ตอนที่ 71 ขนลุก

เรื่องนี้มีที่มาที่ไปให้ต้องเล่า เดิมทีหงซิ่งตั้งใจจะรอให้หนังออกจากโรงภาพยนตร์เสียก่อน หรือก็คืออีกหนึ่งเดือนให้หลังค่อยนำมาวิเคราะห์ ซึ่งฉู่ซุ่นก็ไม่ได้ติดใจอะไร ทว่าจู่ ๆ ทางฝั่งหงซิ่งกลับเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น อาจเป็นเพราะเหตุขัดข้องกะทันหัน หรือไม่ก็เป็นคำสั่งจากผู้บริหารระดับสูง ไม่ว่าจะอย่างไร ในฐานะโปรดิวเซอร์ หงซิ่งย่อมไม่อาจขัดขืนได้

เมื่อไม่กี่วันก่อน หงซิ่งจึงโทรศัพท์มาปรึกษากับฉู่ซุ่น และอธิบายความเป็นมาทั้งหมดให้ฟังอย่างชัดเจน

หากจำไม่ผิด วันนั้นเป็นวันที่สามที่เขาแอบมาถึงหมู่บ้านเฮยเหอ เสี่ยวนีกำลังพาฉู่ซุ่นเดินไปดูลิงอยู่พอดี

"ผู้กำกับฉู่ครับ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ผมเองก็รู้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้แผนการของคุณต้องรวนไปหมด" ปลายสายอย่างหงซิ่งกล่าวขอโทษ

พูดตามตรง ฉู่ซุ่นไม่ได้มีแผนการอะไรเลย เขามักคิดเสมอว่าแผนการไม่มีทางตามความเปลี่ยนแปลงทันอยู่แล้ว เพียงแต่การปล่อยให้หงซิ่งรู้สึกผิดในใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร เขาจึงไม่ได้พูดอะไรออกไป

"Let the Bullets Fly" เข้าฉายมาได้ยี่สิบห้าวันแล้ว รายได้ค่อย ๆ ไต่ระดับจาก 1.78 พันล้านขึ้นมาเป็น 2.27 พันล้านหยวน ปักกิ่งซีอิ่งเริ่มประชาสัมพันธ์ต่อภายนอกว่าทำรายได้แตะสองพันสามร้อยล้าน ถือเป็นการโปรโมตอย่างมีมโนธรรมมากแล้ว ที่ไม่ปัดเศษขึ้นเป็นสองพันห้าร้อยล้านหยวนก็นับว่าดีถมเถ

แม้ฉู่ซุ่นจะไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายอีก แต่การโหมประชาสัมพันธ์ระลอกหลังนั้น ปักกิ่งซีอิ่งก็ยังคงทำมาโดยตลอด หน่วยงานเก่าแก่ย่อมวางใจได้เสมอ ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็มิอาจต้านทานความจริงที่ว่า ศักยภาพในการกวาดรายได้ตามกลไกปกติกำลังจะเหือดแห้งลงทุกที

ปัจจุบันรายได้ต่อวันเหลือเพียงสิบเอ็ดล้านกว่าหยวนเท่านั้น คาดว่าวันพรุ่งนี้คงร่วงลงมาต่ำกว่าสิบล้าน อย่าเพิ่งมองว่าอัตราการตกลงมานั้นมากเกินไป การที่ชะลอการลดลงได้ขนาดนี้ก็เพราะอาศัยกระแสบอกต่อช่วยพยุงไว้แท้ ๆ ต่อให้เป็นหนังเรื่องอื่น แม้รายได้รอบปฐมทัศน์จะสูงกว่า "Let the Bullets Fly" แต่พอผ่านไปยี่สิบวัน ก็ยากที่จะมีเงินไหลเข้าวันละสิบล้านหยวนได้เช่นกัน

ด้วยเหตุนี้จึงต้องโทรศัพท์ไปปรึกษากับบอสหยางและรองอธิการบดีฮู่ ทั้งสองคนต่างก็มีส่วนแบ่งจากการลงทุน ดังนั้นเรื่องนี้จึงอาจส่งผลกระทบต่อรายได้หนังได้

