ตอนที่ 75 วิธีการที่เชื่อถือได้

"ถ้าคอสตูม หน้าผม หรือพร็อพมันไม่ดี ไม่ได้ดั่งใจคุณ เสื้อผ้าก็ออกแบบเองซะ หน้าผมคุณก็จัดแจงเอง ส่วนพร็อพก็ไปติดต่อโรงงานสั่งทำพิเศษเองสิครับ"

"ถ้าดนตรีประกอบไม่ดี คุณก็ทำเอง หาคนเขียนบทที่ถูกใจไม่ได้ ก็เขียนบทเอง สรุปสั้นๆ คำเดียว ไม่พอใจตรงไหนก็ลงมือทำเอง" ฉู่ซุ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับทำให้บรรดาคนที่ตั้งใจเงี่ยหูฟังอยู่ด้านล่างถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

บางคนแคะหู บางคนกระแอมไอสองที ศาสตราจารย์จ้าวเลี่ยงถึงกับยกมือกุมขมับ เขาพอจะเดาออกอยู่บ้างว่าฉู่ซุ่นคงจะพูดจาอะไรกวนๆ ออกมา

คำพูดพรรค์นี้ถ้าหลุดออกมาจากปากคนอื่น ต่อให้เป็นผู้กำกับเบอร์ใหญ่แค่ไหน ข้างล่างก็คงส่งเสียงโห่ฮือกันเกรียวกราว

เพ้อเจ้อบ้าบออะไรกัน ไม่พอใจก็ทำเองงั้นเหรอ คิดว่าช่วยตัวเองอยู่หรือไง นึกอยากจะมาก็มาได้เลยเนี่ยนะ?

แต่พอคำพูดนี้ออกมาจากปากของฉู่ซุ่น เสียงโห่กลับติดแหง็กอยู่ที่คอหอย เพราะพอลองคิดดูดีๆ สิ่งที่หมอนี่พูดดันเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน แถมเจ้าตัวยังปฏิบัติแบบนี้มาโดยตลอดเสียด้วย

เบื้องหลังการถ่ายทำของ "Let the Bullets Fly" ถูกซีอิ่งปล่อยออกมาเพื่อการโปรโมตตั้งนานแล้ว นอกจากขั้นตอนการทำงานตามปกติแล้ว ยังมีภาพพิเศษที่ถ่ายฉู่ซุ่นกำลังแต่งหน้าและตัดผมให้นักแสดงด้วยตัวเองอีกต่างหาก

แถมยังมีฉากเปิดเรื่องช่วงที่ฉู่ซุ่นสาธิตการตีกลองด้วย มีชาวเน็ตเอาไปเล่นมุกต่อว่า

"คุณ XXX ทำแบบนี้ไม่ได้เรื่องเลยนะ"

"พูดน่ะมันง่าย เก่งจริงก็มาทำเองสิ"

"ทำเองก็ทำเองสิครับ"

แน่นอนว่าฉู่ซุ่นไม่ได้เอาแต่พูดจายียวน ในการบรรยายช่วงถัดมา เขายังได้ถ่ายทอดเนื้อหาสาระที่เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง ซึ่งล้วนเป็นประสบการณ์ภาคปฏิบัติทั้งสิ้น

ยกตัวอย่างเช่นเทคนิคที่คนจัดแสงมักใช้กันบ่อยๆ อย่าง การจัดแสงโทนต่ำ จุดนำสายตาของแหล่งกำเนิดแสงหลัก แสงขอบ แสงเงา ความเปรียบต่างของสี มิติความลึกของแสง การแบ่งส่วนเงา ฯลฯ ซึ่งในส่วนของจุดนำสายตาของแหล่งกำเนิดแสงหลักนั้น ฉู่ซุ่นชี้แนะว่าในช็อตโคลสอัปใบหน้าตัวละคร อย่าจัดแสงส่องเข้าหน้าตรงๆ

ก็เหมือนกับที่สายตาของนักมายากลมองไปทางไหน คนดูก็จะมองตามไปทางนั้น แหล่งกำเนิดแสงหลักตกกระทบตรงไหน ผู้ชมหน้าจอก็จะจับจ้องตรงนั้น หากนักแสดงฝีมือการแสดงตกไปแค่นิดเดียว มันจะกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่ทันที

ในทางกลับกัน หากคุณใช้เทคนิคแบ่งส่วนเงา อาศัยบานหน้าต่างหรือรอยแยกของช่องประตูมาแบ่งแยกจุดโฟกัสของแสง ผลลัพธ์ที่ได้จะดูดีกว่ากันมาก

