ตอนที่ 69 ทรัพย์สินมหาศาล

"ขอโทษจริง ๆ นะคะที่มารบกวนเวลากินข้าวของผู้กำกับฉู่" นักข่าวสาวรู้สึกว่าในเวลานี้มีแต่ต้องขอโทษไว้ก่อน

"ต้งเตี่ยนนิวส์ เป็นสำนักข่าวของยูคู่เหรอครับ" ฉู่ซุ่นรู้สึกคุ้นหูกับชื่อนี้อยู่บ้าง

"ต้งเตี่ยนนิวส์ของพวกเราอยู่ใต้สังกัดแพลตฟอร์มยูคู่จริงค่ะ เน้นรายงานข่าวออนไลน์เป็นหลัก" นักข่าวสาวรีบเสริมทันที "แต่ข่าวของเรายึดความจริงเป็นหลักเสมอ ไม่เคยตัดต่อบิดเบือนเนื้อหาเลยนะคะ"

"คนทำสื่อก็พูดแบบนี้กันทุกคนแหละครับ" ฉู่ซุ่นพยักหน้า นักข่าวสาวกำลังจะอ้าปากอธิบายอะไรบางอย่าง แต่กลับได้ยินฉู่ซุ่นพูดขึ้นมาก่อนว่า "งั้นถามได้สามคำถามครับ"

ที่ฉู่ซุ่นยอมตกลงกะทันหัน เหตุผลสำคัญที่สุดคือคิลบิลวางขายบนสามแพลตฟอร์ม แม้ทางแพลตฟอร์มจะได้กำไรไปไม่น้อย แต่เขาก็คิดว่าการร่วมมือกันเป็นไปด้วยดี การตอบสักสามคำถามก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่าฉู่ซุ่นผู้ดูเย็นชาไร้น้ำใจคนนี้ หากใครเคยช่วยเหลือเขา ไม่ว่าจะเป็นการช่วยโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เขาก็จะจดจำไว้ชัดเจนเสมอ

"คำถามแรกเกี่ยวกับภาพยนตร์ค่ะ หลังจากหนังจบ เงาร่างที่โผล่ออกมานั่นคือกุนซือทังหรือเปล่าคะ" นักข่าวฝึกหัดแห่งต้งเตี่ยนนิวส์เอ่ยถาม

เมื่อเป็นการถกเถียงเรื่องเนื้อเรื่อง ฉู่ซุ่นจึงนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วถามกลับว่า "คุณคิดว่ายังไงล่ะครับ"

นักข่าวสาวดูออกชัดเจนว่าเคยดูหนังเรื่องนี้จริง ๆ เธอจึงชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบตอบว่า "ก่อนหน้านั้นกุนซือทังตายไปเห็น ๆ ชัดเจนแล้ว ถึงแม้ว่ากุนซือทังจะพูดจาโกหกพกลมตลอดทั้งเรื่อง แต่ฉันคิดว่าเขาไม่มีทางตบตาหลอกฟ้าข้ามทะเลได้ขนาดนั้น ฉันคิดว่าคนคนนั้นคือหวงซื่อหลางที่ใส่เสื้อผ้าของกุนซือทังค่ะ หวงซื่อหลางยังไม่ตาย"

"เพราะในเรื่อง ถึงจะให้ความรู้สึกว่าหวงซื่อหลางกระโดดตึกตายไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ให้ช็อตที่เขาตายตรง ๆ หรือแม้แต่ตอนท้ายก็ไม่ได้มีบทสรุปบอกไว้เลย"

พอพูดถึงเนื้อเรื่องเธอก็ชักมีอารมณ์ร่วมขึ้นมาบ้าง แต่นักข่าวสาวก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองพูดมากเกินไปแล้ว ในฐานะผู้สัมภาษณ์ที่ดี คุณสมบัติที่สำคัญที่สุดคือการรับฟัง ไม่ใช่การพูดไม่หยุด

"ขอโทษค่ะ" นักข่าวสาวเอ่ยขออภัยแล้วถามต่อว่า "ผู้กำกับฉู่คิดว่าการวิเคราะห์ของฉันถูกไหมคะ"