ทั้งคู่ต่างก็เห็นพ้องต้องกัน เพราะเวลาเข้าฉายที่เหลืออยู่มีเพียงห้าวันเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่พวกเขายอมตกลงก็เพราะสามารถอาศัยช่องทางขององค์หญิงสิบช่วยโปรโมตได้อีกระลอก หากคิดดูให้ละเอียดแล้ว กลุ่มผู้ชมที่ดูรายการห้องฉายภาพยนตร์ที่ 10 กับกลุ่มคนที่ตีตั๋วเข้าโรงหนังแทบจะไม่มีส่วนทับซ้อนกันเลย

ทางฝั่งซีอิ่งเรียกร้องว่าห้ามฉายเนื้อหาจากตัวหนังจริงมากจนเกินไป ซีอิ่งจึงส่งคลิปเบื้องหลังจำนวนมากไปให้แทน ซึ่งในฐานะโปรดิวเซอร์ หงซิ่งก็ตอบตกลงทั้งหมด พูดได้เต็มปากเลยว่าองค์หญิงสิบยอมถอยให้มากจริง ๆ เพราะต้องรู้ก่อนว่ารายการมีความยาวกว่าสี่สิบนาที อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเปิดเนื้อหาจากตัวหนังจริงกว่ายี่สิบนาทีเข้าไปแล้ว

องค์หญิงสิบจ่ายเงินหนึ่งล้านหยวนเพื่อซื้อลิขสิทธิ์พอเป็นพิธี หากจะพูดนอกเรื่องสักนิด องค์หญิงหกนี่แหละที่ชอบเหมาซื้อลิขสิทธิ์ฉายภาพยนตร์ในราคาหนึ่งล้านหยวนที่สุด

"ภาพยนตร์หนึ่งเรื่อง ความสะเทือนใจหนึ่งครา ฟิล์มหนึ่งม้วน ความทรงจำหนึ่งสาย ตัวละครหนึ่งคน เส้นทางชีวิตหนึ่งบท เผยเสน่ห์แห่งภาพยนตร์ ถ่ายทอดวัฒนธรรมหนัง สือฟั่งใหม่"

ประโยคเปิดรายการอันเป็นเอกลักษณ์ ผู้ชมที่ยังคงดูรายการห้องฉายภาพยนตร์ที่ 10 อยู่ในปัจจุบันล้วนเป็นคนที่มีอายุขึ้นมาหน่อยแล้วทั้งสิ้น อย่างเช่นเหล่าถง ปีนี้เขาอายุกว่าสี่สิบแล้ว การได้ดู "สือฟั่งใหม่" ทุกสัปดาห์กลายเป็นความเคยชินในการย้อนรำลึกถึงผลงานคลาสสิกของเขาไปเสียแล้ว

พูดตามตรง เหล่าถงไม่ได้เข้าโรงหนังมานานมากแล้ว ประการแรก ในฐานะวิศวกร งานประจำวันของเขายุ่งเหยิงเป็นบ้า เมื่อถึงวันหยุดสุดสัปดาห์จึงไม่อยากออกไปดูหนังนอกบ้าน สู้เปิดดูรายการห้องฉายภาพยนตร์ที่ 10 เพื่อดื่มด่ำกับหนังเก่าในอดีตยังดีเสียกว่า

หลังจากบทบรรยายผ่านพ้นไป หวังหลิงพิธีกรสาวก็ปรากฏตัวขึ้น "คลื่นลูกเก่า คลื่นลูกใหม่ หากตัดสินกันที่อายุ ก็คงเป็นคลื่นชรากับคลื่นเยาว์ ดังนั้นจุดสำคัญในการจำแนกคลื่นลูกเก่ากับคลื่นลูกใหม่จึงอยู่ที่ทัศนคติค่ะ"

เหล่าถงชินชาเสียแล้ว ทุกครั้งที่เปิดรายการ หวังหลิงพิธีกรสาวจะต้องร่ายประโยคสละสลวยแนววรรณศิลป์ออกมาหนึ่งชุด บางครั้งก็ฟังดูเข้าที แต่บางทีก็ชวนกระดากอายจนแทบจะเอานิ้วเท้าจิกพื้นสร้างบ้านได้ทั้งหลัง

"ในรายการประจำสัปดาห์นี้ พวกเราจะมาวิเคราะห์ภาพยนตร์เรื่องใหม่ 'Let the Bullets Fly' และเชื่อมั่นว่าผลงานเรื่องนี้จะกลายเป็นผลงานระดับคลาสสิกแห่งยุคสมัยค่ะ" เมื่อพิธีกรสาวพูดจบ ภาพก็ตัดไป พร้อมกับเสียงดนตรีอันคุ้นเคยที่ดังคลอขึ้นมา