"ผมพูดมาถึงตรงนี้ หลายคนคงคิดว่า เนื้อเรื่องบางฉากจำเป็นต้องจัดแสงส่องตรงหน้าเพื่อสื่ออารมณ์ของตัวละคร เช่น คนแก่ต้องมาส่งคนหนุ่มสาวเข้าสุสาน ต้องโคลสอัปภาพพ่อที่นั่งเหม่อลอยด้วยความโศกเศร้าเพื่อเรียกน้ำตาและถ่ายทอดอารมณ์ออกมา"

ฉู่ซุ่นกล่าวว่า "จริงๆ แล้วไม่จำเป็นเลยครับ ใช้ช่องประตูตัดแบ่งแสงออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งส่องไปที่ตัวพ่อ อีกส่วนส่องไปที่ของเล่นไขลานที่กำลังขยับอย่างร่าเริงบนพื้น ซึ่งเป็นของขวัญที่เขาเพิ่งซื้อให้ในวันเกิดของลูกสาว ทำแบบนี้ก็เรียกน้ำตาได้เหมือนกัน ทั้งยังช่วยกลบเกลื่อนฝีมือการแสดงที่ไม่ถึงขั้นของนักแสดงที่รับบทเป็นพ่อได้ด้วย"

"อย่างที่ผมเพิ่งพูดไป ผู้กำกับก็เหมือนกับตอนที่คุณเจอน้ำอัดลมไม่มีน้ำตาลรสชาติไม่ถูกปาก คุณต้องเป็นฝ่ายควบคุมมัน ไม่ใช่โยนความกระอักกระอ่วนกับความไม่ประสีประสาไปให้คนดูรับกรรม"

อย่างไรเสียชาติก่อนเขาก็เริ่มไต่เต้ามาจากผู้ช่วยจดบันทึกกองถ่าย ประสบการณ์ภาคสนามที่สั่งสมมายาวนานนับสิบปีจึงมีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว อ้อ อย่าเพิ่งคิดว่าคนจดบันทึกกองถ่ายจะฟังดูเท่หรือเก่งกาจอะไร ความจริงมันก็คือส่วนผสมระหว่างคนจดบันทึกกับเบ๊ประจำกองถ่ายดีๆ นี่เอง

การบรรยายดำเนินไปนานแปดสิบนาที และปิดฉากลงท่ามกลางเสียงปรบมือของเหล่านักศึกษาที่เข้าร่วมฟัง นักศึกษากว่าเก้าร้อยคนทยอยเดินออกจากหอประชุมอย่างเป็นระเบียบภายใต้การดูแลของอาจารย์ที่ปรึกษา

"ครึ่งหลังมีแต่เนื้อหาที่เป็นประโยชน์กับนักศึกษาทั้งนั้น ขอบใจในความตั้งใจจริงนะ" ศาสตราจารย์จ้าวเลี่ยงเอ่ย

"อาจารย์จ้าว อาจารย์หยาง อาจารย์ซู อาจารย์หวัง" ฉู่ซุ่นเอ่ยทักทาย สองท่านแรกคือศาสตราจารย์จ้าวเลี่ยงกับศาสตราจารย์หยางเว่ย ซึ่งฉู่ซุ่นค่อนข้างคุ้นเคย ส่วนอีกสองท่าน อย่างมากฉู่ซุ่นก็เคยได้ยินแค่ชื่อเท่านั้น

"Let the Bullets Fly คงลุ้นรางวัลจินจีไป่ฮวาได้ยาก แต่ถ้าเป็นม้าทองคำกับจินเซี่ยงล่ะก็มีลุ้นอยู่" ศาสตราจารย์หยางเว่ยกล่าว

สำหรับเรื่องรางวัลต่างๆ นั้น ฉู่ซุ่นมองมาตลอดว่าถ้าหนังดีจริง เดี๋ยวรางวัลมันก็มาเอง หลังจากพูดคุยสัพเพเหระกันอีกสองสามประโยค บรรดาศาสตราจารย์ก็ขอตัวกลับ

รุ่ยอิงกับจางถังเดินเข้ามาทักทาย

"ผู้กำกับฉู่คะ ฉันรวบรวมใบเสร็จการจัดซื้อของบ้านพักคนชราเรียบร้อยหมดแล้ว พรุ่งนี้เอามาให้ได้เลยค่ะ" รุ่ยอิงเอ่ยทักทายเสร็จก็พูดถึงอีกเรื่องหนึ่ง

"ได้สิ" ฉู่ซุ่นพยักหน้า

"ผู้กำกับคะ ถ้ามีบทที่เหมาะสม อย่าลืมฉันเด็ดขาดเลยนะคะ" จางถังเป็นคนใจกล้ามาก และเก่งเรื่องการหาโอกาสให้ตัวเองอย่างยิ่ง