"ก่อนจะตอบ ผมจะเล่านิทานสั้น ๆ เรื่องหนึ่งให้คุณฟังก่อนครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว "เสี่ยวมิงมีผลการเรียนดีมาก... วันนี้ระหว่างทางไปห้องเรียนเขาสะดุดล้ม"

ฉู่ซุ่นพูดต่อ "จบแล้วครับ"

"เอ่อ... คือขอโทษนะคะ ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ค่ะ" นักข่าวสาวมึนงงไปหมด เสี่ยวมิงเรียนดีมาก แล้วระหว่างทางก็สะดุดล้มเนี่ยนะ? มันคืออะไรกัน

อย่าว่าแต่มันเกี่ยวข้องกับหัวข้อเมื่อกี้หรือไม่เลย แค่ตัวเรื่องเล่านี้เองก็รู้สึกแหม่ง ๆ แล้ว

"คุณคิดว่าเรื่องเล่านี้มีปัญหาตรงไหนไหมครับ" ฉู่ซุ่นมองนักข่าวสาว

นักข่าวสาวพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้าตามมา

"เสี่ยวมิงเรียนดีมาก ระหว่างทางไปห้องเรียนเขาสะดุดล้ม ที่คุณรู้สึกว่าเรื่องนี้มีปัญหา ก็เพราะว่าประโยคหลังมันผิดจากความคาดหมายของคุณ มันไม่ดำเนินไปตามที่คุณจินตนาการไว้ล่วงหน้า" ฉู่ซุ่นกล่าว "แล้วสิ่งที่คุณคาดหวังไว้คืออะไรล่ะครับ เสี่ยวมิงเรียนดีมาก สอบก็เลยได้คะแนนดี หรือไม่ก็เป็นที่รักของอาจารย์ใช่ไหมล่ะ"

นักข่าวสาวลองคิดตาม ดูก็เหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ที่เธอรู้สึกว่ามีปัญหาก็เพราะมันไม่ได้เป็นไปตามแนวคิดของเธอ

"แต่โดยเนื้อแท้แล้ว เรื่องเล่านี้ไม่มีปัญหาอะไรเลย ผมแค่บอกเล่าความจริงสองเรื่อง เรื่องแรกคือเสี่ยวมิงเรียนดีมาก เรื่องที่สองคือวันนี้เขาสะดุดล้ม" ฉู่ซุ่นกล่าว "เพราะฉะนั้นเวลาที่คุณวิเคราะห์ประเด็นขึ้นมาสักอย่าง การที่คุณจะตัดสินมัน ล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานความคาดหวังส่วนตัวของคุณทั้งนั้น การวิเคราะห์ภาพยนตร์ไม่มีถูกหรือผิดครับ ดังนั้นเวลาที่คุณพบว่าคนอื่นมองหนังไม่เหมือนกับคุณ ขอแค่คุณยึดมั่นในมุมมองของตัวเองก็พอแล้ว"

"อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณผู้กำกับฉู่มากนะคะ" นักข่าวสาวรีบพยักหน้ารับ

ฉู่ซุ่นสรุป "กล่าวโดยสรุปก็คือ ตอนจบของหนังเรื่องนี้ ไม่ว่าชาวเน็ตจะคาดเดาไปทางไหนก็ถูกทั้งนั้นครับ ผมไม่ออกความเห็นอะไรเพิ่มเติม"

"งั้นคำถามที่สอง ยังคงเกี่ยวกับภาพยนตร์ค่ะ" นักข่าวสาวเอ่ยถาม "อะไรคือแรงขับเคลื่อนที่ทำให้ผู้กำกับฉู่เลือกสร้างหนังแบบนี้ออกมาคะ"

"ศิลปะครับ" ฉู่ซุ่นโพล่งตอบทันที "ทุกคนก็รู้ว่าผมเชื่อว่าหนังเพื่อการค้าก็แฝงศิลปะได้ ผมจึงสร้างหนังเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยความตั้งใจเช่นนี้ครับ"

