ตอนที่ 83 เจอตัวมาลีนาแล้ว!

เมื่อเห็นคำตอบของฉู่ซุ่น สีหน้าเคร่งเครียดของหนิวโจวก็ผ่อนคลายลงในที่สุด มุมปากถึงกับกระตุกอยากจะหัวเราะออกมา เดิมทีพอโดนแฉเรื่องนี้ตรงๆ จนถูกลากขึ้นมาพูดบนโต๊ะ วิธีการเดิมๆ ของเขาก็คงหลอกดึงเงินจากกลุ่มนายทุนได้ยากแล้ว

ทว่าหากแม้แต่ผู้กำกับระดับสองพันล้านหยวนยังสู้เขาไม่ได้ นั่นก็ยิ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ความสามารถเข้าไปใหญ่

คำว่าฉู่ซุ่นสู้เขาไม่ได้หมายความว่าอย่างไร หมายความว่าเขาทำหนังแล้วกวาดรางวัลได้ แต่ฉู่ซุ่นทำไม่ได้น่ะสิ

แบบนี้ก็ดึงดูดนักลงทุนได้เหมือนกัน ใครๆ ต่างก็รู้ว่าหนังทำเงินไม่ได้มีแค่รายได้จากตั๋ว หนังสายศิลปะเองก็มีลู่ทางทำเงินจากการล่ารางวัลอยู่แล้ว

หนิวโจว: [หวังว่าถึงเวลานั้นใครบางคนจะไม่บิดเบือนคำว่า "รางวัลระดับมืออาชีพ" แล้วไปคว้าเอารางวัลเกรดสิบแปดจากที่ไหนก็ไม่รู้มาอ้างนะ]

ผมไม่ใช่ฉู่ซุ่น: [ตอนที่คุณพูดประโยคนี้ออกมา คุณก็แพ้ไปแล้ว ถนอมสายตาไว้เบิ่งดูให้ดีเถอะ]

หนิวโจว: [@ผมไม่ใช่ฉู่ซุ่น จะคอยดู ผมจะแคปโพสต์พวกนี้เก็บไว้ตลอดไป]

ราวกับกลัวว่าฉู่ซุ่นจะเปลี่ยนใจ หนิวโจวจึงรีบตอกฝาโลงสรุปเรื่องนี้ให้เสร็จสรรพทันที

หนิวโจวยิ้มเยาะ "เด็กเมื่อวานซืน นึกว่าการคว้ารางวัลมันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ หนังพาณิชย์อยากจะได้รางวัล ถามคณะกรรมการหรือยังว่าเขาจะยอมให้ไหม"

พูดกันตามเนื้อผ้า หนิวโจวเองก็มองว่า "Let the Bullets Fly" เป็นหนังที่ดี เขาปักใจเชื่อว่าฉู่ซุ่นไม่มีทางได้รางวัล ไม่ใช่เพราะเรื่องฝีมือในเชิงเทคนิค แต่เป็นเพราะฝั่งคณะกรรมการต่างหาก ตัวเขาเคยนั่งเก้าอี้กรรมการรางวัลม้าทองคำ ย่อมรู้ดีว่าเวทีรางวัลมักมีอคติต่อต้านหนังพาณิชย์มาแต่กำเนิด หรือถึงขั้นมีตรรกะประเภทที่ว่า ยิ่งคุณกวาดรายได้สูง ฉันก็ยิ่งไม่ให้รางวัล

ในจุดนี้ ทั่วโลกต่างก็คล้ายกันหมด อย่าได้ยกเคสที่หาได้ยากยิ่งขึ้นมาพูดเลย นั่นมันแค่ความเอนเอียงเพราะเคสที่รอดชีวิตต่างหาก

ฟังดูเกินจริงไปหรือ

ไม่เกินจริงสักนิด "Dying to Survive" สาระลึกซึ้งไหมล่ะ กวาดรายได้ไปตั้งสามพันล้าน คะแนนในโต้วป้านสูงลิ่วถึง 9.0 เออ... คะแนนในไป่ตู้ที่ได้ 7.7 นั่นช่างมันเถอะ ช่องวิจารณ์หนังของไป่ตู้น่ะเป็นแหล่งรวมพวกเกรียนคีย์บอร์ดตัวจริงเสียงจริง

