ตอนที่ 84 ช่างงดงามเหลือเกิน

พี่ชุยรู้สึกว่าสิ่งที่ตนพอจะทำได้ในตอนนี้มีเพียงการรีบคุยเรื่องวาเลนตินาให้ลงตัว ในฐานะอดีตนางแบบค่าตัวสูงที่สุด การจะทาบทามเธอมาแสดงภาพยนตร์สักเรื่อง อย่างน้อยก็ต้องเคลียร์คิวว่างไว้สองถึงสามเดือน ค่าตัวย่อมไม่ถูกแน่นอน

พี่ชุยสัมผัสได้ว่านี่คืองานช้าง

ฉู่ซุ่นที่อารมณ์ดีเป็นพิเศษเปิดเกมเล่นไปสองตา และก็เป็นไปตามคาด... อารมณ์ดีกับฟอร์มการเล่นที่ดีมันไม่ได้ไปด้วยกันเลย ฉู่ซุ่นไต่แรงก์ย้อนศรสำเร็จ จากระดับสตาร์ร่วงลงมาอยู่ไดมอนด์

"เป็นบทเรียนเลยนะ อารมณ์ดีๆ อย่าได้ริเล่นเกมเด็ดขาด ชนะขึ้นมา อารมณ์ดีก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นสักเท่าไร แต่ถ้าแพ้ขึ้นมาล่ะก็เสียอารมณ์สุดๆ" ฉู่ซุ่นสรุปสัจธรรมชีวิตได้ข้อหนึ่ง เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะจำใส่ใจไปได้นานแค่ไหน

ต้าเมาโดนทำโทษยืน: [ขอบคุณที่ออกโรงพูดแทนนะ!]

วีแชตมีข้อความเด้งขึ้นมา ฉู่ซุ่นจึงตอบกลับ: [ขอบคุณอะไรกันครับ พี่หมิ่นเองก็เคยออกโรงช่วยพูดให้ผมเหมือนกัน]

ต้าเมาโดนทำโทษยืน: [หนังเรื่องใหม่มีไอเดียหรือยัง?]

[วางใจได้เลยครับ สบายใจหายห่วง นิ่งสนิทชัวร์ปึ้ก]

ต้าเมาโดนทำโทษยืน: [ฉันให้เธอสิบล้าน]

หือ? ฉู่ซุ่นนึกว่าสายตาตัวเองมีปัญหา จึงเพ่งมองอย่างละเอียดอีกครั้ง อวี๋หมิ่นจะให้เงินเขาสิบล้านจริงๆ นี่มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

ฉู่ซุ่นถามอย่างสงสัย: [ให้ผมสิบล้านนี่จะลงทุนกับหนังเรื่องใหม่ของผม หรือว่าพี่หมิ่นอยากจะเปย์เลี้ยงดูผมกันแน่ครับ?]

ต้าเมาโดนทำโทษยืน: [ไม่ได้จะเลี้ยงดูสักหน่อย เผื่อว่า... แค่เผื่อว่านะ ถ้าเธอโดนผลกระทบในวงการบันเทิงเพราะเรื่องนี้ เงินก้อนนี้จะได้เป็นทุนรอนให้เธอตั้งตัวกลับมาใหม่ได้]

"..." ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของฉู่ซุ่นคือ หรือว่าทางบ้านของอวี๋หมิ่นจะเป็นมหาเศรษฐีซุ่มรวย? ประเภทมีทรัพย์สินหลายพันล้านอะไรทำนองนั้นหรือเปล่า?

ฉู่ซุ่นจึงถามสิ่งที่คิดในใจออกไป: [ฐานะทางบ้านของพี่หมิ่นรวยมากเหรอครับ?]

ต้าเมาโดนทำโทษยืน: [ที่บ้านไม่ค่อยมีใครน่ะ แล้วความสามารถในการบริหารเงินของฉันก็แย่มาก ไม่ได้มีเงินเยอะหรอก]

[แล้วพี่จะให้เงินผมสิบล้านทำไมกันครับ อยู่ดีๆ ทำไมถึงจะให้ผมตั้งสิบล้าน] ฉู่ซุ่นรู้ดีว่า ต่อให้เป็นดารา เงินก้อนนี้ก็ถือเป็นเงินจำนวนมหาศาลอยู่ดี ถ้าที่บ้านไม่ได้มีเหมืองทองแล้วจะทำแบบนี้ไปทำไม?

แค่เพราะเขาช่วยออกโรงตอกกลับหนิวโจวเนี่ยนะ?!

เงินนี้มันหาได้ง่ายเกินไปหรือเปล่า

ต้าเมาโดนทำโทษยืน: [ไม่ใช่ไม่มีเหตุผลหรอกนะ เพื่อนในวงการของฉันหลายคนก็ออกมาช่วยพูด แต่ไม่มีใครกล้าพูดชนซึ่งหน้าตรงๆ สักคน เพราะหนิวโจวเป็นตัวแทนของวงการบันเทิงไต้หวันในระดับหนึ่ง การเอ่ยปากชนตรงๆ ก็เท่ากับยอมสละอิทธิพลในแถบไต้หวันไปเลย]

ต้าเมาโดนทำโทษยืน: [การที่เธอออกโรงพูดตรงๆ ช่วยดึงกระแสสังคมทั้งหมดออกจากตัวฉัน การช่วยเหลือนี้มีค่ามากกว่าสิบล้านมากนัก แต่ฉันไม่ได้

พอเห็นข้อความของอวี๋หมิ่น ฉู่ซุ่นก็พลันรู้สึกจุกในอกขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมองว่าการกระทำของฉู่ซุ่นคือสิ่งที่เพื่อนแท้ทำให้กัน ทว่าความจริงแล้วที่เขาออกโรงซัดกลับตรงๆ ก็แค่เพราะมั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยม ไม่ได้แคร์เรื่องรายได้อะไรนั่นเลยสักนิด

ยิ่งเรื่องการได้รับการยอมรับจากรางวัลระดับมืออาชีพ ก็เป็นเพราะฉู่ซุ่นมี "มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก" อยู่ในมือ และเมื่อมีความมั่นใจเต็มร้อย ก็เลยถือโอกาสใช้หนิวโจวเป็นบันไดเหยียบขึ้นไปพอดี

ถึงจะมีเจตนาออกหน้าช่วยอยู่บ้าง แต่ฉู่ซุ่นก็รู้สึกว่าตนเองยังห่างไกลจากคำว่า "เพื่อนแท้" มากนัก

"คราวก่อนก็ยอมไม่ปรึกษาบริษัทเลยสักคำ ดึงดันเอาชื่อเสียงตัวเองมาช่วยเป็นพยานให้ฉัน" ฉู่ซุ่นคิดในใจ "พอนึกดูแล้ว การที่เธอกล้าพูดว่าจะให้เงินฉันสิบล้านก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก"

ฉู่ซุ่นพอจะเข้าใจแล้ว อวี๋หมิ่นเป็นคนประเภทที่หากใครทำดีด้วยหนึ่งส่วน ก็จะตอบแทนกลับไปถึงสิบส่วน เขาเคยคิดมาตลอดว่าคนแบบนี้คงมีอยู่แค่ในละคร ไม่นึกเลยว่าในชีวิตจริงจะมีอยู่จริงๆ

[ปัญหาไม่ใหญ่ครับ ถ้ามีปัญหาขึ้นมาจริงๆ ถึงตอนนั้นผมค่อยให้เจ๊หมิ่นเลี้ยงดูแล้วกัน] ฉู่ซุ่นตอบกลับไปแบบนี้

ต้าเมาโดนทำโทษยืน: [ได้สิ]

พอพูดถึงตรงนี้ ฉู่ซุ่นก็มีเรื่องหนึ่งที่สงสัยมาตลอด: [เจ๊หมิ่น ทำไมเจ๊ถึงใช้ชื่อว่าต้าเมาโดนทำโทษยืนล่ะครับ? เมื่อก่อนชื่อเวยปั๋วก็ใช้ชื่อนี้]

[เพราะตอนเด็กๆ ฉันมีฉายาว่าแมวน้อย พอโตขึ้นมาก็กลายเป็นแมวใหญ่ แล้วตอนเรียนน่ะ ซนเกินไปหน่อยชอบคุยในห้อง เลยโดนอาจารย์สั่งให้ลุกขึ้นยืนทำโทษบ่อยๆ ยืนทีก็ลากยาวไปทั้งคาบเลย]

[ยืนนานๆ แล้วมันปวดเท้า พ่อเลยส่งฉันไปฝึกกังฟู พอฝึกแล้วเวลายืนทำโทษก็ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ ฉันถึงได้จับพลัดจับผลูเข้าวงการต่อสู้มาแบบนี้นี่แหละ]