"มิน่าล่ะคะถึงได้มีสไตล์แตกต่างจากคิลบิล 2 มากขนาดนี้" นักข่าวสาวปักใจเชื่อสนิท พยักหน้าแล้วกล่าวต่อ "คำถามสุดท้าย เกี่ยวกับตัวผู้กำกับฉู่เองค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคิดว่าสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติคืออะไรคะ"

"หือ? เดี๋ยวนะครับ ทำไมถึงถามคำถามนี้กับผมล่ะ" ฉู่ซุ่นงุนงงอยู่บ้าง เขาไม่ใช่สถาปนิกเสียหน่อย

นักข่าวสาวเห็นดังนั้นก็เข้าใจทันที จึงเอ่ยขึ้น "ผู้กำกับฉู่ไม่ได้เข้าเวยปั๋วของตัวเองมาสักพักแล้วใช่ไหมคะ"

ฉู่ซุ่นพยักหน้า นักข่าวสาวจึงพูดต่อทันที "ไว้ผู้กำกับฉู่มีโอกาสลองแวะเข้าไปดูแล้วจะทราบค่ะ ที่ถามคำถามนี้เพราะชาวเน็ตอยากรู้ รายการของเราเปิดรับฟังความเห็นของชาวเน็ตมากเลยค่ะ"

ความหมายแฝงก็คือ ตอบคำถามนี้ไปก่อนได้เลย

"ผมคิดว่าสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติคือห้องน้ำครับ" ฉู่ซุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ

เครื่องหมายคำถามในหัวของนักข่าวสาวแทบจะประทับลงบนหน้าผากอยู่แล้ว เธอถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ "ห้องน้ำที่เอาไว้ปลดทุกข์น่ะหรือคะ"

ฉู่ซุ่นพยักหน้า "ใช่ครับ"

"ทำไมล่ะคะ!" นักข่าวสาวรู้สึกว่า สัมภาษณ์ไปแค่สามคำถาม แต่คำตอบของสองคำถามกลับทำให้เธอเข้าใจไม่ถูกเลยจริง ๆ

"เพราะการยอมรับและคืนดีกับตัวเองทั้งหมดของผม ล้วนเกิดขึ้นในห้องน้ำครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว

ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง นักข่าวสาวลองคิดตาม แล้วก็พบว่าเรื่องที่คิดไม่ตกหลาย ๆ เรื่องของตัวเองก็คิดออกในห้องน้ำจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นตอนอาบน้ำ หรืออย่างตอนทำธุระส่วนตัว

"ขอบคุณผู้กำกับฉู่ที่สละเวลาให้สัมภาษณ์นะคะ" นักข่าวสาวเอ่ยขอบคุณ

ฉู่ซุ่นพยักหน้าแล้วก้มหน้ากินของว่างต่อ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ พอนักข่าวสาวเดินจากไป เขาก็กวักมือเรียกให้รุ่ยอิงเดินเข้ามาทันที

พูดกันตามตรง ถ้าบอกว่าฮวาเจี่ยที่อาจารย์ไป๋แสดงยังนับเป็นนักแสดงนำละก็ พวกหัวหมา ซินซินอี และรุ่ยอิง ก็คือคนที่ฉู่ซุ่นชวนมาเติมจำนวนคนให้เต็มเท่านั้นเอง

"ผู้กำกับฉู่มีเรื่องอะไรเหรอคะ" รุ่ยอิงนึกว่าฉู่ซุ่นมีธุระกับเธอ ชุดราตรีทำให้วิ่งไม่สะดวก แต่นางก็ยังกึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยก้าวสั้น ๆ อย่างแคล่วคล่องมาตรงหน้าฉู่ซุ่น

"ก็ไม่มีเรื่องอะไรหรอก" ฉู่ซุ่นเสริม "แค่อยากถามว่าเธอจะกินอะไรไหม แล้วก็อยากรู้จักใครหรือเปล่า"

"คือว่า... ใส่ชุดนี้แล้วกินอะไรไม่ได้หรอกค่ะ" รุ่ยอิงชี้ไปที่ชุดราตรีบนตัว พลางกล่าวต่อ "แล้วก็ไม่มีคนที่อยากรู้จักด้วยค่ะ"