สรุปคือหนังที่มีสาระลึกซึ้ง แถมยังกวาดทั้งคำชมและรายได้มหาศาลขนาดนี้ นอกจากรางวัลแถวสองจำนวนมากแล้ว ก็ได้แค่รางวัลบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยมจากม้าทองคำกับรางวัลดารานำชายยอดเยี่ยมของพี่ซานเจิงเท่านั้น ส่วนรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมอย่าได้หวังเลย ให้แค่รางวัลผู้กำกับหน้าใหม่ยอดเยี่ยมมาปลอบใจแค่นั้นแหละ

เวทีจินเซี่ยงไม่ต้องพูดถึง เวทีไป่ฮวาไม่ได้สักตัว ส่วนเวทีไก่ทองคำได้แค่รางวัลผลงานกำกับเรื่องแรกยอดเยี่ยม สาขาอื่นเขาให้แค่เสนอชื่อเข้าชิง แต่รางวัลชนะเลิศน่ะเสียใจด้วย ยังมีหนังสายศิลป์ชั้นยอดเข้าคิวรอรับอยู่อีกเพียบ

แล้วในตอนนี้ วงการบันเทิงกับผู้ชมมองสถานะของฉู่ซุ่นไว้อย่างไร

"คิลบิล" คือผู้กำกับหนังพาณิชย์ที่มีไอเดียแปลกใหม่ ส่วน "Let the Bullets Fly" คือสามารถถ่ายทอดหนังพาณิชย์ออกมาให้มีมิติที่ลึกซึ้งได้ แต่เนื้อแท้ก็ยังเป็นผู้กำกับสายพาณิชย์อยู่ดีไม่ใช่หรือ

การปะทะคารมกันระหว่างฉู่ซุ่นกับหนิวโจวกลบกระแสร้อนแรงก่อนหน้านี้ไปในพริบตา เดิมทีแค่การดึงดารามาออกหน้าหนุนหลังฝ่ายเดียวก็จุดชนวนไฟลุกท่วมอยู่แล้ว

และหลังจากโพสต์ตอกฝาโลงนั่นผ่านไปเพียงไม่กี่นาที เผิงตันชางก็ออกมาให้สัมภาษณ์ผ่าน "เกาะติดสถานีซุบซิบ" สื่อออนไลน์ของฮ่องกงโดยตรงว่า "การทำหนังมีอยู่สองระดับ ระดับแรกคือเอาใจคนดู ระดับที่สองคือการทิ้งผลงานที่มีความหมายเอาไว้ เห็นได้ชัดเจนว่าฉู่ซุ่นอยู่แค่ระดับแรก อยากได้รางวัลหรือ รอไปอีกสักยี่สิบสามสิบปีเถอะ ถ้าดวงดี เผลอๆ อาจจะพอทำได้อยู่บ้าง"

เผิงตันชางเป็นผู้กำกับชาวฮ่องกงและเป็นเพื่อนสนิทมานานหลายปีของหนิวโจว กาเข้าฝูงกา หงส์เข้าฝูงหงส์ เผิงตันชางชอบทำตัวเป็นผู้อาวุโสข่มเด็กรุ่นหลังเป็นที่สุด เคยมีนักแสดงหน้าใหม่มากพรสวรรค์คนหนึ่งในวงการ ถูกเผิงตันชางคนนี้นี่แหละบีบจนต้องกระเด็นออกจากวงการไป

ธรรมชาติของคนย่อมชอบดูคนทะเลาะตบตีกัน และยิ่งชอบดูดาราฉะกันเข้าไปใหญ่ จึงไม่ใช่แค่ชาวเน็ตทั่วไปเท่านั้นที่คอยมุง คนในวงการเองต่างก็จับตามองกันตาไม่กระพริบ

เว็บไซต์จือฮูรีบโผล่เข้ามาร่วมวงทันที "พวกคุณคิดว่าผู้กำกับฉู่จะได้รับการยอมรับจากรางวัลระดับมืออาชีพหรือไม่"

บนเวยป๋อก็เปิดโพลสำรวจความคิดเห็น [คุณคิดว่าการคว้ารางวัลภาพยนตร์ระดับมืออาชีพเป็นเรื่อง "แค่มีมือก็ทำได้" จริงหรือ] วงกลม ใช่, วงกลม ไม่ใช่

