนสั่งเอง เพราะงั้นผมต้องขออภัยไว้ล่วงหน้าตรงนี้ด้วยครับ"

สิ้นเสียงพูด เสียงปรบมือก็ดังก้องไปทั่วทั้งงาน บางคนไม่ได้ปรบมือเพราะเห็นว่าสิ่งที่ฉู่ซุ่นพูดมีเหตุผล ใครๆ ก็รู้ว่าไม่ควรทิ้งขว้างอาหาร ก็เหมือนกับที่ทุกคนรู้ดีว่าการสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ การดื่มเหล้ามากเกินไปทำลายร่างกาย แต่จะมีใครที่ทำอยู่จริงๆ ใส่ใจเรื่องพวกนี้กันเล่า

สาเหตุที่ปรบมือก็เพราะคนที่พูดประโยคนี้คือฉู่ซุ่น คือผู้ชนะรายใหญ่สุดของโปรแกรมฉายช่วงตรุษจีนปีนี้ ไม่อย่างนั้นการมาพูดเรื่องประหยัดอาหารกลางงานเลี้ยงฉลองชัย คนอื่นคงคิดว่าสมองคุณมีปัญหาไปแล้ว

ตอนนี้ก็อาจจะมีคนคิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ก็ทำได้แค่ปรบมือตามน้ำไปเท่านั้น

"เอาละครับ..."

ฉู่ซุ่นยกค้อนเหล็กอันเล็กขึ้นสูง แล้วทุบลงไปบนตัวเลข [1500000000] แม้มันจะดูใสกระจ่างตาราวกับแก้ว แต่แท้จริงแล้วทำจากกระจกเคลือบเซรามิก ต่อให้ทุบแตกละเอียด เศษแก้วก็จะไม่กระเด็นว่อนไปทั่ว

เพล้ง! มันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ฉู่ซุ่นเอ่ยว่า "ขอให้ทานกันให้อร่อยนะครับ หวังว่าทุกท่านจะคุยกันให้น้อยลงแล้วกินกับข้าวให้มากขึ้น" พูดจบก็ก้าวลงจากเวที

เสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นอีกระลอกใหญ่

พวกนักข่าวคิดพาดหัวข่าวไว้เรียบร้อยแล้ว "ฉู่ซุ่น: ผู้กำกับพันห้าร้อยล้านที่อายุน้อยที่สุด" หรืออาจจะเป็น "หันมาดูชีวิตวัยเรียนของลูกบ้านอื่นกันบ้าง"

"อายุเท่าผู้กำกับฉู่เนี่ย ช่างหนุ่มแน่นองอาจเปี่ยมด้วยพลังจริงๆ" ซุนกวงไถทอดถอนใจ "ตอนผมอายุเท่าเขา อืม... เหมือนจะได้เป็นพระรองของหนังฟอร์มยักษ์แล้วมั้ง ก็ถือว่าไม่เลวเหมือนกัน"

"ตอนผมอายุเท่านี้ได้เป็นพระเอกซีรีส์แล้ว" ต้วนหลินหลี่เสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง ใจความหลักคือตนก็ไม่เลวเหมือนกัน

ต้วนหลินหลี่คนนี้ ตลอดชีวิตไม่มีทางยอมแพ้เรื่องความหล่อเด็ดขาด

ก่วนอั้นอดส่ายหน้าไม่ได้ "ผมสิไม่ได้เรื่อง ตอนอายุเท่านี้ยังตามอาจารย์เรียนวิชาอยู่เลย น่าจะกำลังเดินสายตระเวนแสดงทั่วประเทศอยู่มั้ง"

สามคนนี้มันจริงๆ เลย... ผู้คนในแวดวงบันเทิงที่อยู่ข้างๆ ต่างไม่อยากพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว พากันพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

"อาจารย์ก่วนมีแผนอะไรไว้บ้างหรือยังครับ ถ้ายังไม่มี วันไหนว่างๆ ลองแวะไปดูที่บริษัทดูแลศิลปินของพวกเราสิครับ" ซุนกวงไถเอ่ย

