ตอนที่ 76 สุ่มภาพยนตร์เรื่องใหม่

ระบบโผล่ขึ้นมาปุบปับ: [ก่อนหน้านี้โฮสต์เคยบอกว่า ความพยายามในการลดน้ำหนักขั้นสุดยอดของมนุษย์คือกินหม้อไฟ ปิ้งย่าง แล้วดื่มโค้กไร้น้ำตาลไม่ใช่หรือครับ แล้วทำไมตอนนี้ถึงบอกว่าโค้กไร้น้ำตาลคือการดูถูกโค้กขั้นสูงสุดเสียล่ะ]

ฉู่ซุ่นคิด ๆ ดูก็รู้สึกว่ามันย้อนแย้งอยู่บ้าง แต่เขาก็ตอบส่ง ๆ ไปว่า "เพราะผู้ชายเปลี่ยนใจเก่งเหมือนปลาไหลยังไงล่ะ"

"แต่ว่า..." ฉู่ซุ่นเปลี่ยนเรื่องทันควันแล้วถามว่า "จะว่าไป คำพวกนี้ผมแค่พูดลอย ๆ ระบบอย่างนายก็จำได้ด้วยเหรอ"

ระบบตอบกลับมา: [ทุกคำพูดที่โฮสต์เอ่ย ผมจำได้ทั้งหมดครับ]

"ว้าว นายนี่เริ่มหยอดเก่งขึ้นมาแล้วนะเนี่ย" ฉู่ซุ่นพูดขึ้น

ระหว่างที่กำลังคุยกับระบบอยู่นั้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น เสี่ยวเกาซึ่งเป็นพ่อบ้านถามขึ้นมาว่า "คุณฉู่ครับ เพื่อนของคุณมาถึงแล้วครับ"

"ให้เขาไปรอผมที่ห้องอาหารเลย พอดีจะได้กินมื้อเที่ยงด้วยกัน" ฉู่ซุ่นตอบพลางบิดขี้เกียจ ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขึ้นไปกินข้าวที่ห้องอาหารชั้นดาดฟ้า

ห้องอาหารบนดาดฟ้าของโรงแรมเปิดให้บริการแก่แขกผู้เข้าพักทุกคน แต่โต๊ะของฉู่ซุ่นเป็นห้องส่วนตัวที่มีทัศนียภาพดีที่สุดในห้องอาหาร

เพื่อนที่พ่อบ้านเสี่ยวเกาพูดถึงก็คือพี่ชุย เขามาคราวนี้ย่อมมีธุระจริงจัง ส่วนจะเป็นเรื่องอะไรนั้นฉู่ซุ่นก็ยังไม่รู้ รู้แค่ว่าอีกฝ่ายดูรีบร้อนกระวนกระวาย ราวกับว่าหากชักช้าไปแค่วินาทีเดียวเรื่องใหญ่จะเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ

"ไม่ต้องรีบ ผมสั่งข้าวอบเนื้ออบชีสของโปรดพี่ไว้ให้แล้ว รีบชิมดูสิ" ฉู่ซุ่นชี้ไปที่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม

"หือ" พี่ชุยครุ่นคิดแล้วถาม "ฉันไปชอบกินข้าวอบเนื้ออบชีสตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

"เอาเถอะ โดนพี่จับได้ซะแล้ว เมนูนี้ผมชอบกินเองแหละ พี่ลองชิมดูสิ อร่อยมากเลยนะ" ฉู่ซุ่นป้ายยา

"เรื่องกินไม่สำคัญหรอก" พี่ชุยหยิบเอกสารสามชุดออกมาจากซองเอกสารแล้วพูดว่า "นี่คือบทหนังสามเรื่อง"

สมองของฉู่ซุ่นประมวลผลตามไม่ทันเล็กน้อย "เอาบทมาให้ผมทำไม"