"เอ่อ..." ฉู่ซุ่นไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายดี พ่อของอวี๋หมิ่นนี่ก็นับเป็นยอดคนจริงๆ ลูกสาวคุยในห้องเรียนจนโดนครูสั่งยืนทำโทษ สิ่งที่ควรทำคือสั่งไม่ให้ลูกคุยไม่ใช่เรอะ จะมาบอกว่าฝึกกังฟูแล้วยืนทำโทษจะไม่เหนื่อยได้ยังไง พ่อแท้ๆ หรือเปล่าเนี่ย

ทันใดนั้นฉู่ซุ่นก็นึกถึงพ่อตัวเองกับแม่จ้าวจือขึ้นมา เออแฮะ พ่อแท้ๆ แน่นอน

ระบบส่งเสียงขึ้นมา [กองทุนถ่ายทำภาพยนตร์ของระบบนี้จะคงอยู่ตลอดไป ไม่มีทางปล่อยให้โฮสต์ไม่มีเงินถ่ายหนังเด็ดขาด]

"เอาละๆ รู้แล้วน่า ไม่ต้องหึงหรอก เธอก็รู้นี่ว่าเธอคือที่หนึ่งในใจฉัน" ฉู่ซุ่นเอ่ยปลอบระบบ คุยกับอวี๋หมิ่นต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มลุยงานจริงจัง พี่ชุยเริ่มติดต่อกับทางเอเจนซีของวาเลนตินา หลังจากการเจรจาต่อรองอยู่หลายยก พี่ชุยถึงขั้นต้องบินไปลอสแอนเจลิส จนในที่สุดเงื่อนไขต่างๆ ถึงตกลงกันได้แบบเฉียดฉิว

จากนั้นวาเลนตินาก็เสนอว่า ก่อนจะเซ็นสัญญา เธอขอพบผู้กำกับเป็นการส่วนตัวสักครั้ง

ในฐานะซูเปอร์โมเดลระดับโลก วาเลนตินามีอำนาจต่อรองกับสังกัดสูงมาก บริษัทต้นสังกัดจึงต้องยอมรับฟังความเห็นของเธอเป็นพิเศษ

"ผู้กำกับฉู่ ผมเจอตัวจริงของแม่นางแบบคนนั้นมาแล้ว นางฟ้าชัดๆ เลยครับ ขนาดผมที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชนยังอึ้งตาค้าง ถ้าผู้กำกับฉู่คว้าตัวน้องคนนี้มาได้ ไม่มีคำว่าขาดทุนแน่นอน!" พี่ชุยทำท่าจะตบไหล่ฉู่ซุ่น แต่อีกฝ่ายเอี้ยวตัวหลบได้ทัน

"เห็นผมเป็นคนยังไงกันครับเนี่ย" ฉู่ซุ่นตอบเสียงนิ่งขรึม แล้วแอบคิดเสริมในใจ ถ้าสาวเจ้าเขายืนกรานจะพลีกายเพื่อศิลปะ มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ในเมื่อเขามันแรงน้อยขนาดไก่ตัวเดียวยังจับไม่ไหว

"ว่าแต่ ช่วงนี้พี่ชุยเหนื่อยแย่เลย ดูผอมลงไปเยอะนะ" ฉู่ซุ่นตบไหล่พี่ชุยบ้าง อีกฝ่ายพยายามจะหลบแต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

"ทำงานให้ผู้กำกับฉู่ เหนื่อยแค่นี้เรื่องจิ๊บจ๊อยครับ แหะๆ" พี่ชุยมีไฟขนาดนี้ ก็เพราะเงินก้อนโตจากเรื่อง "เล็ทเดอะบุลเล็ตส์ฟลาย" คราวก่อนแท้ๆ เป็นซองใหญ่ที่แจกให้ทุกคนทั้งกองถ่ายจริงๆ

"ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับ" ฉู่ซุ่นเอ่ย "แล้วทีมงานคนอื่นๆ จัดการเรียบร้อยหรือยัง"

"ตอนแรก พอได้ยินว่าจะต้องมาถ่ายที่อิตาลี หลายคนก็อิดออดไม่อยากมา แต่พอรู้ว่าเป็นหนังของผู้กำกับฉู่ ทุกคนก็ตอบตกลงทันทีเลยครับ" พี่ชุยกล่าว