ส่วนพวกบัญชีปั่นกระแสบนวีแชตและคิวคิวคั่นเตี่ยน ยิ่งแห่กันเข้ามาเกาะกระแสเป็นพรวน

โดยเฉพาะคิวคิวคั่นเตี่ยน เคยมีคนเปรียบเปรยเอาไว้ว่า หากสาวสวยเดินไปที่แผงปิ้งย่างริมทาง แล้วเห็นว่าเจ้าของร้านคือแฟนเก่า เธอจึงเยาะเย้ยถากถางไปยกใหญ่ ก่อนที่เจ้าของร้านจะพ่นคำคมสอนใจชวนสะเทือนอารมณ์ออกมา นั่นคือเนื้อหาของไคว่โส่ว

ถ้าสาวสวยเดินเข้าไปหยอดหนุ่มหล่อ นั่นคือโต่วอิน ถ้าสาวสวยเดินเข้าไปรีวิวร้าน นั่นคือปีลีปีลี แต่ถ้าสาวสวยเดินเข้าไปแล้วทำพฤติกรรมงี่เง่าไร้สมอง นั่นแหละคือคิวคิวคั่นเตี่ยนอย่างแท้จริง

ตัวอย่างเช่นประเด็นที่คิวคิวคั่นเตี่ยนให้ความสนใจในคราวนี้ ช่างสะดุดตาผู้คนเป็นที่สุด "ผู้กำกับชื่อดังหนิวโจว ปะทะ ผู้กำกับยอดฝีมือฉู่ซุ่น เปิดศึกวิวาทเพราะผู้หญิงคนเดียว..."

กระทั่งแอปพลิเคชันอย่างควัร์ก ยูซี ไป่ตู้ หรือคิวคิวเบราว์เซอร์ ต่างก็เริ่มยิงแจ้งเตือนข่าวทำนองนี้กันถ้วนหน้า

"ฉู่ซุ่นลั่น ถ่ายหนังคว้าเตอร์งวัล แค่มีมือก็ทำได้แล้วไม่ใช่หรือ?"

"เหตุใดหนุ่มวัยยี่สิบสอง ถึงกล้าชนกับคนแก่วัยหกสิบกว่า เรื่องแปลกประหลาดแห่งวงการบันเทิง!"

"สงครามระหว่างดาวรุ่งเจ้าพ่อรายได้ กับผู้กำกับรุ่นใหญ่ลายคราม คุณเลือกอยู่ฝั่งไหน? ด้านผู้ชมเผย ขอนั่งดูตาปริบ ๆ"

"ฟ้ากว้างผืนดินไพศาล รายได้กับรางวัลคุณจะเลือกอะไร?"

สันดานดิบของเบราว์เซอร์แต่ละเจ้าล้วนแตกต่างกัน เพียงกวาดตามองพาดหัวข่าวเหล่านี้ ก็พอจะแยกแยะได้ทันทีว่าเป็นของค่ายไหน และนี่ก็คือสิ่งที่เรียกขานกันว่ากระแสร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำบนโลกออนไลน์

เวลา: ช่วงบ่าย

สถานที่: บริษัทสตูดิโอฝานหัว

บุคคล: จ้าวเว่ยฝาน, ผู้ช่วยชาย

"ผู้กำกับจ้าวครับ ฉู่ซุ่นไปมีเรื่องงัดข้อกับคนอื่นเข้าแล้วครับ" ผู้ช่วยชายวิ่งโร่เข้ามารายงานเรื่องนี้

"เรื่องมันเป็นยังไง?" สำหรับคนที่ง่วนอยู่กับการเจรจากับบริษัทต่างชาติตลอดช่วงเช้าเพื่อผลักดัน "ยาถอนพิษร้าย" ออกสู่ตลาดนอกประเทศอย่างเขา ย่อมไม่มีทางรับรู้เรื่องราวสดใหม่ในวงการบันเทิงได้ทันท่วงที

ผู้ช่วยสรุปใจความอย่างรวบรัด สั้นกระชับเป็นที่สุด "หนังของหนิวโจวรายได้แป้ก เขาก็เลยโยนความผิดไปให้อวี๋หมิ่น จากนั้นฉู่ซุ่นก็เลยเปิดศึกทะเลาะกับหนิวโจวครับ"