"เป็นคำเชิญน่ะ เชิญนายไปกำกับ ทั้งค่าจ้างทั้งส่วนแบ่งดีมากทั้งนั้น" พี่ชุยอธิบาย

"แปลว่าทั้งสามบทนี้ อยากจ้างผมไปถ่ายทำสินะ" ฉู่ซุ่นมองดูบทหนังทั้งสามเรื่องตรงหน้า "คดีพิศวงยุคสาธารณรัฐ", "เขาโจร", "บุกขึ้นเขา"

หนังทั้งสามเรื่องนี้มีจุดร่วมเดียวกัน นั่นคือล้วนเป็นแนวสาธารณรัฐ และทุนสร้างล้วนไม่เกินหนึ่งร้อยล้านหยวน โดยส่งมาจากบริษัทยักษ์ใหญ่สามแห่งอย่างหัวอี้ เป่าหน่า และกวงเซี่ยน ซ้ำในบทยังมีสัญญาเดิมพันระบุไว้อีกว่า ยิ่งถ่ายทำหนังเสร็จเร็วเท่าไร ส่วนแบ่งรายได้ก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

ฉู่ซุ่นลองเปิดดูบททั้งสามเรื่องคร่าว ๆ เป็นเรื่องราวที่ซ้ำซากจำเจมาก เรื่องแรกเป็นคดีฆาตกรรมฝาแฝดที่พยายามทำเป็นลึกลับซับซ้อน ชนิดที่ดูถูกสติปัญญาคนดูอย่างรุนแรง ส่วนอีกสองเรื่องที่เหลือก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร

บริษัทภาพยนตร์พวกนี้พูดตรง ๆ ก็คือไม่ได้วิเคราะห์สาเหตุความสำเร็จของ "เล็ทเดอะบูลเล็ตส์ฟลาย" อย่างจริงจังเลย หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องกว่านั้น บริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งสามแห่งคิดว่าการหลอกฟันเงินจากคนดูหนังไม่จำเป็นต้องเปลืองสมองเลยสักนิด

"ปฏิเสธไปทั้งหมดเลยครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว เมื่อช่วงเช้ารองอธิการบดีฮู่เพิ่งบอกกับเขาว่า ช่วงนี้โครงการหนังแนวสาธารณรัฐในวงการภาพยนตร์เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว รองอธิการบดีถึงกับแซวว่าฉู่ซุ่นเป็นคนเปิดประตูสู่แนวสาธารณรัฐเลยทีเดียว

"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันไปปฏิเสธให้" พี่ชุยได้ยินคำตอบที่คุ้นเคยอีกครั้ง ซึ่งก็ตรงกับที่เขาคิดไว้ เพราะกระทั่งตัวเขาเองยังดูออกเลยว่า บริษัทภาพยนตร์ทั้งสามแห่งนี้ต้องการเกาะกระแสรายได้อันงดงามของ "เล็ทเดอะบูลเล็ตส์ฟลาย" เพื่อกอบโกยเงินด่วนชัด ๆ

"ผมเชื่อว่าถ้าเป็นผมก็คงกวาดรายได้มาได้ดีเหมือนกัน" ฉู่ซุ่นกล่าว "แต่ผมคิดว่ามีอยู่สองสิ่งที่เราทรยศไม่ได้ นั่นคือใบหน้าหล่อเหลาฟ้าประทาน และความไว้วางใจของคนดู"

"ฉันรู้อยู่แล้ว ผู้กำกับฉู่ถ่ายหนังไม่สนรายได้อยู่แล้ว!" พี่ชุยแย่งบทพูดของฉู่ซุ่นไปเสียก่อน ทำเอาเจ้าตัวถึงกับสำลัก โดนแย่งบทไปแล้วจะให้พูดอะไรต่อได้อีกล่ะ

"แต่จะว่าไป ผู้กำกับ หนังเรื่องที่สี่นายมีความคิดอะไรบ้างหรือยัง" พี่ชุยเอ่ย "ตอนนี้คนมากมายตั้งตารอหนังเรื่องต่อไปของนายอยู่นะ เอ้า ดูสิ"

