ตอนที่ 73 ผลลัพธ์เหนือความคาดหมายจากการโปรโมต

ในบิลิบิลิ ฉู่ซุ่นเองก็พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง สาเหตุหลักมาจากดนตรีประกอบเรื่อง "คิลบิล" ของเขา ที่ถูกเหล่าครีเอเตอร์สายตัดต่อคลิปตามจังหวะนำไปใช้กันเพียบ เขาได้รับฉายาอย่างสนิทสนมว่า "ผู้สร้างเพลงสุดเดือด" และ "ฉู่ไม่ใช่คน" ฉายาหลังนี้ตัดทอนมาจากคำว่า "ไม่ใช่คนแล้ว" ฝั่งคนที่เคยดูหนังต่างก็เข้ามาคุยเรื่องเนื้อเรื่องกัน ยิ่งคุยก็ยิ่งออกรส จนรู้สึกเหมือนว่าแค่คอมเมนต์ในใต้คลิปก็อาจทำเอาคลิปนี้โดนแบนได้เลย และเนื่องจากการวิเคราะห์หนังมีคุณภาพสูง ตัวคลิปจึงดึงดูดผู้คนที่ไม่เคยดูหนังเรื่องนี้ให้หันมาสนใจได้อีกเพียบ

อย่าคิดว่าคนที่ดูคลิปวิเคราะห์หนังจะมีแต่คนที่ดูหนังจนเข้าใจเนื้อเรื่องแล้วเท่านั้น คนจำนวนมากไม่มีเวลาหรือขี้เกียจเสียเวลาตั้งเยอะเพื่อดูหนัง จึงหันมาดูคลิปวิเคราะห์แทน ซึ่งก็ถือว่าเทียบเท่ากับได้ดูไปรอบหนึ่งแล้ว

"ตอนแรกคิดว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ฟังวิเคราะห์แล้วเริ่มสนใจขึ้นมาเลย" "มันสนุกจริงไหมเนี่ย ฉันเรียนมาน้อย อย่าหลอกกันนะ" "กดไลก์กดแชร์ให้แล้ว มีเวลาค่อยไปดูที่โรงดีกว่า" "ก่อนหน้านี้ว่าจะซื้อตั๋วอยู่เหมือนกัน แต่ดันลืม วันนี้กะว่าจะมาดูสรุปเนื้อเรื่องให้จบๆ ไป ผลปรากฏว่ามีแต่วิเคราะห์ตัวละคร ไม่มีฉากเจาะลึกอะไรเลยนี่หว่า"...

สิ่งที่แม้แต่ฝ่ายโปรโมตของซีอิ่งก็คาดไม่ถึงก็คือ การที่ช่ององค์หญิงสิบเปิดตัวลงแพลตฟอร์มคลิปสั้นและบิลิบิลิ ได้สร้างผลลัพธ์ในการโปรโมตที่ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง จนทำให้รายได้หนังในวันที่ยี่สิบเจ็ดของการเข้าฉายพุ่งทะยานสวนทางขึ้นมา จากเดิมที่วันก่อนหน้าทำไปได้เพียงแปดล้านกว่าหยวน แต่วันนี้กลับแตะถึงสิบสี่ล้านกว่าหยวน

ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีที่เหนือความคาดหมายจริงๆ

ฉู่ซุ่นได้รับสายที่คาดไม่ถึงนี้ พอวางสายเขาก็พึมพำกับตัวเอง "คนเราเนี่ยนะ จะไปอยู่ที่ไหนก็หาเงินได้หลักล้านไม่ใช่หรือไง"

"คุณอาฉู่พูดอะไรอยู่เหรอคะ" เสี่ยวหนีที่อยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นถาม

"ไม่มีอะไรหรอก" ฉู่ซุ่นส่ายหน้า เขามองผิวพรรณที่ดูเหลืองอย่างเห็นได้ชัดของเสี่ยวหนี อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงไป

ปีนี้เสี่ยวหนีอายุสิบเอ็ดปี เป็นเด็กที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง พ่อของเธอประสบอุบัติเหตุในไซต์ก่อสร้าง จากนั้นเถ้าแก่เห็นท่าไม่ดีก็หอบเงินหนีไปในทันที ไม่ได้รับเงินชดเชยเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว ทั้งบ้านจึงเหลือเพียงแม่ของเธอที่ออกไปทำงานรับจ้างข้างนอก ส่งเงินกลับมาบ้านเดือนละแปดร้อยหยวน บางครั้งก็มีแค่เจ็ดร้อย