จ้าวเว่ยฝานตั้งใจเผือกเรื่องชาวบ้านอย่างจริงจัง ผู้ช่วยที่ยืนข้าง ๆ จึงเอ่ยต่อ "ตอนนี้กระแสในเน็ต คนเกินครึ่งพากันบอกว่าฉู่ซุ่นไม่ควรไปท้าพนันกับหนิวโจวเลยครับ"

"นายคิดว่าฉู่ซุ่นจะแพ้งั้นเหรอ?" จ้าวเว่ยฝานเงยหน้ามองผู้ช่วย

ผู้ช่วยอึกอักไปชั่วขณะ ก่อนจะเรียบเรียงคำพูดแล้วกล่าว "ผมเชื่อมากกว่าว่าหนังเรื่องต่อไปของฉู่ซุ่นจะทำรายได้ถึงสามพันล้านหยวน แต่ไม่ว่าจะคิลบิลหรือ 'Let the Bullets Fly' ต่างก็ไม่ใช่หนังแนวที่จะได้รางวัลเลยครับ สไตล์มันคนละขั้วกัน"

"สไตล์เหรอ? ฉู่ซุ่นมันมีสไตล์อะไรที่ไหนกัน?" จ้าวเว่ยฝานแค่นเสียง "หนังสามเรื่องมันเปลี่ยนภาษาภาพยนตร์ไปสามแบบ รู้ไหมล่ะว่าทำไมฉันถึงบอกว่าฉู่ซุ่นมันเป็นพวกจิตวิปริต? ก็เพราะมันไม่มีสไตล์ตายตัวน่ะสิ"

"ไอ้ตัวประหลาดอย่างฉู่ซุ่น ตอนนั้นแอบเล่นงานฉัน กลืนกระแสที่ฉันกับไต้เหมิงซีช่วยกันปั่นจนเกลี้ยง คนพรรค์นี้มันจะพูดจาแบบนั้นออกมาถ้าไม่มีความมั่นใจเรอะ?" จ้าวเว่ยฝานกล่าว "ฉันว่ารอบนี้มันมีโอกาสชนะอย่างน้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์"

"เอ่อ..." เนื่องจากก่อนหน้านี้จ้าวเว่ยฝานเพิ่งถูกฉู่ซุ่นข่มมิดด้าม การนำข่าวนี้มารายงานก็เพื่อหวังจะให้เจ้านายอารมณ์ดีขึ้นแท้ ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจ้าวเว่ยฝานกลับมองว่าฉู่ซุ่นมีโอกาสชนะถึงครึ่งต่อครึ่ง

ยอดเยี่ยมจริง ๆ ดังที่ผู้ช่วยกล่าวไว้ ในสถานการณ์ที่ทุกคนต่างมองว่าคราวนี้ฉู่ซุ่นขาดความเยือกเย็น จ้าวเว่ยฝานในฐานะอดีตคู่ปรับผู้ที่ต้องก่นด่าฉู่ซุ่นวันละสองประโยค กลับกลายเป็นหนึ่งในคนส่วนน้อยที่เชื่อมั่นในตัวเขาเสียอย่างนั้น

พอกลับมาถึงเกาะซิซิลี คราวนี้แอดัมส์มารับตรงเวลา นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง รถยนต์มุ่งหน้าแล่นตรงกลับไปยังโรงแรม

สำหรับชาวต่างชาติที่เทียวไปเทียวมายังชายฝั่งตะวันตกติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ผู้คนในท้องถิ่นเริ่มจะคุ้นหน้าคุ้นตากันบ้างแล้ว

"ทิโมธี ชายฝั่งตะวันตกมันมีอะไรน่าดูนักหนาเหรอ?"