ทุกคนต่างรู้ดีว่าบทเพลงคลาสสิกท่อนนี้มีชื่อว่า "La Valse d'Amélie" จึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงอีก

"หนังเรื่องใหม่เหรอ" เหล่าถงขมวดคิ้ว อาจเป็นเพราะมีฟิลเตอร์ความทรงจำวัยเด็กคอยปรุงแต่ง เขาจึงปักใจเชื่อเสมอว่าหนังในยุคทศวรรษที่ 80 และ 90 เท่านั้นถึงจะเป็นผลงานระดับคลาสสิก หนังในยุคนี้ทั้งนักแสดงไม่ได้เรื่อง ฝีมือการถ่ายทำก็ห่วยแตก

"หนังใหม่วิ่งมาโฆษณาถึงรายการห้องฉายภาพยนตร์ที่ 10 เลยเรอะ" ทว่าเหล่าถงก็ไม่ได้เปลี่ยนช่อง เพราะเขาก็ไม่มีรายการอื่นที่อยากดูอยู่ดี

ครั้นเริ่มบรรยายตัวภาพยนตร์ เสียงที่ดังขึ้นมาก็เป็นเสียงของผู้ชาย

เจ้าของเสียงผู้ชายคนนี้คือหลงจวิ้น หรือก็คือเสียงเย็นชาที่คุ้นเคย น้ำเสียงของเขาฟังดูเคร่งขรึมและเป็นกลางเป็นอย่างยิ่ง ทว่าเขากลับสามารถยิงมุกตลกออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ทั้งยังจิกกัดหนังมาแล้วนับไม่ถ้วน นานทีปีหนถึงจะชมดาราสักคน แต่หากนักแสดงคนไหนเล่นได้ไม่เอาถ่าน เขาก็จะสับแหลกตรงเป้าอย่างเผ็ดร้อนทันที

""Let the Bullets Fly" ในฐานะภาพยนตร์ที่เพิ่งเข้าฉาย เป็นหนังที่มีนัยแฝงอยู่ล้นเหลือ จัดเป็นผลงานชั้นเยี่ยมที่หาได้ยากยิ่งในรอบหลายปีที่ผ่านมา ผิวเผินแล้วดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องราวของโจรป่าในยุคสาธารณรัฐที่ลุกขึ้นมาโค่นผู้มีอิทธิพลชั่วร้าย อีกทั้งยังเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในยุคขุนศึกเป่ยหยาง"

"ทว่าหากคุณคิดเช่นนั้นจริงๆ คุณจะไม่มีวันเข้าใจเลยว่าผู้กำกับฉู่ซุ่นต้องการจะสื่อถึงอะไร ต้องการจะบอกเล่าเรื่องราวใด และเนื่องจากนัยแฝงในภาพยนตร์มีมากจนเกินไป รายการในวันนี้จึงขอช่วยคลี่คลายเพียงแค่ว่า บรรดาตัวละครในเรื่องเป็นตัวแทนของใครกันแน่"

เสียงบรรยายชายยังคงดำเนินต่อไป

"หนังสมัยนี้มันจะมีนัยลึกซึ้งอะไรได้นักหนา" เหล่าถงพึมพำกับตัวเอง เขาอยากจะรอดูเสียหน่อยว่ามันเป็นหนังแบบไหนกันแน่ ถึงทำให้ "สือฟั่งใหม่" ออกปากชมได้ถึงขนาดนี้

[เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในยุคสาธารณรัฐ หม่าปังเต๋อผู้ยอมควักเงินซื้อตำแหน่งนายอำเภอ กำลังนั่งรถไฟไปรับตำแหน่งพร้อมกับภรรยา เมื่อแล่นผ่านดินแดนทางใต้ กลับถูกกลุ่มโจรหน้าปรุของจางหมาจื่อที่ดักซุ่มอยู่เข้าโจมตี ทหารคุ้มกันตายเรียบ

หม่าปังเต๋อเพื่อรักษาชีวิตรอด จึงโกหกเรื่องฐานะของตนเอง แล้วออกอุบายให้สวมรอยเป็นนายอำเภอไปโกยเงิน จางหมาจื่อจึงพลิกบทบาทกลายเป็นนายอำเภอ นำพาสมุนโจรเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองเอ๋อเฉิงเพื่อรับตำแหน่ง

......]