พูดพลางพี่ชุยก็เปิดโต้วป้านขึ้นมา ในหน้าบทวิจารณ์ของ "เล็ทเดอะบูลเล็ตส์ฟลาย" มีความเห็นสั้น ๆ ข้อหนึ่งถูกกดไลก์ดันขึ้นไปอยู่อันดับต้น ๆ

[ขอถามหน่อยครับ มีหนังเรื่องไหนที่แนวใกล้เคียงกับ "เล็ทเดอะบูลเล็ตส์ฟลาย" บ้างไหม! ดูไปสองรอบแล้วยังรู้สึกไม่จุใจเลยจริง ๆ ผมรู้ว่ามาตามหาหนังในหน้ารีวิวหนังเรื่องอื่นมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ไปหาที่อื่นแล้วมันไม่มีเลยนี่นา มีเซียนหนังท่านไหนช่วยชีวิตเด็กตาดำ ๆ คนนี้ได้บ้างครับ] "เจ๋อมิ่น" ดูแล้ว ★★★★★

ความเห็นที่ 1: ขอเกาะด้วยคนหนักหนึ่งตัน

ความเห็นที่ 2: เกาะด้วยคนครับ

ความเห็นที่ 3: ถ้าเป็นผู้กำกับคนอื่น ผมคงตอบให้คุณไปย้อนดูผลงานเก่า ๆ ของผู้กำกับแล้วล่ะ สไตล์น่าจะใกล้เคียงกัน แต่ว่า... ผลงานก่อนหน้าของฉู่ซุ่นเรื่อง "คิลบิล" มันคนละแนวกับเรื่องนี้โดยสิ้นเชิงเลยนี่สิเฮ้ย

ความเห็นที่ 4: ดูแล้วสะใจจริง ๆ นั่นแหละ ถ้ามีหนังแนวนี้อีกผมยอมจ่ายเงินซื้อตั๋วดูแน่นอน

ความเห็นที่ 5: ผู้กำกับฉู่มีแผนทำหนังเรื่องใหม่บ้างหรือยังนะ?

ความเห็นที่ 6: "คิลบิล" กับ "ลิ่วเก๋อ" ก็คนละสไตล์กัน "เล็ทเดอะบูลเล็ตส์ฟลาย" ก็ดันฉีกจาก "คิลบิล" ไปอีก ผมล่ะกลัวจริง ๆ ว่าเรื่องต่อไปผู้กำกับฉู่จะเปลี่ยนแนวอีก ผมชอบภาษาภาพและเสียงที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านแบบนี้มากจริง ๆ

ความเห็นที่ 7: ไม่มีทางเปลี่ยนอีกแล้วแน่ สองเรื่องแรกเป็นช่วงที่ผู้กำกับฉู่กำลังค้นหาสไตล์ตัวเอง เรื่องแรกเจ๊ง เรื่องที่สองไม่ได้ฉายโรง ตอนนี้เจอสไตล์ที่ดีที่สุดแล้ว หนังเรื่องต่อไปต้องสไตล์นี้แน่นอน ถ้าไม่ใช่ล่ะก็ ผมจะเอาหัวทิ่มพื้นฉี่เลยเอ้า!

...

"ผู้กำกับดูสิครับ แฟนหนังกระหายกันจนทนไม่ไหวแล้ว" พี่ชุยใช้ข้อเท็จจริงพิสูจน์ทฤษฎีนี้ได้จริง ๆ

ฉู่ซุ่นกล่าว "หนังเรื่องต่อไปใกล้แล้วล่ะ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว มาคุยเรื่องสำคัญก่อน"

หนังเรื่องต่อไปยังไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกเหรอ? พี่ชุยได้ยินดังนั้นก็วางช้อนลง ตั้งอกตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

"ข้าวอบชีสเนื้ออร่อยไหม" ฉู่ซุ่นถาม "เป็นข้าวอบที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลยใช่ไหมล่ะ"

