ตอนที่ 85 เริ่มถ่ายทำซิซิลี

"ฉู่ ฉันไม่เคยสนใจเรื่องที่แบร์นินีออกแบบพิธีศพมาก่อนเลยค่ะ" ดูเหมือนวาเลนตินาจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างจากคำพูดของฉู่ซุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว โดยเฉพาะตอนที่เขาพูด ดวงตาที่หลุบต่ำคู่นั้น ดูราวกับกำลังอ่านความตายอยู่จริง ๆ

ไร้สาระน่า คนปกติที่ไหนเขาจะมาสนใจเรื่องพรรค์นี้ ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่ซุ่นเคยเลื่อนดูคลิปสั้นแล้วเห็นพวกบัญชีคอนเทนต์พูดถึงเรื่องนี้ ใครมันจะไปใส่ใจ เมื่อกี้ลองนึกดูถึงเพิ่งจำเรื่องนี้ได้ต่างหาก

"ปกติครับ แต่ละคนให้ความสนใจในจุดที่ต่างกัน นั่นถึงแสดงว่าทุกคนล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว" ฉู่ซุ่นกล่าว

"นี่คือมุมมองการมองสิ่งต่าง ๆ ของผู้กำกับเหรอคะ" วาเลนตินาเปลี่ยนประเด็นแล้วถามขึ้น "ทำไมผู้กำกับถึงเลือกฉันมารับบทนางเอกล่ะคะ ฉันหมายถึง ฉันไม่เคยแสดงหนังมาก่อนเลย ขนาดถ่ายโฆษณายังเทกตั้งหลายรอบ"

"ความสวยครับ" ฉู่ซุ่นตอบตรง ๆ "เพราะความงดงามของคุณ หนังเรื่องนี้ถึงได้เกิดขึ้นมา"

พูดความจริงล้วน ๆ ต้องรู้ก่อนนะว่า "มาเลน่า" ชื่อเดิมในภาษาอิตาลีก็คือ "มาลีนา" ถ้าไม่มีนางเอก ก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี

วาเลนตินาไม่คิดว่าผู้กำกับตรงหน้าจะพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้ ทำเอาคนที่นิสัยร่าเริงอย่างเธอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ฉู่ซุ่นไม่ได้เปิดบทสนทนาต่อ เพราะใจเขาลอยไปแล้ว ทั้งสองจึงเดินเคียงข้างกันชมนิทรรศการในหอศิลป์ไปเรื่อย ๆ

สาเหตุที่ใจลอยก็เพราะฉู่ซุ่นรู้สึกมาตลอดว่า นักแปลในจีนแผ่นดินใหญ่ โดยเฉพาะคนที่แปลชื่อภาพยนตร์ มีฝีมือระดับสูงมาก ชื่อหนังมากมายที่ฟังแล้วเปี่ยมด้วยมนต์เสน่ห์ ล้วนต้องยกความดีความชอบให้เหล่านักแปล

อย่างเช่น "Malèna" ที่แปลเป็น "ตำนานความงามแห่งซิซิลี" หรืออย่าง "Léon: The Professional" ที่ชื่อจีนแปลว่า "นักฆ่าคนนี้ไม่ค่อยเย็นชา" ทั้งที่ชื่อเดิมคือ "Léon" หรือ "One Flew Over the Cuckoo's Nest" ที่ชื่อจีนแปลว่า "บินข้ามโรงพยาบาลบ้า" จากชื่อเดิมที่แปลตรงตัวว่า "บินเดี่ยวข้ามรังนกคุกกู"

หรืออย่าง "Coco" ที่ชื่อจีนแปลว่า "ท่องเที่ยวตามล่าฝัน" จากชื่อเดิมที่เป็นแค่ชื่อคุณทวดของมิเกล หืม จะว่าไปใช้ชื่อเดิมก็เพราะดีเหมือนกัน

ทั้งสองเดินชมนิทรรศการจนเสร็จก็ผ่านไปชั่วโมงครึ่งแล้ว ฉู่ซุ่นจึงไปส่งวาเลนตินากลับโรงแรม

ก่อนจะแยกย้าย วาเลนตินาก็เอ่ยปากชวน "ฉู่ จะขึ้นไปดื่มไวน์แดงสักแก้วไหมคะ"

"ดื่มสักแก้วจริง ๆ เหรอครับ" ฉู่ซุ่นถาม

วาเลนตินายิ้ม สาวสวยหน้าตาดีพอยิ้มแล้วช่างน่ามองจริง ๆ โดยเฉพาะคนสวยระดับวาเลนตินา เธอตอบว่า "แน่นอนสิคะ"

"งั้นคงต้องขอผ่านครับ ผมไม่ชอบดื่มไวน์แดงในโรงแรมกับใคร" ฉู่ซุ่นปฏิเสธ "ไว้คราวหน้ามีโอกาส ผมค่อยเลี้ยงคุณแล้วกัน"

"รออยู่นะคะ" วาเลนตินาถูกปฏิเสธก็ไม่ได้มีอารมณ์ขุ่นเคือง บนใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม ก่อนจากกันเธอยังพูดว่า "ผู้กำกับฉู่ ฉันตั้งตารอที่จะได้ร่วมงานกับคุณนะคะ"

"ผมก็เช่นกันครับ"

สำหรับฉู่ซุ่น ด่านที่ยากที่สุดอย่างเรื่องนักแสดงก็เสร็จสิ้นลง วันที่ 17 พฤษภาคม 2020 พิธีเปิดกล้องจึงจัดขึ้นที่เมืองซีรากูซา บนเกาะซิซิลี ประเทศอิตาลี

แนะนำนักแสดงหลักกันสักหน่อย เริ่มจากนางเอก มาลีนา รับบทโดย วาเลนตินา บิโนช

พระเอก เรนาโต รับบทโดย ดูแบนด์ เซลฟ์

นักแสดงสมทบ นิโน สามีของมาลีนา รับบทโดย จอร์จ ซูเกอร์

นักแสดงคนอื่น ๆ ล้วนเป็นดาราระดับเกรดสามเกรดสี่ของฮอลลีวูด ไม่มีค่าพอให้เอ่ยชื่อ

อันที่จริงเวอร์ชันเดิมของเรื่องนี้ นอกจากพระนางแล้ว ตัวละครอื่น ๆ ถือว่าแคสต์มาแบบตามใจมาก เช่น พ่อของนางเอก ก็แค่ดึงตัวผู้อำนวยการสร้างมารับบทส่ง ๆ

ดูแบนด์เป็นเด็กชายวัยสิบสองปี หน้าตาคิ้วเข้มตาโต ที่สำคัญที่สุดคือมีความขี้อาย ทว่าแฝงกลิ่นอายของความแก่แดดอยู่เล็กน้อย เขาเป็นดาราเด็กที่บริษัทบริหารจัดการความคิดสร้างสรรค์ระดับสากลหาตัวมา อย่าเห็นว่าเจ้าหนูนี่อายุน้อย ค่าตัวแพงเอาเรื่องทีเดียว เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในฮอลลีวูดมากที่สุดในกองถ่าย และเป็นคนอังกฤษ

คนที่ตามมาด้วยยังมีผู้ปกครองของดูแบนด์ ซึ่งก็คือพ่อของเขา หน้าผากกว้าง จมูกเหยี่ยว ไม่มีมารยาทสุภาพแบบสุภาพบุรุษอังกฤษเลยสักนิด ตรงกันข้าม คำพูดคำจาค่อนข้างจะเหน็บแนมเสียดสีด้วยซ้ำ

ซูเกอร์คงไม่ต้องแนะนำอะไรมาก เป็นดาราชาวอิตาลีคนหนึ่งที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในประเทศอิตาลี

ในต่างประเทศก็มีพิธีเปิดกล้องเหมือนกัน เพียงแต่เรียกกันว่า "งานเลี้ยงเปิดตัว" ฟังดูแปลก ๆ พิลึก

กิน ๆ ดื่ม ๆ กันไป เนื่องจากพรุ่งนี้ต้องเริ่มงาน ทุกคนจึงควบคุมตัวเองไม่ดื่มเหล้ามากนัก อีกอย่างฉู่ซุ่นก็อยากจะบ่นมานานแล้ว งานเลี้ยงแบบตะวันตกเนี่ย มันกินอิ่มจริง ๆ หรือ

สถานที่จัดงานเลี้ยงเปิดตัวคือโถงชั้นสามของโรงแรมมินาเรตโต พื้นที่ค่อนข้างแคบไปหน่อย จึงต้องขอใช้พื้นที่สวนด้านนอกไปด้วยในตัว

ใครว่าวัฒนธรรมบนโต๊ะเหล้าของจีนกับตะวันตกไม่เหมือนกันล่ะ มันก็แค่เปลี่ยนแพ็กเกจใหม่ สุดท้ายทั่วทั้งโลกก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ

"ผู้กำกับครับ ผมชอบเรื่องนี้มาก มั่นใจว่าจะแสดงออกมาได้ดีแน่นอนครับ" หน้าตาของซูเก๋อเป็นคนอิตาลีขนานแท้ แต่ถ้าจะให้บอกว่าหน้าตาเขาต่างจากคนอเมริกันหรือคนอังกฤษตรงไหน ก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน มันแยกแยะได้ยากมาก

"ถ้าอย่างนั้นผมก็เชื่อว่าคุณต้องแสดงได้ดีแน่นอน" ฉู่ซุ่นยกแก้วน้ำโซดาขึ้นชนแก้วกับซูเก๋อ

ซูเก๋อยังอยากจะคุยกับฉู่ซุ่นต่ออีกสองสามประโยค แต่อีกฝ่ายไม่อยากคุยด้วยจริง ๆ เพราะเขาไม่ค่อยชินกับการต้องแหงนหน้าคุยกับคนอื่น ซูเก๋อสูงตั้งหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร

นักแสดงตัวสูงเกินไปเอาเข้าจริงก็ไม่ใช่เรื่องดี ใช่ว่าทุกคนจะเป็นเกรกอรี เพก เสียเมื่อไหร่

อีกอย่างก็เพราะร่างกายนี้ทำให้ฉู่ซุ่นดื่มเหล้าไม่ได้ พองานเลี้ยงผ่านไปได้ครึ่งทางเขาก็แวบขึ้นไปบนดาดฟ้า มองไกล ๆ จะเห็นทะเล ใกล้เข้ามาก็มีกลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้า ฉู่ซุ่นก้มหน้าก้มตาวาดแบบเสื้อผ้าและแบบพร็อพประกอบฉาก

ต้องยอมรับเลยว่าพอย้ายมิติมา ฝีมือการสเก็ตช์ภาพของฉู่ซุ่นก็พัฒนาแบบก้าวกระโดด ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบท่วงท่าหรือพร็อพประกอบฉากล้วนต้องวาดออกมาทั้งสิ้น

"ฉู่ ทำอะไรอยู่เหรอคะ"

ไม่รู้ว่าวาเลนตินาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เรือนผมสีบลอนด์ของเธอถูกย้อมเป็นสีดำแล้ว ท่าทางของเธอดูคล้ายมีมในอินเทอร์เน็ตประเภท "ตัวน้อยสุดน่ารักของคุณมาแล้วจ้า.JPG"

"วาดแบบเสื้อผ้าน่ะ" ฉู่ซุ่นตอบโดยไม่เงยหน้า "หนังเรื่องนี้มีฉากหลังเป็นยุคสี่สิบ เสื้อผ้าของเกาะซิซิลีในยุคนั้นเลยต้องสั่งตัดเป็นพิเศษ"

วาเลนตินาคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ฉันไม่เคยเล่นหนังมาก่อนนะคะ แต่คนที่ดูแลเรื่องพวกนี้ไม่ควรเป็นฝ่ายคอสตูมของกองถ่ายหรอกเหรอคะ"

"เหมยเหมย รู้ไหมว่าคติประจำใจของฉันคืออะไร" ฉู่ซุ่นถาม

วาเลนตินาส่ายหน้า หัวกลม ๆ เล็ก ๆ รอฟังประโยคถัดไป

"เดินตามทางของคนอื่น เพื่อให้คนอื่นไม่มีทางเดิน" ฉู่ซุ่นตอบ

"อะไรนะคะ" วาเลนตินาอึ้งไป นี่มันคติบ้าบออะไรกัน คนปกติเขาพูดกันแบบนี้เหรอ

"ล้อเล่นน่า จะจริงจังไปทำไมกัน" ฉู่ซุ่นพูด "สิ่งที่ฉันอยากจะถ่ายทอด มีแค่ตัวฉันเองเท่านั้นที่รู้ ฉันก็เลยต้องลงมือทำเอง เพื่อจำลองศิลปะที่อยู่ในใจฉันออกมาให้สมบูรณ์"

วาเลนตินาพยักหน้า แต่ความสงสัยในแววตายังไม่จางหาย เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ผู้กำกับก็ต้องลงมือทำเองแทบทุกอย่างน่ะสิ แค่ถอดแบบเสื้อผ้าให้ตรงมันจะมีประโยชน์อะไร

แน่นอนว่าเธอไม่ได้สงสัยในคำพูดของผู้กำกับ เพียงแต่รู้สึกว่าภาพยนตร์ไม่ได้เหมือนการวาดภาพ งานปั้น หรือเขียนนิยาย มันเป็นสิ่งที่คนหลายคนต้องร่วมมือกันสร้างสรรค์ขึ้นมา แล้วจะไปจำลองศิลปะในใจของตัวเองออกมาได้ทั้งหมดได้อย่างไร

วาเลนตินารู้สึกว่าคำพูดนี้ของผู้กำกับออกจะเกินจริงไปหน่อย แต่ความตั้งใจที่จะถ่ายทอดศิลปะนั้นน่ายกย่อง เพียงแต่เกรงว่าจะต้องไปชนตอเข้าเสียก่อน

เห็นได้ชัดว่าวาเลนตินายังไม่รู้ถึงสถิติผลงานอันเหนือมนุษย์ในอดีตของฉู่ซุ่น

อย่าได้มองว่าสาวสวยคนนี้หุ่นแซ่บและหน้าตาดูเฉี่ยวคมเชียว ความจริงแล้วเธอเป็นสาวสายอาร์ตเข้ากระดูกดำมาตั้งแต่เด็ก ฟังเพลงของบ็อบ ดิลลัน และอ่านนิยายของวิลเลียม เอส. เบอร์โรส์

บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงเสียงปลายปากกาของฉู่ซุ่นที่ตวัดดังสวบสาบ บนกระดาษบันทึกไว้ด้วยภาษาจีน วาเลนตินาอ่านไม่ออกเลยสักนิด แต่ก็ยังยืนดูอยู่ได้ตั้งครึ่งชั่วโมง

"ผู้กำกับคะ งั้นฉันกลับไปนอนก่อนนะคะ" วาเลนตินายืนดูอยู่นานก่อนจะเอ่ยปาก

"เดินทางระวังด้วยนะ ผู้จัดการของเธออยู่ข้างล่างใช่ไหม" ฉู่ซุ่นถาม

วาเลนตินาตอบ "ค่ะ เจนนิเฟอร์รอฉันอยู่ข้างล่าง ผู้กำกับไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

ฉู่ซุ่นพยักหน้า นักแสดงหลายคนพักอยู่ที่โรงแรมในซีรากูซา โรงแรมแถบนี้ถูกเหมาไว้หมดแล้ว ทีมงานกองถ่ายก็ปักหลักอยู่ที่นี่เช่นกัน

ผู้จัดการฝ่ายสถานที่ตกลงกับทางการซีรากูซาเรียบร้อยแล้ว โดยเช่าเหมาทั้งจัตุรัสและโบสถ์เพื่อใช้ถ่ายทำ จนกระทั่งตอนที่กองถ่ายเริ่มเซ็ตฉาก คนท้องถิ่นถึงได้รู้ว่าคนจีนคนนั้นที่แท้คือผู้กำกับ

ซีรากูซาความจริงก็ไม่ได้ใหญ่นัก พูดให้ถูกคือเป็นแค่เมืองเล็ก ๆ ข่าวคราวอะไรจึงแพร่สะพัดไปได้อย่างรวดเร็วมาก

"แอดัมส์ ผู้โดยสารที่คุณรับน่ะเป็นผู้กำกับ คุณรู้หรือยัง"

"ฉันดูออกตั้งนานแล้ว ฉู่ไปฝั่งตะวันตกตลอดเวลาก็เพื่อหาข้อมูลแน่นอน ต้องถ่ายหนังดี ๆ เกี่ยวกับเกาะซิซิลีออกมาแน่ ทุกวันนี้ภาพจำของคนทั่วไปที่มีต่อเกาะซิซิลีมีแต่เดอะก็อดฟาเธอร์ มันไม่น่าภิรมย์เอาเสียเลย"

"เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 1" เข้าฉายในปี 1972 ส่วน "เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2" ฉายในปี 1973 ทั้งสองภาคล้วนมีตัวตนอยู่ในโลกนี้ มีเพียงเดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 3 ที่เข้าฉายในยุค 90 เท่านั้นที่โลกนี้ไม่มี ดาวหยวนตี้นี่คำไหนคำนั้นจริง ๆ ยุคก่อนทศวรรษ 1980 มีหมด แต่พอหลังทศวรรษ 1980 บอกว่าไม่มีก็คือไม่มีเลย

ไม่ว่าจะด้วยปัญหาเรื่องทุนสร้าง หรือปัญหาเรื่องตัวผู้กำกับ แต่สรุปคือ "เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 3" ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจริง ๆ

"เพ้อเจ้อสิ้นดี แอดัมส์ นายลองคิดดูให้ดี ชาวต่างชาติไม่มีทางเข้าใจความงดงามของเกาะซิซิลีหรอก"

"นั่นสิ หนังตั้งเยอะแยะก็แค่เอาชื่อเกาะซิซิลีที่เป็นแหล่งกำเนิดมาเฟียมาเป็นข้ออ้างทั้งนั้น"

"แอดัมส์ อย่าลืมเตือนเขานะว่าอย่ามาป้ายสีเมืองซีรากูซาของเรา"

ตอนนี้คนท้องถิ่นยังไม่คิดว่าฉู่ซุ่นจะถ่ายทำออกมาได้ดีสักแค่ไหน ทว่าพอหนังเข้าฉายเมื่อไรก็จะไม่เหมือนเดิมแล้ว

วันรุ่งขึ้น ฉู่ซุ่นเริ่มการถ่ายทำ เมื่อเทียบกับความราบรื่นในประเทศแล้ว แม้กระทั่งตอนอยู่แดนปลาดิบก็ยังเทียบไม่ได้เลย การถ่ายทำที่ซิซิลีเพิ่งเริ่มต้นก็เจอปัญหาเข้าเสียแล้ว

"ไม่ได้ ดูบันด์ทำงานมาเกินหกชั่วโมงแล้ว พวกคุณจะมาทารุณกรรมเด็กหนุ่มที่อายุยังไม่เต็มสิบห้าปีแบบนี้ไม่ได้นะ" เสียงพ่อของดูบันด์ดังลั่นไปทั่วกองถ่าย

เหลียงผู่ ผู้กำกับฝ่ายคัดเลือกนักแสดงกล่าวขึ้น "เหลืออีกแค่ช็อตเดียวครับ ขอถ่ายซ่อมช็อตเดียว ไม่เสียเวลาเท่าไรหรอกครับ"

"ไม่ได้ สัญญาที่เซ็นกันไว้ระบุแบบนี้ เวลาถ่ายทำในแต่ละวันมีแค่เจ็ดชั่วโมงเท่านั้น" พ่อของดูบันด์เอ่ย

การถ่ายหนังในต่างประเทศนั้น เด็กและสัตว์เป็นสิ่งที่รับมือยากที่สุด ฝ่ายแรกจะลากองค์กรคุ้มครองเด็กเข้ามา ส่วนฝ่ายหลังก็จะลากองค์กรพิทักษ์สัตว์เข้ามา

ลองไปถามผู้กำกับชื่อดังในฮอลลีวูดดูเถอะ ใครบ้างไม่เคยปะทะกับสององค์กรนี้ อย่างน้อยฉู่ซุ่นก็รู้ตัวอย่างในโลกจริงเคสหนึ่ง หนังเรื่อง "เดอะ วูล์ฟ ออฟ วอลล์ สตรีท" ถูกฟ้อง เพราะในเรื่องมีช็อตหนึ่งที่ลิงชิมแปนซีใส่รองเท้าสเก็ตเข้าฉากกับลีโอนาร์โด จากนั้นองค์กรพิทักษ์สัตว์ก็อ้างว่า ลิงชิมแปนซีได้รับบาดแผลทางใจอย่างถาวร

แปะ แปะ แปะ ฉู่ซุ่นแทบอยากจะปรบมือให้จริง ๆ แม้แต่บาดแผลทางใจของลิงชิมแปนซียังตรวจวัดได้ละเอียดแม่นยำขนาดนั้น

กลับเข้าเรื่อง ความจริงก็ถ่ายเสร็จไปแล้ว เพียงแต่เมื่อครู่มีฉากหนึ่งที่ต้องให้ดูบันด์ถ่ายซ่อมอีกช็อต ทว่าก็ถึงเวลาเลิกงานของดูบันด์พอดี

เวลาทำงานของดาราเด็กคือเก้าโมงเช้าถึงเที่ยงวัน รวมสามชั่วโมง จากนั้นกินมื้อเที่ยงและพักผ่อนสองชั่วโมง พอถึงบ่ายสองโมงก็ถ่ายทำต่อจนถึงหกโมงเย็น

ตอนนี้เวลาปาเข้าไปหกโมงห้านาทีแล้ว ดูบันด์ไม่ได้พูดอะไร ทว่าพ่อของเขากลับยืนกรานจะโต้เถียงเอาเรื่องกับผู้กำกับให้ได้

ฉู่ซุ่นย่อมได้ยินเช่นกัน เขาเดินเข้ามาห้ามปรามการโต้เถียงของทั้งสองฝ่าย แล้วเอ่ยกับพ่อของดูบันด์ว่า "ฉากนี้ยกไปถ่ายพรุ่งนี้ครับ"

"ผู้กำกับช่างมีจิตวิญญาณแห่งพันธสัญญา ผมเคยบอกแล้วไงว่า ผู้กำกับดูเป็นคนที่เคารพสัญญามาก" พ่อของดูบันด์เอ่ยชมอย่างเว่อร์วัง

ดูเป็นคนที่เคารพสัญญาเนี่ยนะ? ฉู่ซุ่นรู้สึกเหมือนโดนด่าอย่างไรชอบกล หรือนี่จะเป็นวิธีด่าคนสไตล์คนอังกฤษกันนะ?