"ถ้าฉันรู้ ฉันคงไม่สงสัยเหมือนแกหรอก ตรงนั้นมันไม่มีอะไรเลยสักอย่าง"

"คนต่างชาติพิลึกชะมัด"

ฉู่ซุ่นไม่เพียงแต่เป็นคนต่างชาติพิลึกกึกกือ ทว่ายังเป็นคนต่างถิ่นที่แสนเจ้าเล่ห์อีกด้วย

พอกลับถึงโรงแรม เพิ่งจะเปิดโทรศัพท์ พี่ชุยก็โทรเข้ามาพอดี เขาจึงกดรับสาย

ประโยคแรกที่เอ่ยขึ้นมา ก็เป็นข่าวดีในทันที "ผู้กำกับฉู่ครับ ผมเจอนักแสดงที่เหมาะสมแล้วนะ"

"มีคำว่าแต่ตามมาหรือเปล่าครับ" นอกจากความยินดีแล้ว ฉู่ซุ่นยังคงรักษาความสุขุมเอาไว้ได้

"แต่เธอไม่ใช่นักแสดงน่ะสิครับ" พี่ชุยกล่าว "เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมส่งรูปให้ผู้กำกับดูก่อน คุณลองดูสิว่าจะถูกใจไหม"

"ได้ครับ"

ไม่จำเป็นต้องวางสาย ในห้องพักมีสัญญาณไวไฟเชื่อมต่ออยู่ อีกทั้งที่นี่ไม่ใช่สาธารณรัฐเช็ก สัญญาณไวไฟของซีรากูซาถือว่าใช้การได้ดีทีเดียว ไม่นานเขาก็ได้รับอีเมล

เมื่อกดเปิดดู สิ่งแรกที่เห็นคือรูปภาพ ปฏิกิริยาแรกของฉู่ซุ่นตอนเห็นรูปคือ "โซฟี มาร์... ไม่สิ มีจุดที่ต่างกันอยู่ เพียงแต่มันดูคล้ายกันจริง ๆ"

สาวงามในรูปตรงหน้านี้ มีความละม้ายคล้ายคลึงกับโซฟี มาร์โซ กุหลาบงามแห่งแดนน้ำหอมบนโลกเดิมถึงแปดส่วน เธอมีนามว่าวาเลนตินา เป็นนางแบบชื่อดังชาวอาร์เจนตินา ผู้ได้รับสมญานามว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งอาร์เจนตินา

พี่ชุยยังคงทำงานได้อย่างน่าเชื่อถือเช่นเคย โดยแนบข้อมูลประวัติโดยสังเขปของวาเลนตินาเอาไว้ที่ด้านล่างด้วย

เธอถูกบริษัทโมเดลลิ่ง DAN.Models ค้นพบตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี จึงมีชื่อเสียงตั้งแต่ยังเด็ก แม้ปีนี้จะอายุยี่สิบห้าปี แต่เธอก็กลายเป็นนางแบบที่มีค่าตัวสูงที่สุดในโลกไปแล้ว

"เรานี่ทึ่มจริง ๆ ดันจำกัดตัวเองอยู่แค่ในแวดวงนักแสดงจนลืมวงการนางแบบไปเสียสนิท" ฉู่ซุ่นนึกถึงพฤติกรรมสุดเด๋อด๋าของตนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ช่างเป็นประเภทเส้นผมบังภูเขาโดยแท้

"แต่ทำไมการจัดอันดับห้าสิบใบหน้าที่งดงามที่สุดในโลกถึงไม่มีชื่อของวาเลนตินากันนะ นิตยสารเฮงซวยเอ๊ย ไร้สาระสิ้นดี ใกล้เจ๊งเต็มทีแล้วมั้ง" ฉู่ซุ่นเลื่อนดูรูปของวาเลนตินาต่ออีกสองสามใบ ทั้งหน้าตรง มุมข้าง และท่วงท่าอื่น ๆ องศาของภาพมีผลต่อความสวยงามอยู่ไม่น้อยทีเดียว

ทว่าไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ความสวยของวาเลนตินาก็ตอบโจทย์ความต้องการของฉู่ซุ่นได้จริง ๆ เมื่อเทียบกับโซฟี มาร์โซแล้ว โครงหน้าของเธอมีความเซ็กซี่เย้ายวนมากกว่าอยู่หลายส่วน

โซฟี มาร์โซเองก็เซ็กซี่ ดังที่เห็นได้จากภาพยนตร์อย่าง "L'Amour braque", "Fanfan" และ "La Fidélité" ทว่าความเซ็กซี่ของเธอมักแฝงไว้ด้วยความไร้เดียงสาบริสุทธิ์

แต่ความเซ็กซี่ของวาเลนตินานั้นลดทอนความไร้เดียงสาลงไป และดูเจาะจงมุ่งเป้ามากกว่า อาจเป็นเพราะอาชีพนางแบบ ทำให้ทั้งบุคลิกและเสน่ห์ยั่วยวนที่แผ่ออกมาจากกระดูก ช่างเข้ากับภาพของมาลีนาที่ฉู่ซุ่นต้องการได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