คนอื่นยอมลองของที่เขาป้ายยาไป ความรู้สึกหลังโดนป้ายยานี่แหละคือเรื่องสำคัญที่สุด ไม่ผิดตรงไหนเลยสักนิด

"อร่อยมากจริง ๆ ครับ"

พอกินข้าวกันเสร็จ ฉู่ซุ่นก็ให้พ่อบ้านเข้ามาในห้องสวีตเพื่อติดตั้งโต๊ะคอมพิวเตอร์และต่อคอมพิวเตอร์ไว้ในห้อง จะเล่นหรือไม่เล่นก็เรื่องหนึ่ง แต่มีหรือไม่มีมันคนละเรื่องกัน

หลังจากง่วนทำนู่นทำนี่เสียงดังโครมครามอยู่พักใหญ่ พอเก็บกวาดเรียบร้อยเวลาก็ปาเข้าไปสี่โมงเย็นแล้ว

"ระบบ เริ่มสุ่มหนังเรื่องใหม่ได้" ฉู่ซุ่นรู้สึกว่าได้เวลาพอดี จึงเริ่มสุ่มก่อน

บนหน้าจอปรากฏชื่อหนังหกเรื่องขึ้นมาเหมือนเช่นเคย

["The Great Buddha+" คู่มือถ่ายทำ และเงินทุน]

["โจ๊กเกอร์" คู่มือถ่ายทำ และเงินทุน]

["The Pianist" คู่มือถ่ายทำ และเงินทุน]

["หนานไห่สือซานหลาง" คู่มือถ่ายทำ และเงินทุน]

["หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม" คู่มือถ่ายทำ และเงินทุน]

["มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก" คู่มือถ่ายทำ และเงินทุน]

"คราวนี้แนวหนังกระโดดข้ามไปข้ามมาไกลมากเลยแฮะ" ฉู่ซุ่นใคร่ครวญ ตั้งแต่หนังสงครามไปจนถึงหนังดราม่า แถมยังมีหนังชีวิตฟอร์มจริงจังอีก ในจำนวนนี้มีหนังในประเทศสองเรื่อง คิดเป็นหนึ่งในสามของตัวเลือกทั้งหมด

"พูดตามตรง หนังอย่าง 'โจ๊กเกอร์' เนี่ย... ผมไม่ชอบเอาเสียเลย" ฉู่ซุ่นรู้สึกเฉย ๆ กับหนังรางวัลออสการ์เรื่องนี้

ความจริงเขาอยากสุ่มได้ "หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม" มากกว่า ถ้าสร้างเรื่องนี้ออกมาโดยมีฐานเดิมปูทางไว้อยู่แล้ว มีหวังไม่ขึ้นหิ้งระดับตำนานไปเลยเหรอ

ถ้าไม่ได้จริง ๆ เรื่อง "หนานไห่สือซานหลาง" ก็โอเคเหมือนกัน หากจะหาหนังในประเทศสักเรื่องที่เทียบชั้นกับ "หลายแผ่นดิน แม้สิ้นใจ ก็ไม่ลืม" ได้ ก็คงมีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวแล้วล่ะ

หนังสองเรื่องนี้ เรื่องหนึ่งเล่าถึง "จิตวิญญาณ" อีกเรื่องเล่าถึง "กระดูกสันหลัง" ในฐานะนักวิจารณ์ภาพยนตร์ แน่นอนว่าฉู่ซุ่นย่อมชื่นชอบทั้งสองเรื่อง

"ถ้าเป็นไปได้ ขอร้องล่ะอย่าเพิ่งให้ The Pianist มาเลย หนังเรื่องนี้ดีน่ะมันดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็น" ตามธรรมเนียมเดิม ฉู่ซุ่นเริ่มสวดภาวนาก่อนสุ่มรางวัล

วงล้อเริ่มหมุน ฉู่ซุ่นสั่งหยุด และในที่สุดมันก็หยุดลงตรงหนังเรื่อง "มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก"