ตอนที่ 70 รู้ทั้งรู้ยังจะถาม

พอกลับมาถึงโรงแรม ฉู่ซุ่นก็เปิดเข้าเว่ยปั๋ว ไม่ดูไม่รู้เลยจริงๆ พอดูแล้วถึงเห็นว่ายอดผู้ติดตามทะลุหลักสิบล้านไปแล้ว

กล่องข้อความส่วนตัวไม่ต้องพูดถึง ขึ้น 99+ ไปนานแล้ว ฉู่ซุ่นไม่ได้เปิดดูข้อความส่วนตัว แต่เป็นโพสต์เก่าที่เขาเคยลงไว้ตอนประกาศเรื่องรอบพรีวิวทั่วประเทศของ "Let the Bullets Fly" พอมาดูตอนนี้ มียอดตอบกลับมากกว่าสามหมื่นข้อความแล้ว

พอกดเข้าไปดู ฉู่ซุ่นถึงเข้าใจว่าทำไมนักข่าวคนนั้นถึงถามเรื่องสถาปัตยกรรม

เริ่มจากบัญชีหนึ่งที่ชื่อว่า "บริษัทจงซินดีไซน์" เข้ามาคอมเมนต์ว่า

[พี่ฉู่ ปู่ฉู่ ปะป๊าฉู่ ช่วยทิ้งช่องทางติดต่อสำหรับร่วมงานเชิงพาณิชย์ไว้หน่อยได้ไหมครับ เถ้าแก่สั่งให้ผมติดต่อผู้กำกับฉู่ บอกว่ามีงานอยากร่วมมือด้วย ตอนแรกผมคิดว่าเป็นเรื่องง่ายๆ ดาราทั่วไปตรงหน้าแนะนำตัวในเว่ยปั๋วก็มักจะมีอีเมลหรือไม่ก็วีแชตสำหรับติดต่องานแปะไว้ แต่นี่หน้าโปรไฟล์ของผู้กำกับฉู่โล่งโจ้งเลย แต่ช่างเถอะ ผมมันมืออาชีพอยู่แล้ว จะยอมแพ้กับปัญหาแค่นี้ได้ยังไง?

ผมผู้เฉลียวฉลาดปราดเปรื่องเลยตัดสินใจเริ่มหาจากเอเจนซี่ต้นสังกัด แต่ผลลัพธ์...ผลลัพธ์คือพบว่าผู้กำกับฉู่ไม่ได้เซ็นสัญญากับบริษัทไหนเลย หรือแม้แต่สตูดิโอก็ไม่มี มีแค่บริษัทผลิตภาพยนตร์ที่ก่อตั้งขึ้นมาเองแห่งเดียว

เยี่ยมมาก ผมรู้สึกว่าตัวเองเข้าใกล้ความสำเร็จไปอีกก้าว พยายามอยู่นานมากกว่าจะหาเบอร์ติดต่อสอบถามของบริษัทนี้เจอ ดีจริงๆ ไม่มีคนรับสาย ไม่มีใครรับสายเลยสักคน!

ลูกพี่ ท่านไม่มีหัวใจเลยจริงๆ ได้โปรดช่วยตอบข้อความส่วนตัวทีเถอะครับ ขืนยังติดต่อท่านไม่ได้อีก ผมโดนไล่ออกแน่!]

จากนั้นด้านล่างก็มีบัญชีทางการที่ได้รับการยืนยันตัวตนเข้ามาตอบกลับกันเพียบ...

เครื่องปรับอากาศเหม่ยตี๋: [ก่อนหน้านี้พวกเราก็มีกิจกรรม อยากจะเชิญผู้กำกับฉู่มาช่วยโปรโมตเหมือนกัน แล้วก็...แล้วก็เงียบหายไป ติดต่อไม่ได้เลยครับ]

ไห่หลานจือเจีย: [พวกเราอยากเชิญผู้กำกับฉู่มาเป็นพรีเซนเตอร์คอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงตั้งแต่ตอนที่ถ่ายเรื่อง "คิลบิล" เสร็จเมื่อครึ่งปีก่อนแล้ว ผลลัพธ์ก็ชัดเจนอยู่ ล้มเหลวเหมือนกันครับ]

ดูเร็กซ์: [ยอมใจเลย ยอมใจจริงๆ เดิมทีอยากช่วยโปรโมตคู่กันแท้ๆ ตอนนี้ดูท่าจะหมดหวังแล้ว]

การโปรโมตคู่ก็คือการช่วยกันประชาสัมพันธ์ อย่างเช่นดูเร็กซ์ใช้ช่องทางโปรโมตของตัวเองพิมพ์โปสเตอร์ว่า [หนังของผู้ชายสายแข็งที่สุด "Let the Bullets Fly" ที่คุณต้องดู และผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดเลือกดูเร็กซ์]

อย่างแรกเลย ช่องทางของดูเร็กซ์ย่อมแตกต่างออกไป จึงสามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายที่หลากหลายได้ ซึ่งส่งผลดีต่อรายได้ของหนังจริงๆ และทางดูเร็กซ์เองก็ได้เกาะกระแสไปด้วย เป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย หนังหลายเรื่องจึงชอบร่วมมือกับแอปพลิเคชันเรียกรถให้ช่วยโปรโมตคู่กัน

S-HANDE: [รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของผู้กำกับฉู่ เข้ากับสินค้าของพวกเรามากเลยค่ะ!]

จวี๋เว่ยยาโป๋: [ผู้กำกับฉู่ครับ ได้โปรดเห็นแก่ความเป็นมนุษย์เถอะ ช่วยแปะช่องทางติดต่อสำหรับร่วมงานธุรกิจไว้หน่อยเถอะนะครับ!]

พอลองเลื่อนดูต่อไปเรื่อยๆ มีคอมเมนต์ตอบกลับจากบัญชีแบรนด์ต่างๆ กว่าสี่สิบแบรนด์ ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าแบรนด์พวกนี้มีแผนจะร่วมงานกับฉู่ซุ่นจริงๆ หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ คือพวกเขากะจะมาเกาะกระแสรอบนี้กันทั้งนั้น

"แบรนด์อื่นผมจะไม่พูดถึงนะ แต่ S-HANDE นายคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าแบรนด์นายขายอะไรน่ะ? เข้ากับผีอะไรล่ะ" ฉู่ซุ่นเกือบจะสบถด่าแล้วกดปิดหน้าจอไปแล้ว ดีที่จิตใจยังหนักแน่นพอ จึงไม่ได้ปิดหนีแล้วอ่านต่อ

ถึงจะเป็นแบบนั้น ฉู่ซุ่นก็ยังคงไม่คิดจะแปะอีเมลติดต่องานหรือไอดีวีแชตธุรกิจอะไรพวกนั้นอยู่ดี มันไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด

การถ่ายโฆษณาหรือเป็นพรีเซนเตอร์เป็นเรื่องที่ยุ่งยากวุ่นวายมาก ไม่ใช่แค่ต้องไปออกงานอีเวนต์เชิงพาณิชย์ต่างๆ แต่ยังต้องสวมใส่หรือใช้สินค้าที่ตัวเองเป็นพรีเซนเตอร์ในที่สาธารณะอีกด้วย

อย่างเช่นถ้าคุณเป็นพรีเซนเตอร์ให้เสื้อผ้าผู้ชายยี่ห้อใดสักยี่ห้อหนึ่ง เวลาไปที่สาธารณะทางแบรนด์ก็จะจัดหาเสื้อผ้าให้ฟรี แต่แน่นอนว่าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัญญาพรีเซนเตอร์แบบผูกมัดพวกนี้ทำเงินได้มหาศาล

เรื่องในเว่ยปั่วยังไม่จบแค่นั้น ถ้ามีอยู่แค่นี้มันคงไม่ลามไปถึงเรื่องสถาปัตยกรรมหรอก

มีชาวเน็ตสายเผือกเข้ามาถามว่า [@บริษัทจงซินดีไซน์ พวกคุณเป็นบริษัทอะไรกันแน่?]

บริษัทจงซินดีไซน์เข้ามาตอบกลับว่า: [บริษัทออกแบบโฆษณาครับ สาเหตุที่อยากเชิญผู้กำกับฉู่ ก็เพราะโปสเตอร์หนังของผู้กำกับฉู่นี่เรียกได้ว่าอยู่ระดับแถวหน้าของวงการเลย เถ้าแก่ของพวกเราก็เลยคิดว่า ผู้กำกับฉู่จะต้องมีมุมมองความเห็นเกี่ยวกับการออกแบบโฆษณาอยู่ไม่น้อยแน่ๆ!] [รูปภาพ] [รูปภาพ]

รูปที่แนบมาคือโปสเตอร์หนังเรื่อง "Let the Bullets Fly" เป็นภาพที่เรียบง่ายมาก ด้านหลังเป็นพื้นสีน้ำเงินล้วน ด้านบนเป็นชื่อหนัง ตรงกลางเป็นลูกกระสุนปืนวางอยู่บนขนนกสีขาว ภาพนี้ไม่มีนักแสดงคนไหนปรากฏตัวอยู่เลยสักคน

ภาพที่สองกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง มันคือภาพเงาโครงร่าง และมีตัวละครที่นำแสดงโดยซุนกวงไถ ก่วนอั้น และต้วนหลินหลี่ ทั้งสามคนปรากฏอยู่ในเงานั้น

สือซานเยวี่ยฮั่ว: [รูปแรกโคตรเจ๋ง ผมก็ดู Let the Bullets Fly มาแล้ว แถมทำงานสายออกแบบกราฟิกเหมือนกัน แต่การสื่อความหมายด้วยกระสุนบนขนนกแบบนี้ มันโคตรเทพจริงๆ คาดว่าคงมีแต่ตัวผู้กำกับเองนั่นแหละที่คิดออกมาได้ เก่งชะมัด]

กวนไห่เฉี่ยทิงเฉา: [โปสเตอร์สองใบนี้อยู่ในระดับท็อปของวงการจริงๆ ใบแรกไปถึงจุดสูงสุดในแง่ของศิลปะ แต่ผมเดาว่าฝั่งผู้ว่าจ้างคงไม่ค่อยพอใจเท่าไร เพราะไม่มีหน้านักแสดงเลยสักคน ปกติผู้ว่าจ้างก็คือพวกบริษัทผู้สร้างหนัง พวกเขาจะรู้สึกว่าโปสเตอร์ใบแรกไม่มีจุดดึงดูดคนดูเลย อุตส่าห์ทุ่มเงินมหาศาลจ้างดารามา แต่หน้าดารากลับไม่โผล่มาสักคน โปสเตอร์ใบแรกเลยพูดได้แค่ว่าคุณค่าทางศิลปะสูง ถ้าจะให้ผู้ว่าจ้างพอใจก็ต้องดูใบที่สอง จึ๊ๆ ส่วนตัวผมมองว่าโปสเตอร์เงาใบที่สอง รูปแบบมันซ้ำซากจำเจและศิลปะไม่เด่นชัด แต่การเล่นคอนทราสต์ของแสงเงากับสีสัน ถือเป็นจุดสูงสุดของงานสไตล์นี้แล้ว ฝั่งผู้ว่าจ้างต้องถูกใจแน่นอน ผมขอยกย่องให้ภาพนี้เป็นที่สุดแห่งการทำงานเอาใจนายจ้างเลย!]

dotavscao: [สรุปนี่คือความสามารถของฉู่เหนือมนุษย์เหรอเนี่ย? แต่งเพลงต้นฉบับ ออกแบบโปสเตอร์ แค่ทำเล่นๆ ในสายงานขอบเขตอื่น ก็ยังขึ้นไปแตะจุดสูงสุดของวงการนั้นได้เลยเหรอ? เสียดายที่ผมเรียนสถาปัตย์ @ผมไม่ใช่ฉู่ซุ่น เทพครับ มีมุมมองเรื่องสถาปัตยกรรมบ้างไหมครับ?]

ชุยเยียนหลี่โตวเฟิงเจิง: [นายแกล้งกวนประสาทหรือเปล่าเนี่ย? ผู้กำกับฉู่เป็นผู้กำกับนะ แต่นายกลับไปถามเขาว่ารู้เรื่องงานสถาปัตย์ไหม? นี่มันแกล้งถามชัดๆ ระดับผู้กำกับฉู่จะไม่เข้าใจเรื่องออกแบบสถาปัตยกรรมได้ยังไงกัน! ผมก็เด็กสถาปัตย์เหมือนกันนะ @ผมไม่ใช่ฉู่ซุ่น เทพครับ ขอคำชี้แนะหน่อยครับ]

......

ในโลกออนไลน์เริ่มมีคนเข้ามาคอมเมนต์ถามความรู้ในสาขาวิชาชีพต่างๆ นานา ฉู่ซุ่นรู้สึกว่า ความจริงที่ว่าเขาเป็นคนเปี่ยมด้วยพรสวรรค์คงไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไปแล้ว

"ควรจะโพสต์อะไรสักหน่อยไหมนะ? อืม... ช่างเถอะ ไม่มีอารมณ์เลย" ความจริงแล้วฉู่ซุ่นสามารถหยิบนวนิยายต้นฉบับเรื่อง "เต้ากวนจี้" มาลงได้ ของขวัญแพ็กเกจการถ่ายทำจากระบบย่อมมีเนื้อหาต้นฉบับรวมอยู่ด้วยแล้ว

แต่เขากลับไม่อยากขยับตัว เอาไว้ก่อนแล้วกัน คราวหน้าค่อยว่ากันใหม่

จางถัง: [วันนี้อยู่ที่กองถ่าย ค่อนข้างเหนื่อยนิดหน่อย ก็เลยมาบอกฝันดีพี่ฉู่ค่ะ]

ฉู่ซุ่นบิดขี้เกียจพลางเหลือบมอง สาวฝรั่งจางคนนี้ส่งคำว่าฝันดีมาทุกคืนไม่เคยขาด ตรงเวลายิ่งกว่าตอกบัตรเข้าทำงานเสียอีก

ได้เวลาท่องสมรภูมิรบแล้ว ฉู่ซุ่นเล่นเกมวันละสองตาสองตาทุกคืน ชีวิตช่างสุขสบายดีจริงๆ

"Let the Bullets Fly" เข้าฉายได้ครึ่งเดือน กวาดรายได้ไปถึง 1,780 ล้านหยวน ในขณะที่ "ยอดพยัคฆ์สายลับ" เริ่มตามไม่ทัน ทำรายได้ไปเพียง 900 ล้านหยวน เมื่อพิจารณาจากทุนสร้าง 200 ล้านหยวน ก็ยังถือว่าฟันกำไรเข้ากระเป๋าไปไม่น้อย

ส่วนเรื่องที่หลุดขบวนไปก่อนเพื่อนอย่าง "ยาถอนพิษร้าย" แม้จะมีนักแสดงนำอย่างเกาหลิงเดินสายโปรโมตทั่วประเทศ ก็ทำรายได้แตะ 600 ล้านหยวนแบบหืดขึ้นคอ นี่นับเป็นหนังที่ทำเงินได้ดีที่สุดของผู้กำกับจ้าวเว่ยฝานแล้ว ทว่าเมื่อเทียบกับ "Let the Bullets Fly" ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ช่องว่างกลับห่างกันเกือบสามเท่าตัว

เหล่านักข่าวอาจจะยังไว้หน้าจ้าวเว่ยฝานอยู่บ้าง แต่พวกสำนักข่าวออนไลน์ไม่มีทางไว้หน้าอย่างแน่นอน

สำนักข่าวออนไลน์คือพวกไหนกันล่ะ?