นี่มันยกยอกันเกินจริงชัดๆ คนในวงการรู้กันดีว่าถ้ามีโอกาสได้ไปถ่ายหนังต่างประเทศ ร้อยทั้งร้อยใครก็อยากไปทั้งนั้น แต่คำเยินยอแบบนี้ ฉู่ซุ่นก็ฟังแล้วรื่นหูดีอยู่เหมือนกัน

ทีมงานส่วนใหญ่ยังคงเป็นคนคุ้นเคยชุดเดิม มีเพียงผู้จัดการฝ่ายสถานที่กับบางตำแหน่งเท่านั้นที่ต้องเปลี่ยนตัว

ถึงเวลานัดหมาย วันที่ 13 พฤษภาคม ฉู่ซุ่นกับวาเลนตินานัดเจอกันที่กรุงโรม สถานที่คือพิพิธภัณฑ์ศิลปะบอร์เกเซ ซึ่งเป็นจุดที่วาเลนตินาเลือกเอง

"นัดเจอกันที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ สาวน้อยหุ่นแซ่บคนนี้แอบเป็นสายอาร์ตเหมือนกันเหรอเนี่ย" ฉู่ซุ่นลองค้นหาประวัติของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ดู เดิมทีมันคือคฤหาสน์ของขุนนางใหญ่บอร์เกเซ หมอนี่เป็นนักสะสมตัวยง พอตายไปคฤหาสน์กับของสะสมจึงถูกดัดแปลงมาเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในปัจจุบัน

เยี่ยมมาก นี่สินะที่เรียกว่ามอดไหม้เพื่อศิลปะแม้ตัวตาย ฉู่ซุ่นยืนครุ่นคิดอยู่ตรงมุมหนึ่งขณะรอคอย ทันใดนั้นก็มีเสียงใสของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง "คุณฉู่คะ?"

ฉู่ซุ่นหันกลับไป หน้าตาสะสวยจนถึงขั้นทำให้เขาเกือบเหม่อลอยไปชั่วขณะ หากเปรียบเปรยแบบไม่เกินจริง การปรากฏตัวของเธอดูราวกับช่วงชิงความสนใจของทั้งถนนสายนี้ไปจนหมดสิ้น

โชคดีที่ฉู่ซุ่นผ่านการดูหนังมาสารพัด ตาเห็นภาพเซนเซอร์แต่ใจไร้เซนเซอร์ไปนานแล้ว จึงยังคงนิ่งสงบอยู่ได้

สัดส่วนเว้าโค้งอันสมบูรณ์แบบขับให้เสื้อยืดสีขาวล้วนดูโดดเด่นสะดุดตาแม้จะไม่มีลวดลายใดๆ กางเกงยีนส์ขากว้างสีฟ้าอ่อนถูกพับขากางเกงขึ้นหนึ่งทบเนื่องจากยาวเกินไป สวมรองเท้าแตะรัดส้นสีน้ำตาล และมีหมวกแก๊ปสวมอยู่บนศีรษะ

"สวัสดีครับ วาเลนตินา" ฉู่ซุ่นดึงสติตัวเองกลับมาทักทายได้ในพริบตา

อันที่จริงสำหรับผู้หญิงแล้ว ไม่ว่าสายตาของผู้ชายที่มองสำรวจจะรวดเร็วเพียงใด ย่อมรู้สึกตัวได้เสมอ ทว่าสายตาสำรวจของฉู่ซุ่นกลับดูเป็นปกติและเปิดเผยอย่างยิ่ง

"ฉันมีชื่อจีนด้วยนะคะ ชื่อเหมยเหมยค่ะ" วาเลนตินาพูดภาษาจีนด้วยสำเนียงแปร่งๆ

"เหมยเหมย?" ฉู่ซุ่นสงสัย วาเลนตินาจึงอธิบาย "คำแรกของดอกกุหลาบ กุหลาบไงคะ เหมยเหมย"

ฉู่ซุ่นเอ่ยชม "เป็นชื่อที่เพราะมากครับ"

"ขอบคุณค่ะ" วาเลนตินาบอก "พวกเราเข้าไปดูข้างในกันเถอะค่ะ ฉันอยากมาชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะบอร์เกเซตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที"

ทั้งสองคนสื่อสารกันด้วยภาษาอังกฤษ

"งั้นไปกันเถอะครับ"