เสียงบรรยายเล่าถึงจุดเริ่มต้น ดำเนินเรื่อง จุดพลิกผัน และบทสรุปของเรื่องราวอย่างกระชับ เหล่าถงรู้สึกว่าพล็อตเรื่องมันช่างเรียบง่ายเกินไป ดูไม่มีแววว่าจะแฝงนัยลึกซึ้งตรงไหนได้เลย แต่ข้อดีของรายการห้องฉายภาพยนตร์ที่ 10 ก็อยู่ตรงนี้นี่เอง บทรายการเขียนมาดีมาก สามารถสรุปภาพรวมของหนังให้คนดูที่ยังไม่เคยดูเข้าใจได้ด้วยถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยค

[ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันก่อนเลยว่า จางหมาจื่อเป็นตัวแทนของใคร? "ฮ่องเต้ก็ตายไปแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนสั่งให้พวกเจ้าคุกเข่าได้อีก", "ห้ามคุกเข่า", "สิ่งที่ข้าจะทำมีอยู่สามเรื่อง ความเป็นธรรม ความเป็นธรรม และก็ความแม่งโคตรเป็นธรรม!" พอพูดถึงตรงนี้ ในใจของคุณอาจจะเริ่มมีความคิดอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาแล้ว งั้นลองมาดูประโยคถัดไปที่เอ่ยออกมาจากปากของจางมู่จือกันต่อ...]

เหล่าถงย่อมต้องมีความคิดในหัวอยู่แล้ว นี่มันใช่คำพูดที่โจรป่าควรจะพูดออกมาเรอะ? ท่อนนี้ยังถือว่าพอทำเนา แต่พอเขาได้ยินบทพูดท่อนถัดมา ขนก็ลุกซู่ไปทั้งตัว

["นายช่วยแปลที แปลให้ฟังหน่อยว่า อะไรคือเซอร์ไพรส์?"

"ฉันสั่งให้นายแปลให้ฉันฟัง อะไรคือเซอร์ไพรส์?"

"แปลออกมาให้ฉันฟังซิ อะไรแม่งคือเซอร์ไพรส์! อะไรแม่งคือโคตรของโคตรเซอร์ไพรส์!"] ทันใดนั้น รายการก็ตัดภาพไปเป็นฟุตเทจจากสารคดีของช่อง CCTV9 ซึ่งเป็นสารคดีเปิดแฟ้มลับทางการทูตระหว่างจีนกับสหภาพโซเวียต ในภาพปรากฏท่านผู้เฒ่าหรงผู้เคยเป็นนักการทูตประจำสหภาพโซเวียต และท่านผู้เฒ่าหลี่หัวหน้าล่ามภาษารัสเซียฝั่งจีน ถ้อยคำต่อจากนี้ล้วนเอ่ยออกมาจากปากของพวกท่านทั้งสิ้น

ผู้นำสูงสุดของฝ่ายโซเวียตในเวลานั้น เสนอว่าจะจัดตั้งกองเรือร่วมกับหัวเซี่ย ซึ่งก็คือต้องการอาศัยช่องทางนี้เพื่อควบคุมอำนาจอธิปไตยทางทะเลของหัวเซี่ย

ทว่าผู้นำของหัวเซี่ยกลับย้อนถามไปว่า "อะไรคือกองเรือร่วม? ฉันถามนายว่าอะไรคือกองเรือร่วม?..."

"!!!" เหล่าถงถึงกับอึ้งตาค้าง การที่ห้องฉายภาพยนตร์ที่ 10 กล้าวิเคราะห์แบบนี้ เขายังพอเข้าใจได้ เพราะมีอะไรบ้างที่ซีซีทีวีไม่กล้าวิเคราะห์? แต่ผู้กำกับคนนี้เป็นใครมาจากไหนกัน ถึงได้กล้าถ่ายทำออกมาแบบนี้?

พอย้อนกลับไปนึกถึงประโยคก่อนหน้าที่จางมู่จือสั่งว่าห้ามคุกเข่า เหล่าถงก็รู้สึกเหมือนตัวเองบรรลุแจ้งเห็นจริงขึ้นมาทันที