ฉู่ซุ่นกล่าว "คนที่มาร่วมงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จล้วนถือว่าใช้ได้นะ ถ้าเธอคิดจะเติบโตในวงการบันเทิง ก็ต้องผูกมิตรกับผู้คนไว้บ้าง มีประโยชน์ทั้งนั้นแหละ"

"ฉันคิดว่าช่วยงานผู้กำกับฉู่สำคัญกว่าค่ะ" รุ่ยอิงกล่าว "ผู้กำกับฉู่มีเรื่องอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ"

ฉู่ซุ่นจึงบอก "เธอยืนข้าง ๆ ฉัน แกล้งทำเป็นมีเรื่องจะปรึกษากับฉันที ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก เรียกพวกหัวหมามาแทนก็ได้"

"ไม่มีปัญหาค่ะ" รุ่ยอิงยืนอยู่ข้างกายฉู่ซุ่นอย่างว่าง่าย

เห็นดังนั้น ฉู่ซุ่นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาก้มหน้ากินต่อไป อาหารในงานเลี้ยงแบบนี้ส่วนใหญ่เป็นเบเกอรีตะวันตก จากนั้นก็เป็นค็อกเทลและเครื่องดื่มผสมโซดา

"คราวหน้าถ้าจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จแบบนี้อีก ฉันต้องให้ทางภัตตาคารเสิร์ฟหมูตุ๋นน้ำแดงอะไรเทือกนั้นบ้างแล้วสิ" ฉู่ซุ่นจำเรื่องนี้ใส่ใจไว้

อย่ามาพูดเลยว่าขึ้นโต๊ะไม่ได้ หรือไม่เข้ากับบรรยากาศ เรื่องหน้าตามันก็แค่การปรุงแต่ง เปลี่ยนจานชามแล้วจัดจานให้สวยหน่อย ดูไม่หรูหราตรงไหนกัน

เมื่อเห็นว่านักข่าวจากต้งเตี่ยนนิวส์ก่อนหน้านี้สัมภาษณ์สำเร็จ นักข่าวคนอื่น ๆ ที่ได้รับเชิญมาก็เริ่มกระสับกระส่าย ทุกคนต่างรู้ว่า Let the Bullets Fly กำลังมาแรงเป็นพลุแตก ทว่ายังไม่ทันได้ขยับตัว ก็เห็นว่าฉู่ซุ่นคล้ายกำลังคุยธุระกับคนข้างกายอยู่

คนที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานยังต้องรักษาหน้าตาในบรรยากาศเช่นนี้ จึงได้แต่ยืนรออยู่ด้านข้าง การรักหน้าตาจึงกลายเป็นความล้มเหลวครั้งใหญ่ที่สุดของนักข่าว ขำขัน.jpg

"อาจารย์ต้องกลับไปเตรียมสอนแล้วนะ ใกล้จะเปิดเทอมแล้วด้วย" อาจารย์ไป๋คงจะดื่มเหล้าไปบ้างแล้ว พวงแก้มจึงขึ้นสีแดงระเรื่อ

"เตรียมสอนเหรอครับ อีกตั้งสัปดาห์กว่าโรงเรียนจะเปิดเทอมไม่ใช่เหรอครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว "วันนี้อาจารย์คงไม่ได้อดข้าวอีกใช่ไหมครับ"

"เลยสองทุ่มมาแล้ว กินอะไรไม่ได้แล้วล่ะจ้ะ" อาจารย์ไป๋ตอบยิ้ม ๆ "มีหลายอย่างต้องเตรียมล่วงหน้า อาจารย์เองก็อยากให้เนื้อหาที่สอนใกล้ชิดกับชีวิตของคนรุ่นใหม่ขึ้นอีกสักหน่อย"

"เดี๋ยวผมไปส่งอาจารย์ครับ" ฉู่ซุ่นวางทาร์ตไข่ในมือลง แล้วหยิบทิชชูมาเช็ดมือ

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ เธอเป็นตัวเอกของงานเลี้ยงคืนนี้นะ ถ้าเธอปลีกตัวออกไป บรรยากาศของงานเลี้ยงก็จะกร่อย แล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก อาจารย์ไม่ใช่คนที่ไม่เคยผ่านประสบการณ์เคี่ยวกรำจากสังคมเสียหน่อย" ประโยคสุดท้ายของอาจารย์ไป๋ฟังดูแฝงความหมายลึกซึ้งอยู่บ้าง ฉู่ซุ่นนึกอยากจะถาม แต่เมื่อคำนึงถึงสถานที่ที่ไม่เหมาะ จึงไม่ได้เอ่ยปากออกไป