ก็พวกที่ชอบราดน้ำมันบนกองไฟอย่างไว กลัวเรื่องจะไม่ใหญ่โตพอ พวกนี้เลยแท็กหากันยกใหญ่ จริงๆ แล้วก็มีสื่อออนไลน์ทำเรื่องพรรค์นี้มาตลอด เพียงแต่ช่วงนี้เกิดประเด็นเรื่องเวยปั๋วของฉู่ซุ่นขึ้นมา เรื่องราวก็เลยยิ่งลุกฮือขึ้นไปอีก

มีข่าววงในที่เชื่อถือได้บอกว่า จ้าวเว่ยฝานล้มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล ก็ไม่รู้ว่าป่วยจริง หรือโมโหพวกสื่อออนไลน์เหล่านี้จนล้มป่วยกันแน่

ในมุมมองของฉู่ซุ่นแล้ว ก็สมควรโดน ในเมื่อคิดจะเกาะกระแสคนอื่น ก็ต้องยอมรับผลสะท้อนกลับของกระแสนั้นให้ได้

หลังจากนอนเล่นเปื่อยๆ อยู่ในโรงแรมมาสองวัน เขาก็เริ่มรู้สึกมึนหัวขึ้นมานิดหน่อย

ทุกคนเคยเป็นกันไหม เวลาอุดอู้อยู่แต่ในบ้านแล้วรู้สึกเวียนหัว จากนั้นอารมณ์ก็จะหงุดหงิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน? ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่อยากกินอะไรเลย แถมยังไม่หิวด้วย

สรุปได้ในประโยคเดียวว่า "ที่ที่อยู่นอกเตียงล้วนคือแดนไกล ที่ที่เอื้อมมือไม่ถึงล้วนเป็นต่างแดน การลุกไปเข้าห้องน้ำเรียกว่าเดินทางไปชายแดนอันห่างไกล ส่วนการเดินจากห้องน้ำกลับมาที่เตียงย่อมเป็นการกลับคืนสู่มาตุภูมิอย่างสมเกียรติ"

ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก นั่นคืออาการของโรคร้ายอย่างมะเร็งขี้เกียจระยะสุดท้ายชัดๆ

หลังจากฉู่ซุ่นคิดตก เขาก็ตัดสินใจขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่มณฑลเสฉวน ส่วนทำไมต้องไปมณฑลเสฉวน ก็เพราะนอกจากการบริจาคสร้างโรงเรียนและสนับสนุนเงินให้บ้านพักคนชราแล้ว เขายังมีแผนการใหม่อีกนั่นเอง

พูดกันตามตรง ฉู่ซุ่นเป็นคนดีหรือเปล่า ไม่เชิง เพราะเขาแค่มีเงิน แถมยังไม่ใช่ประเภทที่ยืนหยัดหาเงินมาด้วยลำแข้งตัวเอง แต่เป็นประเภทนอนอยู่เฉยๆ แล้วระบบก็วิ่งไล่ป้อนข้าวให้ถึงปาก

ทว่าแล้วมันจะทำไมล่ะ ไม่ว่าฉู่ซุ่นจะทำไปเพราะความลุ่มหลงในชื่อเสียง หรือเพื่อสลายความรู้สึกละอายใจลึกๆ ในการเป็นเพียงผู้ขนย้ายผลงาน เขาก็ได้ช่วยเหลือผู้คนจริงๆ อยู่ดี

ปราชญ์โบราณกล่าวไว้ว่า การตัดสินคนให้ดูที่การกระทำไม่ใช่จิตใจ หากตัดสินกันที่จิตใจ โลกนี้ย่อมไม่มีใครสมบูรณ์แบบ การที่เขาแอบเดินทางมายังหมู่บ้านเฮยเหอ มณฑลเสฉวนอย่างเงียบๆ ก็เพื่อดูให้แน่ใจว่าเงินจะถูกนำไปใช้จริง ไม่ใช่ถูกใครบางคนยักยอกไปซื้อรถหรูบ้านเดี่ยว รายละเอียดว่าตั้งอยู่ที่มณฑลไหนเมืองไหนคงไม่ต้องแจกแจง ฉู่ซุ่นไม่ได้นั่งรถบัส แต่เช่ารถบ้านแสนสบายกับรถออฟโรดมาอย่างละหนึ่งคัน

คันแรกเอาไว้ใช้พักผ่อน ส่วนคันหลังเตรียมไว้เพราะถนนบนเขาที่มุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้านต้องทุรกันดารแน่นอน ท้องรถของรถบ้านเตี้ยเกินกว่าจะลุยเข้าไปได้

ขบวนรถแล่นผ่านตัวอำเภอ หากว่ากันตามตรง ตัวอำเภอนั้นดูไม่ได้แร้นแค้นถึงเพียงนั้น เพราะวันนี้ไม่มีตลาดนัด จึงยังมองเห็นเด็กแสบสองคนนั่งอยู่หน้าร้านโทรศัพท์มือถือ แอบต่อสัญญาณไวไฟเล่นเกมกันอยู่

เพียงแต่ในตัวอำเภอก็มีความเหลื่อมล้ำทางฐานะเช่นกัน คนที่อาศัยอยู่ในตัวอำเภอได้นั้นฐานะทางบ้านล้วนค่อนข้างดี ลูกหลานถึงได้มีโทรศัพท์มือถือใช้ คนที่ยากจนจริงๆ คือคนที่อาศัยอยู่ตามหมู่บ้านใต้การดูแลของอำเภอต่างหาก

อันที่จริงจะเรียกว่าไปเบียดเบียนขอกินฟรีก็คงไม่ใช่ มีคำกล่าวว่า "ขุนเขาแร้นแค้นสายน้ำเชี่ยวกรากมักกำเนิดคนพาล" ซึ่งก็พอมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่เขาไม่รู้สึกเช่นนั้น อย่างน้อยในหมู่บ้านทั้งหลายที่ฉู่ซุ่นเดินทางมาถึง ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนแก่และเด็กที่ถูกทิ้งให้อยู่เฝ้าบ้าน ทั้งยังซื่อตรงเรียบง่ายอย่างยิ่งเสียด้วยซ้ำ

ที่ว่าฉู่ซุ่นไปขอกินข้าวบ้านชาวบ้านนั้น ความจริงเขาจ่ายให้มื้อละสี่สิบหยวน มื้อเช้ากินฟรีก็เท่ากับวันละแปดสิบหยวน ต่อให้ยัดเยียดเงินให้มากกว่านี้ คนเฒ่าคนแก่ก็ไม่ยอมรับเอาไว้

เงินแปดสิบหยวนนี้ยังเป็นเพราะฉู่ซุ่นอ้างว่าตัวเองกินจุ ถึงได้ยัดเยียดให้สำเร็จ

ในระหว่างที่ฉู่ซุ่นกำลังลงพื้นที่สำรวจอย่างสบายอารมณ์อยู่นั้น รายการ "สิบฉายใหม่" ตอนล่าสุดก็เริ่มออกอากาศ รายการนี้อำนวยการสร้างโดยหงซิ่ง และผลงานที่นำมาวิเคราะห์ในตอนนี้ก็คือ "Let the Bullets Fly"...