"ใช้ได้เลย เยี่ยมมาก เอาคนนี้นี่แหละ" ฉู่ซุ่นเคาะโต๊ะตัดสินใจ ครั้งนี้ต้องถือว่าพี่ชุยสร้างผลงานชิ้นโบแดงเข้าให้แล้ว

พี่ชุยเอ่ยว่า "งั้นผมจะรีบติดต่อไปทางบริษัทต้นสังกัดของเธอเดี๋ยวนี้เลยครับ"

"แบบนี้ก็แปลว่าหานักแสดงเกือบครบแล้วสินะ" ฉู่ซุ่นพึมพำกับตัวเอง ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ ได้ติดต่อกับ International Creative Management หรือก็คือ ICM ซึ่งเป็นหนึ่งในสามบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเอเจนซีของโลก เพื่อคัดเลือกนักแสดงบทอื่น ๆ จนเกือบครบหมดแล้ว รวมถึงบทเด็กชายคนนั้นด้วย

ศักยภาพของ ICM นั้นไม่ได้โม้จริง ๆ ในแต่ละวันสามารถส่งข้อมูลนักแสดงที่เหมาะสมมาให้ฉู่ซุ่นเลือกดูได้เป็นกระตั้ก จนกว่าเขาจะพอใจ

"ผู้กำกับฉู่ครับ..." พี่ชุยที่อยู่อีกฟากของสายโทรศัพท์เห็นทางนี้เงียบไปนาน จึงส่งเสียงเรียกขึ้นมาสองคำ

"ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ" ฉู่ซุ่นถาม

"คือว่า... พวกพี่น้องในทีมงานกองถ่าย ฝากผมมาถามน่ะครับ เรื่องที่เป็นประเด็นบนเน็ตอยู่ตอนนี้ การจะไปคว้าเตอร์รางวัลเนี่ย มันเป็นไปได้จริง ๆ เหรอครับ" พี่ชุยถามออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ฉู่ซุ่นกล่าวว่า "ถามแบบนี้ แปลว่าพวกพ้องไม่ไว้ใจผมงั้นสิ"

"ไม่ใช่ไม่ไว้ใจครับ เพียงแต่หนังตลาดกับหนังล่ารางวัล มันแทบจะเป็นของคนละโลกกันเลย" พี่ชุยอธิบาย "ทุกคนแค่เป็นห่วงนิดหน่อยน่ะครับ แต่ยังไงพวกเราก็สนับสนุนผู้กำกับฉู่เต็มร้อยแน่นอนอยู่แล้ว"

"เดิมทีผมคิดจะเปิดกล้องหนังอีกเรื่อง แต่พอเห็นวาเลนตินาที่คุณหามาได้ ผมถ่ายเรื่องนี้แบบสบาย ๆ ก็พอ แค่เติมรายละเอียดเข้าไปอีกนิดหน่อย" ฉู่ซุ่นตอบกลับอย่างรัดกุมไม่มีช่องโหว่

"เอ่อ... ผู้กำกับฉู่จะจ้างนางแบบมาเล่นหนัง แล้วหวังจะเอาไปล่ารางวัลเนี่ยนะคร้าบ" พี่ชุยพูดขึ้น "เราจะจริงจังกว่านี้อีกสักนิดดีไหมครับ พวกแจกันดอกไม้สวยแต่รูปพวกนี้ กรรมการตัดสินน่ะเกลียดที่สุดเลยนะ"

"นั่นมันเพราะพวกเขาใช้แจกันดอกไม้พวกนี้ไม่เป็นต่างหากล่ะ" ฉู่ซุ่นตอบ

พี่ชุยรู้ดีว่าตนคงเกลี้ยกล่อมไม่ได้ จากการร่วมงานกันมาหลายครั้งทำให้เขารู้ซึ้ง เรื่องใดที่ฉู่ซุ่นตัดสินใจไปแล้ว อย่าว่าแต่ม้าแปดตัวเลย ต่อให้เอาชายชาตรีร่างบึกบึนแปดคนมาช่วยกันลาก ก็ดึงเขากลับมาไม่ได้ทั้งนั้น