อาจารย์ไป๋เดินจากไป

มีความคิดหนึ่งของฉู่ซุ่นที่ถูกต้อง นั่นคือเครื่องดื่มและเหล้าในงานเลี้ยงพร่องไปไม่น้อยจริง ๆ แต่แทบไม่มีใครแตะอาหารเลย งานเลี้ยงนี้กินเวลาทั้งหมดสามชั่วโมง

หลังจากเริ่มไปได้หนึ่งชั่วโมงก็เริ่มมีคนทยอยกลับ ซึ่งก็คือคนที่มีธุระอื่นต้องไปทำต่อ อย่างน้อยต้วนหลินหลี่กับซุนกวงไถก็เป็นเช่นนั้น ส่วนลุงก่วนเพิ่งจะเริ่มกลับเข้าวงการได้เพียงครึ่งตัว แม้แต่บริษัทต้นสังกัดก็ยังไม่มี ย่อมไม่มีธุระอะไรให้ไปทำต่อแน่ จึงอยู่จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกรา

"พวกนายจะเรียกรถกลับเอง หรือว่ายังไง" ในเมื่อเป็นคนเอ่ยปากชวนพวกเขามา ฉู่ซุ่นจึงต้องถามไถ่เรื่องการเดินทางขากลับ ทว่าเขากลับเห็นเพียงซินซินอี ไม่เห็นหัวหมา

"หัวหมาอยู่ในห้องน้ำเหรอ" ฉู่ซุ่นถามลอย ๆ แต่ซินซินอีกลับอึก ๆ อัก ๆ ราวกับมีบางอย่างที่พูดออกมาไม่ได้

เดิมทีฉู่ซุ่นแค่ถามไปเรื่อยเปื่อย พอเห็นท่าทางแบบนั้นก็เริ่มสนใจขึ้นมา "หือ?"

ซินซินอีพูดว่า "เขาไปรู้จักคนคนหนึ่งในงานเลี้ยง พอเลิกงานก็เลยไปกินข้าวด้วยกันต่อครับ"

"อย่ามัวพูดแต่น้ำ เอาเนื้อ ๆ มา" ฉู่ซุ่นว่า ถ้ามีแค่นี้จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกระมิดกระเมี้ยน งานเลี้ยงแบบนี้มีไว้เพื่อผูกมิตรทำความรู้จักกันอยู่แล้ว ย่อมต้องมีเรื่องสำคัญที่ยังไม่ได้บอกแน่

"มีคนเสนอขอเลี้ยงดูหัวหมา แล้วหัวหมาก็ยอมไปกินข้าวด้วยครับ" ซินซินอีพูดเสียงเบา ประโยคหลังแทบจะแผ่วเบาเหมือนเสียงยุงบิน

"อ๋อ" ฉู่ซุ่นลูบคางพลางครุ่นคิด จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นถามรุ่ยอิงกับซินซินอีด้วยสีหน้าจริงจัง "วันนี้ฉันหล่อไม่พอหรือยังไง ทำไมคนในงานถึงไม่มีเศรษฐินีคนไหนมาบอกว่าจะเลี้ยงดูฉันบ้างล่ะ ถึงฉันอาจจะไม่ตกลงก็เถอะ แต่นี่ฉันหล่อน้อยกว่าหัวหมางั้นเรอะ"

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามอันจริงจังเบอร์นี้ ซินซินอีกับรุ่ยอิงถึงกับพูดไม่ออก ก่อนหน้านี้พวกเขาก็พอจะสังเกตเห็นแล้วว่า จุดสนใจของผู้กำกับมักจะแตกต่างจากคนอื่นเสมอ