ส่วนที่บ้านก็เหลือเพียงย่ากับปู่ที่แก่ชรา แม้ว่าการหุงหาอาหารกินเองจะไม่ได้ลำบากอะไร แต่ย่อมทำงานในไร่นาไม่ไหวแล้วแน่นอน ดังนั้นไม่ว่าจะค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดในการเรียนหนังสือ รวมถึงค่าอาหารการกินของทั้งสามคน ล้วนต้องพึ่งพาเงินเพียงน้อยนิดก้อนนี้

บางคนอาจจะถามว่า ทำไมแม่ของเสี่ยวหนีถึงไม่ส่งเงินกลับมาให้มากกว่านี้หน่อย คำถามนี้ถามได้ดีและเป็นปฏิกิริยาแรกของฉู่ซุ่นเช่นกัน ทว่าพอไปสืบถามดู แม่ของเสี่ยวหนียังต้องส่งเงินค่าครองชีพกลับไปให้ตากับยายของเสี่ยวหนีทุกเดือน เพราะลุงทั้งสองคนของเสี่ยวหนีล้วนเป็นพวกผลาญเงินตัวยง

เท่ากับว่าแม่ของเสี่ยวหนีทำงานรับจ้างตัวคนเดียว ไม่เพียงต้องเลี้ยงดูคนแก่ถึงสองบ้าน แต่ยังต้องเลี้ยงดูลูกอีก ได้ยินมาว่าแม่ของเสี่ยวหนีทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ จะได้เงินเดือนสักเท่าไรกันเชียว มองดูแบบนี้แล้ว แม่ของเสี่ยวหนีแทบจะไม่ได้ใช้เงินกับตัวเองเลย

ในบางครั้ง คนที่มีมโนธรรมก็มักจะถูกคนไร้มโนธรรมบีบคั้นจนแทบไม่มีทางรอด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ลูกชายควรจะเลี้ยงดูพ่อแม่หรอก ต่อให้บ้านตากับยายของเสี่ยวหนีมีลูกชายสามคน หากต้องเลี้ยงดูพ่อแม่จริงๆ ก็ควรจะเฉลี่ยกันทั้งสามคนไม่ใช่หรือ แต่พี่ชายสองคนดันไร้มโนธรรมสิ้นดี สามารถเอาเงินไปเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้าคนอื่นได้ แต่กลับไม่ยอมเลี้ยงดูพ่อแม่ แล้วจะทำอย่างไรได้ล่ะ แม่ของเสี่ยวหนีก็จำต้องแบกรับภาระนี้ไว้บนบ่าของตัวเองคนเดียว

"เสี่ยวจู มานี่หน่อย" ฉู่ซุ่นกวักมือเรียกผู้ช่วยคนหนึ่งในการเดินทางครั้งนี้ของเขา เนื่องจากการลงพื้นที่สำรวจมีเรื่องจิปาถะรอบด้าน จึงได้จ้างผู้ช่วยชั่วคราวมาคนหนึ่ง เป็นเด็กสาวอายุยี่สิบสามปีที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย นามสกุลจู ส่วนชื่อจริงว่าอะไรนั้นไม่สำคัญ รู้แค่ว่าแซ่อะไรก็เพียงพอแล้ว

"เอาเงินนี้ไป แล้วพาเสี่ยวหนีไปซื้อของหน่อย" ฉู่ซุ่นโอนเงินหนึ่งร้อยหยวนผ่านวีแชตให้เสี่ยวจู

"ได้ค่ะ" เสี่ยวจูพยักหน้า

"อืม... อย่าลืมสอนเสี่ยวหนีด้วยนะว่าใช้ยังไง เธอคงยังไม่เคยใช้มาก่อน" ฉู่ซุ่นกำชับเพิ่มอีกประโยค

"แล้วที่ผ่านมาเธอ..." เสี่ยวจูชะงักอึ้งไป ในฐานะผู้หญิงย่อมรู้ดีถึงความสำคัญของสิ่งนั้น ไม่เคยใช้มาก่อน แล้วที่ผ่านมาทำยังไงล่ะ เธอแทบจินตนาการไม่ออกเลย

เพียงแต่ยังถามไม่ทันจบ เมื่อเห็นสีหน้าครุ่นคิดของฉู่ซุ่น เธอก็เข้าใจอะไรบางอย่าง จึงจูงมือเสี่ยวหนีเดินไปซื้อของ