"ยังไม่มีเลย ไม่ได้แสดงตั้งนาน ดูวงการบันเทิงสมัยนี้ไม่ค่อยออกแล้วละ" ก่วนอั้นกล่าว "ว่างๆ เดี๋ยวแวะไปดูนะ"

งานเลี้ยงจัดเป็นแบบงานกาล่าดินเนอร์สไตล์ตะวันตก คิดจะกินให้อิ่มท้องย่อมเป็นไปไม่ได้ ฉู่ซุ่นเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาจริงๆ ช่วงปีใหม่อยู่บ้านต้องเผชิญกับเมนูพิสดารชวนสยองของพ่อแม่ทุกวัน เจ้าของร่างเดิมกินลงไปได้ยังไงเขาไม่รู้ เขารู้เพียงว่าพออยู่บ้านไปครึ่งเดือน ตัวเองก็น้ำหนักลดลงไปตั้งหลายชั่ง

"ผู้กำกับฉู่ครับ ผมมาจากจื้อสิงเอนเตอร์เทนเมนต์ หวังว่าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันนะครับ"

"ทางบริษัทไฉ่หัวของเราอยากร่วมงานกับผู้กำกับฉู่มากเลยครับ"

"หวังว่าจะขอช่องทางติดต่อไว้ได้นะครับ"

ฉู่ซุ่นยืนกินของอยู่ตรงมุมห้อง ก็ยังมีคนทยอยเข้ามาทักทายพูดคุยไม่น้อย ผ่านไปไม่ทันไร ในมือก็มีนามบัตรกว่าสามสิบใบแล้ว นามบัตรพวกนี้ปรับเปลี่ยนไปตามยุคสมัยได้ดีทีเดียว เมื่อสิบกว่าปีก่อนนอกจากเบอร์โทรศัพท์ ชื่อ และที่อยู่ ก็มีเพิ่มอีเมลเข้ามา ส่วนตอนนี้ก็เพิ่มไอดีวีแชตเข้าไปด้วย

"สวัสดีค่ะผู้กำกับฉู่ ฉันเป็นนักข่าวจากต้งเตี่ยนซินเหวินค่ะ" นักข่าวสาวเห็นว่าแทบไม่มีใครเข้าไปหาตัวเอกของค่ำคืนนี้แล้ว จึงค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

"สวัสดีครับ" ฉู่ซุ่นวางขนมปังในมือลง จะว่าไป มาการองนี่หวานจริงๆ

นักข่าวสาวถามว่า "ไม่ทราบว่าจะขอรบกวนเวลาผู้กำกับฉู่สักสองนาทีได้ไหมคะ"

"คุณว่าอะไรนะ" ฉู่ซุ่นทำเหมือนฟังไม่ชัดแล้วถามต่อ

"ไม่ทราบว่าจะขอรบกวนเวลาผู้กำกับฉู่สักสองนาทีได้ไหมคะ" นักข่าวสาวพูดย้ำ

ฉู่ซุ่นบอกว่า "ไม่ใช่ประโยคนี้ ประโยคก่อนหน้านี้"

"เอ่อ... สวัสดีค่ะผู้กำกับฉู่ ฉันเป็นนักข่าวจากต้งเตี่ยนซินเหวินค่ะ" นักข่าวสาวนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ย

"ใช่ ประโยคนี้แหละ" ฉู่ซุ่นตอบ "ผมไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ เพราะเวลากินของแล้วถูกกวน"

แม้นักข่าวสาวจะระมัดระวังตัว แต่ก็เจนจัดในสนามข่าวอยู่พอตัว ไม่อย่างนั้นบริษัทคงไม่ส่งเธอมา ทว่าคำพูดนี้ของฉู่ซุ่นกลับทำให้เธอไปต่อไม่เป็นจริงๆ