ซินซินอีไม่รู้เลยว่าจังหวะนี้ตัวเองควรจะพูดอะไรดี

กลับเป็นรุ่ยอิงที่ช่วยวิเคราะห์อย่างจริงจัง "ถ้าพูดถึงแค่เรื่องหน้าตา หัวหมาไม่มีทางเทียบกับผู้กำกับฉู่ได้แน่นอนค่ะ เครื่องหน้าของผู้กำกับฉู่ไปเป็นดารายังได้เลย ส่วนสาเหตุที่ไม่มีใครกล้าพูดว่าจะขอเลี้ยงดูผู้กำกับฉู่ ก็เพราะผู้กำกับประสบความสำเร็จมากเกินไป พวกเขาเลี้ยงไม่ไหวหรอกค่ะ"

"วิเคราะห์ได้มีเหตุผลมาก" แบบนี้ฉู่ซุ่นค่อยวางใจหน่อย จะว่าไปแล้วพวกเศรษฐินีนี่ก็แย่จริง ๆ ชัดเจนว่าได้หัวใจฉันไปครองแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอมมารับตัวฉันไปเสียที

ที่จริงแล้วนอกจากเหตุผลที่รุ่ยอิงพูดมา การที่หัวหมาได้รับเลือกยังเป็นเพราะหน้าตาเหมือนหมาพันธุ์ชิบะ จัดอยู่ในประเภทน่ารักน่าเอ็นดู

ฉู่ซุ่นเอ่ยแซว "จึ๊ ๆ เจ้าหัวหมาจะโบยบินติดปีกแล้วสินะ"

"เอ่อ ผู้กำกับฉู่จะไม่...ดูถูกหัวหมาเหรอครับ" ที่ซินซินอีถามออกไปแบบนี้ เป็นเพราะในใจเขารู้สึกดูแคลนการตัดสินใจของหัวหมาอยู่บ้าง ทว่าในน้ำเสียงของฉู่ซุ่นกลับไม่มีแววดูแคลนเลยแม้แต่น้อย

"ทำไมต้องดูถูกด้วยล่ะ" ฉู่ซุ่นยิ้ม "เวลาที่นายอยากจะวิพากษ์วิจารณ์ใคร ก็จงจำไว้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะมีเงื่อนไขเพียบพร้อมเหมือนอย่างนาย ตัวอย่างเช่น ฉันอยู่เลเวลห้าในปี้จ้าน มีเหรียญสะสมอยู่ตั้งสองพันกว่าเหรียญแหน่ะ เขินจัง"

ฉู่ซุ่นพูดอย่างหนักแน่นเด็ดขาด "ความมั่งคั่งมหาศาลระดับนี้ หัวหมาไม่มีทางมีได้หรอก"

"เอ่อ... ผมเข้าใจแล้วครับ" ซินซินอีพยักหน้า เอาเข้าจริงตอนที่เขารู้สึกดูแคลนที่หัวหมาตกลงไปกินมื้อดึกกับคุณป้าบริษัทภาพยนตร์คนนั้น เขาก็ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องทางบ้านของหัวหมาเลยจริง ๆ

แค่จะดูถูกคนคนหนึ่ง ยังต้องไปทำความเข้าใจครอบครัวของอีกฝ่ายด้วยเหรอ ซินซินอีคิดในใจ แต่ที่แน่ ๆ คือเขาฟังออกว่า ผู้กำกับเป็นพวก 'ดูคลิปจบแล้ว คราวหน้าก็ยังไม่ยอมกดให้เหรียญอยู่ดี' ชัวร์ ส่วนตัวเขาอยู่แค่เลเวลสี่ เหรียญเหลืออยู่แค่สิบกว่าเหรียญเท่านั้น

ฉู่ซุ่นยืนส่งรุ่ยอิงกับซินซินอีขึ้นรถจนลับตา จากนั้นถึงค่อยกลับโรงแรมตัวเอง ก่อนหน้านี้เขาโทรศัพท์ไปแจ้งแล้ว รถของโรงแรมจึงมารอรับอยู่ก่อน อย่าเพิ่งคิดว่าบริการดีเลิศอะไรนักหนา เพราะถึงจะเป็นห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท รถที่มารับส่งก็ยังคิดเงินอยู่ดี