ราวสิบกว่านาทีต่อมา เสี่ยวจูก็เดินกลับมาบอกว่า "ซื้อเรียบร้อยแล้วค่ะ เสี่ยวหนีดีใจมาก เธอบอกฉันว่าบางครั้งพอประจำเดือนมา เอาผ้ากอซรองไว้ก็ไม่อยู่ เลยต้องหยุดเรียน ไม่ได้ไปโรงเรียน พอมีสิ่งนี้แล้วก็จะได้ไม่ต้องหยุดเรียนอีก เสี่ยวหนีชอบเรียนหนังสือมากเลยค่ะ"

"ชอบเรียนหนังสือน่ะดีแล้ว" ฉู่ซุ่นพยักหน้า พลันเห็นเสี่ยวจูทำท่าเหมือนอึกอักจะพูดอะไรบางอย่าง "อยากพูดอะไรก็พูดเถอะ"

"แล้วหลังจากนี้จะทำยังไงคะ ฉันหมายถึง พอประจำเดือนมาคราวหน้า..." เสี่ยวจูเรียบเรียงคำพูดไม่ค่อยเก่ง แต่ฉู่ซุ่นเข้าใจความหมายของเธอ

"ก่อนหน้านี้ผมเคยเห็นในเน็ตว่ามีมูลนิธิชื่ออ้ายเสี่ยวหยา มีรูปแบบการบริจาคเจาะจงเพื่อช่วยเหลือเด็กผู้หญิงในแถบภูเขาห่างไกล สามารถบริจาคชุดชั้นในกับของใช้จำเป็นพวกนี้ได้ระยะยาว เด็กแบบเสี่ยวหนีมีอยู่ไม่น้อยเลย" ฉู่ซุ่นกล่าว "เมื่อกี้ผมเพิ่งสั่งให้คนไปตรวจสอบดูแล้วว่ามีประวัติด่างพร้อยหรือมีอะไรตุกติกข้างในหรือเปล่า"

"ดีจังเลยค่ะ" เสี่ยวจูรีบพยักหน้าเห็นด้วย "ผู้กำกับฉู่มีชื่อเสียงขนาดนี้ จะต้องทำให้ผู้คนหันมาสนใจเรื่องนี้มากขึ้นแน่นอนค่ะ"

"แล้วเสี่ยวหนีล่ะ" ฉู่ซุ่นถาม

เสี่ยวจูตอบว่า "เสี่ยวหนีไปซื้อเนื้อหมูค่ะ เธอบอกว่าผู้กำกับฉู่อยากกินหมูตุ๋นน้ำแดง"

ฉู่ซุ่นพยักหน้า เดิมทีที่เขามาหมู่บ้านเฮยเหอก็เพื่อเข้าร่วมโครงการอาหารเช้า นั่นคือการแจกนมกับขนมปังให้นักเรียนในพื้นที่ภูเขายากจน เพราะเด็กๆ จำนวนมากมีภาวะขาดสารอาหาร

แน่นอนว่าทางแอฟริกาใต้ก็มีคนขาดสารอาหารอยู่เยอะมาก แต่ฉู่ซุ่นเป็นพวกเห็นแก่ตัว คนในประเทศตัวเองยังดูแลไม่หมด จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจต่างประเทศกัน

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า พอมาถึงหมู่บ้านเฮยเหอแล้ว จะมาเจอเรื่องที่เร่งด่วนยิ่งกว่า

ฉู่ซุ่นกะว่าจะกลับไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้า โครงการอ้ายเสี่ยวหยา อาหารเช้าฟรี และเงินสนับสนุนค่าชุดนักเรียน เป็นโครงการที่ฉู่ซุ่นเตรียมจะบริจาคช่วยเหลือนอกเหนือไปจากการสร้างโรงเรียน

เราไม่อาจมอบเงินสดให้เด็กนักเรียนในพื้นที่ยากจนได้โดยตรง แต่ช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายของพวกเขาลงได้บ้าง ปัจจุบันมีการบังคับใช้นโยบายการศึกษาภาคบังคับในชนบทฟรีทั้งหมด กล่าวคือไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมเบ็ดเตล็ดเลย

ทว่าคำว่าฟรีทั้งหมดก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ต้องจ่ายเงินเลยแม้แต่แดงเดียว เช่น ค่าชุดนักเรียน และค่าซื้อหนังสือเรียนเสริม

"คุณอาฉู่ซุ่น มะรืนนี้ก็จะกลับแล้วเหรอคะ" เสี่ยวหนีถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"อื้อ" เสี่ยวหนีพยักหน้า จากนั้นก็พูดว่า "ถ้างั้นพรุ่งนี้รอหนูเลิกเรียน หนูจะพาคุณอาไปจับปูนะคะ"

ฉู่ซุ่นอยากลองจับปูมาตลอดอยู่แล้ว จึงถามขึ้นว่า "เสี่ยวหนีหนีไม่ถามหน่อยเหรอว่าอาจะกลับมาหาหนูอีกไหม"

เสี่ยวหนีตอบว่า "อ่า... เพราะแถวนี้ไม่มีอะไรสนุกเลยค่ะ ถ้าหนูถามคุณอา อาจจะทำให้คุณอาลำบากใจก็ได้"

"บางทีก็คิดถึงตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยเถอะ" ฉู่ซุ่นลูบศีรษะของเสี่ยวหนีเบาๆ

เสี่ยวหนีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า "ถ้าอย่างนั้น หนูอยากให้ตอนที่หนูจบประถม คุณอาจะมาหาหนูได้ไหมคะ"

"ได้สิ" ฉู่ซุ่นพยักหน้า เด็กคนนี้รู้ความเกินไปจริงๆ ตอนนี้เธอเรียนอยู่ชั้น ป.4 นั่นก็คืออีกสองปีข้างหน้า

ฉู่ซุ่นไม่ชอบความรู้ความแบบนี้เลย มันเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพราะได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างทะนุถนอมจากครอบครัว แต่เป็นเพราะเธอไม่เคยมีอะไรเลยตั้งแต่แรก จึงจำต้องรู้ความต่างหาก

เสี่ยวจูบอกเขาว่าบันทึกข้อมูลแถวหมู่บ้านเฮยเหอเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว อีกด้านหนึ่ง "เล็ทเดอะบูลเล็ตส์ฟลาย" ก็ลาโรงอย่างเป็นทางการ กวาดรายได้สุทธิไปถึง 2,340 ล้านหยวน

ไม่มีใครคาดคิดว่ารายได้จะถล่มทลายได้เว่อร์วังขนาดนี้ ประธานหยางแห่งซีอิ่งคิดไม่ถึง รองอธิการบดีฮู่คิดไม่ถึง กระทั่งตัวฉู่ซุ่นเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เขารู้ว่ามันต้องปัง แต่ไม่คิดว่าจะปังระเบิดระเบ้อขนาดนี้ มันพุ่งขึ้นไปติดอันดับ 19 ของตารางรายได้รวมตลอดกาลในจีนแผ่นดินใหญ่ หากเทียบอัตราส่วนระหว่างทุนสร้างกับกำไรแล้ว สามารถติดท็อปเท็น หรือกระทั่งติดท็อปแปดได้เลยด้วยซ้ำ

แม้ในโลกคู่ขนานจะไม่มีหนังฟอร์มยักษ์ทำเงินอย่าง "วูล์ฟวอริเออร์ 2" "เดอะ แวนเดอริ่ง เอิร์ธ" หรือ "โอเปอเรชัน เรดซี" แต่ก็มีเรื่องอื่นขึ้นมาทดแทน เพดานรายได้ไม่ได้ต่ำเตี้ยเลยแม้แต่น้อย

หนังอีกสองเรื่องในโปรแกรมตรุษจีนแทบไม่มีใครพูดถึงอีกแล้ว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงปลากระดี่ตัวเล็กตัวน้อยเรื่องอื่นๆ ศึกชิงรายได้ไม่เคยแสวงหาการที่คุณชนะผมชนะทุกคนแฮปปี้อยู่แล้ว หากแต่เป็นการกวาดเรียบทั้งกระดานต่างหาก

คนที่ได้ผลประโยชน์สูงสุดย่อมหนีไม่พ้นฉู่ซุ่น ทั้งเงินทั้งชื่อเสียงกวาดเรียบหมดทุกอย่าง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แม้กระทั่งรองอธิการบดีฮู่ยังถึงกับโทรศัพท์มาหาเขาด้วยตัวเอง

"ช่วงนี้พอมีเวลากลับมาที่โรงเรียนเพื่อจัดบรรยายไหม มาพูดให้พวกนักศึกษาทั้งโรงเรียนฟังหน่อย" น้ำเสียงของรองอธิการบดีฮู่เป็นเชิงปรึกษาหารือ