ทั้งสองซื้อตั๋วเดินเข้าไปในหอศิลป์ เนื่องจากวันนี้เป็นวันพฤหัสบดี นักท่องเที่ยวจึงเยอะเป็นพิเศษ โชคดีที่วาเลนตินาสวมหมวกเบสบอล แถมยังดึงปีกหมวกลงมาเสียต่ำ ไม่อย่างนั้นคงมีคนจำเธอได้จริงๆ

วาเลนตินาชี้ไปที่รูปปั้นรูปหนึ่งพลางเอ่ยขึ้น "นี่คือเดวิดค่ะ ผลงานในยุคแรกๆ ของแบร์นินี"

เดวิดไม่ได้เป็นผลงานแกะสลักของมีเกลันเจโลหรอกเหรอ ฉู่ซุ่นเกือบจะหลุดปากถามออกไปแล้วว่า 'ผมเรียนมาน้อย อย่ามาหลอกกันนะ' ทว่าเขายังรักษาความนิ่งไว้ได้ ทำเป็นพยักหน้าเออออแล้วฟังวาเลนตินาพูดต่อ

"เดวิดของมีเกลันเจโลคือวีรบุรุษที่กำลังจะออกรบ ส่วนเดวิดของโดนาเทลโลคือวีรบุรุษที่คว้าชัยชนะกลับมา มีเพียงเดวิดของแบร์นินีเท่านั้นที่แกะสลักออกมาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง และมีสีหน้าดุดันค่ะ" วาเลนตินาพูดคุยอย่างลื่นไหล

ที่แท้เดวิดก็ถูกแกะสลักโดยคนตั้งมากมาย ฉู่ซุ่นมองดูรูปปั้นเดวิดตรงหน้าที่กำลังเอี้ยวเอวเหมือนอยากจะเอาค้อนทุบคน พูดตามตรงเลยว่า เขามองไม่เห็นความงดงามอะไรสักนิด

เขาเอ่ยถาม "เหมยเหมย คุณชอบแบร์นินีเหรอครับ"

"ไม่ชอบค่ะ" วาเลนตินาส่ายหน้าแล้วตอบ "แค่รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์มากคนหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ"

กำลังคิดอยู่พอดีว่าชื่อแบร์นินีฟังดูคุ้นหู พอเห็นผลงานชิ้นถัดไปอย่าง "อะพอลโลกับแดฟนี" ก็นึกออกทันทีว่าหมอนี่คือใคร

"เหมยเหมย คุณรู้ไหมว่าผมชื่นชมแบร์นินีตรงไหน" วาเลนตินามองฉู่ซุ่นด้วยความสงสัย พลางรอฟังคำตอบ

"ผมชอบการออกแบบงานศพของเขาครับ ผมคิดว่าด้วยพรสวรรค์ของเขา ถ้ามีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้คงหาเงินได้มหาศาลเลย" ฉู่ซุ่นว่า พลางนึกถึงมุกตลกเรื่องค่าจัดงานศพที่แสนจะแพงหูฉี่

"เอ๊ะ?" ในหัวเล็กๆ ของวาเลนตินามีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

ฉู่ซุ่นกล่าว "ไม่ว่าจะเป็นป้ายหลุมศพที่เขาออกแบบ หรือสุสานมาเรีย จีลา ต่างก็เปี่ยมไปด้วยความงดงาม ผม ฉู่ซุ่น ขอยกย่องให้เขาเป็นสุดยอดนักจัดงานศพที่เก่งที่สุดเลยครับ!"

"ทำไมล่ะคะ..." วาเลนตินาเริ่มไม่รู้ว่าจะต่อบทสนทนานี้อย่างไรดี

"เหมยเหมย คุณรู้ไหม ประติมากรรมมีไว้ให้คนเป็นดู แต่งานศพคืองานศิลปะที่สร้างขึ้นเพื่อคนตาย" ฉู่ซุ่นกล่าว "เพราะฉะนั้นการออกแบบงานศพของแบร์นินี ถึงเป็นเหตุผลหลักที่ผมชื่นชมเขาครับ"

เวลาคุยกับสาว ถ้าคิดจะเก๊กโชว์ภูมิ อย่าได้เดินตามกรอบความคิดของสาวเด็ดขาด ต้องทำแบบฉู่ซุ่นนี่สิ จู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เธอพูดเรื่องรูปปั้น ฉันพูดเรื่องงานศพ เธอพูดเรื่องระดับศิลปะ ฉันพูดเรื่องสัจธรรมแห่งความตาย แค่นี้ก็เห็นชั้นเชิงความเหนือกว่าได้ทันที