"คราวหน้าถ้ามีโอกาสนะ" ฉู่ซุ่นพยักหน้า

ผู้คนทยอยกันเดินออกไปไม่ขาดสาย หัวหมาก็เดินเข้ามาหาเช่นกัน ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรบางอย่าง

"ผู้กำกับฉู่ครับ ผมขอเข้าสังกัดบริษัทไท่อีที่คุณก่อตั้งได้ไหมครับ" หัวหมามองฉู่ซุ่นอย่างประหม่าเล็กน้อย สายตาหลบวูบวาบ

"มีที่ไปแล้วนี่ บริษัทไหนส่งคำเชิญมาให้ล่ะ" ฉู่ซุ่นถามกลับ

"เอ่อ..." เมื่อเจอคำถามย้อนศรที่คาดไม่ถึง หัวหมาก็อึกอักไปชั่วขณะ แวบแรกเขาคิดจะปฏิเสธ แต่ก็นึกถึงความหวาดกลัวต่อ 'ความรอบรู้' ของอีกฝ่ายตอนถ่ายทำขึ้นมา จึงไม่กล้าแก้ตัวแล้วพยักหน้ารับ "มีบริษัทหนึ่งครับ ชื่อ [บริษัทเชี่ยนเฉ่า] เป็นบริษัทปั้นและดูแลศิลปินในเครือกวงเซี่ยนมีเดีย"

กวงเซี่ยน แน่นอนว่าฉู่ซุ่นย่อมรู้จัก หนึ่งในเจ็ดบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งวงการภาพยนตร์ในประเทศ ส่วนบริษัทดูแลศิลปินโดยเฉพาะนั้น พูดตรง ๆ ก็คือผู้ถือหุ้นของกวงเซี่ยนที่ใช้ประโยชน์จากคอนเน็กชันและช่องทางของกวงเซี่ยนมาเปิดบริษัทขึ้นมา

สำหรับศิลปินที่มีชื่อเสียงอยู่แล้วและมีทีมงานรวมถึงกระแสของตัวเอง บริษัทแบบนี้ถือว่าไร้ประโยชน์ ทว่าสำหรับเด็กใหม่อย่างหัวหมา นี่นับเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยทีเดียว

"ผู้กำกับฉู่คิดว่ายังไงครับ" หัวหมาถามเสียงแผ่วอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

"อย่าทำหน้าตาแบบนั้นสิ ทำอย่างกับโดนฉันจับชู้ได้คาหนังคาเขาอย่างนั้นแหละ" ฉู่ซุ่นขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "เรื่องเซ็นสัญญากับบริษัทไหนมันเป็นเรื่องของคุณ ไปตัดสินใจเอาเอง อย่าคิดว่าแค่ฉันเคยให้บทคุณเล่นสองเรื่องแล้วคุณจะต้องมาติดหนี้บุญคุณฉัน... เดี๋ยวก่อน"

ฉู่ซุ่นพูดไปครึ่งทางก็รู้สึกว่าตัวเองพูดผิด จึงเปลี่ยนคำพูดใหม่ "คุณติดหนี้บุญคุณฉันจริง ๆ นั่นแหละ แต่นั่นมันแค่การช่วยเหลือสนับสนุนเพื่อนร่วมรุ่น ไม่ต้องเอาฉันเป็นศูนย์กลางไปเสียทุกเรื่อง นี่มันเส้นทางอาชีพของคุณ ไปคิดเอาเองเถอะ"

"ขอบคุณครับผู้กำกับ" หัวหมาได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้ารับทันที ยกภูเขาออกจากอกได้เสียที

"ไปเถอะ" ฉู่ซุ่นมองออกว่ามีคนกำลังยืนรอหัวหมาอยู่

"งั้นผมไปก่อนนะครับผู้กำกับ" หัวหมาวิ่งรี่จากไปอย่างกระตือรือร้น โดยมีหลี่อวี่และเพื่อนคนอื่น ๆ ในหอพักยืนรออยู่ที่โถงทางเดิน

"ฮ่าๆ วันนี้ฉันอารมณ์ดี เดี๋ยวเลี้ยงข้าวทุกคนมื้อใหญ่เอง!" หัวหมาบอกกับก๊วนเพื่อนร่วมห้องพัก

เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า "หัวหมามีเงินแล้วนี่หว่า ไม่ต้องส่งเงินกลับบ้านแล้วเหรอ"

หัวหมายื่นปากยังไม่ทันได้พูด หลี่อวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็สวนขึ้นมาทันควัน "เขาแสดงเป็นเสี่ยวลิ่วจื่อ ในเวยปั๋วมีผู้ติดตามตั้งสี่แสนกว่าคนแล้วนะ แฟนคลับเรียกเขาว่านายหกกันทั้งนั้น ยังจะขาดแคลนอีแค่ค่าข้าวแค่นี้อีกเหรอ"

พริบตาที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศอันชื่นมื่นเมื่อครู่ก็พลันแข็งค้างลงอย่างเห็นได้ชัด

"เอ่อ..." หัวหมากำลังคิดจะพูดประนีประนอม แต่หลี่อวี่กลับพูดแทรกขึ้นมาอีก "ฉันไม่ไปละ พวกนายไปกินกันเถอะ หึ คิดว่าวัน ๆ มัวแต่กินข้าวแล้วจะเรียนจบไปมีชื่อเสียงได้หรือไง" พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป

ทุกคนมองตามหลังหลี่อวี่ที่เดินจากไป คำพูดทิ้งท้ายของหลี่อวี่เมื่อกี้นี้ถือว่าทำให้คนทั้งห้องพักเคืองกันหมด เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะมีคนเอ่ยทำลายความอึดอัด "ช่างหัวมันเถอะ กินมะนาวไปทั้งสวนจนเปรี้ยวตาร้อนผ่าวแล้วมั้ง"

คำพูดนี้ไม่ได้ผิดเลย หลี่อวี่กำลังอิจฉาตาร้อนจริง ๆ เขาอิจฉาหัวหมาจนทนไม่ไหว หากเทียบหน้าตาก็หล่อกว่าหัวหมา หากเทียบความสามารถเขาก็ได้อันดับสองในการแสดงงานต้อนรับน้องใหม่ หากเทียบฝีมือการแสดงเขากับหัวหมาก็เคยเล่นเป็นตัวประกอบเล็ก ๆ ในกองถ่ายเดียวกันมาก่อน แต่เพราะเขาแสดงได้ดี ผู้กำกับเลยเพิ่มบทให้เขาอีกหนึ่งฉาก

แต่ตอนนี้ล่ะ หัวหมากลับได้เซ็นสัญญากับบริษัทเอเจนซี่ ได้แสดงในหนังรายได้สองพันล้านหยวน แถมยังเป็นตัวละครที่ผู้ชมชื่นชอบกันมากอีกต่างหาก

เขาก็เคยคิดจะเข้าไปทักทายฉู่ซุ่นซึ่งเป็นผู้กำกับดาวรุ่ง แต่ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรด้วย สิ่งนี้ทำให้หลี่อวี่จะไม่รู้สึกอิจฉาหัวหมาได้อย่างไร อาจพูดได้ว่านี่คือบทเรียนที่สังคมมอบให้แก่หลี่อวี่ บางครั้งการเลือกก็สำคัญกว่าพรสวรรค์ของตัวเอง

หัวหมาพาเพื่อนร่วมห้องไปกินข้าว เพื่อน ๆ ต่างก็พอรู้สถานะทางบ้านของเขาดี จึงเสนอให้ไปกินที่ร้านแผงลอยริมทาง

เด็กมหาวิทยาลัยบางครั้งก็เห็นอกเห็นใจผู้อื่นได้ง่าย เพราะยังไม่เคยถูกความเป็นจริงของสังคมโบยตี หัวหมาแม้จะสอบติดเป่ยอิ่ง แต่ทางบ้านขัดสนเรื่องเงินจริง ๆ ค่าเล่าเรียนของสาขาการแสดงที่เป่ยอิ่งเทอมละหนึ่งหมื่นหยวน เมื่อรวมกับค่าหอพักแล้วไม่ใช่เรื่องถูก ๆ เลย

ตอนเด็ก ๆ บ้านของหัวหมาเคยมีฐานะร่ำรวยมาก่อน ทว่าต่อมาบริษัทของแม่เขาล้มละลาย ดังนั้นการที่หัวหมายอมรับการเลี้ยงดู ย่อมมีความคิดอยากมีชื่อเสียงจริงอยู่แล้ว แต่มีชื่อเสียงแล้วทำไปเพื่ออะไรล่ะ ก็เพื่อหาเงินทั้งนั้น หัวหมาไม่อยากอยู่อย่างยากจนอีกต่อไป

แน่นอนว่าคงไม่มีใครอยากจน มีบทกวีสั้นบทหนึ่งของดิกคินสันที่เขียนไว้สองวรรคแรกว่า ข้าพเจ้าคงทนอยู่กับความมืดมิดได้ หากไม่เคยได้พานพบแสงตะวัน